Σήμερα της Αγίας Παρασκευής της Πολυόμματης που για τον οσιακό βίο της και το μαρτύριο της ο Θεός της χάρισε πολλά μάτια κι αυτή τα μοιράζει μ΄απλοχεριά σε πάσχοντες που την επικαλούνται..
Σήμερα σε μια μονή αρκετά χιλιόμετρα από το κλεινόν άστυ..
Ο παπάς ήταν άλλος….
Με δυσκολία βημάτιζε στο ιερό βήμα..” σιγανά, σιγανά πατώ στη γη”..Και είχε μια ελαφρά αστάθεια που ανησυχούσες έλεγες μην πέσει ενώ δεν ήταν πολύ μεγάλος στην ηλικία…αλλά η φωνή του κρύσταλλο και οι ευχές που εκστόμιζε ευθύβολες..
Και όταν έφτασε στην ευχή της Αγίας Αναφοράς , «καίτοι σοι παρεστήκασι χιλιάδες Ἀρχαγγέλων καὶ μυριάδες Ἀγγέλων, τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, ἑξαπτέρυγα, πολυόμματα…» κόμπιαζε και αναλύεται σε λυγμούς..Κάθε λέξη και αναφιλητά η κατάνυξη του δεν τον άφηνε να συνεχίσει. Τώρα άλλη ανησυχία μας συνεπήρε μήπως δεν είναι σε θέση να ολοκληρώσει τη λειτουργία. Έκανε παύσεις έπαιρνε ανάσες αλλά είχε κατακλυστεί από το βάπτισμα των δακρύων…
Κατά τη Μεγάλη Είσοδο με δυσκολία μπήκε στο ιερό ενώ η κατάνυξη του ήταν τέτοια που δεν ήταν σε θέση να προφέρει τα οριζόμενα θα τα είπε μυστικά…Κατέπνιγε τα δάκρυα…
Και πιο μετά λίγο πριν το τέλος και μετά τη μεταλαβιά πάλι έπεσε σε ”κατάσταση” και και σε λυγμούς αναλυόταν..
Πρώτη φορά τον έβλεπα.. Ρώτησα στο τέλος διακριτικά
ποιός ήταν..
Μου είπαν είναι ηγούμενος σε ένα ορεινό Ησυχαστήριο…Μου τον υπέδειξαν και τότε τον ταυτοποίησα ήταν ο ίδιος για τον οποίο πριν κάποιους μήνες μια γνωστή μου καθόλου θρήσκα, με πολύ καλό μορφωτικό επίπεδο και ψαγμένη γενικά μου είχε μιλήσει για τη συντριβή καρδίας και την εμπειρία της. Είχε πάει σ΄ένα ορεινό ησυχαστήριο της ίδια περιοχής ήταν αγρυπνία και όπως δεν είναι και πολύ της εκκλησίας βρέθηκε πίσω από το ιερό έξω στην εξοχή.. Και τότε έγινε μάρτυρας της κατάστασης στην οποία είχε περιέλθει ο λειτουργός.. Συντριβή καρδίας μου λέει ευτυχώς που μας το είχε εξηγήσει ο δάσκαλος μας στο δημοτικό όταν είμασταν παιδιά (κάποτε οι δάσκαλοι κάναν Θρησκευτικά) .. Δάκρυα ακατάπαυστα ποταμοί αναφιλητών ακατάσχετοι λυγμοί έβγαιναν μέσα από το ιερό. Μου είπε ποιο ήταν το ησυχαστήριο αλλά δεν μου είπε ποιό ήταν ακριβώς το άτομο δεν ήξερε και η ίδια ότι ήταν ο ίδιος ο ηγούμενος πίστευε ότι ήταν κάποιος ιερομόναχος ενδεχομένως της μονής.. Σήμερα τον ταυτοποίησα…
Τελικά υπάρχουν ακόμη κάποιοι παπάδες που βιώνουν τη θεία λειτουργία δεν είναι απλοί διεκπεραιωτές τη ζουν τη βιώνουν...Γιατί και η τελευταία φράση του κειμένου της Λειτουργίας είναι βίωμα και εμπειρία δεν είναι καλολογικά στοιχεία, ποιητική, απλά μια διάθεση…που απαιτεί μόνο ορθοφωνία..
Τον Θεο τον ζεις .….δεν είναι ένα στοιχείο της ύλης ή ένα πειραματόζωο ή μια ιδέα απλώς προς μελέτη…Ο Θεός δεν είναι ένα αντικείμενο ενασχόλησης…..Είναι μια πραγματικότητα που αυτοπροσφέρεται και δίνεται.. Αλλά μια και είναι της Αγίας Παρασκευής τι προπαρασκευή ώστε να γίνει αυθεντικό σκεύος εκλογής έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος… Για να βγάλει τη μουτζούρα από το σκεύος πόσο θα καταπιάστηκε…για να πάρει τη μέσα γυαλάδα να φύγει η θαμπάδα…
Η όλη ομορφιά και η όλη αλήθεια είναι να ζεις τα θεία…
O λειτουργός αυτός βίωνε έμπρακτα το ”Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει (50ος Ψαλμός)
Αυτό ήταν όντως πανήγυρι σήμερα ανήμερα της μεγάλης γιορτής..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου