Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
–Γέροντα, γιατί κατήργησαν τοὺς τόνους ἀπὸ τὴν γραμματική;
–Τώρα, ὅπως οἱ ἄνθρωποι δὲν σηκώνουν τίποτε καὶ τὰ πετοῦν ὅλα, ἔτσι καὶ τὰ γράμματα, δὲν σηκώνουν τίποτε, οὔτε ὀξεῖες οὔτε περισπωμένες! Καὶ ὅπως ὅλοι τρέχουν, δὲν βάζουν οὔτε τελεία!
Βλέπω μιὰ γλῶσσα ποὺ γράφουν μερικοί! Διάβαζα σὲ μία μετάφραση τῆς Καινῆς Διαθήκης: «Ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κάλεσα τὸν γιό μου». Δὲν ταιριάζει, βρὲ παιδί! Δὲν ξεχωρίζει τὸ ἱερὸ ἀπὸ τὸ ἀνίερο! Γράφουν ἔτσι, δῆθεν γιὰ νὰ εἶναι ὅλα ἴδια, νὰ ὑπάρχη ὁμοιομορφία στὴν γλῶσσα. Ποιός, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ πιὸ τελευταῖο χωριό, δὲν θὰ καταλάβαινε, ἂν ἔγραφε «τὸν υἱόν μου»;
Ἄκουσα μιὰ φορὰ στὸ Ἅγιον Ὅρος σὲ μιὰ ἀνάγνωση: «Τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ ποὺ κάνουν την Μεταλαβιά». Δὲν ταιριάζει· πὼς νὰ τὸ κάνουμε; Ποιός δὲν ξέρει τί θὰ πῇ «ἄρτος» καὶ «οἶνος»;
–Λένε, Γέροντα, ὅτι θὰ ἀντικαταστήσουν τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο μὲ τὸ λατινικό.
–Ἄσ’ τα, δὲν θὰ σταθοῦν αὐτὰ· δὲν θὰ σταθοῦν. Εὐτυχῶς ποὺ ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ τὸ στραβὸ καὶ ἀπὸ τὸ κακὸ βγάζει καλό, ἀλλιῶς θὰ ἤμασταν χαμένοι. Δὲν χάθηκε ἡ Παράδοση, ἡ γλῶσσα τότε ποὺ τὰ εἶχαν ὅλα σὲ χειρόγραφα καὶ δὲν ὑπῆρχαν οὔτε φωτοτυπικὰ οὔτε τίποτε καὶ θὰ χαθῇ τώρα ποὺ βγῆκαν τόσα μέσα; Ὄχι, δὲν πρόκειται νὰ χαθῇ, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι. Βλέπετε καὶ οἱ Ρῶσοι πρόσφυγες πὼς κράτησαν τὰ ἔθιμά τους! Αὐτὸ ποὺ τοὺς βοήθησε ἦταν ποὺ ἤξεραν τὴν ποντιακὴ γλῶσσα. Κράτησαν ἔτσι τὴν Παράδοση μέσα τους. Ἀλλά, παρ’ ὅλο ποὺ τοὺς δόθηκε λίγη ἐλευθερία, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ρωσία, γιὰ νὰ βροῦν ἐλευθερία, γιατί καὶ πάλι ἦταν σὰν ἕνα πουλάκι ποὺ τὸ ἔβγαλαν ἀπὸ τὸ κλουβὶ καὶ τὸ ἄφησαν μέσα στὸ δωμάτιο ἐλεύθερο. Δὲν θὰ στενοχωριόταν καὶ ἐκεῖ; Φαντασθῆτε πὼς ἦταν πρὶν οἱ καημένοι!
Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ πᾶνε νὰ κάνουν μιὰ νέα γλῶσσα. Ἡ ἑλληνικὴ ὅμως γλῶσσα ἔχει «γλῶσσα» ἀπὸ τὶς πύρινες Γλῶσσες τῆς Πεντηκοστῆς! Τὸ δόγμα τῆς πίστεώς μας καμμιὰ γλῶσσα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀποδώση.
Γι’ αὐτὸ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μεταφράσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἂν δὲν ξέρη Ἀρχαία Ἑλληνικὰ κανεὶς καὶ ἀσχολῆται μὲ τὸ δόγμα, μπορεῖ νὰ πλανηθῇ. Καὶ ἐμεῖς καταργήσαμε τὰ Ἀρχαῖα ἀπὸ τὰ σχολεῖα! Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ ἔρχονται Γερμανοὶ νὰ διδάσκουν Ἀρχαῖα στὰ δικά μας Πανεπιστήμια. Τότε θὰ καταλάβουν οἱ δικοί μας τὴν ἀξία ποὺ ἔχουν τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἀφοῦ πρῶτα γίνουν ρεζίλι, καὶ θὰ ποῦν: «Γιὰ δὲς ἡ Ἐκκλησία ποὺ κρατοῦσε τὰ Ἀρχαῖα»!
Πᾶνε νὰ ἐξαφανίσουν ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό; Ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος σήμερα εἶναι μεγάλη ὑπόθεση! Παλιὰ εἴχαμε τὴν φιλοσοφία. Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη μὲ βάση τὴν φιλοσοφία ἀποστόμωσε τοὺς φιλοσόφους. Οἱ φιλόσοφοι ἑτοίμασαν τὸν δρόμο γιὰ τὸν Χριστιανισμό. Τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε στὰ ἑλληνικὰ καὶ διαδόθηκε στὸν κόσμο. Μετὰ οἱ Ἕλληνες προχώρησαν νὰ φωτίσουν καὶ τοὺς Σλάβους. Σὲ μερικοὺς δὲν συμφέρει νὰ ὑπάρχη ἡ Ἑλλάδα. «Μᾶς κάνει κακό, λένε. Πρέπει νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε».
ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α’ ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ – ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:
«Πάτερ μου νὰ ἔχεις ἔγνοια τὴ μαθητεία τῆς χάριτος καὶ τότε θὰ εἶσαι χαριτωμένος πρεσβύτερος καὶ θὰ μπορεῖς νὰ συνομιλεῖς μὲ ὅποια γλῶσσα θέλεις, οὐχὶ τῶν φιλολόγων, οὐχὶ τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων ἀλλὰ αὐτῶν ποὺ γνωρίζουν τὴν ἐμπειρία τῆς προσευχῆς, τῆς μετάνοιας καὶ τῶν λειτουργικῶν μυστηρίων, αὐτὴ τὴ γλῶσσα νὰ μάθεις.
Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ θὰ μᾶς χρειαστοῦν ὅταν θὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ προφητεία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ποὺ εἶπε, ὅτι θά ’ρθεῖ ἡ ἐποχὴ ποὺ ὅλοι θὰ μαθαίνουν ἀρχαία ἑλληνικά, ὄχι ἐπειδὴ θὰ τὰ ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ θὰ τὰ ἔχει ἀνάγκη ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς πληροφορικῆς, τὴν ὁποίαν ἐπίσης καλῶς κατέχεις.
Θὰ ἔχει τέτοια διευρυμένη γνώση ὁ μελλοντικὸς ἠλεκτρονικὸς ὑπολογιστής, ποὺ ἡ μόνη μνήμη ποὺ θὰ δέχεται πρέπει νὰ εἶναι πλούσια, ἀκριβής, σοφὴ ἀλλὰ καὶ σαφὴς δηλαδὴ τὸ σοφὸν νὰ εἶναι σαφὲς καὶ αὐτὸ μόνο στὴ διαχρονικὴ γλῶσσα τῆς ἑλληνικῆς συναντᾶται.
Μέχρι τότε ὅμως, νὰ καταλάβομε τὰ ὀχυρὰ τῆς μετανοίας, τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἔλευσης καὶ ἀποδημίας τῆς Θείας Χάριτος, τότε θά ᾿σαὶ παπᾶς. Ὅταν θὰ μιλᾶς μὲ τὴν κοτζιάκαρη (γριὰ) καὶ θὰ μάθεις τὶς δικές της συχνότητες, τὶς ὁποῖες ἐμεῖς οἱ περισπούδαστοι πολλὲς φορὲς ἀγνοοῦμε ἀφοῦ αὐτὲς εἶναι οἱ συχνότητες τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἶναι οἱ συχνότητες τῆς ἀγάπης τῆς θυσιαστικῆς».
Ἀπόσπασμα λόγου Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου κατὰ τὴ χειροτονία τοῦ διακόνου Σταύρου Λαοῦ σὲ πρεσβύτερο στὸν ἱερὸ ναὸ Ὁσίων Βαρνάβα καὶ Ἰλαρίωνος (10.11.2019).
immorfou.org.cy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου