«Είμαι ο Ισαάκ ο Σύρος. Είμαι ορθοδοξότατος. Πράγματι υπήρχε στην περιοχή μου η αίρεση του Νεστορίου, αλλά εγώ την καταπολέμησα». Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου (373) καί Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου τοῦ μεγάλου Ἡσυχαστοῦ καὶ πολὺ ἀδικημένου, ἐπισκόπου Νινευῒ (Ϛ´- ζ´ αἰ.).

Η μεγάλη αγάπη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου για τον Αββά Ισαάκ

«Καθισμένος στο πεζούλι έξω από την Σταυρονικήτα συζητούσε ο Γέροντας με προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος υποστήριζε ότι ο αββάς ο Ισαάκ ο Σύρος ήταν Νεστοριανός. Επανελάμβανε δυστυχώς τις γνωστές δυτικές αντιλήψεις.
Ο π. Παΐσιος προσπαθούσε να τους πείσει ότι είναι όχι μόνο ορθόδοξος, αλλά και Άγιος, και ότι οι ασκητικοί του Λόγοι έχουν πολλή χάρι και δύναμη, αλλά ματαίως. Ο θεολόγος επέμεινε πεισματικά στις απόψεις του. Έφυγε ο Γέροντας για το Καλύβι του λυπημένος και προσευχόμενος.
Όταν προχώρησε λίγο και έφθασε στο σημείο που είναι ο μεγάλος πλάτανος, «κάτι του συνέβη», όπως είπε, χωρίς να θελήσει να εξηγήσει τι ακριβώς ήταν αυτό. Σύμφωνα με μαρτυρία είδε σε όραμα τον χορό των οσίων Πατέρων να περνά από μπροστά του. Κάποιος από αυτούς σταμάτησε και του είπε: «Είμαι ο Ισαάκ ο Σύρος. Είμαι ορθοδοξότατος. Πράγματι υπήρχε στην περιοχή μου η αίρεση του Νεστορίου, αλλά εγώ την καταπολέμησα». Αδυνατούμε να επιβεβαιώσουμε ή να απορρίψουμε την αξιοπιστία αυτής της μαρτυρίας. Πάντως αδιαμφισβήτητο είναι ότι το «κάτι που συνέβη» στον Γέροντα ήταν υπερφυσικό γεγονός που τον πληροφορούσε ξεκάθαρα περί της ορθοδοξίας και της αγιότητος του αββά Ισαάκ»[9].
[9] Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2008, σελ. 259-260

***

Ύστερα από αυτό ο Όσιος διακήρυττε με έμφαση: «Ο Αββάς Ισαάκ ήταν Ορθοδοξότατος». Εξηγούσε μάλιστα ότι οι Δυτικοί τον συκοφάντησαν ως μη Ορθόδοξο, επειδή καλλιέργησε τον ησυχασμό. Γι’ αυτό τον ονόμαζε «αδικημένο Άγιο». Και στο Μηναίο, στο Συναξάρι της 28ης Ιανουαρίου, που είναι η μνήμη του Αγίου Εφραίμ του Σύρου, είχε προσθέσει: «Και Ισαάκ του μεγάλου Ησυχαστού και πολύ αδικημένου».

«Τους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ τους είχε στο προσκέφαλό του και τους μελετούσε πάντοτε. Για μια περίοδο έξι ετών ήταν η μοναδική του πνευματική ανάγνωση. Έπαιρνε ένα στίχο και όλη την ημέρα τον επανέφερε συχνά στον νου του. τον μελετούσε βαθειά και πρακτικά, “όπως τα ζώα αναμηρυκάζουν την τροφή τους”, κατά την έκφρασή του. Μοίραζε ευλογία ένα απάνθισμα από τους λόγους του, για να παρακινήσει στη μελέτη τους. Πίστευε ότι «πολύ βοηθά η μελέτη στα Ασκητικά του αββά Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό η μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον θεό, τον βοηθάει για να το διώξει. Η ολίγη μελέτη στον αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες».
Συνιστούσε και στους λαϊκούς να τον διαβάζουν, αλλά λίγο-λίγο, για να τον αφομοιώνουν. Έλεγε ότι το βιβλίο του αββά Ισαάκ αξίζει ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Στο βιβλίο που διάβαζε, κάτω από την εικόνα του Αγίου που κρατά στο χέρι του ένα φτερό και γράφει, σημείωσε: «Αββά μου , δος μου την πένα σου, για να υπογραμμίσω ολόκληρο το βιβλίο σου». Αξίζει δηλαδή να υπογραμμιστεί ολόκληρο το κείμενο.
Όχι μόνο τον μελετούσε ο Γέροντας, αλλά και πολύ τον ευλαβείτο και ιδιαιτέρως τον τιμούσε ως άγιο. Πάνω στη μικρή Αγία Τράπεζα της “Παναγούδας” η μία από τις πέντε-έξι εικόνες που είχε ήταν του οσίου Ισαάκ. Από αγάπη και ευλάβεια προς αυτόν έδωσε το όνομά του σε κάποιον, όταν τον έκανε μεγαλόσχημο…».
Ο Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372

***

Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχε ο Γέροντας Παΐσιος με τον όσιο Γέροντα ασκητή παπα- Τύχωνα. Να πως διηγείται ο Γέροντας Παΐσιος το περιστατικό:
«Μια μέρα με ρώτησε:
– Εσύ παιδί μου, τι βιβλία διαβάζεις;
Του απάντησα:
– Αββά Ισαάκ.
– Πά, πά , πά , παιδί μου, αυτός ο άγιος είναι μεγάλος! Ούτε έναν ψύλλο δεν σκότωνε ο Αββάς Ισαάκ.
Ήθελε με αυτό που είπε να τονίση την μεγάλη πνευματική ευαισθησία του Αγίου».
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα, εκδ. Ιερ.Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή 1993, σελ. 32.

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης προτρέπει όχι μόνο τους προχωρημένους ησυχαστές να μελετούν τον αββά Ισαάκ αλλά και τους αρχάριους. 

Κάθε πρόταση των πατερικών κειμένων δεν κρύβει ένα αλλά πολλά νοήματα, και καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείμενο και όχι μετάφραση, επειδή ο μεταφραστής ερμηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα με την δική του πνευματικότητα. Πάντως, για να κατανοήση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, να συγκεντρώση τον νού του και να ζη πνευματικά, γιατί το πνεύμα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό μόνο με το πνεύμα. Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι του Αββά Ισαάκ του Σύρου πολύ βοηθούν, αλλά χρειάζεται να τους μελετάη λίγο – λίγο, για να αφομοιώνη την τροφή. Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’

«Αν πήγαινε κανείς στο Ψυχιατρείο και διάβαζε στους ασθενείς τον Αββά Ισαάκ, θα γίνονταν καλά όσοι πιστεύουν στον Θεό, γιατί θα γνώριζαν το βαθύτερο νόημα της ζωής».

***

Εἶναι θησαυρός ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ!
Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος τῆς Αἴγινας εἶχε γίνει ἡ ἐνσάρκωση τῶν λόγων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ!

Eνα σημαντικό μέρος τοῦ ἐλάχιστου χρόνου πού τοῦ ἀπέμενε, ἀπό τήν ἄσκηση τῶν ποικίλων δραστηριοτήτων καί ἐνασχολήσεών του, τόν ἀφιέρωνε στη μελέτη τῆς ̔Αγίας Γραφῆς καί τῶν πατερικῶν κειμένων, κυρίως τῶν ἀσκητικῶν. Ἰδιαίτερα στούς ἀσκητικούς λόγους τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου είχε πολύ μεγάλη αδυναμία. Τούς διάβαζε τακτικότατα. Δέν περνοῦσε μέρα πού νά μή διαβάσει ἔστω καί μιά σε λίδα, κάτι πού συνιστοῦσε καί στα πνευματικά του παιδιά:
-Νά μήν περάσει μέρα χωρίς νά διαβάσεις ἔστω καί μία σελίδα ἀπό τόν ἀββά Ἰσαάκ. Εγώ πολύ τόν ἀγαπῶ τόν εὐλογημένο, γέροντά μου τόν ἔχω. Καί σέ ὅ,τι διαβάζεις, νά ἐγκύπτεις καί νά λέγεις μέσα σου: Ἐγώ τό πράττω αὐτό; Ἔτσι θά παρακινεῖσαι ἀπό τήν ἀνάγνωση νά μεταβαίνεις είς τήν πρᾶξιν.
-Γέροντα, τόν διαβάζω ἀλλά βλέπω ὅτι δέ διορθώνομαι, τοῦ εἶπα κάποτε.
-Ἄκουσε, τό ποτήρι ὅσο τό σκουπίζεις τόσο καθαρότερο γίνεται. Νά τό διαβάζεις, νά μήν παραλείπεις και ἡ ὠφέλεια θά ἔλθει. Ὅσο ρίχνεις νερό στο ποτήρι θά καθαρίζει, ἔστω κι ἄν δέν μείνει καθόλου νερό μέσα.
Κάποτε ὁ π. Θ., διάκος τότε, πού τόν ἐπισκεπτόταν τακτικά, τόν ρώτησε:
-Γέροντα, πέστε μου τί πνευματικά βιβλία να διαβάζω γιά νά ὠφελοῦμαι;
-Ἀββά Ισαάκ, ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Γέροντα. Σύμφωνοι, γιά τόν ἀββά Ισαάκ μοῦ ξαναμιλήσατε καί τόν διάβασα. Ἄλλα βιβλία, τί νά διαβάζω;
— Ἀββά Ισαάκ.
-Ναί, ἄλλο βιβλίο εκτός τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ;
— Ἀββά Ισαάκ. Ἐγώ καί ἕνα μικρό μέρος τῶν λόγων τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ ἄν δυνηθῶ νά ἐφαρμόσω, δέν ἐπιθυμῶ τίποτε ἄλλο. Ἔτσι καί σύ, διάβαζε ἔστω καί μία σελίδα τήν ἡμέρα μέ προσοχήν καί θά διαπιστώσεις μεγάλην ὠφέλειαν. Μόνο νά τόν διαβάζεις μέ προσοχήν. Ωσάν καθρέπτην νά τόν ἔχεις, διά νά βλέπεις τάς ἀδυναμίας σου.
Τόσο εἶχε ἀγαπήσει τόν ἀββά Ισαάκ καί εἶχε ενστερνιστεῖ τούς λόγους του, ὥστε ὁ ἴδιος εἶχε γίνει τό ἀποτύπωμά τους. Η ζωή του, οἱ λόγοι του καί οἱ συμβουλές του θύμιζαν αὐτό τό μεγάλο σύρο ἀσκητή. Γι’ αὐτό καί πολλοί πνευματικοί ἄνθρωποι, ὅταν τόν γνώριζαν, ἀναφωνοῦσαν: «Γνώρισα ἕναν ἄλλο Ἰσαάκ τό Σύρο».
Δέ διάβαζε ἁπλά τόν ἀββά Ισαάκ ἀλλά, ὅπως συμβούλευε καί τούς ἄλλους, ὅ,τι ἔβρισκε μέσα στούς λόγους του προσπαθοῦσε νά τό ἐφαρμόζει ὁ ἴδιος. Ήταν ὁ καθρέφτης του. Κι’ ἀγωνιζόταν συνέχεια, σ’ ὅλη του τη ζωή, νά καθαρίζει ὅλο καί περισσότερο τόν ἑαυτό του, νά τόν ἐξαγνίζει, ἀκόμα κι απ’ τούς λεπτότερους λογισμούς, νά ἐπιδιώκει τόν ἄνωθεν φωτισμό.
Αλλά κι ἀπό τ’ ἄλλα πατερικά κείμενα πού διάβαζε, σάν καλή μέλισσα μάζευε ὅ,τι ἔβρισκε πιό ὠφέλιμο καί φρόντιζε νά τ’ ἀποτυπώνει στή ζωή του. Ἡ ὁμιλία του ήταν πάντα διανθισμένη ἀπό ἀναφορές σε τέτοια πατερικά κείμενα. Κι ὅ,τι θεωροῦσε πιό ἀξιόλογο συνήθιζε να τ’ ἀντιγράφει.
Ὑπάρχουν ἀρκετά χειρόγραφά του μέ ἀντιγραφές κειμένων τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου κ.ἄ. ..
Απόσπασμα από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση, «Γέροντας Ιερώνυμος, ο Ησυχαστής της Αίγινας», Αθήνα 1999.

***

ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Πῆρα χαρτὶ καὶ μολύβι,
ἄνοιξα βιβλία,
βίους ἀσκητῶν μαρτύρων!
Ἤθελα νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ Σένα.
Ἤθελα νὰ γράψω ἕνα ποίημα
«Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου»!
Γύρισα, εἶδα τὴν ἁγία μορφή σου,
τὸ αὐστηρὸ βλέμμα σου
ὡς τὸ ἱστόρησε αὐτὸ τὸ καλοκαίρι
ἐν προσευχῇ «Φώτιος ὁ ἁγιογράφος».
Στήλωσα πάνω σου τὰ μάτια,
εἶδα τὸ τυλιχτάρι ποὺ κρατοῦσες
στὸ ἅγιο χέρι σου, διάβασα.
«Ὑπὲρ πάντα, τὴν σιωπὴν ἀγάπησον».
Καὶ δὲν ἔγραψα τίποτα!
Καὶ δὲν εἶπα τίποτα!
Νίκος Καμβύσης (+), Ἰσάγγελοι, ποιήματα, β´ ἔκδ. ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2007

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος – Λόγοι
https://isaakosyros.blogspot.com/2009/06/blog-post_19.htmlΕἰς τὸν Στίχον.
Ήχος β’. Οἶκος τοῦ ̓Εφραθά.

Δευτε χαρμονικώς, οἱ παῖδες τὸν πατέρα, ἡμῶν τὸν κατά πνεύμα, τὸν ἄγγελον τῇ πράξει, πιστῶς ἀνευφημήσωμεν.

Στιχηρὰ Προσόμοια Τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ,[ Νήφωνος Μοναχοῦ Ἁγιορείτου]
Ἦχος α ́. Ὢ τοῦ παραδόξου

Σήμερον φαιδρῶς ἀγάλλονται, Μοναστῶν αἱ τάξεις, καὶ μιγάδων ἄπασαι, ὁσίων ἱεραρχῶν ἐπὶ τῇ μνήμη σου, και χαίρουσι σὺν αὐτοῖς, τῶν φιλεόρτων πιστῶν τὰ συστήματα, Ἰσάγγελε Ἰσαάκ, ἀγγελικῶς γὰρ ἐν γῆ πεπολίτευσαι· καὶ Χριστοῦ θεράπων, μάκαρ δι’ ἀσκήσεως, ὡς ὑπέρτιμον σκεῦος, ὡς Θεοῦ κατοικητήριον.

Σήμερον σκιρτῶσιν ̓́Αγγελοι, ἐπὶ τῇ ἐνδόξῳ, μνήμη σου θεόσοφε, σὺν τούτοις καὶ ἀσκηταὶ οἱ ἐν τοῖς ὄρεσιν, ἀρχέτυπον τοὺς σεπτοὺς καὶ ἱερούς σου ἀγῶνας κατέχοντες, σκιρτῶσιν ὡς ἀληθῶς, καὶ μεγαλύνοντες ταύτην κραυγάζουσι· σὺ τῶν ἀσκητῶν ἡ δόξα, σὺ τὸ ἀγαλλίαμα, σὺ ὁ λύχνος ὁ φαίνων, τοῖς ἡσύχως βιοτεύουσι.

Στήλη ἀρετῶν ὁλόφωτος, ὁ ἐκ τῆς Συρίας, Ἰσαὰκ γενόμενος, οἰκεῖος τῷ ποιητῇ καὶ ὅλος γνήσιος, ὡράθη καὶ μαρτυρεῖ, αὐτοῦ ἡ βίβλος ἡ οὖσα θεόπνευστος· διὸ καὶ ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν μεμνημένων αὐτοῦ ὄντως μέμνηται παρρησίας γὰρ τυγχάνει, πρὸς Θεὸν ὡς ἔνθεος, καὶ πρεσβεύει ἀλήκτως, καὶ δωρεῖται τὰ ἰάματα.

Δόξα. Ἦχος πλ. β’

Εἰς ὄρος ὑψηλῆς ἐπιβάντες ζωῆς, τὴν ἔρημον ὡς πόλιν ᾠκήσατε, Ὅσιοι Πατέρες παγκόσμιοι· τὰ γὰρ ὁρώμενα ἐκεῖθεν, ὡς εἰκόνας είχετε τῶν ἀοράτων καὶ ὡς ἐν ἅρματι τεθρίππῳ δι’ ἀσκήσεως συντόνου, εἰς οὐρανοὺς ὑψώθητε, ὡς ὁ προφήτης Ηλίας τὸ πάλαι, καταλιπόντες πρὸς ἡμᾶς, ὡς ἄλλην μηλωτὴν πρὸς Ἐλισσαῖον, τὰς ἱερὰς ὑμῶν βίβλους, ας ὡς θεοχαράκτους πλάκας, οι μονασταὶ καὶ μιγάδες κατέχοντες, πρὸς Θεὸν ἀνυψούμεθα. ̓Αλλὰ καὶ νῦν μὴ παύσητε πρεσβεύειν ὑπὲρ ἡμῶν, Ἰσαὰκ ἱερώτατε, καὶ Ἐφραὶμ παναοίδιμε, εἰς τὸ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Εἰς τὸν Στίχον.
Στιχηρὰ προσόμοια,
Ἦχος πλ. α. Χαίροις ἀσκητικῶν

Χαίροις ὁ ὑψηλότατος νοῦς, Νοΐ τῷ πρώτῳ Ἰσαὰκ παριστάμενος, μεθέξει τῶν θεηγόρων Ἱεραρχῶν τοῦ Χριστοῦ, καὶ Ὁσίων μάκαρ ἱερώτατε. Διὸ ὥσπερ ὅσιος, ἱεράρχης τε εὔθετος, χάριν ἐδέξω, ἐκ Θεοῦ τὴν προσήκουσαν, τοῦ ρυθμίζεσθαι τοὺς ἰδίους μονάζοντας· ταύτης οὖν καταξίωσον, ἡμᾶς τοὺς τὴν μνήμην σου, ἐπιτελοῦντας τὴν θείαν, καὶ τῶν πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, ἡμῖν δωρηθῆναι ταῖς πρὸς Κύριον λιταῖς σου θεομακάριστε.

Στίχ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνα τος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ.
Χαίροις ὁ τῆς χαρᾶς κοινωνός, τῆς οὐρανίου ὡς οὐράνιος ἄνθρωπος, ἀμέμπτως γάρ σου τὸν βίον, ἐπὶ τῆς γῆς βεβηκώς, ὤφθης τοῖς ἀγγέλοις ὁμοδίαιτος· διὸ ὡς θεόσοφος, Θεοσόφοις σου ρήμασι, τὰ τῆς κακίας ἀποτέμνεις ζιζάνια, ἐμφυτεύεις δὲ ἀρετὰς πάτερ ὅσιε· ταῦτα διὰ τῆς βίβλου σου, ἡμῖν ἐξιστόρησας, πατὴρ καθάπερ πατέρων, καὶ τοῖς ἐθέλουσιν ἔδειξας, ὁδὸν σωτηρίας Ἰσαὰκ καὶ τοῖς τιμῶσιν τὴν θείαν μνήμην σου.

Στίχ. Καυχήσονται ὅσιοι ἐν δόξῃ
Xαίροις ὁ χαριτώσας τὸν νοῦν, θείᾳ μελέτη Ἰσαὰκ πάτερ ὅσιε, ἀσκήσει καὶ ἡσυχίᾳ, τὰ τῆς σαρκὸς παριδών, καὶ τοῦ βίου πᾶσαν τὴν τερπνότητα· διὸ πνευματέμφορος ἐν ὁσίοις γεγένησαι, ὡς αὐτοκράτωρ τῶν παθῶν καὶ διδάσκαλος, ὅλος ἔμπλεως πάσης λόγου συνέσεως· ὅθεν ὡς θεοδίδακτος, διδάσκεις τὰ κρείττονα, καὶ νῦν ἡμῖν τοῖς τιμῶσι, σὲ καὶ τὴν ἔνδοξον μνήμην σου· καὶ σώζεις λιταῖς σου, ἐκ παντοίων τε κινδύνων ἡμᾶς καὶ θλίψεων.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρο. (Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἀρετῶν ταῖς ἀκτῖσι καταλαμπόμενος, τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας φωστὴρ πολύφωτος, θεοφόρε Ἰσαὰκ ὤφθης ἐν Πνεύματι, καὶ κατευθύνεις ἀσφαλῶς, σωτηρίας πρὸς ὁδόν, διδάγμασι θεοπνεύστοις, τοὺς εὐφημοῦντάς σε Πάτερ, ὡς τοῦ Χριστοῦ θεῖον θεράποντα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου 
Ἦχος πλ.α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῷ πυρὶ τῆς ἀγάπης ὁλοκαυτούμενος, ἀντὶ σώματος πνεῦμά σου ὥσπερ σφάγιον, ἀνενενέγκας τῷ Θεῷ φιλοσοφώτατε, τὰ βαθέα παρ’ Αὐτοῦ, ἐμυήθης Ἰσαάκ, καὶ ὥσπερ στόμα τι θεῖον, ἐκληροδότησας Πάτερ, ἡμῖν τὴν βίβλον σου

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰσαὰκ του Σύρου.(Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς.

Τῆς μετανοίας τὴν χριστόρειθρον γλῶτταν, τῆς κατανύξεως καὶ πένθους ἐργάτην, διδάσκαλον θεόπνευστον χοροῦ τῶν μοναστῶν, ᾿Ισαὰκ τὸν πάνσοφον, ἱκετεύσωμεν πόθῳ, ὅπως ἅπερ γέγραφεν ἐν τῇ βίβλῳ εἰς πρᾶξιν, μεταποιήσωμεν προθύμως ἀδελφοί, καὶ αἰωνίας ζωῆς ἀπολαύσωμεν.

Τοῦ ὁσίου Ἰσαάκ. Ἀπολυτίκιον (Νήφωνος Μοναχοῦ Ἁγιορείτου)
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Xρισθείς ἱερατεύειν θεοφόρε ἐν πόλεσιν, Ἰσαὰκ ηρετίσω ἐν ἐρήμοις αὐλίζεσθαι· διὸ καὶ ποδηγέτης μοναστῶν, ἐδείχθης καὶ ἀλείπτης ἀσκητῶν · διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην χρεωστικῶς, τιμῶντες σοὶ ἐκβοῶμεν. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ αγιάσαντι· Δόξα τῷ δεδωκότι σε ἡμῖν προστάτην εὔθετον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰσαὰκ του Σύρου.
Ἦχος γ’ Θείας πίστεως

Καταγώγιον θεογνωσίας ἁγιότητος καὶ θεωρίας τῶν μοναστῶν ὁδηγὸς ἀκριβέστατος, κατευθύνεις ἡδύνῃς ἑκάστοτε, τοὺς σπουδαστὰς τῶν σῶν λόγων θεόσοφε, Ἰσαὰκ Σύρε Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, φωτίσαι ἁγιάσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

iconandlight.wordpress.com