ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ
Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1929, ὁ Ἅγιος Γερβάσιος τῶν Πατρῶν μετέβη στὸν χῶρο τοῦ Προφήτη Ἠλία μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων, τὰ ὁποῖα ἀγαποῦσε ὡς ἀληθινὸς πατέρας. Ἀφοῦ ἀνέγνωσε εἰδικὴ εὐχή, φύτεψε ὁ ἴδιος ἕνα πεῦκο, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν.
Τριάντα ἕνα χρόνια ἀργότερα, τὸ 1960, ὅταν τὸ πεῦκο κόπηκε, ἀποκαλύφθηκε ἕνα συγκλονιστικὸ θαῦμα. Σὲ κάθε ἐγκάρσια τομὴ τοῦ κορμοῦ ἐμφανιζόταν καθαρὰ καὶ ἀχειροποίητα ὁ Τίμιος Σταυρός.
Στὰ τέσσερα ἄκρα του διακρίνονταν οἱ ἱερὲς παραστάσεις τῆς Γεννήσεως, τῆς Βαπτίσεως, τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Ὕδρας κυρὸς Ἰερόθεος ἔγραψε ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν μοναδικὸ γνωστὸ ἀχειροποίητο Σταυρὸ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος ἔδινε μεγάλη σημασία στὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ δίδασκε ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύναμη, προστασία καὶ εὐλογία γιὰ κάθε πιστό.
Χαρακτηριστικὰ ἔλεγε:
«Ἐπίσημη σημαία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός».
Προέτρεπε μικροὺς καὶ μεγάλους νὰ φοροῦν πάντοτε τὸν σταυρὸ στὸ στῆθος τους καὶ νὰ κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μὲ εὐλάβεια καὶ προσοχή.
Στὰ παιδιὰ τοῦ κατηχητικοῦ μάθαινε ὕμνους ἀφιερωμένους στὸν Τίμιο Σταυρό, καλλιεργῶντας στὶς καρδιές τους ἀγάπη καὶ σεβασμὸ πρὸς τὸ ἱερὸ αὐτὸ σύμβολο τῆς πίστεώς μας.
Ἐπιπλέον, τόνιζε ὅτι ὅταν βλέπουμε τὸν Σταυρὸ χαραγμένο στὸ ἔδαφος, ἂς φροντίζουμε μὲ σεβασμὸ νὰ μὴ καταπατεῖται.
Ἡ κάτωθι φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἀποτύπωσης τοῦ Ἀχειροποιήτου Σταυροῦ στὸν κορμὸ τοῦ πεύκου ὅπου ὁ Ἅγιος εἶχε φυτέψει.
«ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ»
Μία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔχασε τὴν ἐργασία της καὶ βρισκόταν σὲ μεγάλη οἰκονομικὴ δυσκολία, ἔλαβε λογαριασμὸ ρεύματος ὕψους 800 εὐρώ, χωρὶς νὰ γνωρίζει πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀνταποκριθεῖ. Ἡ ἀγωνία καὶ ἡ θλίψη της ἦταν μεγάλη, καθὼς φοβόταν μήπως ἡ οἰκογένειά της μείνει χωρὶς φῶς.
Μία γνωστή της τῆς πρότεινε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Γερβασίου καὶ νὰ προσευχηθεῖ. Μὲ πόνο ψυχῆς καὶ δάκρυα, ἐμπιστεύθηκε τὸ πρόβλημά της στὸν Ἅγιο καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της μὲ εἰρήνη στὴν καρδιά.
Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα δέχθηκε τηλεφώνημα ἀπὸ προηγούμενη ἐργασία της, ὅπου τὴν ἐνημέρωσαν ὅτι τῆς ὄφειλαν ἀκριβῶς 800 εὐρὼ καὶ μποροῦσε νὰ περάσει νὰ τὰ παραλάβει.
Μέσα ἀπὸ τέτοια περιστατικὰ βλέπουμε πὼς οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκαταλείπουν τὸν ἄνθρωπο στὸν πόνο καὶ στὴν δοκιμασία. Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, στέκεται δίπλα στοὺς ἀνθρώπους, παρηγορεῖ, ἐνισχύει καὶ ἐπεμβαίνει θαυμαστὰ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς.
Ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων στὴν ζωή μας φανερώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ ἂς ζητοῦμε μὲ πίστη τὶς πρεσβεῖες τους καὶ ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴν ζωή μας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἀπὸ καταγεγραμμένη μαρτυρία τοῦ βιβλίου: «Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος – Ὁ Ἅγιος Ποιμένας τῶν Πατρῶν»
Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ
Ἕνας μοναχὸς ἀπὸ τὴ Μονὴ Δίβρης ἐπισκέφθηκε κάποτε τὸν Ἅγιο Γερβάσιο τῶν Πατρῶν, θέλοντας νὰ ζητήσει τὴ συμβουλή του γιὰ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.
Ἔφθασε μεσημέρι στὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου. Ἡ διακόνισσά του, ἡ Ἀθηνᾶ, δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ τὸν ἐνοχλήσει ἐκείνη τὴν ὥρα. Ὁ μοναχὸς στενοχωρήθηκε καὶ τῆς ἐξήγησε ὅτι εἶχε μεγάλη ἀνάγκη καὶ ὅτι τοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἐπαναλάβει τὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι.
Τότε ἀκούστηκε ἀπὸ μέσα ἡ φωνὴ τοῦ Ἁγίου:
«Ἀθηνᾶ, ἄφησε τὸν πατέρα νὰ περάσει».
Μόλις ὁ μοναχὸς μπῆκε στὸ κελί, ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε:
«Πᾶρε τὸ τάδε βιβλίο ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, ἄνοιξέ το στὴ συγκεκριμένη σελίδα καὶ διάβασε. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνεις».
Ὁ μοναχὸς ὑπάκουσε καὶ διαπίστωσε μὲ ἔκπληξη ὅτι στὸ κείμενο αὐτὸ βρισκόταν ἀκριβῶς ἡ ἀπάντηση στὸ πρόβλημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.
Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, φωτισμένος ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, γνώριζε τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου πρὶν ἀκόμη τοῦ τὴν ἐκφράσει.
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ
Ποίημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου.
Ἦχος α’ – «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος»
Ἀρκαδίας τὸν γόνον καὶ Πατρῶν τὸ ἀνάστημα,
καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης ἱερώτατον σέμνωμα,
Γερβάσιον τιμήσωμεν πιστοί,
ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ·
οὗτος γὰρ ἐξήστραψεν ὡς φωστήρ,
ἀρετῶν τὰς λαμπηδόνας,
δι’ ὧν φωτίζει πάντας τοὺς κραυγάζοντας·
Δόξα τῷ ἁγιάσαντι αὐτόν,
δόξα τῷ θαυμαστώσαντι,
δόξα τῷ δωρουμένῳ δι’ αὐτοῦ
ἡμῖν τὰ κρείττονα.
Συντάκτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου