Ἀδελφοί μου,
Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ περιγραφὴ τῆς μελλούσης Κρίσεως· εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ τρόπου ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἔρχεται
«ἐν τῇ δὸξῃ αὐτοῦ».
Ἀλλὰ πρὶν Τὸν δοῦμε στὴ δόξα, Τὸν συναντοῦμε στὴν ταπείνωση.
Ὁ Θεός, ὁ ἀχώρητος, κρύβεται μέσα στὸν πεινασμένο.
Ὁ Βασιλεὺς τῶν ὅλων ταυτίζεται μὲ τὸν φυλακισμένο.
Αὐτὸ δὲν εἶναι ἠθικὸ μάθημα·
εἶναι μυστήριο θεολογίας.
1. Τὰ δύο Θυσιαστήρια.
Ὁ Ἅγιός Ἰὠάννης ὁ Χρυσόστομος μιλᾶ γιὰ δύο τράπεζες:
Ἡ μία εἶναι ἡ Ἁγία Τράπεζα.
Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ σῶμα τοῦ πάσχοντος ἀδελφοῦ.
Καὶ λέγει μὲ δέος:
«Θέλεις τιμῆσαι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ;
Μὴ καταφρόνει αὐτὸν γυμνόν.»
Δὲν μπορεῖς νὰ προσκυνᾶς τὸν Χριστὸ στὸ Ἅγιο Ποτήριο καὶ νὰ Τὸν ἀγνοεῖς στὸ πρόσωπο τοῦ ἀστέγου.
Διότι ἡ Θεία Εὐχαριστία δὲν εἶναι ἰδιωτικὴ εὐλάβεια· εἶναι εἴσοδος σὲ τόπο καὶ τρόπο ὑπάρξεως σταυρικό.
Ἐὰν κοινωνῶ τὸ Σῶμα Του, ἀλλὰ δὲν γίνομαι σῶμα γιὰ τὸν ἀδελφό, τότε κοινωνῶ κρῖμα.
2. Ἡ Ὀντολογία τῆς Ἐλεημοσύνης.
Ὁ Μέγας Βασίλειος δὲν ἀφήνει περιθώρια παρερμηνείας:
«Τοῦ πεινῶντος ἐστὶν ὁ ἄρτος ὃν κατέχεις·
τοῦ γυμνητεύοντος τὸ ἱμάτιον ὃ φυλάττεις.»
Δὲν πρόκειται γιὰ φιλανθρωπία κοινωνική.
Πρόκειται γιὰ ἀποκατάσταση δικαιοσύνης.
Ὅ,τι ἔχουμε εἶναι δανεικό.
Εἴμαστε οἰκονόμοι — ὄχι ἰδιοκτῆτες.
Ἡ ἄρνηση προσφορᾶς δὲν εἶναι ἁπλῶς σκληρότητα· εἶναι θεολογικὴ ἄρνηση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ στὸν ἄλλον.
Γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες τῆς ἐρήμου ἔλεγαν:
«Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου; Εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου.»
Ἂν ἡ καρδιά μου δὲν χωρᾶ τὸν ἀδελφό, δὲν μπορεῖ νὰ χωρέσει τὸν Θεό.
3. Ἡ Κρίση ὡς Φανέρωση τῆς Καρδιᾶς.
Προσέξτε κάτι συγκλονιστικό:
Οἱ δίκαιοι δὲν γνώριζαν ὅτι ὑπηρετοῦσαν τὸν Χριστό.
Οἱ ἀμετανόητοι δὲν γνώριζαν ὅτι Τὸν περιφρονοῦσαν.
Ἡ Κρίση δὲν εἶναι ἐξωτερικὴ ἀπόφαση.
Εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ τί ἔγινε ἡ καρδιά μας.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει:
«Γίνου θεὸς τῷ πένητι, μιμούμενος τὸν Θὲὸν ἐν τῇ φιλανθρωπίᾳ.»
Ἂν δὲν μάθουμε νὰ ἀγαποῦμε ἔτσι, τὸ Φῶς τῆς Παρουσίας Του θὰ γίνει γιὰ μᾶς πῦρ.
Ὄχι γιατί ὁ Θεὸς ἀλλάζει —
ἀλλὰ γιατί ἐμεῖς δὲν ἀντέχουμε τὴν ἀγάπη.
4. Ἡ Συγχώρεση ὡς Πέρασμα.
Καθὼς πλησιάζουμε τὴν Κυριακὴ τῆς Συγχωρήσεως, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει:
Δὲν μποροῦμε νὰ ζητήσουμε
«Πάτερ ἄφες...»
ἂν δὲν ἔχουμε πεῖ
«ἀδελφέ, συγχώρεσέ με».
Ἡ συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν πληγὴ ποὺ ἄνοιξε ὁ ἐγωισμός μας στὸν ἄλλον.
Ἐδῶ εἶναι τὸ δρᾶμα:
Μπορεῖ νὰ νηστεύουμε αὐστηρά,
νὰ γνωρίζουμε θεολογία,
νὰ ἀγρυπνοῦμε —
καὶ ὅμως νὰ μὴν ἔχουμε μάθει νὰ βλέπουμε τὸν Χριστὸ ἐκεῖ ὅπου πονᾶ.
5. «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι».
Ἡ εὐλογία δὲν εἶναι ἀνταμοιβὴ ἔργων.
Εἶναι ἀναγνώριση συγγένειας.
Ὅποιος ἔμαθε νὰ ἀγαπᾶ ἔτσι,
μοιάζει στὸν Πατέρα.
Ὅποιος ἔκλεισε τὴν καρδιά του,
ἔκλεισε τὸν ἑαυτό του στὸ σκοτάδι.
Ἡ κόλαση δὲν εἶναι τιμωρία·
εἶναι ἀπομόνωση ἀπὸ τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης.
Ἐπίλογος
Ἀδελφοί μου,
Ὁ Χριστὸς δὲν κρύβεται μόνο στὸ Ἅγιο Ποτήριο.
Κρύβεται στὴ ρωγμὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀδύνης.
Στὸν ἄρρωστο.
Στὸν ἀποτυχημένο.
Στὸν δύσκολο χαρακτῆρα.
Στὸν «ἐνοχλητικὸ» συγγενῆ.
Στὸν νέο ποὺ ἀπομακρύνθηκε.
Ἐκεῖ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας.
Ἂς ζητήσουμε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ μᾶς δώσει καρδιὰ πλατιά —
καρδιὰ ποὺ νὰ καίγεται «ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως».
Καὶ τότε, ὅταν ἀκουστεῖ τὸ
«Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι»,
δὲν θὰ εἶναι ξένη φωνή —
θὰ εἶναι ἡ φωνὴ Ἐκείνου ποὺ μάθαμε νὰ ἀναγνωρίζουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ἀδελφοῦ.
Ἀμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου