Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2023

Θεέ μου, η ζωή είναι μία θάλασσα φουρτουνιασμένη και Σου ζητάω, όπως είμαι και εγώ ταξιδιώτης αυτής της φουρτουνιασμένης θαλάσσης, να οικονομήσει η θεία Σου πρόνοια να πάω σε ένα λιμάνι, στο λιμάνι που θα είσαι Εσύ, η ειρήνη… Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης.

 

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-iconfresca-nasterea-domnului 

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ Β´(2ᾳ) τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου, Μνήμη τοῦ Δικαίου Ἀββακοὺμ τοῦ Προφήτου. (7ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν καὶ ἐρημιτῶν, Ἰωάννου, Ἡρακλαίμονος, Ἀνδρέου καὶ Θεοφίλου ἐν Ὁξυρρύγχῳ τῆς Αἰγύπτου.(4ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας καὶ ἐνδόξου Μάρτυρος Μυρόπης τῆς ἐν Χίῳ. (251)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἀβίβου τοῦ νέου, διακόνου Ἐδέσσης τῆς Μεσοποταμίας, πυρὶ τελειωθέντος ἐπὶ Λικινίου. (~†307-323)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Σολομών, Ἀρχιεπίσκοπος Ἐφέσου, ἐν εἰρήνῃ τελει‐ οῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μωϋσέως τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰεσσαί, ἐπισκόπου Τσιλκάνι, καὶ μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Ζεδαζβέλι, θεμελιωτοῦ τοῦ μοναχισμοῦ ἐν Γεωργίᾳ. (Ϛ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων, Εὐσεβίου ἱερέως, Μαρκέλλου διακόνου, Ἱππολύτου, Μαξίμου, Ἀδριανοῦ, Παυλίνης, Νέωνος, Μαρίας, Μαρτάνης καὶ Αὐρηλίας, τῶν ἐπὶ Βαλεριανοῦ ἀθλησάντων . (~†254-259)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας παρθενομάρτυρος Βιβιανῆς (Bibiana), ἐν Ῥώμῃ μαρτυρησάσης. (~†361-363)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Χρωματίου τοῦ ὁμολογητοῦ, ἐπισκόπου Ἀκουϊλείας (Aquileia), πλησίον τῆς Βενετίας. (†406)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων, Σεβήρου, Σεκούρου, Ἰανουαρίου καὶ Βικτωρίνου, ἐν βορείῳ Ἀφρικῇ ὑπὸ τῶν Βανδάλων βασανισθέντων καὶ τελειωθέντων. (~†450)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Κυρίλλου τοῦ Φιλεώτου ἀσκήσαντος ἐν ἔτει ͵αξ΄ [1060ῷ].
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀββακοὺμ τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν τῷ ὄρει Καλαμιθάσης καὶ Φτερικουδίου τῆς Κύπρου ἀσκήσαντος. (τέλη ιβ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ ἀναστηθέντος, ἐγκλείστου τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (†1176) καὶ ἑτέρου Ὁσίου Ἀθανασίου , ἐγκλείστου τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (†1264)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου Ε´ Οὔρεση, βασιλέως τῆς Σερβίας. (1371)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Ἑλένης‐Ἐλισάβετ, βασιλίσσης τῆς Σερβίας μητρὸς τοῦ ὡς ἄνω Στεφάνου. (†1376)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἰωαννικίου τοῦ ἀσκητοῦ ἐν Δέβιτς τῆς Σερβίας. (†1430).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος καὶ Θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν Πορφύριος, ὁ ἐν Καυσοκαλυβίοις ὁ θαυματουργος τελειοῦται ἐν ἔτει 1991,
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς ἐπονομαζόμενης Γεροντίσσης, καθ᾿ ἣν ἑορτάζομεν τὴν εὕρεσιν τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος Αὐτῆς, ἔτι δὲ καὶ τὴν κατάσβεσιν τῆς ἐν ἔτει (1948) ἐκραγείσης πυρκαϊᾶς, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Παντοκράτορος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὡς καὶ τὰς ἑτέρας πολλὰς Αὐτῆς θαυματουργίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες: Ἰωάννης,(Βισνέφσκι, 1919), Ματθαῖος (Ἀλεξάνδροφ) τῆς Συμφερουπόλεως-Κριμαίας (1921), Ἀλέξιος(Afanasyev), Κωνσταντίνος (Mikhailovsky), Νικόλαος(Troitsky), Σέργιος (Makhaev), Πέτρος (Mamontov), Βλαδίμηρος(Velikhov), Ἰωάννης(Frolovsky), Θεόδωρος(Ushakov), Νικόλαος(Dyachkov), Ἰωάννης(Vishnevsky,1920), Νικόλαος(Sergievsky), Παῦλος(Romanov), Παῦλος(Biserov ), Σέργιος(Nikolsky), Δάναξ, Κοσμᾶς, Γεώργιος (Σινιάβσκι) ὁσιομάρτυρες Φεβρωνία, Ταμάρα, Ἀντωνίνα(Aldokimova) καὶ Παρθενομάρτυρες Μαρία καὶ Ματρώνα, καὶ Μαρία, Ἀναστασία (Kuleva),Ελισάβετ (Vinogradova ), Ράισα (Rzhevskaya), Συμεών (Lazarev), Γεώργιος (Kidalov) (1937), ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπό τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν Ἀμβροσίου Λάζαρη, τῆς μονῆς Δαδίου (†2006), Κλεόπα Ηλίε τῆς Ῥουμανίας (1998), Ἐλπιδίου Νεοσκητιώτη διδύμου ἀδελφοῦ τοῦ νεο-ἱερομάρτυρος Φιλουμένου (1983), Ἀναστασίου τοῦ ἐν Κουδουμᾳ Κρήτης († 2013), Λουκᾶ τῆς Σκήτης Γεθσημανῆ τῆς ἐν τῇ Μονῇ Βαλαὰμ τῆς Ῥωσσίας (1965).

Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης
Το “αλητόπαιδο του Θεού”

Καθόμουνα σε έναν πάγκο στο αριστερό μέρος του καραβιού κι εκοίταζα το πέλαγος. Έλεγα έναν ειρμό που με είχε μάθει ο πατέρας μου, που ήταν ψάλτης, και τον έλεγε όταν γινότανε το Ψυχοσάββατο. Και ο ειρμός αυτός έλεγε:
«Του βίου την θάλασσαν υψουμένην καθορών των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω, λιμένι Σου προσδραμών, βοώ Σοι, ανάγαγε εκ φθοράς την ζωήν μου Πολυέλεε.»
Έλεγα: «Θεέ μου, η ζωή είναι μία θάλασσα φουρτουνιασμένη και Σου ζητάω, όπως είμαι και εγώ ταξιδιώτης αυτής της φουρτουνιασμένης θαλάσσης, να οικονομήσει η θεία Σου πρόνοια να πάω σε ένα λιμάνι, να ησυχάσει η ψυχή μου εκεί, στο λιμάνι που θα είσαι Εσύ, η ειρήνη».
Και τα έλεγα αυτά, μάλλον τα έψαλλα σιγανά, κι έκλαιγα, διότι το αίσθημα μου ήταν βαθύ, που άφηνα τον κόσμο, δηλαδή άφηνα τους γονείς μου. Δεν με πείραζε για τον κόσμο, δεν είχα έγνοια εγώ για τον κόσμο. Μόνο για τους γονείς, ήμουνα μικρός και μόνο τους γονείς θυμόμουνα και λυπόμουνα που τους άφηνα.
Έφθασε μεσημέρι κι ετρώγανε στο κατάστρωμα, κείνη την εποχή έτσι γινότανε. Είχαν καθήσει οικογένειες οικογένειες. Απέναντι μου ήταν μία γυναίκα με τον άντρα της και τα τρία τους παιδιά. Εγώ ήμουνα εκεί κι εκοίταζα την θάλασσα. Σε μιά στιγμή έρχεται μία κυρία, επειδή είχαν έλθει οι ναύτες και μου είχανε ζητήσει εισητήριο και δεν είχα, είδανε ότι είμαι φτωχό παιδι, με τραβάει απ’ τον ώμο και μου δίνει ένα κομμάτι ψωμί και πάνω σ’ αυτό είχε τρία μάτσα σαρδέλες. Της λέω:
-Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ!
Κάποιες άλλες κυρίες, που ήταν δίπλα της λένε:
-Μπράβο, πολύ καλά!Πως το σκέφθηκες; Εμείς δεν το σκεφθήκαμε.
Εκείνη όμως, γυρίζει και τους λέει:
-Τέτοια παιδιά, αλητόπαιδα, δεν πρέπει να τα κοιτάζεις κανείς, ούτε να τους προσφέρει τίποτα, αλλά τι να κάνομε; Είμαστε και άνθρωποι.
Εγώ ο καημενούλης, όταν άκουσα τη λέξη “αλητόπαιδα”, μές στην ψυχούλα μου εχάρηκα, διότι σκέφθηκα ότι όντως αλητόπαιδο είμαι. Έγινα αλήτης για την αγάπη του Χριστού! Κι έλεγα:
Χριστέ μου, σώσε με, οδήγησέ με!

***

ταν ἔβλεπα καλόγερο στὸν δρόμο, τὸν ἀκολουθοῦσα ἀπὸ πίσω. Κάτι μὲ τραβοῦσε.
Ἔτσι κι ἕνα βράδυ πῆρα ἀπὸ πίσω ἕνα καλόγερο καὶ βράδιασε.
Σκοτείνιασε καὶ μαζεύτηκα σ’ ἕνα παγκάκι. Ἐκεῖ μὲ βρῆκε ἕνας χωροφύλακας, μὲ πῆρε γι’ ἀλητάκο καὶ μοῦ εἶπε νὰ τὸν ἀκολουθήσω στὴν Ἀστυνομία. Πέρασα τὴν νύχτα στὸ κρατητήριο.
Εἶχα πάντα μιὰ φυλλάδα μὲ τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου. Στὸ κρατητήριο ἦταν κάτι μεθυσμένοι καὶ μιὰ γυναίκα. Ἀνέβηκα κάπου κι ἔφτασα ἕνα παραθυράκι. Ἐκεῖ ἄνοιξα τὴν φυλλάδα κι ἄρχισα πάλι νὰ διαβάζω τὸν βίο. Δὲν ἤξερα ἄλλες προσευχὲς ἀπὸ τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ τὸ «Πιστεύω».  Ἔλεγα λοιπόν αὐτὲς συνέχεια.
Τὸ πρωὶ μὲ φώναξε ὁ ἀστυνόμος στὸ γραφεῖο, μὲ συμβούλεψε καὶ μ’ ἔδιωξε.

 ***

«Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω; ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, σὺ ἐκεῖ εἶ, ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην, πάρει· ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ’ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης, καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με, καὶ καθέξει με ἡ δεξιά σου».

Τα αλητόπαιδα
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-ΠΟΡΦΈνα πρωινό Κυριακής, ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης κατηφόριζε, μαζί με έναν γνωστό του ηλικιωμένο χωρικό, προς την Εκκλησία ενός χωριού.
Στο δρόμο συνάντησαν μια παρέα έξι-επτά νεαρών που βάδιζαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο χωρικός ρώτησε τους νεαρούς:
– Πού πάτε παιδιά;
Εκείνοι απάντησαν:
– Στο καφενείο.
Τότε ο χωρικός (που ήταν πολύ αυστηρός) τους είπε:
– Δεν ντρέπεστε, Κυριακή πρωί σήμερα, αντί να βρίσκεστε στην Εκκλησία, πηγαίνετε στο καφενείο; Χριστιανοί είστε σεις;
Και τους εξαπέλυσε ένα υπαίθριο ζηλωτικό κήρυγμα. Οι νεαροί του μίλησαν υβριστικά και συνέχισαν το δρόμο τους. Ο Γέροντας σιωπούσε. Ο χωρικός, γεμάτος έξαψη και αυταρέσκεια, είπε στο Γέροντα:
– Καλά τα είπα στα παλιόπαιδα;
Κοι ο Όσιος Πορφύριος του είπε:
– Δεν τα είπες καλά…
Ο χωρικός, που περίμενε συγχαρητήρια, πικράθηκε από την απάντηση του Οσίου.
Έφτασαν στην Εκκλησία. Ο Όσιος Πορφύριος μπήκε στο Ιερό και ο χωρικός έπιασε ένα στασίδι.
Δεν πέρασε μισή ώρα και να ‘σου, όλοι οι νεαροί της παρέας να μπαίνουν στην Εκκλησία! Ο χωρικός έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση. Μόλις τέλειωσε η Θεία Λειτουργία και βγήκε ο Όσιος Πορφύριος από το Ιερό, ο χωρικός έσπευσε να τον συναντήσει και του έδειξε τα παιδιά λέγοντας τον:
– Είδες που μου είπες ότι δεν τους τα είπα καλά; Σκέφτηκαν τα λόγια μου και ήρθαν στην Εκκλησία.
Και ο Όσιος Πορφύριος χαμογελώντας του εξήγησε, ότι ήρθαν, επειδή προσευχόταν σιωπηλά γι’ αυτά και όχι διότι επηρεάστηκαν από τον τρόπο του…
Πράγματι η προσευχή επηρεάζει και αλλάζει τους άλλους ανθρώπους και όχι τα λόγια μας… Γι’ αυτό να μην μιλάμε στους άλλους για τον Θεό, αλλά να μιλάμε στον Θεό για τους άλλους…

***

Δεν κερδίζεις με το άγριο

Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του. Ο Γέροντας Πορφύριος τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του.
Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος, είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν. Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται.
Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του. Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;»
Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».
[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 257π.] 
(Ανθολόγιον Συμβουλών π. Πορφυρίου, σελ. 55,56)

***

κόρη μου Γέροντα ζει αμαρτωλή ζωή. Πως θα τη σώσω;
Μόνο με τη δική σου αγιότητα. Η αγιότητα των γονιών σώζει τα παιδιά τους.

***

Κάποια μέρα, που ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο φίλου, περνούσαμε έξω από μια κατασκήνωση τσιγγάνων. Τη γνωστή εικόνα της κατασκηνώσεώς τους την πλαισίωναν μαγνητόφωνα, που έπαιζαν στη διαπασών λαϊκά τραγούδια της προτιμήσεως των τσιγγάνων. Ο Γέροντας σιωπούσε, ενώ εγώ, με το λογισμό μου, ταλάνιζα τους ανθρώπους αυτούς, γενικά για το πολιτιστικό τους επίπεδο και ειδικότερα για τις ακουστικές τους επιλογές. Τότε άκουσα το Γέροντα να διακόπτει τους λογισμούς μου, με τα λόγια: «Οι καημένοι οι τσιγγάνοι, τι να κάνουν, βάζουν τα τραγούδια αυτά, για να παρηγορηθούν από τα βάσανά τους». Εγώ απόρησα. Αποδέχεται, λοιπόν, σκέφθηκα, ο Γέροντας τις μουσικές προτιμήσεις τους; Κι ο Γέροντας, πάλι «γνούς τους διαλογισμούς μου», είπε: «Δεν λέω βέβαια ότι είναι καλά αυτά τα τραγούδια.».
[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 364π.]

***

Ο Γέροντας συμβούλευε να μην κατακρίνουμε τους άλλους για τις αμαρτίες τους, διότι ο Θεός θα επιτρέψει να πέσουμε κι εμείς στις ίδιες αμαρτίες. Μου έλεγε: “Έτσι, μια νοικοκυρά σ’ ένα χωριό, την ώρα που άναβε φωτιά στο φούρνο της για να ψήσει ψωμί, ευχήθηκε να μπορούσε να σουβλίσει και να κάψει ζωντανή στο φούρνο της μια κοπέλα από γειτονικό χωριό, που έμεινε έγκυος με κάποιο άγνωστο. Σε λίγα χρόνια, όταν ο άνδρας της ξενιτεύτηκε, έμεινε κι εκείνη έγκυος με κάποιον συγχωριανό της.” Και κατέληξε: “Γι’ αυτό ο Θεός μάς συμβουλεύει να μην καταρώμεθα κανένα, ούτε τον εχθρό μας και να ευλογούμε όλους, ακόμη και τους εχθρούς μας.”.
[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 332π.]

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπουμε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγάνακτηση κάνει κακό. Να έχουμε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη· αυτά να μεταδίδουμε.

***

Η μεγάλη μου στενοχώρια μετετράπη σε απέραντη χαρά

Όταν πλησιάζαμε προς το τέλος τής παραμονής μας, φόρεσε ο Γέροντας το πετραχήλι και αφού μας σκέπασε με αυτό, μας διάβασε τη θεόπνευστη ευχή, μας ευχήθηκε Χαρούμενη και Ευλογημένη Ανάσταση, Χρόνια πολλά και χριστιανικά και μας έδωσε και την ευχή του. Μετά απ’ όλα αυτά, η σύζυγός μου και το παιδί μου, πήγαν να ευχηθούν στο προσωπικό τού Ησυχαστηρίου, ενώ εγώ παρέμεινα μόνος μου με τον Παππούλη, ο οποίος τώρα, δεν ήταν μόνο περισσότερο καταλυτικός, αλλά και περισσότερο αποκαλυπτικός! Μου είπε τόσα πολλά και μου έκανε τέτοιες αποκαλύψεις, ιδίως γύρω από το υπηρεσιακό μου πρόβλημα που, ομολογώ, με άφησε άναυδο! Νόμιζε κανείς, πως διάβαζε από χειρογράφου όλα όσα μου είχαν συμβεί.
– «Όσον αφορά για σένα¨, μου είπε, «όσο περισσότερο σε ταλαιπωρούν, τόσους περισσότερους στεφάνους δόξης σου προσθέτουν! Και να έχεις υπόψη σου, ότι όλα αυτά γίνονται ύστερα από θεία παραχώρηση και για το συμφέρον τής ψυχής σου! Όλες οι διώξεις σε βάρος σου, εκεί αποβλέπουν. Δηλαδή στο συμφέρον τής ψυχής σου, που είναι το παν! Εξάλλου, οι διώξεις εναντίον των χριστιανών είναι με΄σα στο πρόγραμμα! Ξεχνάς τι είπε ο Ιησούς μας; Εάν το ξεχνάς, σου το υπενθυμίζω εγώ: «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν!». Εάν αυτό το θυμάσαι μια φορά την ημέρα, θα πάψεις να ασχολείσαι στο μέλλον με το πρόβλημά σου. Γιατί θα το θεωρήσεις κάτι το φυσικό, το αναμενόμενο. Και τώρα, ήλθε η ώρα, να σου κάνω την τελευταία αποκάλυψη: Έχεις πολύ καλή ψυχή! Γι’ αυτό ο Θεός σε αγαπάει πάρα πολύ! Τ’ άκουσες; Αυτό τα λέει όλα! Άντε! Πήγαινε στην ευχή του Χριστού και Καλή Ανάσταση!».
Η αποκάλυψη αυτή του Παππούλη δημιούργησε στην ψυχή μου σεισμό μεγάλο. Η ψυχοσύνθεσή μου άλλαξε ριζικά! Η μεγάλη μου στενοχώρια μετετράπη σε απέραντη χαρά! Η θλίψη μου, μεταβλήθηκε σε αγαλλίαση! Η απογοήτευση, σε ασπίδα! Και όλα αυτά δικαιολογημένα! Είναι λίγο πράγμα να γνωρίζεις, και μάλιστα από επίσημα χείλη, από τα άγια χείλη τού π. Πορφυρίου, ότι σε αγαπά ο Θεός; Και μάλιστα πολύ; Εδώ, πληροφορείται κανείς, ότι κάποιος «ισχυρός» τού κόσμου τούτου τον αγαπά, και όχι μόνο χαίρεται, αλλά αισθάνεται και «σιγουριά», γιατί ελπίζει στη βοήθειά του! Σκεφθείτε, λοιπόν, πόση σιγουριά πρέπει να αισθάνεται κανείς, όταν αυτός που τον αγαπά, είναι ο ίδιος ο Θεός! Ο Θεός, που μόνον η επίκληση τού ονόματός του συντριβεί τα έθνη με το «Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσάν με καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς!».
[Αν. Καλλιάτσου, Ο πατήρ Πορφύριος, Αθήναι 2000, σελ. 196π]

***

Απέφευγε την οξύτητα στις εκφράσεις. Συνιστούσε πάντα όλα να γίνονται απαλά και χωρίς βία….
Να αγωνίζεσαι απαλά και χωρίς βία να μεταμορφώσεις τα αμαρτωλά πάθη σε καλά. Οι τρεις  Ιεράρχες δεν έβλεπαν το κακό και δεν περιγράφουν τον διάβολο. Δεν ασκούσαν βία πάνω τους, ώστε να καταπιεσθεί το νευρικό σύστημα. Με απαλό και ερωτικό τρόπο έστρεφαν αβίαστα τον νου τους προς τον Χριστό, και τα άλλα υποχωρούσαν, κι έτσι δεν υπήρχε καμία καταπίεση. Δίνονταν στον Χριστό και όλη η δυναμικότητά τους πήγαινε εκεί. Δεν έμενε τίποτα για τον αντίθετο. Αν την θλίψη σου την κάνεις προσευχή, αν τον πόνο σου δεν τον αφήνεις μέσα σου, αλλά τον κάνεις ανάταση, τότε μεταβάλλεται σε δύναμη.  Έτσι έκαναν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τότε που έμεινα τρεις μέρες στην εκκλησία και μελετούσα περιμένοντας την κουρά μου, τότε ήμουν μέσα στον Θεό.
Και επανέλαβε την σκέψη του για την Εκκλησία:
Όλοι να είμαστε ενωμένοι μέσα στην Εκκλησία. Μα η Εκκλησία είναι άκτιστη.  Όλοι ενούμεθα εκεί μεταξύ μας και με όλους τους αγίους. Ενωμένοι και ο Υιός με τον Πατέρα και το Πνεύμα, η Παναγία Τριάδα, κι εμείς μαζί Της. Αυτή είναι η Εκκλησία.
Πηγή: Μαθητεύοντας στον Γέροντα Πορφύριο, σελ. 224-225.

***

Συμβουλές σε παιδίατρο

Έλεγε σε κάποιον παιδίατρο:
– Πώς εξετάζεις τα παιδιά;
– Έτσι…
– Άκουσε να σου πω. Την ώρα που εξετάζεις το κάθε παιδάκι, θα κάνεις μέσα σου ένθερμη προσευχή με αγάπη: “Κύριε Ιησοού Χριστέ, ελέησε τον δούλον σου.”. (Και λέγοντας αυτά έπαιρνε βαθιά εισπνοή, άνοιγε τα χέρια του).
Να έτσι, με ανοιχτή καρδιά θα παρακαλείς για το κάθε παιδάκι. Είναι μια ψυχούλα που έστειλε ο Θεός στα χέρια σου. Και καθώς θ’ ακουμπάς το χέρι σου στο κεφαλάκι του και θα προσεύχεσαι ένθερμα μέσα σου, η χάρη τού Θεού θα μεταγγίζεται στην ψυχούλα τού παιδιού.
Όλα αυτά μυστικά. Δε θα καταλαβαίνουν τίποτα οι άλλοι. Θα τους δίνεις τα φάρμακα που λέει η επιστήμη σου αλλά, τελικά ο Χριστός θα θεραπεύει το παιδί, που παρακαλείς εσύ και οι γονείς του. Το πιστεύεις αυτό;
Άλλη φορά του έλεγε:
– Δε σε βλέπω να εξετάζεις τα παιδιά όπως σου είπα. Σε τρώει η ρουτίνα και ξεχνιέσαι.
Μωρέ, δώσου στον Χριστό και πρόσφερε στον Χριστό αυτά τα πλασματάκια με την προσευχή σου, να τα αγιάζεις!
Είδες, ο Χριστός θεράπευε χρησιμοποιώντας αισθητό τρόπο: είτε έπιανε το χέρι τού μεγάλου, με τη δοσμένη στον Χριστό έντονη και θερμή προσευχή σου, μετάγγιζε τους χάρη Θεού Θεού. Το ίδιο δεν κάνει και ο ιερέας σε κάθε μυστήριο; Για να έλθει η χάρη τού Αγίου Πνεύματος, βάζει αισθητά το χέρι του στο κεφάλι τού εξομολογουμένου, τού χειροτονουμένου, τού νυμφευμένου, τού βαπτιζομένου κ.λ.π. Είναι μυστική δύναμη η προσευχή, που μεταδίδεται μυστικά στην ψυχή τού άλλου.
[Αγαπίου Μοναχού, Η θεϊκή φλόγα που άναψε στην καρδιά μου ο Γέρων Πορφύριος, Αθήναι 2000, σελ. 109π.]

***

Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση. Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.
Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!…».
Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε:
«Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις, για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του». Τούτο δω είναι το τέλειο.
Σ’ όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού.

***

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий Кавсокаливит_St Porphyrios the Kapsokalyvite_80%d0%b8Μαρτυρία ανώνυμης κυρίας
 Το 2013, μετά την αγιοκατάταξη του Αγίου Πορφυρίου, συνέβη το εξής γεγονός. Ένα πρωινό ήρθε τρέχοντας η κόρη μου και με ρωτάει:
Μαμά, υπάρχει κάποιος άγιος που τον λένε Πορφύριο;
– Ναι! Γιατί όμως, με ρωτάς;
– Μαμά, τον είδα στον ύπνο μου…
Με οδήγησε στο δωμάτιο της όπου διαπίστωσα ότι μια λεπτή ευωδία είχε απλωθεί σε όλον τον χώρο και η οποία διήρκησε για ημέρες. Έπειτα μου είπε και το εξής:
– Μαμά, είδα στο όνειρό μου ότι πήγαμε μαζί στο βουνό, σε ένα φτωχικό καλυβάκι και όταν μπήκα μέσα, βρέθηκα μπροστά σε εικόνες. Μία εικόνα ενός Αγίου ήταν ολοζώντανη και αυτός ο Άγιος μου χαμογέλασε και κατέβηκε από την εικόνα. Κάθισε δίπλα μου και συζητώντας μου είπε:
«Καλώς ήρθες, Μαρία…! Είμαι ο Άγιος Πορφύριος και σε έχω στην προστασία μου».
Εγώ του είπα ότι δεν πιστεύω και εκείνος μου λέει:
«Τόσα θαύματα είδες και ακόμη απιστείς; Είσαι συμπονετική και βοηθάς όλους τους ανθρώπους, γι’ αυτό ήρθα και σου μιλάω».
Αυτά μου είπε και εξαφανίστηκε. Τότε ξύπνησα και το δωμάτιο ευωδίαζε.
Από το νέο βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες – ΤΟΜΟΣ Β’»

***

Ο γυιός ενός ιερέα ήταν φοιτητής και δυσκολεύονταν να περάσει δύο μαθήματα. Δηλαδή δεν δυσκολεύονταν ακριβώς αλλά ο καθηγητής που είχε τα μαθήματα του είπε ότι δεν πρόκειται να τον περάσει ποτέ. Δεν του άρεσε η φάτσα του και το ότι ήταν παπαδοπαίδι με όλα τα.. αγιωτικά του.
Αυτό τον εκνεύριζε αφαντάστατα και μιλούσε με σκαιό τρόπο στο νεαρό άνδρα ή τον έβριζε. Πήγε και ο πατέρας του ο παπάς και παρακάλεσε αλλά δίχως αποτέλεσμα.
Τρία χρόνια κρατούσε αυτή η ιστορία. Ο ιερέας είπε το πρόβλημα στον Γέροντά του στο Άγιον Όρος. Μετά από λίγο καιρό ο Γέροντας κάλεσε τον ιερέα πατέρα του φοιτητή και του είπε: “Έλιωσα τα γόνατά μου να προσεύχομαι για την περίπτωσή σας και ήρθε ο γέρων Πορφύριος (είχε ήδη κοιμηθεί εν Κυρίω) ο οποίος σας παραγγέλνει να πάει το παιδί να δώσει τα μαθήματα και πάνω στην εργασία να σχηματίσει έναν σταυρό και να γράψει “Πορφύριος”. Αυτό μόνον. “
Έτσι και έγινε. Ο φοιτητής έκανε ότι του παρήγγειλε ο Άγιος.
Μετά απ’ αυτό τον καλεί ο καθηγητής και του λέγει: “Δεν ξέρω ποιός είναι αυτός ο άγιος, ή πώς τους λέτε εσείς, που έβαλες μέσον αλλά μου ζάλισε το κεφάλι. Σου βάζω βαθμό, πάρε το πτυχίο σου και φύγε να μην σε ξαναδώ στα μάτια μου, γιατί πολύ με ενόχλησε…αυτός.”
Το παιδί είναι πια πτυχιούχος, συχνός επισκέπτης του Αγίου Όρους και -μετά από το κραυγαλέο της αγάπης του Κυρίου γεγονός- επιθυμεί να ιερωθεί.
Και βέβαια ποτέ δεν θα μάθουμε τον τρόπο με τον οποίο ο αγαπημένος μας παππούλης “ενόχλησε” τον κύριο καθηγητή….

Ο Όσιος Πορφύριος, ο μεγάλος προφήτης των καιρών μας, “γνώριζε ” τον Ασκληπιό, τον μάντη Τειρεσία, άκουγε τους παλμούς του σύμπαντος, πήγε στην Σελήνη και στην άκρη του σύμπαντος, στα βάθη του Ατλαντικού…
https://iconandlight.wordpress.com/2023/07/27/%ce%bf-%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84/

Διαβάστε μωρέ το τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα! Μιλά και για την εποχή μας. Άγιος Πορφύριος
https://iconandlight.wordpress.com/2022/05/09/%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%ba/

Ο Άγιος Πορφύριος μου είπε πως θέλουν να ρίξουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα, αλλά ο Χριστός μας δεν θα τους αφήσει.. θα έρθουνε δύσκολα χρόνια, θα έρθει πείνα και αποστασία του κλήρου.. να πιαστείτε από την κολώνα της Εκκλησίας και να κρατιέστε εκεί, από την πίστη σας, από την αληθινή Εκκλησία. Αλλά να μην απελπιζόμαστε, διότι όλα είναι στα χέρια του Θεού… Ο Χριστός δεν θα μας αφήσει ότι και αν γίνει. Τόοοσο μεγάλη είναι η αγάπη Του! Μόνο η ελπίδα μας να μη χαθεί…
https://iconandlight.wordpress.com/2021/12/01/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5-%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BD/

Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος διότι η σωτηρία της Ελλάδος μόνο δια του Κυρίου θα γίνει… . Ο Χριστός θα τακτοποιήσει τα πάντα!  ο Χριστός είναι το παν! Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/01/%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b4%ce%b5-%ce%b8%ce%b1-%cf%87%ce%b1%ce%b8%ce%b5/

Αυτός είναι αποδεδειγμένα, από τη δική μου πείρα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να λύει ο άνθρωπος τα προβλήματά του σ’ οποιοδήποτε τομέα θέλει. Όσιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/22/33547/

Υπομονή… Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Τότε ξενοιάζετε και γίνεσθε όργανά Του. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/25/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%BD%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B5%CF%8C/

Καυσοκαλυβία-Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий Кавсокаливит_ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ1056969891Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ .
Ἦχος β´.

Τοῦ Προφήτου σου Ἀββακοὺμ τὴν μνήμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾿ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς ὄρος προέγραψας, τὴν Θεοτόκον Ἁγνήν, ἐξ ἧς ἡμῖν ἔλαμψεν, ὁ τῶν ἁπάντων Θεός, σαρκὸς ὁμοιώματι. Ὅθεν σε ὡς προφήτην, θεηγόρον τιμῶντες, χάριτος οὐρανίου, μετασχεῖν δυσωποῦμεν, πρεσβείαις σου θεοδέκτοις, Ἀββακοὺμ ἔνδοξε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς ἵππους ἑώρακας τοὺς ἱεροὺς μαθητάς, θαλάσσας ταράσσοντας τῆς ἀγνωσίας σαφῶς, καὶ πλάνην βυθίζοντας, δόγμασιν εὐσεβείας, Ἀββακοὺμ θεηγόρε. Ὅθέν σε ὡς προφήτην, ἀληθῶς εὐφημοῦμεν, αἰτούμενοι τοῦ πρεσβεύειν Κυρίῳ ἐλεηθῆναι ἡμᾶς.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

στὴρ ὁ ὑπέρλαμπρος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ εἰς ὕψος ἀνέδραμε καὶ προφητείας ἡμῖν κρατῆρα ἐκέρασε. Δεῦτε οἱ ἀγαπῶντες τὴν σοφίαν προφήτου Ἀββακοὺμ τοῦ ἐνδόξου ἐκ κρατῆρος ἀντλῆσαι· παρέχει γὰρ τοῖς προστρέχουσιν αὐτῷ χάριν τὴν ἄφθονον.

Ἀπολυτίκιον τῆς Μάρτυρος Μυρόπης τῆς ἐν Χίῳ. (Νικηφόρου Ὁσίου τοῦ Χίου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Καλλιμάρτυς Μυρόπη καὶ Χριστοῦ νύμφη ἄφθορε, νῦν Αὐτῷ παρεστῶσα ὡς ὡραία καὶ πάγκαλος, ὡς λίθους φαιδροὺς καὶ διαυγεῖς, τὰ στίγματα, φέρουσα σαρκός, καὶ αἱμάτων τὴν πορφύραν ὡς βασιλὶς περικειμένη ἔνδοξε· δυσώπει αὐτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου εὐφημούντων σε, ὕμνοις ἐπινικίοις καὶ ᾠδαῖς τὴν θείαν ἄθλησιν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Κυρίλλου τοῦ Φιλεώτου
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς ξένος καὶ πάροικος, τῶν ἐπιγείων τερπνῶν, ζωὴν τὴν ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, πατὴρ ἡμῶν Κύριλλε· ὅθεν τὰς οὐρανίους, εἰληφὼς ἀντιδόσεις, πρέσβευε θεοφόρε, τῷ Σωτῆρι τῶν ὅλων, δοθῆναι τοῖς σὲ τιμῶσι, χάριν καὶ ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Κυρίλλου τοῦ Φιλεώτου (Ἰωάννου Δημητριάδη)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῦ βίου τὸ ἄστατον κατανοήσας καλώς, τὰ μένοντα ἔσπευσας καταλαβεῖν ὡς σοφός, πατὴρ ἡμῶν Κύριλλε, ὅθεν καταφρονήσας, τῶν τερπνῶν καὶ ἡδέων, ᾖρας ἐπ᾿ ὤμων πόθῳ, τὸν ζυγὸν τοῦ Κυρίου, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων τῶν πίστει τιμώντων σε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀββακούμ τοῦ ἐν τῷ ὄρει Καλαμιθάσης τῆς Κύπρου
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν Κυπρίων τὸ κλέος, Καλαμιθάσης τὸ καύχημα, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, Ἀββακοὺμ πατὴρ ἡμῶν, ὅσιε. Τῆς Σολέας ἀνεδείχθης φαεινός, ὡς λύχνος διαυγέστατος, σοφέ. Θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας καὶ τοὺς κωφεύοντας ἅμα, μακάριε. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σε θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀββακούμ τοῦ ἐν τῷ ὄρει Καλαμιθάσης τῆς Κύπρου· (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Κωφευόντων ἀνοίγειν τὰ ὦτα, Ὅσιε, χάριν ἐδέξω θεόθεν, περικλεὲς Ἀβακούμ, ἀντιμίσθιον ὡς πόνων τῶν ἀόκνων σου, Καλαμιθίας θησαυρέ, ὁ ταχὺ σῶν ἱκετῶν δεήσεων ἐπακούων καὶ ἀσιγήτως πρεσβεύων ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκον Παναγίας τῆς Γεροντίσσης. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς πάλαι ἐφώνησας ἐκ τῆς εἰκόνος τῆς σῆς, τανῦν ἡμᾶς ἔσωσας ἐκ τοῦ παμφάγου πυρός, Παρθένε Πανύμνητε· ὅθεν ὡς Γεροντίσσῃ, τῆς Μονῆς ταύτης οὔσῃ, ᾄδομέν σοι τὸν ὕμνον καὶ πιστῶς ἐκβοῶμεν· χαῖρε Κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Παναγίας τῆς Γεροντίσσης
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς Μήτηρ φιλεύσπλαγχνος, Χριστοῦ τοῦ πάντων Θεοῦ, Γερόντισσα πέφηνας, ἐν συμπαθείᾳ πολλῇ, ἡμῶν Ἀειπάρθενε. Ὅθεν ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς θερμῆς σου πρεσβείας, σπεύδοντες καθ’ ἑκάστην, εὐλαβῶς σοι βοῶμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Παναγίας τῆς Γεροντίσσης
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε

Τὸ Ὄρος σου Δέσποινα σκέπεις ἀεὶ στοργικῶς, Μονὴν Παντοκράτορος δὲ τῇ σεπτῇ σου μορφῇ, φυλάττεις Γερόντισσα. Ὥσπερ ποτὲ τῇ βλύσει θαυμαστῶς τοῦ ἐλαίου, ἄφθονον μεταδίδως τοῖς σοῖς τέκνοις τὴν χάριν, πιστῶς ἀσπαζομένοις εἰκόνα τὴν θείαν σου.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Παναγίας τῆς Γεροντίσσης
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Παναγία Παρθένε σεμνὴ Γερόντισσα, τὴν Μονὴν ταύτην σκέπε τοῦ Παντοκράτορος, καὶ τὰ τέκνα σου ἀεὶ παραμύθησον, ἀσπαζόμενα θερμῶς, τὴν ἁγίαν σου μορφήν, καὶ κλήρου τοῦ ἐν τῷ ὄρει, Θαβὼρ μεταμορφωθέντος, ἀξίωσον ταῖς πρεσβείαις σου.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Προγιγνώσκειν τὸ μέλλον σοφῶς, Πορφύριε, ὡς ἀντιμίσθιον πόνων καὶ βιοτῆς εὐσεβοῦς χάριν δέδωκέ σοι ἄνωθεν ὁ Κύριος· ἄνθος Εὐβοίας ἱερόν, ἐκ τοῦ Ἄθω μυστικῶς πρὸς κήπους μετεφυτεύθης ἀλήκτου δόξης πρεσβεύειν Χριστῷ ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων σε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. (Εὐαγγέλου Χρ. Καραδήμου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Εὐβοίας τὸν γόνον, πανελλήνων τὸν Γέροντα, τῆς Θεολογίας τὸν μύστην καὶ Χριστοῦ φίλον γνήσιον, Πορφύριον τιμήσωμεν, πιστοί, τὸν πλήρη χαρισμάτων ἐκ παιδός. Δαιμονῶντας γὰρ λυτροῦται, καὶ ἀσθενεῖς ἰᾶται πίστει κράζοντας· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. (Ἀδαμαντία Πιπεράκη‐Καβάγια)
Ἦχος πλ. δ´. Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ.

Φωτὸς χωρίον τοῦ Θεοῦ καὶ χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος ἔμπλεως, τῶν ἱερέων καλλονή, τῶν μοναστῶν κανὼν ἀκριβέστατος, Πορφύριε σοφέ, τῇ διακρίσει λάμψας καὶ θαύμασι, πατὴρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. (Ἰσιδώρας Μακρινοῦ)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

ηδόνα τοῦ Ἄθω, καὶ Εὐβοίας τὸν ῥάδαμνον, τὸν ὑπερφυῶς αὐγασθέντα, ἐνεργείαις τοῦ Πνεύματος, Πορφύριον τιμήσωμεν πιστοί· καὶ γὰρ ἐν ταπεινώσει συγκραθείς, τῇ Σοφίᾳ ἀποῤῥήτως, ἀμαρυγὰς ἐκχέει τοῖς κραυγάζουσι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου.. (Ἰσιδώρας Μακρινοῦ)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

νδυθεὶς τὴν πορφύραν τοῦ Πανοικτίρμονος, ὑποταγῇ θεοφώτῳ τὰς ὑπὲρ νοῦν δωρεάς, μεταδίδως ταῖς ψυχαῖς, πάτερ Πορφύριε, ὅτι ἐν ἔρωτι Χριστοῦ, ἐνεπλήσθης φωτισμῶν, Σοφίας τῆς ἀθανάτου, ἀναβλύζων τῇ Ἐκκλησίᾳ, τοῦ Ζωοδότου τὰ χαρίσματα.

Μεγαλυνάριον

Χάριν ἀναβλύζει ἡ σὴ Εικών, καὶ παραμυθίας, Θεοτόκε τὸν γλυκασμόν, τοῖς ἐν τῇ πικρίᾳ, παθῶν συνεχομένοις, Γερόντισσα καὶ πόθῳ σὲ μεγαλύνουσι.

iconandlight.wordpress.com 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου