Είδε έναν άνθρωπο με αγριωπή μορφή, με σιδερένιο σταυρό στο χέρι και μηλωτή να την αγριοκοιτάζει. -Καλά, δίπλα στον Χριστό στο τέμπλο δεν με βλέπεις; είμαι ο Πρόδρομος.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΕʹ (25ῃ) τοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τῆς τρίτης Εὐρέσεως τῆς τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου (850).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ μάρτυς Κελεστίνος, σιδήρῳ τὰς πτέρνας τρυπηθείς, τελειοῦται.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Ὀλβιανὸς ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν Διονυσίου, ἐπισκόπου Μιλάνου (359) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν Ζηνοβίου, ἐπισκόπου Φλωρεντίας (390).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν Θεράπωντος ἐπισκόπου Κύπρου, ἀνάργυρου ἰατροῦ (4ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Θέκλας, τοῦ Περεγιασλάβλ, μητρός τοῦ ῾Οσίου Δανιήλ τοῦ Περεγιασλάβλ (7 ᾿Απριλίου 1540).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν ᾿Ιννοκεντίου, ἐπισκόπου Χερσῶνος (1857).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Γεωργίου τοῦ ἐγκλείστου τοῦ Ζαντόνσκ Ῥωσίας (1836)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς προσελεύσεως στὴν Ὀρθοδοξία 3.000.000 Οὐνιτῶν-Ρωμαιοκαθολικῶν τὸ 1831 στὴν Βολυνία
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ ὁμολογητές: Πέτρος (Πόποφ, 1937), Εὐδοκία (Μαρτίσκινα, 1954) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Κοίμηση τοῦ Βλαδιμήρου Natawe (1927-2000), Ὀρθοδόξου ἀρχηγοῦ τῆς φυλῆς Mohawk (Μόχακ) τοῦ Καναδά

Στίχοι · Φωνὴ βοῶντος γῆς μυχῷ κεκρυμμένη,
Τῆς γῆς ῥαγείσης, πᾶσιν ἤχησε ξένως.
Εἰκάδι δὲ Προδρόμοιο Κάρην εὗρον κατὰ πέμπτην.

-Καλά, δίπλα στον Χριστό στο τέμπλο δεν με βλέπεις;
Εμφάνιση του Τιμίου Προδρόμου

Το φθινόπωρο του 1969, η νυν Γερόντισσα Νικοδήμη του Ιερού Κοινοβίου Ευγγελισμού της Θεοτόκου Ορμυλίας, δίδοντας παραίτηση από την θέση της δασκάλας, έπρεπε να αναχωρήσει, μαζί με τις νυν πρώτες αδελφές της Ορμυλίας, στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου του Μακρυνού στα Μέγαρα.
Όπως είχε υποδείξει ο μακαριστός και φιλομόναχος Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος, για να πάρουν σωστές μοναχικές βάσεις και να επιστρέψουν στα Τρίκαλα, όπου σχεδιαζόταν να αρχίσει το καινούριο Μοναστήρι τους.
Ο Γεροντας Αιμιλιανός συμβούλευσε, πως θα ήταν ευλογημένη πράξη ένας από τους δύο γονείς να συνοδεύσουν στον Μακρυνό την πρωτότοκη θυγατέρα τους και να την αφιερώσουν στον Κύριο. Στο βραδινό τραπέζι της παραμονής της αναχωρήσεως, όπου έτρωγαν οι γονείς και τα δύο πρώτα παιδιά, έγινε τετράωρη συζήτηση πάνω στο θέμα του Μοναχισμού.
Οι γονείς όπως ήταν φυσικό, δυσκολεύθηκαν αρκετά, γιατί εκείνη την περίοδο παρουσιάστηκαν και πολλοί μνηστήρες και ζήτησαν την κόρη τους. Όμως, τελικώς ο π. Γαλακτίων έδωσε την λύση λέγοντας:
-Γυναίκα, δύο πράγματα έχουμε, τον Χριστό με το Ευαγγέλιο και τον κόσμο. Αν εμποδίσουμε σαν γονείς το κορίτσι στο δρόμο του, θα μας πει ο Κύριος στην Δευτέρα Παρουσία· »Για ελάτε εδώ εσείς που κάματε τους μεγάλους σταυρούς και θεωρείσθε καλοί χριστιανοί. Δεν ακούσατε στην Εκκλησία και δεν διαβάσατε ποτέ στο Ευαγγέλιο που λέγω ο φιλών πατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος; άϊντε στα αριστερά με τα κατσίκια». Θα χάσωμε σαν χριστιανοί. Αν πάλι φερθούμε σαν χριστιανοί και χάσωμε σαν γονείς, ο κόσμος θα μας κατηγορήσει. Δεν πειράζει. Ο Χριστός θα νικήσει! Ετοίμασε τα πράγματα και αύριο θα πάω το κορίτσι στο Μοναστήρι.
Η ευλαβέστατη γυναίκα του αποκρίθηκε:
-Εσύ είσαι αφεντικό, κάμε το κουμάντο.
Ο π. Γαλακτίων φθάνοντας στην είσοδο της Μονής του Μακρυνού συγκινημένος είπε στην πολυαγαπημένη θυγατέρα του: «Είσελθε τέκνον εις την χαράν του Κυρίου Σου», και έφυγε χωρίς να μπει στο Μοναστήρι. Γυρίζοντας στο χωριό, για τρεις εβδομάδες όλοι οι καλοθελητές έπεσαν επάνω στους ευλαβείς γονείς κατηγορώντας τους για το μεγάλο έγκλημα που έκαναν…
Των Εισοδίων, στην εκκλησία, η μητέρα άκουσε ένα από τα τροπάρια που έψαλε ο σύζυγός της, που ΄λεγε ότι αφιέρωσαν οι γέροντες γονείς την Παναγία μας στον ναό «ως τριετίζουσαν δάμαλιν…». Αυτός ο λόγος δούλεψε βαθιά στην ψυχή της, την ειρήνευσε και έγινε η απαρχή των όσων συνετελέσθησαν στην συνέχεια…
Την νύχτα, όπως κοιμόντουσαν στο σπίτι, η σύζυγος αισθάνθηκε κάποιος να την χτυπά στην πλάτη. Ανοίγοντας τα μάτια, είδε έναν άνθρωπο με αγριωπή μορφή, με σιδερένιο σταυρό στο χέρι και μηλωτή να την αγριοκοιτάζει. Τρομαγμένη ρώτησε:
-Ποιος είσαι που μπήκες τέτοια ώρα στο σπίτι;
Ο επισκέπτης της είπε αυστηρά:
-Δεν με γνωρίζεις;
-Δεν σε έχω ξαναδεί.
–Καλά, δίπλα στον Χριστό στο τέμπλο δεν με βλέπεις;
-Είσαι ο Πρόδρομος;
–Ναι είμαι ο Πρόδρομος. Γιατί κλαίς;
-Στενοχωρούμαι για το κορίτσι που πήγε στο Μοναστήρι.
-Δεν μου λες, καμιά γυναίκα του δρόμου έγινε; Εγώ την έχω στο σπίτι μου. Απαιτώ να έλθεις να δεις που βρίσκεται και πως ζει…». Και εξαφανίστηκε.
Η κυρία Ζωή μόλις που δεν έπαθε συγκοπή!
-Ξύπνα, λέγει στον σύζυγο. Αυτό και αυτό συνέβη.
-Άϊντε καημένη! Είσαι άξια να δεις τον Πρόδρομο. Όνειρο ήταν και με ξύπνησες…»
Μετά από λίγο ο Τίμιος Πρόδρομος εμφανίστηκε πάλι, την έπιασε από τον ώμο και ταρακουνώντας της είπε:
-Δεν είναι όνειρο! Αύριο να έρθεις στο Μοναστήρι!
Πράγματι η Κυρία Ζωή για τρεις μέρες πήγε και έμεινε στην Ι. Μονή Μακρυνού, όπου η θεοσεβής και πολύσοφη γερόντισσα Μακρίνα και όλη η αδελφότητα της έκαμαν τεράστια εντύπωση……
από το βιβλίο: “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ” – Ετήσια έκδοση της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους – Περίοδος Β’, Έτος 2017

***

Μα αυτό το καταπληκτικό ζευγάρι [κατά κόσμο Δημήτριος και Ζωή Αγγελάκη] κάνει και ένα ακόμη βήμα προς την αγκαλιά του Θεού. Συναποφασίζουν να καταταγούν στη χορεία των Μοναχών! Σαν τους άκουσε ο πνευματικός τους Γέροντας Αιμιλιανός εξεπλάγη και τους προέτρεψε να το ξανασκεφθούν.
Μα εκείνοι ανένδοτοι του λένε: «Η απόφασή μας είναι αμετάκλητη. Βάλε μας, Γέροντα, κανόνα για το πώς θα πορευόμαστε, μέχρι να πάμε ο καθένας μας στο μοναστήρι του». Η επιμονή τους θυμίζει την επιμονή του οσίου Παύλου του Απλού κατά τη συζήτηση που είχε με τον Άγιο Αντώνιο τον γενάρχη των Μοναχών. Και ήταν μόνο 42 ετών η Ζωή και 49 ετών ο Δημήτρης. Αφέθηκαν στα χέρια του Θεού. Διέλυσαν τα επίγεια και τροχοδρόμησαν για τα επουράνια.
Για την απόφασή τους χλευάστηκαν. Αδιαφόρησαν έχοντας την ελπίδα τους στο Θεό, που οδήγησε τον π. Γαλακτίωνα στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, όπου ήδη εμόναζε ο γιος του Ιερομόναχος Αθανάσιος, που έχει οριστεί από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως Υμνογράφος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, καθώς στο πρόσωπό του αναγνωρίστηκε πνευματικότητα, άριστη θεολογική κατάρτιση και υμνογραφικός οίστρος.
Τη Βησσαρία την οδήγησε στο Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, στην Ορμύλια Χαλκιδικής, όπου εμόναζε η κόρη της, η πολυσέβαστη Ηγουμένη Νικοδήμη Μοναχή. Σ’ αυτήν την ευλογημένη τετράδα προστέθηκε και η εγγονή από την κόρη τους Μαρία, η θείω πνεύματι πυρπολούμενη από την παιδική της ακόμη ηλικία Μοναχή Εμμανουηλία.
Προηγήθηκε ο π. Γαλακτίων. Η σύζυγός του τον συνόδευσε μέχρι την Ουρανούπολη. Συγκινητικός ο ασπασμός του αποχωρισμού. Τον έβαλε στο καράβι και του ευχήθηκε καλό πνευματικό ταξίδι τονίζοντάς του με σοφία έμπειρου πνευματικού οδοδείκτη «Μπροστά και μην κοιτάς πίσω». Μπροστά στο μεγαλείο αυτής της γυναίκας σωπαίνεις και υποκλίνεσαι!
….Για τον π. Γαλακτίωνα δεν υπήρχαν γνωστοί και άγνωστοι. Όλους τους αγκάλιαζε πατρικά και αδελφικά. Μια φορά ομάδα επισκεπτών από τη Γεωργία, κληρικών και λαϊκών, ζήτησε να δει τον π. Γαλακτίωνα, για να πάρει την ευχή του. Σαν εμφανίστηκε, άρχισαν να τον αγκαλιάζουν, να παίρνουν την ευχή του, να φορούν το σκουφί του για ευλογία. Ο παππούς Γαλακτίων αφέθηκε αδιαμαρτύρητα στην αγάπη τους. Τους θέρμαινε σαν ολοφώτεινος ήλιος, ρωτούσε για τις οικογένειές τους για τις δουλειές τους, για το πώς είναι η ζωή τους στον κόσμο.
Μόλις απομακρύνθηκαν οι επισκέπτες, γυρίζει ο π. Γαλακτίων στον αρχοντάρη και τον ρωτάει: «Ποιοι ήταν αυτοί, δεν τους έχω ξαναδεί»! Αυτός ήταν ο παππούς Γαλακτίων. Μιλούσε σε όλους ανυπόκριτα με την καρδιά του, γαλήνευε όλους με το θεραπευτικό του χαμόγελο. Δεν προσποιήθηκε ποτέ. Δεν το είχε ανάγκη. Ήταν πηγαίος και αρχοντικός στη συμπεριφορά και τα λόγια. Έβλεπε όλους ως εικόνες του Θεού….
Θανάση Νάστα

«Κοιμήθηκε ο παππούς ο Γαλακτίων…» την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014 σε ηλικία 95 ετών, η δε αδελφή Βησσαρία εκοιμήθη 2 Μαρτίου 2023. Καταγόταν από το Δενδροχώρι Τρικάλων, και είχαν πέντε τέκνα .Μετά από μία κουρά μοναχού, πριν από πολλά χρόνια, κατά την ομιλία στην τράπεζα ο Γέρων Αιμιλιανός ήταν από τις ελάχιστες φορές που αναφέρθηκε σε κάποιο πρόσωπο επαινώντας το, χωρίς να το κατονομάσει. Είπε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι το χαμόγελο όλων μας. Όταν δεν τον βλέπουμε εις τον Ναό, όλοι τον αναζητούμε και αναρωτιόμαστε πότε θα έρθει. Είναι ο πιο αγαπητός και ο πιο χρήσιμος άνθρωπος της Μονής μας…». Μειδιώντας όλοι όσοι ήμασταν εκεί αμέσως καταλάβαμε σε ποιον αναφερόταν. Δεν υπάρχει επισκέπτης-προσκυνητής της Σιμωνόπετρας που να μην άκουσε τον π. Γαλακτίωνα να διαβάζει τον Προοιμιακό ή τον Εξάψαλμο, να ψέλνει με την χαρακτηριστική γλυκιά του φωνή τα Ευλογητάρια και την «Τιμιωτέρα» ή το «Ερχόμενος ο Κύριος» την Μεγάλη Εβδομάδα. Να έρχεται έως το βαθύ του γήρας πρώτος στις ακολουθίες και να αναχωρεί τελευταίος κοσμώντας τον Ναό με την αρχοντική και γλυκεία συνάμα παρουσία του.

Ανώνυμος: Θυμάμαι: 21 Δεκεμβρίου του 1995. Ήμασταν τότε πέντε νεαροί προσκυνητές στη Σιμωνόπετρα. Θυμάμαι τη σκηνή: ο π. Γαλακτίων, χωρίς να λέει πολλά, κατ’ ουσίαν μιλώντας ελάχιστα, μας έδειχνε τους χώρους της Σιμωνόπετρας, το αρχονταρίκι, τα νέα έργα… Κάποια στιγμή, απομακρύνεται λίγο, για να πει κάτι με ένα άλλο μοναχό, και εμείς οι πέντε νέοι, μιλώντας μεταξύ μας, με ένα στόμα ομολογούμε: “ΤΙ ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ;” Σαν “κάτι” να έβγαινε από μέσα του, και να μας αγκάλιαζε γλυκά… Για εμένα, έναν άσχετο με την πνευματική ζωή φοιτητή δημοσιογραφίας, τότε, ήταν απαραίτητο αυτό το “λουκουμάκι” της θείας χάριτος, για να “ξυπνήσω” από τα σκοτάδια μου… Από τότε, όποτε πήγαινα στη Σιμωνόπετρα, πάντα καθηλωνόμουν όταν διάβαζε τον εξάψαλμο, με μοναδικό τρόπο, ως προεστώς της συνάξεως… Μόνο μία φράση μου βγαίνει: Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ υμών των αμαρτωλών… Και κάτι ακόμη: πόσο είχε κατηγορηθεί, επειδή δεν αρνιόταν να τον φωτογραφίζουν...

***π. Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Θὰ βγαίνουν συνεχῶς Ἅγιοι, καὶ σὲ αὐτοὺς πρέπει νὰ στρυμωχθοῦμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ νὰ ἔχωμε καλύτερη θέσι στὸν οὐρανό…
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας λένε κάτι πολὺ σημαντικό. Ὁ Θεὸς ἔχει δώσει, λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, μία δύναμι στὸν ἄνθρωπο: «πάντας μεταφέρειν εἰς ἑαυτὸν τοὺς ἁγίους », νὰ μπορῆ νὰ φέρη ὅλους τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας ἐπάνω του. Μποροῦμε λοιπὸν νὰ φορτωνώμαστε ὅλους τοὺς Ἁγίους. Πῶς;… Μὲ τὴν μίμησι τῆς ζωῆς τους. Ὅ,τι ἔκαναν αὐτοί, θὰ τὸ κάνωμε καὶ ἐμεῖς.
Ἂς ἑτοιμαζώμαστε νὰ μποῦμε στὴν πανήγυρι τῶν Ἁγίων. Κανένας δὲν ὑπάρχει ἐδῶ μέσα ποὺ πρέπει νὰ ἀποκλεισθῆ. Ὁ καθένας μας, τὸ λέμε καὶ θὰ τὸ ξαναποῦμε, μπορεῖ νὰ εἶναι ἐκεῖ ἐπάνω. Μά, θὰ μοῦ πεῖτε, χάλασαν τὰ χρόνια, Γέροντα. Ὄχι, δὲν χάλασαν τὰ χρόνια, ἔτσι ἦταν πάντοτε ἡ ζωή. Μόνον νὰ ἔχωμε ζωντανὴ τὴν μνήμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων στὴν καρδιά μας.
Κάποτε ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος ἀπὸ τὴν Πάρο, ἅγιος ἄνθρωπος, μοῦ ἔλεγε κλαίγοντας ἕνα ὅραμά του. Εἶχε ἀγωνία. Κάτι συνέβαινε στὴν Ἑλλαδικὴ κοινωνία καὶ ἔλεγε: «Πῶς χάλασε ἡ κοινωνία; Πάει, θὰ πεθάνη ἡ κοινωνία»…
Καὶ ἀπογοητευμένος σηκώνει τὸ βλέμμα του καὶ τί βλέπει; Στρατιὰ ἀμέτρητη ἀπὸ Ἁγίους, μιλιούνια – οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος εἶχαν καὶ τὴν Παναγία μπροστά, ἡ Ὁποία ὕψωνε τὰ χέρια στὸν Χριστὸν καὶ ἔλεγε: «Αὐτοὶ εἶναι δικοί μου… Σὲ παρακαλῶ, ἐκείνους ποὺ εἶναι κάτω, θέλω νὰ σώσης».
Τότε τῆς λέγει ὁ Χριστός: «Μά, ἁμαρτάνουν». Καὶ ἡ Παναγία ἀπαντᾶ: «Ἁμαρτάνουν· ἀλλά, ὅσο ὑπάρχει τὸ ἔλεός Σου καὶ ὅσο ὑπάρχω Ἐγώ, ἡ Μάνα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀφήσης νά χαθοῦν». «Καλά, Μητέρα, θὰ σώσω καὶ αὐτούς». Καὶ ὁ Γέροντας ἔβλεπε μυστικὰ νὰ προστίθενται, νὰ προστίθενται ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ βγαίνουν καινούργιοι Ἅγιοι.
Ἂς ἑτοιμαζώμαστε, ἀδελφοί μου. Ἀξίζομε τόσο, ὅσο περισσότερο προσπαθοῦμε καὶ ὅσο περισσότερο δοκιμαζόμαστε καὶ προετοιμαζόμαστε γιὰ νὰ εἴμαστε ἄξιοι τύποι καὶ προτυπώσεις τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἄξιοι νὰ ἀριθμηθοῦμε ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν Ἁγίων.
 Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι ἑόρτιοι μυσταγωγικοί, σελ. 339-340, ἐκδόσεις « Ἴνδικτος», Ἀθήνα, Φεβρουάριος 2014.

Ένας Ινδιάνος φύλαρχος Mohawk που έγινε Ορθόδοξος. Η δική μου επανάσταση βροντούσε γιατί ήταν αθόρυβη σαν του λαγού το πάτημα… Ο δρόμος μου προς την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν «κρυφό μονοπάτι».
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/16/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%82-mohawk-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5-%CE%BF%CF%81%CE%B8/

Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, Ας ενδυναμωθούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας, μην ξεχνώντας ποτέ ότι εν Χριστώ η νίκη είναι ήδη δική μας. Ας ζούμε όπως έζησαν όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών. π. Σεραφείμ Ρόουζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/24/44533/Ἀπολυτίκιον τῆς Εὑρέσεως.
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς θεῖον θησαύρισμα, ἐγκεκρυμμένον τῇ γῇ, Χριστὸς ἀπεκάλυψε, τὴν Κεφαλήν σου ἡμῖν, Προφῆτα καὶ Πρόδρομε, πάντες οὖν συνελθόντες, ἐν τῇ ταύτῃ εὒρέσει, ᾄσμασι θεηγόροις, τὸν Σωτῆρα ὑμνοῦμεν, τὸν σώζοντα ἡμᾶς ἐκ φθορᾶς ταῖς ἱκεσίαις σου.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Προφῆτα Θεοῦ, καὶ Πρόδρομε τῆς χάριτος, τὴν Κάραν τὴν σήν, ὡς ῥόδον ἱερώτατον, ἐκ τῆς γῆς εὐράμενοι, τὰς ἰάσεις πάντοτε λαμβάνομεν· καὶ γὰρ πάλιν ὡς πρότερον, ἐν κόσμῳ κηρύττεις τὴν μετάνοιαν.

Εἰς τὸν Στίχον, Στιχηρὰ Προσόμοια τοῦ Προδρόμου.
Ἦχος β’ Ὅτε, ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρὸν

Ὥσπερ, ἐκ μετάλλων ὁ χρυσός, οὕτως ἐκ τῆς γῆς τοῦ Προδρόμου, ἡ Κεφαλὴ δᾳδουχεῖ, σκεύει διαλάμπουσα, καὶ φθεγγομένη τρανῶς, τοῦ Ἡρῴδου ἐλέγχουσα, μοιχείαν καὶ φόνον, αἴγλῃ δὲ φωτίζουσα τὰς διανοίας ἡμῶν, ἣν περ, ἀσπαζόμενοι πίστει, σήμερον τιμήσωμεν ὕμνοις ὡς ὑπὲρ ἡμῶν Θεῷ πρεσβεύουσαν.

Πάλαι, ὥσπερ θεῖος θησαυρός, σκεύει κεκρυμμένη ἡ Κάρα, τοῦ Βαπτιστοῦ ἐν τῇ γῇ, σήμερον τοῖς πέρασιν ἀποκαλύπτεται, ὥσπερ πλοῦτον προχέουσα, πηγὰς ἰαμάτων, νόσους θεραπεύουσα, ψυχὰς φωτίζουσα· ὅθεν θυμηδίας ἁπάσης, χάριν ἀπολαύοντες, πάντες τοῦ Χριστοῦ τὸν Πρόδρομον ὑμνήσωμεν.

Κανών α’, ᾨδὴ η’, τοῦ Προδρόμου
Ἦχος πλ. δ’ Ἑπταπλασίως κάμινον

Ὑπὲρ χρυσὸν ἡ Κάρα σου, διαλάμπουσα Πρόδρομε, τεθησαυρισμένη, ἀργυρέοις σκεύεσιν, ὡς ὄλβος πολύτιμος, τῇ βασιλίδι δέδοται, ταύτην δωρεαῖς, καταπλουτίζουσα θείαις, προθύμως μελῳδοῦσαν· Ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαὸς ὑπερυψοῦτε, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Θεοτοκίον

Ἐν τῇ γαστρὶ φερόμενον, τὸν τὰ σύμπαντα, μάκαρ Ἰωάννη, χαίρων προσεκύνησας, νηδύϊ κρυπτόμενος, στειρωτικῇ πανεύφημε· ὄνπερ γεννηθέντα, ἐξ Ἁγίας Παρθένου, ἀμνὸν Θεοῦ κηρύττων, εὐσεβῶς ἀνεβόας· Λαὸς ὑπερυψοῦτε, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἐξαποστειλάριον τοῦ Προδρόμου
Ἦχος β’ Τοῖς μαθηταῖς συνέλθωμεν

Ἐν τῇ εὑρέσει Πρόδρομε, τῆς τιμίας σου Κάρας, βασιλεὺς ὁ φιλόχριστος, πλέον γάννυται ἥπερ, τῇ ἑαυτοῦ πορφυρίδι, ὃν ἀμείβου ταῖς νίκαις, ἐξ ὕψους δυναμούμενον, καὶ ἡμᾶς φρούρει σκέπε, σοῦ ταῖς εὐχαῖς, Βαπτιστὰ πανεύφημε Ἰωάννη, φαιδρῶς πανηγυρίζοντας, καὶ τιμῶντάς σε πόθῳ.

Ἦχος πλ. α’. Χαίροις ἀσκητικῶν

Σκεύει τοῦ Βαπτιστοῦ ἀργυρῷ ἐγκεκρυμμένη Κεφαλὴ πεφανέρωται, λαγόνων ἀναδοθεῖσα, ἐκ τῶν τῆς γῆς ἐμφανῶς, καὶ θαυμάτων ῥεῖθρα ἀναβλύζουσα· καὶ γὰρ ἐν τοῖς ὕδασι, κεφαλὴν ἐναπέλουσε, τοῦ ὑπερῷα, νῦν στεγαζοντος ὕδασι, καὶ ὀμβρίζοντος, τοῖς βροτοῖς θείαν ἄφεσιν. Ταύτην οὖν μακαρίσωμεν, τὴν ὄντως ἀοίδιμον, καὶ ἐν τῇ ταύτης εὑρέσει, περιχαρῶς ἑορτάσωμεν, Χριστὸν δυσωπούσης, τοῦ δωρήσασθαι τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ταῖς τοῦ σοῦ Προδρόμου πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

iconandlight.wordpress.com