Ένας πόλεμος ή οποιοδήποτε είδος θεομηνίας πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη πίστη και χωρίς απελπισία, ο Θεός θα σας στείλει τη δύναμη και τη χάρη να ξεπεράσετε τους πειρασμούς, όπως δεν φαντάζεστε. Μη φοβείσθε. Πιστέψτε, και προσευχηθείτε από καρδιάς στη Μητέρα του Θεού να σας πάρει υπό την αγία Προστασία της. Άγιος Ιουστίνος Πίρβου.

 

Συναξάριον .
Τῇ ΙϚʹ (16η) τοῦ μηνὸς Ἰουνίου μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰουστίνου Πίρβου τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ τοῦ Ῥουμάνου, ὅστις ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ ἐξορίαις ὑπό τῶν ἀπηνῶν μπολσεβίκων ὑπωπιασθείς, εἰρηνικῶς ἐτελειώθη ἐν ἔτει 2013.

Χαρισματικός πνευματικός, έκανε τα πνευματικά του παιδιά
να λάμπουν μετά την εξομολόγηση
Άγιος Ιουστίνος Πίρβου, ο «πρίγκιππας της Ορθοδοξίας»

Όλα αυτά τα χρόνια ο π. Ιουστίνος, ως ιερέας μέσα στις φυλακές, πήρε την απόφασι να κρατήση σιωπή, να κατεβή στα βάθη της ταπεινώσεως και να υποφέρη για χάρι των αδελφών του, ιδιαιτέρως δε των ασθενών. Άκουγε την εξομολόγησι συγκρατουμένων του τόσο μέσα στο κελλί του όσο και σ’άλλα κελλιά, επικοινωνώντας μαζί τους με σήματα Μορς, για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους φύλακες. Το να σώση τις ψυχές των αδελφών του έγινε ο πρωταρχικός του σκοπός, η χαρά της έγκλειστης ζωής του.
Ο ζήλος, η προσευχή, η αγάπη για το Θεό και το συνάνθρωπο βοήθησαν τους κρατουμένους να επιβιώσουν μέσα στις φοβερές συνθήκες των φυλακών.

Ο π. Ιουστίνος τελούσε τη θ. Λειτουργία είτε πάνω στο στήθος του είτε πάνω στο στήθος κάποιου βαρειά αρρώστου, έχοντας μόνο ένα μικρό κομμάτι ψωμιού για να κοινωνήση εκατό ανθρώπους. Το ψωμί το έκρυβε στη φόδρα του παλτού του και τη θεία Κοινωνία την έδινε κρυφά σ’όποιον πήγαινε στο κελλί του. Διαφορετικά, την έκρυβε στον χώρο των λουτρών και υποδείκνυε το σημείο στους συγκρατουμένους του με σήματα Μορς.
Διηγείται ο ίδιος ένα από τα πολλά περιστατικά που έζησε· «Ήμουν στο αναρρωτήριο, επειδή υπέφερα από ηπατίτιδα για αρκετό καιρό. Εκεί ήταν ένα νέο παιδί 28 χρονών, ο Κωνσταντίνος Herban, ο οποίος είχε κίρρωσι και είχε αρχίσει να αποσυντίθεται. Νύχτα – μέρα φώναζε, έκλαιγε, ούρλιαζε. Είχε να κοινωνήση 4 χρόνια και αυτό τον βάραινε ψυχικά. Τον εξομολόγησα τα ξημερώματα προσπαθώντας να μη γίνουμε αντιληπτοί από τους φύλακες, οι οποίοι συχνά κοίταζαν από την κλειδαρότρυπα μη τυχόν μας βρούν γονατιστούς να προσευχώμαστε. Δεν ήξερα τι να κάνω και είπα στους συγκρατουμένους μου να ζητήσουμε λίγο κρασί από το γιατρό μας, γιατί ως άρρωστοι το δικαιούμασταν για να δυναμώσουμε. Μας το έδωσαν! Έτσι, κρυφά σε μία γωνία, μακριά από τα βλέμματα των φρουρών, τέλεσα τη θ. Λειτουργία, λέγοντας απ’ έξω όσες ευχές θυμόμουν. Κοινώνησα τον άρρωστο νέο ο οποίος αναπαύθηκε εν Κυρίω τρεις ημέρες αργότερα.

Έλεγε ο π. Ιουστίνος : Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο περισσότερο θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Επειδή είχε υποφέρει πολύ στη ζωή του, έβαζε τις ανάγκες και τις θλίψεις των ανθρώπων πάνω από τη δική του άνεση, απομόνωση, μοναχικό κανόνα και λειτουργική ζωή. Προσπαθούσε να τούς βοηθήσει όλους, ενσταλάζοντας στις ψυχές τους την ελπίδα και τη χαρά.
Ο π. Γεώργιος CALCIU, μιλώντας για τον π. Ιουστίνο ως πνευματικό πατέρα, έλεγε ότι είναι ένας χαρισματικός πνευματικός, πού κάνει τα πνευματικά του παιδιά να λάμπουν μετά την εξομολόγηση. Τα ανακουφίζει από τα βάρη των αμαρτιών και τα καθοδηγεί χωρίς να καταπιέζει ή να επεμβαίνει στη σκέψη τους. Δεν είναι τόσο ο λόγος του όσο το Πνεύμα το άγιο πού κατοικεί μέσα του, κι αυτό είναι απόρροια της υπομονής πού έκανε στις φυλακές, της αγάπης πού είχε, αλλά και της έμπονης προσευχής του.

Μία μαρτυρία του Ιερομόναχου Ιουστίνου Πέτρε – Ι.Μ. Αγ.Κασσιανού Δοβρουτζά Ρουμανίας:
Ως πνευματικός μου έδωσε ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είχα κάνει ένα λάθος, αλλά δεν με είχε θλίψει και τόσο η αμαρτία μου, το πήρα επιπόλαια.
Πήγα στον πατέρα Ιουστίνο για να εξομολογηθώ:
«Πάτερ, έκανα το τάδε πράγμα»
Κοίταζα τα μάτια του για να δω την αντίδρασή του: Θα με μαλώσει, θα μου φωνάξει, τι θα κάνει;
Δεν είπε τίποτα. Άφησε το κεφάλι του κάτω ως συνήθως. Τον κοίταξα προσεκτικά και τότε τα έχασα από την αντίδραση του γέροντα.
Έκλαιγε. Πραγματικά έκλαιγε.
Από τα μάτια του έτρεχαν άφθονα δάκρυα.
Την στιγμή εκείνη κατάλαβα την βαρύτητα του αμαρτήματός μου, και τότε άνθισε μέσα μου, για πρώτη φορά, η αυθεντική μετάνοια. Αυτή ήταν η δύναμή του. Σε έκανε να αισθάνεσαι συντριβή για τα αμαρτήματά σου χωρίς να σου πει κάτι.

***

Συμβουλές του αγίου Ιουστίνου Πάρβου,
για το πώς να επιβιώσουμε πνευματικά και ψυχικά σε έναν πιθανό πόλεμο.

Ο πατέρας Ιουστίνος, λίγο πριν κοιμηθεί, είπε την εξής προφητεία: «Απομένουν 12 μήνες και η πανούκλα έρχεται». Πράγματι, ακριβώς ένα χρόνο μετά την κοίμηση του Πατέρα, το 2014, η αυγή του πολέμου στην Ουκρανία είχε ήδη ξημέρωσε, όταν ξέσπασε η ουκρανική επανάσταση, η οποία ονομάζονταν και «Ευρωμαϊντάν»…. Σε όλη του τη ζωή, ο πατήρ Ιουστίνος έκανε μόνο λίγες προφητείες, και αυτό μόνο από ανάγκη και με εντολή Θεού, για να μας προστατεύσει και να μην απελπιζόμαστε στη μάχη που μας περιμένει. Επομένως, εδώ θα παρουσιάσουμε μερικές από τις συμβουλές του, τις οποίες μοιράστηκε μαζί μας, για το πώς να επιβιώσουμε πνευματικά και ψυχικά σε έναν πιθανό πόλεμο…

Έλεγε «Ένας πόλεμος ή οποιοδήποτε είδος θεομηνίας πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη πίστη και χωρίς απελπισία, επειδή ο Θεός είναι Αυτός που στέλνει τέτοιες δοκιμασίες στην ανθρωπότητα, για τη διόρθωσή μας. Μέσω ενός πολέμου, ο Θεός θέλει να σταματήσει την κακία των ηγετών του κόσμου, που εναντιώνονται στον Δημιουργό, και να φέρει σε μετάνοια όσους έχουν απομακρυνθεί από Αυτόν, μέσω του πλήθους των παθών, ή να καθαρίσει τις ψυχές των εκλεκτών «ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ»» .
Ο Θεός, από την αγάπη Του, όταν βλέπει ότι καμία μέθοδος διόρθωσης δεν λειτουργεί πια, επιτρέπει πολέμους και δυστυχίες.
Όταν οι άγιοι και οι πνευματικοί οδηγοί λείπουν, ο Θεός θα στείλει έναν ακόμη διωγμό, ώστε, μέσω του Σταυρικού παθήματος, να αγιαστούμε και η ανθρωπότητα να αποκτήσει νέους αγίους και οδηγούς ψυχών.
Η μετάνοιά μας, τόσο για εμάς τους ίδιους όσο και για όλη την ανθρωπότητα, μπορεί πάντα να φέρει έλεος στον Θεό και να μας δώσει δύναμη να αντιμετωπίσουμε κάθε πρόβλημα με υπομονή και χωρίς πανικό.

Σε αντίθεση με άλλες φορές, ο Θεός θα επιτρέψει στον εχθρό να αγγίξει την ψυχή. Θα είναι περισσότερο ένας ψυχολογικός διωγμός και δεν θα μπορείτε να κρυφτείτε ούτε στις οπές της γης. Δεν είναι εύκολο, θα είναι πολύ δύσκολοι καιροί. … Αλλά ο Θεός, μέσω αυτού του σταυρού, στον οποίο θα νιώθουμε σαν να είμαστε εγκαταλελειμμένοι, θα καθαρίσει τις ψυχές μας και θα μας δώσει δύναμη και χάρη περισσότερο από ό,τι στους Χριστιανούς των πρώτων αιώνων. Ο Θεός υποφέρει μαζί μας, αόρατα και θα μας παρηγορήσει με τη Χάρη Του.
Μέσα στον διωγμό και στα βάσανα, ο Θεός μου έδωσε την περισσότερη Χάρη. Και αυτή η εσωτερική χαρά και ευτυχία δεν μπορούν να συγκριθούν με καμία επίγεια ευτυχία. Για μένα ο διωγμός ήταν πιο γλυκός από την ελευθερία και ευχαριστώ τον Θεό για τα βάσανα.
Ομοίως, ο Θεός θα σας στείλει τη δύναμη και τη χάρη να ξεπεράσετε τους πειρασμούς, όπως δεν φαντάζεστε. Πιστέψτε, και προσευχηθείτε στη Μητέρα του Θεού να σας πάρει υπό την αγία Προστασία της. Συνιστώ στους Χριστιανούς να διαβάζουν τον Ακάθιστο της Μητέρας του Θεού, της Αγίας Σκέπης μας κάθε μέρα. Αλλά, γενικά, κάθε είδους προσευχή μπορεί να βοηθήσει, ειδικά οι σύντομες προσευχές, όπως η Προσευχή του Ιησού: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό , ή Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς , και κάθε προσευχή που προέρχεται από καρδιάς. Η προσευχή από καρδιάς θα μας δώσει πολλή δύναμη.

Έχουμε την εντύπωση ότι σήμερα δεν υπάρχουν πια ήρωες, άγιοι ή ισχυροί ηγέτες για να μας συντονίζουν και να τους ακολουθούμε, αλλά ο Θεός θα κάνει αυτούς τους μικρούς, σπουδαίους ανθρώπους και θα γεννηθεί μια γενιά πολύ ικανών και θεοσεβούμενων ανθρώπων.
Σκέφτομαι τον Κύριο που είπε – Μην σκέφτεστε τι θα απαντήσετε στους πρεσβύτερους, γιατί το Πνεύμα του Θεού θα σας δώσει λόγο. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ, είμαστε με τη χάρη του Χριστού που μας ενδυναμώνει. Λοιπόν, τι, μήπως οι γίγαντες προηγήθηκαν του Διοκλητιανού; Κάποιοι κατεστραμμένοι Χριστιανοί τους γύρισαν πίσω, ώστε κανείς να μην μπορεί να τους αντισταθεί. Εσύ μπορεί να είσαι βασιλιάς, αλλά εγώ έχω τον Βασιλιά Χριστό, που είναι και πάνω από εσάς . Και στο τέλος τους έπεισαν κι αυτούς.
Πάρτε στα χέρια σας την Αγία Γραφή, πάρτε τους βίους των αγίων ως παράδειγμα. Μέσω των αδύναμων αποδεικνύεται η δύναμη της χάρης του Θεού, όχι μέσω των δυνατών.

….Ακούμε μόνο νέα για πολέμους, ότι η καταιγίδα ξεκινά . Αλλά ο πιο σημαντικός πόλεμος είναι αυτός ο πνευματικός πόλεμος, αγαπητοί μου. Ο πόλεμος μέσα μας, ο πόλεμος της παρεξήγησης μεταξύ μας, ο πόλεμος της έλλειψης αυτοσυγκράτησής μας. Όλες αυτές οι ασθένειες και οι μολύνσεις του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε επιτρέπονται από τον Θεό και έρχονται με κάποιο τρόπο για να μας ξυπνήσουν, να μας φέρουν σε μια πραγματικότητα… Αυτός ο πόλεμος που ετοιμάζουν για δικό τους όφελος δεν έχει άλλο σκοπό από το να αλέσουν και να καταστρέψουν ανελέητα την ανθρωπότητα, και να ζήσουν πάνω στα πτώματα αυτού του κόσμου.(…)
Αυτό που μας απομένει είναι η προσευχή και η ενότητα μεταξύ μας, για να διατηρήσουμε αυτές τις φιλικές σχέσεις που έχουμε ακόμα, μεταξύ μας οι Χριστιανοί, εξακολουθούμε να συμβουλευόμαστε, να παρηγορούμε, να συζητάμε και να ενδυναμώνουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα. Ας μην ζούμε με ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Είμαστε το μικρό ποίμνιο. Αλλά όσο μικροί και ασήμαντοι κι αν είμαστε, ο Σωτήρας μας υποσχέθηκε τη βασιλεία. Η Βασιλεία είναι δική σας! «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν.» (Λουκ. 12:32). Αυτή είναι η κατάστασή μας, αυτή των μικρών: χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία , χωρίς συμβουλές, αποδέχεστε την κατάσταση στην οποία σας έχει αφήσει ο Θεός και πολεμάτε με χριστιανικά όπλα.
(Από το τεύχος 82 του περιοδικού Attitudes )
https://atitudini.com/2023/10/parintele-justin-parvu-sfaturi-de-folos-intr-un-eventual-razboi-de-m-fotini/

***Πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων
Άγιος Ιουστίνος Πίρβου

«Τώρα ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, με την “ελευθερία συνειδήσεως” όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα. Στόχος είναι η διάλυση του έθνους του οποίου οι αξίες είναι ακριβώς η ταυτότητά μας στον κόσμο. Εάν δε μετανοήσουμε και δε γονατίσουμε δε θα καταφέρουμε τίποτα. Εάν όμως προσευχηθούμε με ζήλο, ο Θεός θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε όλες τις δοκιμασίες: την παγκοσμιοποίηση, τον οικουμενισμό και ποιος ξέρει ποια άλλα.
ΟΛΑ ΘΑ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ».

Κήρυττε μέ όλη τη δύναμη της ψυχής του ενάντια στον οικουμενισμό, τον οποίο θεωρούσε -όπως κι άλλοι πατέρες της εποχής του- ως την πιο φοβερή αίρεση της εποχής μας. Πάντα υπεράσπιζε την αλήθεια λέγοντας ότι η ενότητα της Εκκλησίας είναι έργο του αγίου Πνεύματος και όχι των ανθρώπων. Υποστήριξε την αγιοκατάταξη πολλών Ρουμάνων φυλακισμένων, πιστεύοντας ότι είναι σημαντικό η Εκκλησία να θεσπίσει μια ημέρα μνήμης όλων αυτών τών μαρτύρων.

«Οι νέοι θα τον βρουν το Θεό και θα βρουν και αυτούς που έζησαν εν πνεύματι και αληθεία αν ψάξουν, αν θελήσουν οπωσδήποτε να ζήσουν και αυτοί εν Αληθεία, μια ζωή με αξίες, καθαρή και άξια να πάει στην αιωνιότητα.
Ο λόγος που πρέπει ν’ ακούγεται στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι: πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων που εδόξασε ο Θεός με αγία λείψανα. Αυτοί είναι τα πρώτυπα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

«Τώρα περισσότερο από ποτέ, οι λαϊκοί πρέπει να προσεύχονται από καρδιάς, γιατί αυτή θα είναι η μόνη μας σωτηρία. Στην καρδιά βρίσκεται η ρίζα όλων των παθών και εκεί πρέπει να εργαστούμε. Μέχρι τώρα μπορούσες να ανταπεξέλθεις με επιφανιακά πράγματα, αλλά αυτό δεν αρκεί στους δύσκολους καιρούς που έρχονται. Αν δεν προσευχόμαστε από καρδιάς, με ‘καρδίαν συντετριμμένην’, δεν θα μπορέσουμε να αντισταθουμε στην ψυχολογική επέλαση, γιατί ο κακός έχει αόρατες μεθόδους πλύσης εγκεφάλου.
Θα υπάρχουν φοβερές πλάνες και μόνον η Χαρις του Θεού είναι ικανή να μας λυτρώσει απ’αυτές. Γι’αυτό προσευχηθείτε, γρηγορείτε και προσεύχεσθε για να μην πέσετε στον πειρασμό της πλάνης! Μόνο διά της προσευχής μπορούμε να λάβουμε τη Θεία Χάρη.
…Το καλύτερο όπλο ενάντια στον εχθρό είναι η Ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλό!» Αυτή η προσευχή ήταν και παραμένει το προπύργιο της Εκκλησίας, η ασπίδα των χριστιανών. Διότι κάθε χριστιανός είναι μιά εκκλησία, κάθε οικογένεια είναι μιά εκκλησία , κάθε σχολείο είναι μιά εκκλησία.».

Πρέπει να επιμένουμε στην εσωτερική εργασία. Όταν δεν ζούμε αυτά πού λέμε στην προσευχή, αυτές οι προσευχές είναι μάταιες. Πρέπει να στραφούμε μέσα στην καρδιά μας, γιατί εκεί εμφωλεύουν όλα τά πάθη μας. Μέχρι τώρα μπορούσαμε να ξεπερνάμε τις καθημερινές μας δυσκολίες κάνοντας κάποια επιφανειακά θρησκευτικά καθήκοντα, αλλά αυτό δεν θα είναι αρκετό για τούς καιρούς πού έρχονται. Αν δεν έχουμε συντετριμμένη καρδιά, δεν θα μπορούμε να αντέξουμε στα ψυχολογικό βασανιστήρια.
Θα έρθει εποχή πού μόνο αυτοί πού έχουν πείρα της χάριτος τού Θεού θα μπορέσουν να διακρίνουν το καλό από το κακό. Θα γίνουν φοβερές προδοσίες, γι’ ’ αυτό προσευχηθείτε, προσευχηθείτε, για να μην πέσετε στην παγίδα της προδοσίας.
Η ευχή παραμένει το προπύργιο της Εκκλησίας και του κάθε Χριστιανού.

Είμαστε τώρα ακριβώς όπως ήταν οι παλαιοί χριστιανοί μαζί με τα λιοντάρια στη Ρωμαική αρένα. Να είσαι μέσα στην αρένα και να περιμένεις όπως κάνανε και οι παλαιοί Χριστιανοί να απελευθερώσουν τα λιοντάρια. Περιμένετε να σας σφάξουν, να σας κόψουν, δεν υπάρχει άλλη σωτηρία. Ο πόλεμος είναι ανοικτός, πολεμάτε μέχρι το τέλος. Μη φοβείσθε. Όπως άρχισε ο Χριστιανισμός έτσι και θα τελειώσει, με πολύ πόνο και ταλαιπωρία. Σφραγίστε το Χριστιανισμό με το μαρτύριό σας.

***

Η πνευματική μας ζωή δέχεται επίθεση.
Άγιος Ιουστίνος Πίρβου

Σήμερα είναι πολύ δύσκολα. Οι άνθρωποι είναι πολύ μπερδεμένοι και περιμένουν να τους πει κάποιος, να ξεκαθαριστεί μια για πάντα ότι αυτή η εποχή του μικροτσίπ είναι η εποχή του Σατανά. Και γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Η πνευματική μας ζωή δέχεται επίθεση.
Αυτό δεν έχει να κάνει με την παραχώρηση κάποιου εδάφους μας, κάποιου τμήματος της Ρουμανίας. Στο παρελθόν εκχωρήσαμε την Βεσσαραβία, την Μπουκοβίνα, τμήματα της Ντομπρουτζάς. Αυτήν την φορά δεν πρόκειται για την παραχώρηση κάποιου εδάφους μας ή για την απολαβή κάποιου υλικού ή οικονομικού οφέλους. Αυτήν την φορά έχει να κάνει με την υποταγή ενός ολόκληρου έθνους 20 εκατομμυρίων Ορθοδόξων κατευθείαν στην Κόλαση, στον πνευματικό θάνατο.
Γι’ αυτό πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή. Εάν δεν σας λένε τίποτα στην Εκκλησία για αυτά τα πράγματα τότε θα πρέπει να ξέρετε ότι έχουν πληρωθεί να παραμείνουν σιωπηλοί. Κι εσείς ως απλοί άνθρωποι, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ορθώς αισθάνεστε ότι από το μικρό ποίμνιο έρχεται πολύ περισσότερη αλήθεια παρά από τον ποιμένα.
Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν. Θα παρακολουθούν να σας ξεσκίζουν τα άγρια ζώα και δεν θα έλθουν να σας βοηθήσουν.
Να γνωρίζετε ότι αυτά είναι στους αποκαλυπτικούς καιρούς που πρόκειται να μας χτυπήσουν άσχημα.
Μία αμερικανική ταινία στο τέλος έγραφε το εξής συμπέρασμα: μικροτσιπ = σκλαβιά. Σημαίνει ψηφιακή σκλαβιά. Δεν ζεις άλλο. Δεν ανήκεις στον εαυτόν σου. Είσαι σκλάβος σε εκείνους στους οποίους ανήκεις.

***

Στιγμὲς ὀλιγοπιστίας καὶ ὁμολογίας
Άγιος Ἰουστῖνο Πίρβου

Ὁ π. Ἰουστῖνος θυμᾶται ὅτι παρ᾿ὅλη τὴ βαθειά του πίστι, στὴν ἀρχὴ τῆς δοκιμασίας του, στὶς φυλακὲς Aiud, πέρασε στιγμὲς ὀλιγοπιστίας. Πολλὲς φορὲς στὶς ἀνακρίσεις οἱ φρουροὶ ρωτοῦσαν τοὺς φυλακισμένους ποιό εἶνε τὸ ἐπάγγελμά τους. Ἂν ἄκουγαν κάποιον ὅτι ἦταν ἱερέας, τὰ βασανιστήρια ἦταν φρικτά. Γνωρίζοντάς το αὐτὸ ὁ π. Ἰουστῖνος, σὲ μιὰ ἀνάκρισι φοβούμενος τὶς συνέπειες καὶ τὶς κακοποιήσεις, εἶπε ὅτι ἦταν ἀγρότης. Ὅμως ὁ φρουρός, ἀκούγοντάς τον, τὸν χτύπησε τόσο πολὺ στὸν τοῖχο ποὺ κόντεψαν νὰ τοῦ φύγουν οἱ πνεύμονες ἀπὸ τὸ τράνταγμα. Αὐτὸ τὸ περιστατικὸ τῆς ὀλιγοπιστίας βάραινε τὴν συνείδησι τοῦ π. Ἰουστίνου γιὰ χρόνια, γιατὶ αἰσθάνθηκε ὅτι δὲν ἔδειξε τὴν ἀπαιτούμενη ὁμολογία τότε, παρ᾿ὅλο ποὺ πολλὲς φορὲς ἀργότερα ὡμολόγησε τὴν πίστι του καὶ βασανίστηκε.

Ἕνα τέτοιο περιστατικὸ συνέβη μία ἡμέρα ποὺ οἱ φρουροὶ ρώτησαν τοὺς κρατούμενους· «Ποιός πιστεύει ἀκόμα στὸ Θεό; ποιός πιστεύει ἀκόμη σὲ μιὰ τέτοια ἀνοησία;». Ὁ π. Ἰουστῖνος, νιώθωντας δυνατός, αἰσθάνθηκε ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ κατάλληλη στιγμὴ νὰ ὁμολογήσῃ παρ᾿ὅλα τὰ βασαναστήρια ποὺ θὰ περνοῦσε. Κ᾽ἔτσι μπῆκε μπροστὰ ἀπ᾿ὅλους τοὺς κρατουμένους, ποὺ ἦταν 120 ἄνδρες. Λίγα λεπτὰ ἀργότερα ἦταν ὅλοι ἕνα βῆμα μπροστὰ δείχνοντας τὴν πίστι τους στὸ Θεό, ἐκτὸς ἀπὸ 7 ἄνδρες, ποὺ ἦταν οἱ κατάσκοποι ἀνάμεσά τους. Ἔστειλαν τὸν π. Ἰουστῖνο στὴν ἀπομόνωσι γιὰ 9 ἡμέρες μὲ ἐλάχιστο ψωμὶ καὶ ἁλατισμένο νερό. Μετὰ τὴν ἐννιαήμερη κράτησι, τὸν ρώτησαν οἱ συγκρατούμενοί του γιατί ὡμολόγησε ὅτι ἦταν ἱερέας. Κι ὁ π. Ἰουστῖνος τοὺς ἀπάντησε πώς, ἂν ἔλεγε κάτι διαφορετικό, θὰ σήμαινε ἄρνησι τοῦ Χριστοῦ κι αὐτὸ δὲν τὸ ἄντεχε ἡ συνείδησί του.

Ἐνῷ ὁ π. Ἰουστῖνος ἦταν στὸ Delta, εἶχε ἀκόμη μιὰ εὐκαιρία νὰ ὁμολογήσῃ τὴν πίστι του. Ἕνα μουντὸ πρωινὸ οἱ φύλακες ἔβγαλαν τοὺς κρατουμένους ἔξω στὴ λάσπη νὰ κάνουν κάμψεις, γιατὶ δὲν εἶχαν διεκπεραιώσει κάποια καθήκοντα. Κάποια στιγμὴ τοὺς εἶπαν «Ὅποιος ἀπὸ σᾶς πιστεύει στὸ Θεὸ ἀκόμη, νὰ κάνῃ ἕνα βῆμα μπροστά». Ὁ π. Ἰουστῖνος δὲν θέλησε νὰ χάσῃ τὴν εὐκαιρία νὰ ὁμολογήσῃ καὶ πῆγε μπροστά. Οἱ φύλακες τὸν κορόϊδεψαν ρωτώντας τον πῶς καὶ δὲν ἔχει βγάλει ἀπὸ τὸ μυαλό του ἀκόμη τὸ Θεό. Στὴ συνέχεια οἱ φύλακες ρώτησαν ἂν ὑπῆρχαν κι ἄλλοι σὰν τὸν π. Ἰουστῖνο καὶ ἕνας κρατούμενος ἀπάντησε· «Ὅλοι πίσω ἀπὸ τὸν π. Ἰουστῖνο πιστεύουν ἀκόμη στὸ Θεό». Τότε οἱ φρουροί, ἐξωργισμένοι, τοὺς ἔβαλαν νὰ κάνουν ἄλλες 500 κάμψεις μέσα στὸ κρύο καὶ στὸν ἀέρα, γιὰ περίπου 4 ὧρες. Ἡ λάσπη εἶχε στεγνώσει πάνω τους. Αὐτὴ ἦταν ἀκόμη μιὰ ἐμπειρία, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι αὐτὸς ποὺ λέει τὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ χάσῃ τὸ σήμερα ἀλλὰ κερδίζει τὴν αἰωνιότητα, γιατὶ τίποτε δὲν συμβαίνει χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψῃ ὁ Θεός.

***

ἡ κοίμησίς του

Στὶς 22 Μαΐου 2013 πάνω ἀπὸ 200 ἱερεῖς καὶ διάκονοι καὶ ἑκατοντάδες πιστοὶ ἦρθαν στὸ μοναστήρι ἀπ᾿ὅλες τὶς περιοχὲς τῆς Ῥουμανίας, νὰ προσευχηθοῦν γιὰ τὴν ἀποκατάστασι τῆς ὑγείας τοῦ γέροντος Ἰουστίνου. Ἐτέλεσαν τὸν ἁγιασμό, τὸ μυστήριο τοῦ ἱεροῦ εὐχελαίου —τὸ ὁποῖο καὶ τελοῦσαν μετὰ καθημερινά— καὶ ὁ π. Ἰουστῖνος παρακολουθοῦσε ἀπὸ τὸ κελλί του, ὅπου καὶ χρίσθηκε. Ἅγια λείψανα μεταφέρθηκαν στὸ κελλί του. Ὅσοι τὸν εἶδαν ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες παρατήρησαν, ὅτι ὁ γέροντας Ἰουστῖνος ἦταν ἀπορροφημένος ὁλόκληρος στὴν προσευχή. Ἀκόμη κι ὅταν κοιμόταν, τὰ χείλη του πρόφεραν τὴ μονολόγιστη εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό». Ὁ πόνος «γυάλιζε» τὴν ψυχή του ἑτοιμάζοντάς την πρὸς τὴν τελειότητα. Ὁ «πρίγκιππας τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν, ἑτοιμαζόταν γιὰ τὴν ἀναχώρησί του ἀπὸ τὴν ἐπίγεια ζωή. Ὥρισε νέο ἡγούμενο στὴ μονὴ καί, ἕτοιμος πλέον νὰ φύγῃ, σταμάτησε νὰ λαμβάνῃ τροφὴ καὶ νὰ μιλάῃ. Σύντομα ἔπεσε σὲ κῶμα.
Στὶς 16 Ἰουνίου τοῦ 2013, ἡμέρα μνήμης τῶν Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Πάρβου, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπημένους γέροντες τῆς Ῥουμανίας, σὲ ἡλικία 94 χρονῶν, ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ. Μετὰ ἀπὸ ἕξι ὁλόκληρες ἑβδομάδες τρομεροῦ πόνου, παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο. Τὸ σῶμα του ἄρχισε νὰ ἀναδύῃ εὐωδιαστὸ μύρο καὶ κατὰ τὶς τέσσερις ἡμέρες μέχρι τὴν κηδεία του παρέμεινε ζεστὸ καὶ μαλακό, χωρὶς νὰ παρουσιάσῃ νεκρικὴ ἀκαμψία (παρότι πέθανε ἀπὸ καρκίνο). Πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χιλιάδες ἄνθρωποι ἦρθαν νὰ προσκυνήσουν τὸ σκήνωμά του καὶ περίπου 20.000 παρακολούθησαν τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία μὲ τὴν ἀστυνομία νὰ κρατᾷ χιλιάδες ἀκόμα πιστοὺς ἔξω στοὺς δρόμους γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι. Ἐπίσης ὁ βασιλικός, ποὺ εἶχε ὁ π. Ἰουστῖνος γιὰ νὰ ἁγιάζῃ τοὺς πιστούς, ἄνθισε θαυματουργικὰ κατὰ τὴν ἀγρυπνία πρὶν τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία του.

Γιατί ὅμως τόσες χιλιάδες πιστοὶ ἀπ᾿ὅλα τὰ κοινωνικὰ στρώματα τῆς Ῥουμανίας ἦρθαν νὰ πάρουν γιὰ τελευταία φορὰ τὴν εὐλογία ἑνὸς 94χρονου γέροντα; Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔφερε στὸ μοναστήρι, ὅπου τὸ σκήνωμά του γιὰ τρεῖς ἡμέρες βρισκόταν στὸ μέσον τῆς ἐκκλησίας; Ἦταν ἡ ζωὴ καὶ ὁ λόγος τοῦ γέροντος Ἰουστίνου ποὺ ἔλεγε· «Ἡ ζωή μου εἶνε συνυφασμένη μὲ τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων». Ἀγκάλιαζε καὶ παρηγοροῦσε κάθε ψυχὴ μὲ τὰ τρυφερὰ μάτια του, τὸ εἰρηνικὸ βλέμμα καὶ τὴ γνήσια ἀγάπη του. Ἁπαλὰ παρηγοροῦσε κάθε ψυχὴ ποὺ ὑπέφερε, δείχνοντάς της πῶς ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ στὴ ζωή της. Εἶχε ἀδιάκριτη ἀγάπη γιὰ τὸν καθένα ξεχωριστά…
Στὸ τέλος τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας ὅπου χοροστάτησαν τρεῖς ἀρχιερεῖς καὶ πάνω ἀπὸ 200 ἱερεῖς καὶ διάκονοι, ἀκούστηκε τὸ«Χριστὸς ἀνέστη».
Τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν κοίμησί του ἔρρεε μύρο ἀπὸ τὸ χέρι του, ποὺ ἦταν σὲ στάσι εὐλογίας σὲ ἕνα πορτραῖτο του. Αὐτὸ παρηγόρησε πολὺ τὰ πνευματικά του τέκνα καὶ τοὺς ἐπιβεβαίωσε ὅτι βρίσκεται κοντά τους.
Ὁ γέροντας Ἰουστῖνος, ἀκολουθώντας τὰ βήματα τῶν ἄλλων συγχρόνων του γερόντων, ὅπως τοῦ π. Παϊσίου Olaru, ἔζησε μιὰ ζωὴ προσφέροντας ἀγάπη, παρηγοριά, καταφύγιο καὶ πνευματικὴ τροφὴ σὲ ὅλους τοὺς πονεμένους συνανθρώπους του. Ὑπέφερε μαζί τους, ἀναζητώντας συνεχῶς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μέσα του ἀλλὰ καὶ μέσα σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ συναντοῦσε. Ποτέ δὲν ἐπιζητοῦσε τὴ δική του ἱκανοποίησι, ἀλλὰ θυσίαζε τὸ «ἐγώ» του, τὸ θέλημά του, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου του, τοῦ ἀδελφοῦ του. Ἔλεγε, ὅτι ὁ καθένας κατεργάζεται τὴν σωτηρία του διὰ μέσου τοῦ ἀδελφοῦ του, ὅταν ζῇ γιὰ τὸν πλησίον του.
Ἀμέτρητα εἶνε τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει μετὰ ἀπὸ προσευχὴ στὸν π. Ἰουστῖνο· θεραπεῖες καρκίνου, διαφόρων ἀσθενειῶν, τεκνογονία καὶ θεραπεία δαιμονισμένων…. Ὅπως ἔλεγε ὁ π. Ἰουστῖνος· Ἂς ἐνδυθοῦμε τὴν ταπείνωσι τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν γλυκύτητα τοῦ Ἐσταυρωμένου.
Ἂς ἔχουμε τὴν εὐχή του. Ἀμήν.
[ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Orthodox Word, τ. 292/Σεπτ.-Ὀκτ. 2013, μετάφρασις ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης]

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰουστίνου Πάρβου τοῦ Ρουμάνου
Ἦχος πλ. δ’

Ἐν σοὶ Πάτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβὼν γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττων ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός, παρέρχεται γὰρ ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὅσιε Ἰουστίνε τὸ πνεῦμά σου.

iconandlight.wordpress.com