Ένας άνθρωπος που, πίσω από τα φώτα, την επιτυχία, την εκκεντρικότητα και τη δημόσια εικόνα του, έδινε συχνά την εντύπωση μιας βαθιάς μοναξιάς. Σαν να βρισκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους και ταυτόχρονα πολύ μακριά τους.
Και ύστερα ήρθε ο θάνατος.Και μαζί του ήρθαν όλοι.
Κινητά υψωμένα, φωτογραφίες, βίντεο, αναρτήσεις, συγκίνηση, δάκρυα, τηλεοπτικές ώρες, ατέλειωτες συζητήσεις. Μια παράξενη λαϊκή αποθέωση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί πια ούτε να τη δει ούτε να τη χρειαστεί.
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό σημείο της ιστορίας.
Γιατί τόση αγάπη μετά;Πού ήταν πριν;
Δεν αφορά μόνο τον Μαζωνάκη. Αφορά εμάς.
Ζούμε σε μια εποχή με χιλιάδες «φίλους» και τρομακτικά μόνους ανθρώπους. Μια εποχή που ξέρει να παρακολουθεί, αλλά ξεχνά να πλησιάζει. Που φωτογραφίζει τον πόνο αντί να τον αγκαλιάζει. Που αποθεώνει τον νεκρό, ενώ πολλές φορές προσπερνά αδιάφορα τον ζωντανό.
Και ίσως γι’ αυτό η εικόνα ενός πλήθους γύρω από μια κηδεία δεν είναι πάντοτε εικόνα κοινωνίας. Μπορεί να είναι και εικόνα της μεγάλης μοναξιάς της.
Δεν χρειάζεται να κρίνουμε ούτε εκείνον ούτε όσους πήγαν να τον αποχαιρετήσουν. Χρειάζεται να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας.
Να αγαπάμε τους ανθρώπους όσο ακόμη μπορούν να αισθανθούν την αγάπη μας.
Να τους επισκεπτόμαστε πριν από την κηδεία τους.
Να τους δίνουμε ένα χέρι πριν γίνει στεφάνι.
Να τους λέμε έναν καλό λόγο πριν γίνει επικήδειος.
Γιατί ο νεκρός δεν έχει πια ανάγκη το πλήθος.Ο ζωντανός έχει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου