Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Εʹ (5ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου προεόρτια τῆς ἁγίας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εὐσιγνίου, τοῦ ἐν Ἀντιοχείᾳ (362).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι δύο Μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι, Καττίδιος καὶ Καττιδιανός, λιθοβοληθέντες τελειοῦνται. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ ἁγία Νόννα (374), ἡ μήτηρ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι Ἱερομάρτυρες Ἀνθηρὸς (236)καὶ Φάβιος (ἢ Φαβιανός), Ἐπίσκοποι Ῥώμης, ξίφει τελειωθέντες. (250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Ὄσβαλντ (Ὀσβάλδου) βασιλέως τῆς Νορθουμβρίας, τοῦ Σκώτου. (642)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰὼβ τοῦ ἐν Οὐτσέλσκ τῆς Ῥωσσίας. (1628)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡµῶν Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ, Διδασκάλου τοῦ Γένους ἐν εἰρήνη τελειοῦται ἐν ἔτει ,αχπβ – (1682)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χρήστος ἐκ Πρεβέζης ὁ Ναύκληρος καὶ ἐν Κῷ διὰ μαχαιρῶν καὶ πυρὸς τελειωθέντος, ἐν ἔτει ͵αχξη´- (1668ῳ).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἁγίες Ὁσιομάρτυρες Εὐδοκία (Σικόβα), Δαρεία (Τιμόλινα), Δαρεία (Σιουσίνσκαγια) καὶ Μαρία τοῦ Ντιβέγιεβο, ἐν Πούζο – νυν Σουβόροβο Νίζνι Νόβγκοροντ τῆς Ῥωσσίας (1919)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητές: Ξένια Ἀντρέενκο, Ἀνδρέας Ἀργκούνοφ, Ιουστίνα Μπαζίνα Μπαζνίνα, Ἀρκάδιος Μπερντνίκοφ, Ἀλεξάνδρος Βοσκρεσένσκι, Μιχαὴλ Γκολίκοφ, Ἰβὰν Ντυακόνοφ, Μαρτινιάνος Κριβοσάιν, Ἰβὰν Κριζανόφσκι, Πέτρος Κουζνέτσοφ, Σεργκέι Ποντοσένοφ, Βιτάλιος Ποπόφ, Γκεόργκι Ποπόφ, Ἀθανάσιος Πιατνίτσκι, Νικολάι Σοκόλοφ, Μιχαὴλ Τρόιτσκι, Βασίλειος Χρόμοφ, Στέφανος Τσίτροφ, Σίμων Shleyev ἐπίσκοπος Ufa ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμῃ τοῦ νέου ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ῥουμάνου, ἡσυχαστοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Ἰορδάνου, τοῦ Χοζεβᾶ ἀσκήσαντος, οὗ τό ἄφθορον Σκῆνος ἀποθησαύρισται ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Χοζεβᾶ (1960).
Στίχοι
Κτίσις ἡ πᾶσα ἄκτιστον φῶς προσδόκα,
Χριστοῦ μέλλοντος ἐκλάμψαι ἐν Θαβωρίῳ.
Στίχοι· Νόννῃ θανούσῃ τῇ καλῇ καλὸς γόνος,
Καλὸν δίδωσιν ἐντάφιον τοὺς λόγους.
Στίχοι· Ὡς στρουθὸς φιλέρηµος ὁ Ἰωάννης,
Ἐν τῷ Χοζεβᾷ ἤσκησε φιλοθέως.
π. Νικολάε Στάινχαρτ
Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση. ”Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι” αλλά χωρίς ”ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι”. Εμ, δεν γίνεται!
Προσωπική μου ευλάβεια και αφοσίωση είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός είναι η αποστολή του Χριστού σε αυτή τη γη. Στο Σταυρό αναφέρεται ο Χριστός κάθε φορά που μιλά αλληγορικά για τον προορισμό Του, για το Βάπτισμά Του που πρέπει να δεχθεί, για το ποτήρι που πρέπει να πιεί. Τα πάντα στα λόγια Του αλλά και στη σιωπή Του, οδηγούν προς το τελικό σημείο, στο Γολγοθά.
Είναι δύσκολο να συνεννοηθεί κανείς με έναν κόσμο που πιστεύει τυφλά στους φυσικούς νόμους και δεν καταλαβαίνει το νόμο της θυσίας.
Να μας φυλάει ο Θεός από τυράννους οργισμένους και βάρβαρους, οι οποίοι, επειδή δεν πιστεύουν στον Θεό, νομίζουν πως είναι οι ίδιοι θεοί.
«Τι σημαίνει πίστη; Να εμπιστεύεσαι τον Κύριο, παρόλο που ο κόσμος είναι κακός, παρά την αδικία, παρά την ποταπότητα».
«Πάντα έρχεται μια στιγμή στην ιστορία που όσοι λένε ότι δύο συν δύο κάνουν τέσσερα τιμωρούνται με θάνατο».
Όταν οι άνθρωποι κόβονται στα δυο δίπλα σου, το να δηλώνεις απλώς πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα σημαίνει ότι οφείλεις να κραυγάσεις με όλη σου τη φωνή: είναι μια αδικία που φωνάζει προς τον ουρανό — άνθρωποι κόβονται στα δύο!
***
Όποιος βαφτίστηκε μικρός δεν ξέρει και δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει βάπτισμα. Πάνω μου, έρχονται κάθε τόσο όλο και πιο συχνά κύματα ευτυχίας. Τελικά είναι αλήθεια ότι το βάπτισμα είναι άγιο μυστήριο, γιατί όντως υπάρχουν άγια μυστήρια. Διαφορετικά αυτή η ευτυχία που με κατακλύζει, με κυριεύει, με ντύνει, με νικά, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απίστευτα θαυμαστή και πλήρης.
Ησυχία και τέλεια απάθεια. Για όλα. ‘Αλλά και μια γλυκύτητα. Στο στόμα, στους μυς, όλο το σώμα. Και ταυτόχρονα μια καρτερία, μια αίσθηση πως θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε, ένα κίνητρο για να συγχωρέσω τον οποιονδήποτε, ένα χαμόγελο ανεκτικότητας που υπάρχει παντού (όχι μόνο στα χείλη). Κι ένα είδος τρυφερού αέρα τριγύρω, μια ατμόσφαιρα όμοια μ’ εκείνη των βιβλίων που διάβαζα στα παιδικά μου χρόνια. Μια αίσθηση απόλυτης σιγουριάς και μια ατέλειωτη απομάκρυνση στην ηρεμία. Ένα χέρι που μου απλώνεται, ένα χέρι γεμάτο σοφία και καλοσύνη.
Είναι κι αυτή η αίσθηση του καινούργιου… είμαι καινός άνθρωπος. Από που να έρχεται τόση φρεσκάδα και ανανέωση; Επιβεβαιώνεται στην Αποκάλυψη (21,5) το “ιδού καινά ποιώ πάντα”, δηλαδή και τώρα όλα τα κάνω καινούργια, αλλά ο Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά: “Όταν κάποιος είναι με τον Χριστό, είναι καινή ύπαρξη. Τα παλιά πέρασαν, όλα τώρα έγιναν καινούργια”.
Από το βιβλίο του: «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας» π. Νικολάε Στάινχαρτ
***
Είδα τον Ιησού Χριστό στις φυλακές… και βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ…,
ζω μέσα στο φως. Και νιώθω ευτυχισμένος, ευτυχισμένος, ευτυχισμένος…. »
π. Νικολάε Στάινχαρτ.
Γκέρλα, Μάϊος 1963
[…] Τη δεύτερη νύχτα κοιμάμαι τσακισμένος από την κούραση. Και τότε, εκείνη την νύχτα, αξιώνομαι να δώ ένα θαυμαστό όνειρο, μια οπτασία. Βλέπω τον Κύριο Ιησού Χριστό όχι προσηλωμένο στον σταυρό, αλλά σαν γιγάντιο φως —κατάλευκο και εκθαμβωτικό—, και νιώθω ανείπωτα ευτυχισμένος. Το φως με κατακλύζει από όλες τις μεριές, είναι μια τέλεια ευτυχία και εξαλείφει τα πάντα. Λούζομαι από εκτυφλωτικό φως, πλέω σε φως, βρίσκομαι μέσα στο φως και σε έκσταση. Νιώθω πώς θα διαρκεί αιώνια, «’Εγώ είμαι», ακούω ναι μου λέει το φως, όχι όμως με λόγια άλλα με τη σκέψη. «’Εγώ είμαι», και το νιώθω με το νου και τις αισθήσεις. Νιώθω ότι είναι ο Κύριος και ότι βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ. Δεν βλέπω απλώς το φως, ζω μέσα στο φως.
Μα πάνω απ’ όλα νιώθω ευτυχισμένος, ευτυχισμένος, ευτυχισμένος. Είμαι ευτυχισμένος και το νιώθω και το λέω στον εαυτό μου. Και το φως αυτό λες και είναι πιο λαμπρό από το φως πού εμείς ξέρουμε, λες και το φως αυτό μιλάει και μου λέει ποιος είναι. Το όνειρο μου φαίνεται πώς διαρκεί πολύ, πάρα πολύ. Η ευτυχία πού νιώθω όχι μόνο διαρκεί συνεχώς, αλλά αυξάνεται ολοένα και περισσότερο. Αν το κακό δεν έχει τέλος, τότε ούτε και το καλό έχει όρια, ο κύκλος του φωτός πού με περιβάλλει γίνεται ολοένα και πιο πλατύς, ενώ η ευτυχία, που στην αρχή με τύλιξε σαν μεταξένιο πέπλο, ξαφνικά αλλάζει τακτική, γίνεται δυνατή, πετάγεται και κατρακυλά πάνω μου σαν χιονοστιβάδα, η οποία (ενάντια στο νόμο της βαρύτητας) με σηκώνει ψηλά και κατόπιν ξανά αλλάζει τρόπους: Mε νανουρίζει τρυφερά και στο τέλος αμείλικτα με αντικαθιστά. Δεν υπάρχω πια. Αλλά όχι υπάρχω. Μα τόσο δυνατός πού δεν αναγνωρίζω πλέον τον εαυτό μου.
Από τότε ντρέπομαι ανείπωτα για τον εαυτό μου. Για τις ανοησίες που έχω, για τις κακίες για τις βρομιές, για τις ιδιοτροπίες, για τις δολιότητες. Ντροπή.[…]
***
ΦΥΛΑΚΕΣ Βάρατεκ, 1971
Στη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου εξομολογούμαι στον π. Καλλίνικο.
Ανάμεσα στ’ άλλα, του λέω: “ένας πρώην συγκρατούμενος μου στις φυλακές, έρχεται συνεχώς και μου γυρεύει δανεικά (κι αγύριστα). Βρωμοκοπάει κρασί και κάπου-κάπου μου πετάει χοντρά ψέματα: πως πέθανε το παιδί του και δεν έχει χρήματα για την κηδεία (ξεχνάει ότι εγώ ξέρω πως δεν είχε ποτέ του παιδί), έδωσα ότι του έδωσα και μετά απομακρύνθηκα. Αισθάνομαι παρ’ όλα αυτά ένταση μέσα μου. Πώς όμως να φερθεί κανείς με κάποιον μεθύστακα;”
“Καλά έκανες και του έδωσες”, με κόβει ο πνευματικός. “Αν ξανάρθει, να του δώσεις πάλι, μην τον διώξεις. Κι εγώ”, λέει ό π. Καλλίνικος, “έχω έναν φίλο που μεθάει ο κακομοίρης κι όταν έρχεται από δω, του δίνω από ανθρωπιά..”
Πόσο χαίρομαι πού έγινα ορθόδοξος!
Από το βιβλίο του: «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας» π. Νικολάε Στάινχαρτ
* Ο π. Νικολάε Στάινχαρντ (Nicolae Steinhardt) [1912 – 1989] θεωρείται ο «Παπαδιαμάντης» της σημερινής Ρουμανίας. Ήταν Ρουμάνος εβραϊκής καταγωγής, μεγάλος ουμανιστής και κάτοχος τεράστιας φιλοσοφικής και λογοτεχνικής παιδείας. Πνεύμα ανήσυχο, στράφηκε μετά από πολλές αναζητήσεις στην Ορθοδοξία.
Στα τέλη του 1959, ο Νικολάε Στάινχαρντ αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις της Σεκουριτάτε και αρνήθηκε να καταθέσει εναντίον του φίλου του Κωνσταντίν Νόικα. Ουσιαστικά τότε έγινε χριστιανός αφού ενήργησε ως αληθινός χριστιανός έτοιμος να θυσιαστεί για τον άλλον, το σημείο της υπέρτατης αγάπης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια καταναγκαστικά έργα, έτσι αξιώθηκε στη συνέχεια του Αγίου Βαπτίσματος..
Η άρνησή του να προδώσει τον φίλο του ήταν, στην πραγματικότητα, μια άρνηση να μιμηθεί τον Ιούδα.
Δεν ήθελε να πεθάνει αβάπτιστος. Και ο Θεός ήρθε σε βοήθειά του. Στο πρώτο κελί που μπήκε στη Γιλάβα, το πρώτο άτομο που του μίλησε ήταν ένας Ορθόδοξος ιερομόναχος, ο π. Μίνα Ντόμπζεου. ”Mέσα στο πρώτο κελί της φυλακής που βρέθηκα το πρώτο άτομο που μου απεύθυνε το λόγο ήταν ένας Oρθόδοξος μοναχός. Τότε κατάλαβα ότι τα ζάρια είχαν ριχτεί ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος και ότι δεν υπήρχε για εμένα διαφυγή. Ο Χριστός με δεχόταν, ο Χριστός με ήθελε”. Ακολούθησε μια σύντομη κατήχηση και έπειτα η βάπτιση στις 15 Μαρτίου 1960…
***
Ο Γερο-Πέτρος (ο Πετράκης) : Ένα φως παράξενο με φωτίζει εσωτερικά και εξωτερικά
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
Ο Γερο-Πέτρος όταν επέστρεψε στο Άγιον Όρος από την εξορία ήρθε στα Κατουνάκια και έμεινε σ’ ένα Καλύβι στην άκρη της Μικρής Αγίας Άννας. Το Καλυβάκι του δεν φαινόταν καθόλου από τον δρόμο… Επειδή ήταν κοντός και αδύνατος και με παιδική απλότητα και ευαισθησία, όλοι τον φώναζαν «Πετράκη».
Ενώ οι Πατέρες τον πλησίαζαν για να ωφεληθούν, εκείνος τους απέφευγε, γιατί ντρεπόταν και κοκκίνιζε. Όταν δεν μπορούσε να ξεφύγη, απαντούσε με λίγα λόγια αλλά πολύ φωτισμένα. Δυσκολευόταν να έχη επαφές με τους ανθρώπους, γι’ αυτό κλεινόταν στο κελλί του και μιλούσε συνέχεια με τον Θεό, με την αδιάλειπτη προσευχή.
Πολλές φορές μου έλεγε:
– Ακούω και Αγγελικές ψαλμωδίες τόσο πολύ γλυκιές, που δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου από εκείνη την ουράνια γλυκιά μελωδία.
Όλη αυτή η γλυκιά κατάσταση τον έτρεφε ψυχικά και σωματικά..
…Στον Γερο-Πέτρο έβλεπε κανείς κάτι το διαφορετικό! Φαινόταν μια θεϊκή γλυκύτητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Είχε γεμίσει πια η κυψέλη του η πνευματική, και ξεχείλιζε το πνευματικό του μέλι.
Τον είχα ρωτήσει για τις δυσκολίες του διακονήματος, που όλη την ημέρα σχεδόν βρισκόμουν με κοσμικούς και άκουγα, χωρίς να το θέλω, του κόσμου τις βρώμικες ιστορίες. Ο Γερο-Πέτρος μου απήντησε:
– Πάτερ Παΐσιε, εμείς να τα βλέπουμε με καλό λογισμό.
Είχε εξαγνισθή ο Γέροντας και όλα τα έβλεπε καθαρά, διότι δεν υπήρχε πια αμαρτία μέσα του, αλλά κατοικούσε ο Χριστός.
Τον είχα ρωτήσει και για ένα γεγονός, εάν ήταν από τον Θεό ή του πονηρού, για να με πλανέση, και μου απήντησε ότι ήταν από τον Θεό και στην συνέχεια μου είπε τα εξής:
– Πάτερ Παΐσιε, εγώ συνέχεια ζω τέτοιες καταστάσεις θείες. Εκείνη την ώρα που με επισκέπτεται η θεία Χάρις, η καρδιά μου θερμαίνεται γλυκά από την αγάπη του Θεού, και ένα φως παράξενο με φωτίζει εσωτερικά και εξωτερικά, αφού φωτίζεται και το κελλί μου. Βγάζω τότε το σκουφί μου και σκύβω ταπεινά το κεφάλι μου και λέγω στον Χριστό: «Χριστέ μου, χτύπησε με με το κοντάρι της ευσπλαγχνίας σου στην καρδιά μου». Τα μάτια μου τότε τρέχουν γλυκά δάκρυα συνέχεια από ευγνωμοσύνη και δοξολογώ τον Θεό. Το δε πρόσωπο μου το νιώθω να φωτίζη. Εκείνες τις ώρες, Πάτερ Παΐσιε, όλα σταματάνε, γιατί νιώθω πολύ κοντά μου τον Χριστό και δεν μπορώ πια να ζητήσω τίποτα, γιατί σταματάει και η προσευχή· το κομποσχοίνι δεν μπορεί να γυρίση.
[Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Ο Γερο-Πέτρος (ο Πετράκης) σελ.64, Εκδόσεων Ιερόν Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος.]
***
Η εμπειρία της σταύρωσης μου αποκάλυψε τα παθήματα των σύγχρονων ανθρώπων,
των συντετριμμένων από την αγριότητα του περιβόητου πολιτισμού μας.
Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό. Αυτό συνέβαινε στον Άθω, όταν με κυρίευε θυμός εναντίον εκείνων που με πρόσβαλλαν. Το πονηρό αυτό πάθος φόνευε μέσα μου την προσευχή και με οδηγούσε σε φρίκη…. Όταν όμως ο Κύριος ενέδωσε στα δάκρυά μου, τότε η καρδιά μου έγινε νηφαλιότερη και πιό υπομονετική.
Η εμπειρία αυτή της σταύρωσης επαναλήφθηκε αργότερα (στη Γαλλία), αλλά με άλλον τρόπο. Δεν αρνιόμουν να διακονώ ως πνευματικός όσους έρχονταν σε μένα. Ιδιαίτερα συνέπασχε η καρδιά μου με τους ψυχικά ασθενείς. Μερικοί απ’ αυτούς, κλονισμένοι από ακραίες δυσκολίες της σύγχρονης ζωής, ζητούσαν επίμονα από μένα διαρκή προσοχή, πράγμα που ξεπερνούσε τις δυνάμεις μου. Δημιουργούνταν αδιέξοδες καταστάσεις: σε οιαδήποτε κατεύθυνση και αν πήγαινα, υπήρχε κάποιος που φώναζε από τον πόνο. Αυτό μου αποκάλυψε τα παθήματα των σύγχρονων ανθρώπων, των συντετριμμένων από την αγριότητα του περιβόητου πολιτισμού μας.
Πηγή: “Περί Προσευχής” Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ). Μετάφρασις εκ του Ρωσικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου. Έσσεξ Αγγλίας 1993. Σελ. 104-5
Μέσα στο Φως της Μεταμορφώσεως…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/08/04/%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8e%cf%83%ce%b5%c
f%89%cf%82/
Το άκτιστο φως φέρει μέσα του την αιώνια ζωή και την πνοή της Θείας αγάπης, εισχωρεί ειρηνικά στην καρδιά και τη γεμίζει ευσπλαγχνία και απέραντη αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Άγιος Σωφρόνιος του Ἒσσεξ – Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης ο Ρουμάνος
https://iconandlight.wordpress.com/2023/08/04/%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%82-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%b9/
Κύριε Πολυέλεε, κατεύνασε το κακό … Ανακούφισε τον πόνο που σήμερα δυνάμωσε, και δώσε σε όλους μας μετάνοια για όσα Σου εφταίξαμε! Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου του Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2022/08/04/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CF%8C-%CE%B1%CE%BD%CE%B1/
Κύριε, δώσε την χαρά της Αναστάσεως στον δυστυχισμένο λαό Σου, ο οποίος δεν ακολουθεί τον «Νόμο» του απατηλού πνεύματος. Στους σημερινούς φαρισαίους και σ’ όλους του ιδίου γένους δώσε, Κύριε, να καταλάβουν την φωνή της «εσχάτης σάλπιγγος». Από τα ποιήματα του Οσίου Ιωάννη του Χοζεβίτη, Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/04/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%b4%cf%8e%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%89%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf/
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, με θαυμάσιο ποιητικό λόγο, υμνεί την αγία μητέρα του Νόννα
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/04/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B1/
Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Μας λείπουν οι άγιες μητέρες.. π. Ιουστίνος Parvu
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/24/29251/
Το ουσιωδέστερο έργο της γυναίκας, το σπουδαιότερο λειτούργημά της, είναι η Μητρότητα. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/09/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%89%CE%B4%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B5
%CF%81%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1/
Η εμφάνισις του Αναστάντος Κυρίου στον όσιο Ιωάννη τον Χοζεβίτη τον Ρουμάνο
https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/19/42870/
Ανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/07/%CE%B1%CE%BD-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%B4%CF%8E-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82/
Ἦρθε μιὰ γλυκιὰ γιαγιούλα μέσα σὲ Φῶς! Μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Γαλακτία καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Πόμπια τῆς Κρήτης!
https://iconandlight.wordpress.com/2025/08/04/%e1%bc%a6%cf%81%ce%b8%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%e1%bd%b0-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%e1%bd%b0-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%e1%bd%b2-%cf%86/
Ο Γερο-Τρύφων της Καψάλας είχε παραδώσει τελείως την ζωήν του στα χέρια του Θεού στην ερημιά που έμενε κι εκεί που δεν υπάρχει ανθρώπινη παρηγοριά, πλησιάζει η θεία! Ο παραδεισένιος αυτός άνθρωπος ζούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2022/08/03/%ce%bf-%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bf-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%86%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%88%ce%ac%ce%bb%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%af%cf%87%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b4%e1%bd%bd/
Ό,τι σπέρνουμε στις παιδικές ψυχούλες των παιδιών μας, αλλά και σε κάθε ψυχή, αυτό και θα θερίσουμε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/13/25630/
Ἀπολυτίκιον Προεόρτιον τῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ
Ἦχος δ´.
Χριστοῦ τὴν Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρῶς πανηγυρίζοντες τὰ προεόρτια, πιστοὶ καὶ βοήσωμεν· Ἤγγικεν ἡ ἡμέρα τῆς ἐνθέου εὐφροσύνης· ἄνεισιν εἰς τὸ ὄρος τὸ Θαβὼρ ὁ Δεσπότης, τῆς Θεότητος αὑτοῦ ἀπαστράψαι τὴν ὡραιότητα.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσιγνίου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς ἔμπλεως πίστεως, τῆς πρὸς Χριστὸν εὐσεβῶς, νεάζον τὸ φρόνημα, ἔσχες ἐν γήρᾳ καλῶς, Εὐσίγνιε ἔνδοξε· ὅθεν ὁμολογήσας, τὸν ὑπέρθεον Λόγον, ἤλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου τὸ θράσος· ἐντεῦθεν μετὰ Μαρτύρων, μάρτυς δεδόξασαι.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσιγνίου.(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. δ´. Ὡς ἀπαρχάς.
Ὡς εὐσεβείας μάρτυρα, καὶ ἀληθῆ θεόφρονα, ἡ Ἐκκλησία γεραίρει δοξάζουσα, τοὺς θείους ᾄθλους σήμερον, τοῦ σοφοῦ Εὐσιγνίου, ἀκαταπαύστως βοῶσα· Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, τοὺς δούλους σου συντήρησον Πολυέλεε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίας Νόννας, μητρὸς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.(Ἱερομ.Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἁγιασμὸν ὁλοτελῆ κατιδοῦσα, οἰκογενείας σου, φιλόθεε Νόννα, καὶ Παραδείσου θέλγητρα ὁρῶσα ἐσαεί, τὸν Χριστὸν ἱκέτευε, σὺν σεπτοῖς συγγενέσιν, ὅπως τοὺς ὑμνοῦντάς σε, ἐκ ψυχῆς ἁγιάζῃ, καὶ φωτισμὸν παρέχῃ ταῖς ψυχαῖς, ἀσθενειῶν δέ, ταχεῖαν τὴν ἴασιν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς ἁγίας Νόννας, μητρὸς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. (ὑπὸ Φωτίου Τζελέπη)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς ἀλάβαστρον μύρου τῆς θείας Χάριτος, τρισσοκλεῶς σου τοῖς τέκνοις τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ εὐωδίασας, ἁγία Νόννα ἔνδοξε, καὶ συζυγίας τῆς σεπτῆς ὁ πολύτιμος κανὼν ἐδείχθης σὺν Γρηγορίῳ· διὸ πρέσβευε τῷ Κυρίῳ ὑπὲρ τῶν πόθῳ ἀνυμνούντων σε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Διδάσκαλος ἔνθεος καὶ ὁδηγὸς τῶν πιστῶν ἐδείχθης ἐν Πνεύματι, οἷα θεράπων Χριστοῦ, Εὐγένιε Ὅσιε· λόγῳ γὰρ διαπρέπων καὶ λαμπρότητι βίου, ὤφθης τῆς εὐσεβείας πρακτικὸς ὑποφήτης· διὸ ἡ Ἐκκλησία μακαρίζει σε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Χρήστου ἐκ Πρεβέζης τοῦ Ναύκληρου
Ἦχος πλ. Α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τοῦ Χριστοῦ δι’ ἀγάπην ἀμνὸν ὡς ἄμωμον, σφαγιασθέντα ἐν χρόνοις, ἐσχάτοις δεῦτε πιστῶς, Χρῆστον πάντες κηπουρὸν ἀνευφημήσωμεν, ὥσπερ νεόδρεπτον ἡδύ, ῥόδον μεταφυτευθέν, εἰς κήπους Ἐδὲμ ἀφθίτους, ὧν καὶ ἡμᾶς ἀπολαῦσαι, θερμῶς πρεσβεύειν τῷ Παντάνακτι.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Χρήστου ἐκ Πρεβέζης (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς Πρεβέζης τόν γόνον Χρῆστον τόν ἔνδοξον, ὡς τοῦ Χριστοῦ Ἀθλοφόρον νέον τιμήσωμεν· ἐν τῇ Κῷ γάρ τόν καλόν ἀγῶνα ἤνυσε, καί ὥσπερ θῦμα τῷ Χριστῷ, προσαχθείς διά πυρός, ἀξίως ἐθαυμαστώθη. Καί νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ῥουμάνου
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀσκητὴν τῶν σπηλαίων Χοῤῥὰθ τιμήσωμεν θαυματουργὸν Ἰωάννην, νεολαμπῆ Χοζεβᾶ, τῆς Μονῆς φωστῆρα πόνων καταυγάσαντα σκληραγωγίας ἀστραπαῖς ταπεινώσεως εὐχῆς, νηστείας καὶ ἀπαθείας πᾶσαν τὴν κτῖσιν πρεσβείας αὐτοῦ θερμὰς ἀπεκδεχόμενοι.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ῥουμάνου
Ἦχος πλ. δ’
Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας, καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ Οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασιν Ἰωάννη Πατὴρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος δ’ Ἔδωκας σημείωσιν
Δεῦτε νῦν τὴν κρείττονα, ἀλλοιωθέντες ἀλλοίωσιν ἐαυτούς εἰς τὴν αὔριον, καλῶς εὐτρεπίσωμεν, ἐν ὄρει προσβῆναι, Θεοῦ τῷ ἁγίῳ, τὴν ἀναλλοίωτον Χριστοῦ, δόξαν ἀστράπτουσαν κατοπτεύσοντες, λαμπρῶς ὑπὲρ τὸν ἥλιον, καὶ τὸ τρισσὸν αὐγαζόμενοι, φῶς ἐν τούτῳ δοξάσωμεν, τὴν αὐτοῦ συγκατάβασιν.
Εἰς τὸν Στίχον. Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν
Χαίροις, παιδοτροφίας κανών, καὶ τὸ ὑπόδειγμα μητέρων τὸ τίμιον, καὶ ἄρουρα εὐλογίας, τῆς μητρικῆς νοητόν, μέλι τε καὶ γάλα ἀποῤῥεύσασα· δι’ ὧν ἐξανέθρεψας, ὡς τροφὸς παντευλόγητος, τὸν θεολόγον, καὶ πυρίπνουν Γρηγόριον, Γοργονίαν τε, καὶ τὸν θεῖον Καισάριον, τέκνα σου τρία ἔνδοξα, καὶ ἄνθη τὰ εὔοσμα, συγκοινωνοὺς τῶν χαρίτων, καὶ ποθεινῆς ἁγιότητος· διό σου τὴν μνήμην, ἐκτελοῦμεν εὐφροσύνως, καὶ σὲ γεραίρομεν.
Κρήνη, ὡς νοητὴ τῆς τρυφῆς, καὶ πολυστάλακτος τῆς θείας τερπνότητος, ποτίζουσα διανοίας, τὰς ξηρανθείσας ἡμῶν, δαψιλῶς ἐδέιχθης Νόννα ἔνδοξε· τὴν ἔρημον θάλλουσαν, καὶ τὴν ἄνυδρον βρίθουσαν, ἀναδεικνύεις, ταῖς θερμαῖς ἱκεσίαις σου, πρὸς τὸν Κύριον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν, πᾶσαν τὴν προσιοῦσάν σοι, ψυχὴν καὶ κραυγάζουσα· χαῖρε πιστῶν εὐφροσύνη, καὶ κουροτρόφε τῆς χάριτος, μητέρων τὸ κλέος, καὶ τρυφὴ Καππαδοκίας, ἡ πολυένδοξος.
Χαίροις, ὁ τοῦ Χοῤῥὰθ ἀσκητής, τῆς ταπεινώσεως φωστὴρ ὁ νεόφωτος, ὁ λύχνος τῆς ἀπαθείας, σκληραγωγίας εἰκών, μονοτρόπων εὖχος πολυτίμητον, θεόσοφε Ὅσιε, Ἰωάννη μακάριε, ὁ ἐν σπηλαίοις κατοικήσας ὡς ὄρνεον καὶ τὴν κλίμακα ἀναβὰς τῆς θεώσεως διὰ τῆς κατατήξεως σαρκὸς τῆς βροτείου σου καὶ δι’ εὐχῆς ἀσιγήτου τοῦ πνεύματός σου ζωώσεως· διόπερ σὴν μνήμην γεγηθότες νῦν τιμῶμεν τὴν πανσεβάσμιον.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ποθῶν σιωπὴν καὶ ἡσυχίαν ἐμάκρυνας φυγαδεύων καὶ ηὐλίσθης ἐν τοῖς δυσπροσίτοις τοῦ Χοζεβᾶ σπηλαίοις, Ἰωάννη, νεαυγέστατε Ὅσιε· σὺ γὰρ ἰσαγγέλως ἐν αὐτοῖς πολιτευσάμενος καὶ τῶν πάλαι ἀσκητῶν ὀφθεὶς ὁμόζηλος ἄρτι Κυρίῳ εὐηρέστησας ἀσκήσεώς σου τρόπων τελειότητι· ὅθεν σήμερον τὴν μνήμην σου ἑορτάζοντες καὶ τὸ ἄφθαρτόν σου σκῆνος πανευλαβῶς ἀσπαζόμενοι τὰς ἀδιαλείπτους σου πρὸς Κύριον λιτὰς αἰτούμεθα, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα… Ἦχος πλ. α’
Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου, καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ θεασώμεθα τὴν δόξαν τῆς Μεταμορφώσεως αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός, φωτὶ προσλάβωμεν φῶς, καὶ μετάρσιοι γενόμενοι τῷ πνεύματι, Τριάδα ὁμοούσιον ὑμνήσωμεν εἰς τοὺς αἰῶνας.
iconandlight.wordpress.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου