Α) Πόσο τόν συγκινοῦσαν οἱ μορφές τῶν ἁγίων γερόντων!
Ἦρθε στον Ἕβρο ὁ κ. Γαλίτης, καθηγητής τῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐπιστήθιος φίλος τοῦ π. Παύλου, καί μετά την όμιλία πού ἔκανε στη Θεία Οικοδομή, κάθισαν μέσα στο Γραφείο μέ τόν π. Παῦλο καί κουβέντιαζαν. Κάθισαν μαζί τους και κάποια λίγα ἄτομα, συνεργάτες στο ἱεραποστολικό ἔργο τοῦ συλλόγου.
Ο κ. Γαλίτης μέσα στα πολλά νέα πού εἶχε νὰ πεῖ στὸν π. Παῦλο. τοῦ ἀνέφερε καὶ τὸ ἑξῆς γεγονός, ποὺ τὸν εἶχε συγκλονίσει: Πρίν λίγο καιρό εἶχε ἐπισκεφθεῖ τό γνωστό σ’ ὅλους μας π. Παΐσιο στὸ Ἅγιο Ὄρος μαζί μ’ ἕναν φοιτητή του. Τόν βρῆκαν προσευχόμενο ἀλλά αὐτό δὲν τοὺς ἦταν παράξενο, ἀφοῦ ὁ γέροντας ζοῦσε τὸ «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».
Τό συγκλονιστικό ἦταν ὅτι ὁ γέροντας ἦταν ὅλος μέσα σ’ ἕνα ὑπέρλαμπρο φῶς, τέτοιο πού δέν εἶχαν ξαναδεί ποτέ. Δέν πίστευαν σ’ αὐτό πού ἔβλεπαν. Βρίσκονταν μπροστά στο ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητας κι ἔβλεπαν ἕναν ἅγιο τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίζεται ἀπ’ αὐτό!
Το διηγιόταν αὐτό ὁ κ. Γαλίτης κι ἔτρεμε ἀπό τή συγκίνηση.
Αὐτή τήν ὥρα ὅμως συγκλονίστηκε καί ὁ π. Παῦλος πού μέ ἐνδιαφέρον παρακολουθοῦσε τή διήγηση τοῦ φίλου του. Δέν μπόρεσε να κρύψει τα δάκρυά του καί ἀπορημένο ἕνα πνευματικό του παιδί, που ἐκείνη τήν ὥρα βρισκόταν κοντά του, τον κοίταζε. Στό τέλος, ἀφοῦ ἔφυγαν ὅλοι κι ἔμειναν οἱ δυό τους μόνοι στό Γραφεῖο, τόν ρώτησε:
-Πάτερ, γιατί κλάψατε, ὅταν ἀκούσατε γιὰ τὸ ἄκτιστο φῶς;
-Γιατί ἔτσι πρέπει να γίνουμε ὅλοι μας, σάν τόν π. Παΐσιο καί ν’ ἀποκτήσουμε ὅλοι αὐτή τή χάρη. Κι ἐγώ ἀκόμη δέν τα κατάφερα, γι’ αὐτό κλαίω. Πότε θα μπορέσω να φτάσω κι ἐγώ ἐκεῖ;
Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος τοῦ π. Παύλου, αὐτός ἦταν ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του ἡ ἀπόκτηση τῆς ἁγιότητας καί να ζήσει μέσα στη χάρη τῆς Θεότητας.
Β) Ὁ π. Παΐσιος καί ὁ π. Παῦλος
Κάποια φορά ὁ π. Παῦλος εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν π. Παΐσιο στο Ἅγιο Ὄρος. Ὁ φωτισμένος καί ἐξαγιασμένος γέροντας χάρηκε πολύ μέ τή συνάντηση αὐτή καί ἄφησε τη χαρά του να φανεῖ, νά ἐκφραστεί. Χαμογέλασε ἐγκάρδια στον π. Παῦλο καί τοῦ εἶπε:
-Ἐσύ εἶσαι ταπεινός καί καλός, πολύ καλός!
Ἡ χαρά τοῦ π. Παύλου δέν μποροῦσε νά περιγραφεῖ. Κάποια φορά, ἀνέφερε το περιστατικό σε κάποια συνεργάτιδα, μέ τήν ὁποία εἶχαν στενή ἐπικοινωνία, μέ τήν ἐντολή βέβαια να μείνει μυστικό. Καί τό κράτησε καλά το μυστικό ἡ ψυχή αὐτή. Πάντα θα θυμᾶται τή χαρά τοῦ π. Παύλου, πού ἦταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του τή στιγμή ποὺ ἀφηγοῦνταν τό γεγονός αὐτό. Καί σήμερα ἀκόμη εἶναι σάν νά τόν βλέπει μπροστά της. Μᾶς τὸ κατέθεσε μέ τήν εὐχή, ὅποιος μελετήσει αὐτό τό βιβλίο να πάρει στα σοβαρά τή ζωή του καί νά ξεκινήσει, ἔστω ἀπό τώρα, δὲν εἶναι ἀργά, τὸν ἀγώνα του γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του, μιμούμενος ἔμπρακτα τή ζωή τοῦ μακαριστοῦ μας γέροντα. Μακάρι να το πετύχουμε ὅλοι!
Πηγή: «Ὁ Ἱεραπόστολος τοῦ Ἕβρου – Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Καββαδίας (1924-2006)», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου-Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», σελ.213-214
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου