Ὄντως, ὁ Διάβολος φέρνει νύστα, ὅταν διαβάζουμε πνευματικά. Ἐνῶ ὅταν λέμε διάφορα φαιδρά, ἀμέσως ξυπνᾶμε..

 

Συντάχθηκε από

Ἡλίας Καλλιώρας

Ἕνας Γέροντας, πού ἀσκήτευε στήν ἔρημο, παρακάλεσε τόν Θεό νά

τοῦ δώσει αὐτό τό χάρισμα: Ὅταν γίνεται πνευματική συζήτηση, νά μή νυστάζει ποτέ. Ὅταν ὅμως κανείς ἀργολογεῖ ἤ κατακρίνει, τότε νά τόν παίρνει ὁ ὕπνος, γιά νά μήν μολύνονται τ᾿ αὐτιά του μέ τέτοιο δηλητήριο. Καί πραγματικά, τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός αὐτό πού ζητοῦσε.

Συνήθως συμβαίνει τό ἀντίθετο! Δηλαδή, ὅταν λέμε τά πνευματικά, μᾶς παίρνει ὁ ὕπνος. Αὐτή εἶναι ἐπήρεια τοῦ δαίμονα.

Ἔλεγε κάποιος ἀστειευόμενος, ἀλλά εἶχε μιά δόση ἀλήθειας, αὐτό πού ἔλεγε: Δέν μπορῶ νά κοιμηθῶ. Διάβασέ μου κάτι πνευματικό νά κοιμηθῶ. 

Ὄντως, ὁ Διάβολος φέρνει νύστα, ὅταν διαβάζουμε πνευματικά. Ἐνῶ ὅταν λέμε διάφορα φαιδρά, ἀμέσως ξυπνᾶμε. Αὐτό δείχνει, ὅτι ὑπάρχουν πονηρά πνεύματα, πού ἐμποδίζουν τόν ἄνθρωπο καί νά ἀκούσει ἀκόμα, ἤ καί ἄν ἀκούσει, κάνουν τό πᾶν, ὥστε νά μήν μπεῖ στήν καρδιά του καί τό βάλει σέ πράξη.

Γιατί νά μήν τό βάλει σέ πράξη; Διότι μετά θ’ ἀνοίξει πόλεμο μαζί τους. Ἐξάλλου αὐτά πού λέμε “τά πνευματικά” εἶναι ν’ ἀρχίσουμε νά διώχνουμε τούς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι εἶναι μέσα στήν καρδιά μας. 

Οἱ δαίμονες, ὅσο εἴμαστε ἀβάπτιστοι, εἶναι στό κέντρο τῆς καρδιᾶς καί ἀπό τή στιγμή πού βαπτιζόμαστε αὐτή ἡ δαιμονική ἐνέργεια βγαίνει στήν περιφέρεια.

Ὁ Χριστιανός μέ τήν νοερά, τήν ἀδιάλειπτη προσευχή τούς διώχνει ἀπό τήν καρδιά του κι ἔτσι καθαρίζεται ἡ καρδιά. Οἱ δαίμονες δέν θέλουν νά τό ξέρουμε αὐτό, γιά νά μήν τούς πολεμᾶμε. Γι’ αὐτό ἐμποδίζουν τίς πνευματικές συζητήσεις καί φέρνουν νύστα.

Ὁ Γέροντας παρακάλεσε λοιπόν ὁ Θεός νά τοῦ δώσει αὐτό τό χάρισμα. Νά μή νυστάζει στίς πνευματικές κουβέντες καί νά νυστάζει, ὅταν λέγονται κατακρίσεις καί ἀργολογίες.

Ἔλεγε λοιπόν αὐτός ὁ Γέροντας, πώς “ὁ Διάβολος εἶναι θιασώτης τῆς ἀργολογίας καί ἀντίπαλος κάθε πνευματικῆς διδαχῆς”. Τοῦ ἀρέσει ἰδιαίτερα δηλαδή ἡ ἀργολογία καί ἡ κατάκριση καί πολεμάει πάρα πολύ κάθε πνευματική διδαχή.

Ἔφερε ὁ Γέροντας αὐτό τό παράδειγμα, ἀπό τή δική του εμπειρία: “Μιά φορά μιλοῦσα καί οἱ ἀδελφοί τόσο πολύ νύσταξαν, πού δέν μποροῦσαν οὔτε τά βλέφαρά τους νά κουνήσουν (κατά τή διάρκεια πού τούς μιλοῦσε). 

Τότε, θέλοντας νά φανερώσω, πώς αύτό συμβαίνει ἀπό δαιμονική ἐνέργεια, ἄρχισα ν’ ἀργολογῶ (τούς ἔλεγε διάφορα περί ἀνέμων καί ὑδάτων). Στή στιγμή ξενύσταξαν κι ἔγιναν ὁλόχαροι.

Ἀναστέναξα καί τούς εἶπα: Δέστε, ἀδελφοί μου. Ὅσο μιλούσαμε γιά οὐράνια πράγματα, τά μάτια ὅλων σας, τά ἔκλεινε ὁ ὕπνος. Μόλις ὅμως ἀκούστηκαν λόγια μάταια, ὅλοι ξενυστάξατε καί ἀκούγατε πρόθυμα. Εἶχε ἀποτραβηχτεῖ ὁ δαίμονας, πού τούς ἔφερνε νύστα καί τοὐς ξύπνησε γιά ν’ ἀκούσουν τίς ἀργολογίες.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

vatatzis.com