Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Ὅταν δὲν σοῦ δίνουν σημασία, νὰ μὴ μιλᾶς»

 

«Ἤμουν τριαντατρία χρόνια ἱερεὺς στὸν Ἅγιο Γεράσιμο τῆς Πολυκλινικῆς, κοντὰ στὴν Ὁμόνοια. Κανένας δὲν μοῦ ἔδινε σημασία. Τὰ μεσημέρια ποὺ καθόμουνα ἐκεῖ γιὰ νὰ ξεκουρασθῶ λίγο, ἔβαζα τὶς καρέκλες τὴν μία κοντὰ στὴν ἄλλη, κοντὰ στὸ ψαλτήρι καὶ ξάπλωνα ἐπάνω. Ἤξερα ὅτι ὑπῆρχαν κρεβάτια ἄδεια, ἀλλὰ κανένας δὲν εἶπε νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ξαπλώνω σ’ ἕνα κρεβάτι. Κι ἐγὼ δὲν τὸ ζήτησα, δὲν μιλοῦσα.

Μιὰ φορὰ ὁ Διευθυντὴς εἶχε διάλεξη καὶ πῆγα κι ἐγὼ πίσω-πίσω γιὰ ν’ ἀκούσω. Ὅταν μὲ εἶδε, ἔστειλε κάποιον νὰ μὲ βγάλει ἔξω. Βγῆκα χωρὶς νὰ μιλήσω. Ἄκου τώρα, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια τί ἔγινε:

Ἦρθε ἐδῶ κάποια μέρα ἕνα παλληκάρι εἰκοσιδύο ἐτῶν. Μιλήσαμε, εὐχαριστήθηκε καὶ πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὴν μάνα του. Ἦρθε καὶ ἡ μάνα του κι εὐχαριστήθηκε κι ἐκείνη καὶ τὸ εἶπε στὸν ἄνδρα της. Ὁ ἄνδρας της ξεκίνησε κι ἦρθε κι αὐτός. Αὐτὸς ἦταν ὁ διευθυντὴς ποὺ μ’ ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν διάλεξη. Τοῦ τὸ εἶπα. Δὲν τὸ θυμόταν, ἀλλὰ μοῦ εἶπε: Ὁπωσδήποτε θὰ τὸ ἔκανα γιατί δὲν τὰ εἶχα καθόλου καλὰ μὲ τοὺς παπᾶδες. Πῶ, πῶ, νὰ ἔχουμε τόσα χρόνια τέτοιον ἄνθρωπο κοντά μας καὶ νὰ μὴν τὸ ξέρουμε!

Βλέπεις, τὰ’ φερε ὁ Θεός, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ γυρίσουν κοντά Του. Ἑπτὰ ὁλόκληρα χρόνια δὲν μοῦ ἔδιναν ἄδεια γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ κόσμος μὲ παρεξηγοῦσε ποὺ ἔφτιαχνα κτήρια, χωρὶς ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν μιλοῦσα, δὲν ἤθελα νὰ πῶ γιὰ κανέναν τίποτα. Νὰ τώρα, ποὺ ὁ Θεός τα’ φερε καὶ πήραμε τὴν ἄδεια. Καὶ σὺ νὰ μὴ μιλᾶς. Ἔχει ὁ Θεός!

Νὰ σοῦ πῶ καὶ κάτι ἄλλο; Πρὸ ἡμερῶν ἦλθε ἐδῶ ἕνας ἱερομόναχος ἁγιορείτης. Ἀσκήσαμε καὶ οἱ δύο τὴν σιωπή. Δὲν μιλούσαμε, ἐπικοινωνούσαμε νοερά. Σκίρτησε ἡ καρδιά μου, σκίρτησε κι αὐτουνοῦ. Πῶ, πῶ τί χαρὰ ποὺ πήραμε. Μοῦ ἐρχόταν νὰ χοροπηδάω. Εὐχαριστηθήκαμε καὶ οἱ δύο πάρα πολύ. Ὅταν ἔφυγε, καθόμουν σκεφτικός. Δὲν ἤθελα νὰ μιλήσω. Ἐρχόταν ἡ ἀδελφή μου καὶ μοῦ ἔλεγε:

Τί ἔχεις, γιατί δὲν μιλᾶς; Στενοχωρήθηκες;

Ἐρχόταν ἡ ἀνεψιά μου καὶ μοῦ ἔλεγε τὰ ἴδια.

Βρέ, ἄντε φύγετε ἀπὸ ἐδῶ τώρα, μὴ μὲ ἐνοχλεῖτε. Ἔχω μιὰ δουλειά, τοὺς εἶπα καὶ τὶς ἔδιωξα.

Ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ μάθεις ἂν ἀγαπήσεις πολὺ τὸν Θεό. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσεις, πρέπει νὰ σ’ ἀγαπήσει ἐκεῖνος πρῶτα. Καὶ γιὰ νὰ σ’ ἀγαπήσει, πρέπει νὰ δεῖ ἐπάνω σου κάτι ἰδιαίτερο».

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Μαθητεία στὸν Γέροντα Πορφύριο», Πορφυρίας Μοναχῆς, ἐκδ. Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2012, σέλ.73-75

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr