Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ Λʹ (30ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμη τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Φωτιστοῦ τῆς μεγάλης Ἁρμενίας (335)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τῶν ἁγίων ἐβδομήκοντα Μαρτύρων, τῶν συναναιρεθέντων τῇ Ἁγίᾳ Ῥιψιμίᾳ, καὶ μνήμη τῶν Ὁσίων δύο γυναικῶν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα οἱ ἅγιοι ἱερομάρτυρες Ἀριστάνης (ἤ Ἀριστάκης) (327), Βαρτὰν (342), Χούσσικ (348), Ναρσῆς ὁ Μέγας (373) καὶ Ἰσαὰκ ὁ Μέγας (καὶ 20/11, 438), ἀπόγονοι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Φωτιστοῦ καὶ καθολικοὶ δηλ. ἀρχιεπίσκοποι τῆς Ἁρμενίας [καὶ 30 Νοεμβρίου]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ὁ ἅγιος Τιριδάτης ὁ Γ΄ ὁ Μεγάλος βασιλεὺς τῆς Ἁρμενίας (330), ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ Κουσαροδούκτα καὶ Ἀσιχήνη σύζυγος αὐτοῦ Βασίλισσα τῆς Ἁρμενίας [καὶ 30 Ἰουνίου]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Στρατονίκου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρδόνιος, ἄνθρακας ἐπὶ τοῦ ὀμφαλοῦ δεξάμενος, τελειοῦται, μετά τῶν συναθλητῶν αὐτοῦ, Μυγδονίου, Γοργονίου, Ἰνδοῦ, Γλυκερίου τοῦ πρεσβυτέρου, Θεοφίλου τοῦ διακόνου καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς ἁγίων Μαρτύρων γυναικῶν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα οἱ ἅγιοι χίλιοι Μάρτυρες ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντωνίνος ὁ στρατιώτης, ἐν Trebbia Ἰταλίας (3ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ὁ ἅγιος μάρτυς Λεοπάρδος ἐν Ῥώμη (362)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ὁ ὅσιος Λάουρος (ἤ Λαῦρος) τῆς Μονῆς Saint-Léry παρὰ τὸν ποταµὸν Doneff Βρετάνης Γαλλίας, ἐξ Οὐαλλίας (7ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μιχαὴλ πρίγκηπα τοῦ Tver Ῥωσίας (1318)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἐρημίτου τοῦ Πελσέμσκιϋ ἐν Γλουσίτσα τῆς Βολόγδας τοῦ θαυματουργοῦ (1442 ἤ 1451)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Προκοπίου Ποπόφ (1918)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητές: Παρθενομάρτυρες Εἰρήνη Φλώροβα τῆς Μονῆς Σπάσο-Μποροντίνσκι (1931) καὶ Ἀλεξάνδρα Χβοροστιανίκοβα ἐν Χαμπάροφσκ (1943), Παυλίνος Κοτσέτοφ ἐν Ἄλμα-Ἄτα, Ἀναστασία Σουλτσσίκοβα-Σέβτσοβα (1937), Ἀνατόλιος (Ζένκοβιτς), Ὀλύμπιος Ντιακόνωφ, Ἰωάννης Κορότκοφ (1941) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων (1103) τοῦ Ἁγίου Μιχαὴλ ἀρχιεπισκόπου Κιέβου καὶ πάσης Ῥωσίας τοῦ θαυματουργοῦ (992)
Στίχοι εἰς τὸν Γρηγόριον·
Εἰδὼς τὸ, γρηγορεῖτε τοῦ Θεοῦ Λόγου,
Θεοῦ καλοῦντος γρηγορῶν ὤφθης πάτερ.
Ἁρμενίης μεγάλης θάνε Γρηγόριος τριακοστῇ.
Εἰς τὴν Ῥιψιμίαν·
Ἤλγει σπαθισμοῖς οὐδαμῶς Ῥιψιμία,
Ἄπειρα τούτοις ἀνταριθμοῦσα στέφη.
Εἰς τὴν Γαϊανήν·
Γαϊανὴν ἔστεψεν ἄσκησις πάλαι,
Καὶ νῦν ἄθλησις ἡ διὰ ξίφους στέφει.
Εἰς τὰς Παρθενομάρτυρας·
Τιμᾷ Τριὰς δεκάς σε τριπλῆ μαρτύρων,
Σὺν ταῖς δυσὶ θνῄσκουσα σοῦ χάριν ξίφει.
Η άπειρη σοφία του Θεού που κυβερνά τις τύχες των ανθρώπων
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Θαυμαστές αλλαγές συμβαίνουν καθημερινά στις τύχες των ανθρώπων σήμερα, όπως και στο παρελθόν. Εκείνοι πού ταπεινώθηκαν χάριν της δικαιοσύνης του Θεού, ανυψώνονται σε μεγάλα ύψη και εκείνοι πού βλασφημούν την Πίστη μεταστρέφονται σε υπηρέτες αυτής.
Ο βασιλιάς Τιριδάτης πέταξε τον άγιο Γρηγόριο μέσα σ’ ένα βαθύ λάκκο. Ο άγιος πέρασε δεκατέσσερα χρόνια εγκλωβισμένος εκεί μέσα, ξεχασμένος απ’ ολόκληρο τον κόσμο, αλλά όχι απ’ τον Θεό! Ποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν άραγε να διανοηθούν ότι το πιο δυνατό φως του Αρμένικου λαού βρισκόταν καταχωνιασμένο στο σκοτάδι ενός λάκκου βαθιά μέσα στη γη; Αλλά και ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί ότι ο ίδιος αυτός, ο ισχυρός και τυραννικός βασιλιάς Τιριδάτης, θα έσωζε κάποια ημέρα τη ζωή του Γρηγορίου, τον οποίο είχε καταδικάσει σε θάνατο, και μάλιστα, ότι αυτός θα τον βοηθούσε περισσότερο άπ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο;
Μετά από 14 ολόκληρα χρόνια ο Θεός αποκάλυψε τον Γρηγόριο, ο οποίος ζούσε ακόμη. Ο Γρηγόριος θεράπευσε θαυματουργικά τον δαιμονισμένο βασιλιά. Υστερα αυτός, ο βασιλιάς Τιριδάτης, ο αδίστακτος διώκτης του Χριστού, βαπτίστηκε και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ζηλωτές της χριστιανικής Πίστεως!
Θα μπορούσαμε να πούμε πώς, με τη βοήθεια του Θεού, τόσο ο Γρηγόριος όσο και ο Τιριδάτης ανελκύστηκαν έξω από τον βαθύ λάκκο του σκότους, ο Γρηγόριος του σωματικού και ο Τιριδάτης του πνευματικού!
’Ώ, η άπειρη σοφία του Θεού πού κυβερνά τις τύχες των ανθρώπων! Ο πρώην άγριος και εμπαθής Τιριδάτης μαλάκωσε και τόσο εξευγενίστηκε από τη χάρη της μετάνοιας και της χριστιανικής Πίστεως, ώστε έφτασε να μοιάζει στον άγιο Γρηγόριο περισσότερο, παρά στον παλιό αμετανόητο εαυτό του!
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Σεπτέμβριος), εκδ. Άθως.
http://prologue.orthodox.cn/September30.htm
***
Οι πιο οδυνηρές περίοδοι της ζωής μας είναι οι πιο καρποφόρες…
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Στενός είναι ο δρόμος και γεμάτος αγκάθια και θλίψεις. Θα έχουμε πολλούς αναστεναγμούς στο δρόμο.
Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει τις θλίψεις αν θέλει να γεννηθεί σε μια νέα ζωή εν Θεώ.
Ένδοξη στην αιωνιότητα η αγάπη του Χριστού, ενώ στα γήινα επίπεδα εκδηλώνεται με μεγάλο πόνο. Κανένας δεν γνώρισε τόσο πόνο όπως τον αισθάνθηκε ο Χριστός. Κατέβηκε στην κόλαση, στην πιο οδυνηρή κόλαση, την κόλαση της αγάπης.
Μέχρις ότου μπούμε «εις το αγιαστήριο του Θεού» (Ψαλμ. 72,17), πολλές φορές θα δειλιάσουμε, επειδή δεν είμαστε βέβαιοι ότι τα έργα μας είναι αρεστά στον πανάγιο Θεό.
Ο απόστολος Πέτρος υπενθύμισε στους πρώτους χριστιανούς, που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, ότι «πνεύμα δόξης» (Α’ Πέτρ. 4,14) επεκάθισε σ’ αυτούς.
Ένα πράγμα όμως είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, θα έλθει ώρα που όλες οι δοκιμασίες και οι ταραχές θα εξαφανιστούν στο παρελθόν. Τότε θα δούμε ότι οι πιο οδυνηρές περίοδοι της ζωής μας ήταν οι πιο καρποφόρες και θα μας συνοδεύουν πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου και θα γίνουν θεμέλια της βασιλείας «μη σαλευόμενα» (Εβρ. 12,28).
Την ημέρα της Κρίσεως ό,τι αγαθό έχομε κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα είναι πλησίον μας για να μας δοξάσει.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον ημάς».
«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς».
Όταν κατηγορείται κανείς από τους ανθρώπους, να το αντιμετωπίζει με σιωπή, διότι, όπως λέγει ο Ιωάννης της Κλίμακος, η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο.
Σε περίπτωση που μας περιφρονούν και μας διώκουν δεν πρέπει να ομιλούμε καθόλου, αλλά πρέπει να σιωπούμε, δεν πρέπει ούτε και να δικαιολογούμαστε. Διότι μια δικαιολογία δίνει αφορμή για μια νέα κατηγορία. Η σιωπή θεραπεύει.
Όταν διαλέξουμε το Χριστό, θα μεταφερθούμε πέρα από χρόνο και τόπο, πέρα απ’ αυτό το γεγονός, που ονομάζουμε «τραγωδία».
Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.
Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος και ότι θα μπορούσατε όλο αυτό να το επιτύχετε κάπου αλλού και να το αποκτήσετε χωρίς κόπο. Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο… Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία.
Για να κερδίσει κανείς το Χριστό και να κατορθώσει να περάσει στην ανάσταση των νεκρών, πρέπει να είναι έτοιμος να περιφρονήσει όλα τα υπόλοιπα.
Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή,Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως της αναστάσεως του.
Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι χριστιανοί είναι οι «ελεεινότεροι» του κόσμου λέει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί; Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνομε πνευματικά ανίκητοι..
Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983
***
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
Εάν ο Κύριος έλεγε στον άνθρωπο που φέρει μέσα στην καρδιά του το Βασίλειο των Ουρανών:” Πήγαινε και για όλη την αιωνιότητα κάθισε στο κέντρο της κόλασης “, εκείνος θα απαντούσε με ταπεινοφροσύνη:” Πάω, Κύριε, μόνο Σε παρακαλώ από καρδιάς, μην αφαιρέσεις από μένα την αγάπη μου προς Εσένα!”. Τέτοιος άνθρωπος θα αισθανόταν και στη μέση της κόλασης σαν να είναι στη μέση του παραδείσου.
Το κακό πρέπει να το νικήσουμε με την ειρήνη και την ησυχία, με ήρεμες και ήσυχες σκέψεις. Γι αυτό και μας συμβαίνουν στη ζωή πολλές δυσκολίες και παθήματα. Οι άγιοι λένε πως εάν μόνοι μας δεν υποταχθούμε, ταπεινωθούμε και ηρεμήσουμε, ο Κύριος δεν θα σταματήσει να μας οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη.
Μια ταλαιπωρία, που μας δίνει πολύ πόνο, συχνά θα εμφανίζεται, μέχρι να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε με ειρήνη και ησυχία, και να μην της δίνουμε σημασία. Γι αυτό εκείνοι που θέλουν τον Κύριο, περνούν μέσα από πολλές δυσκολίες και ταλαιπωρίες…
Σ’ Αυτόν πρέπει να απευθυνθούμε από καρδιάς, και θα μας δώσει δύναμη, ώστε όλα να τα αντιμετωπίζουμε με ηρεμία, επειδή σ αυτήν τη ζωή πρέπει να υψωθούμε πάνω από όλα τα μικροπράγματα που ταράζουν την εσωτερική μας ηρεμία…
Όλα τα γεγονότα της ζωής που μας καταστρέφουν την εσωτερική ηρεμία, πρέπει, ενωμένοι με τον Κύριο, να τα αντιμετωπίζουμε με ηρεμία, ώστε η εξωτερική ταραχή να μην μπαίνει πια μέσα μας, αλλά να έχουμε διαρκώς εσωτερική ηρεμία.
Οποίον σκέπτεσαι σ’ εκείνον ανήκεις, Σελ 114, 115
15. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος επιτρέπει να μάς συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα καταπώς τα θέλαμε, δεν θα προετοιμαζόμασταν για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ούτε ο ουρανός, ούτε η γη θα κάνει δεκτούς όσους εμμένουν στο ίδιον θέλημα. Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σε αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη γη ή τον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του. Δέν πρέπει να μας απασχολούν τόσο οι αναποδιές μας, αλλά να συγκεντρωνόμαστε στη διατήρηση της εσωτερικής μας ησυχίας. Ακόμα κι όταν προσευχόμαστε για κάτι, προσπαθούμε να επιβάλλουμε το δικό μας θέλημα, αντί να αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού. Όλες οι αναποδιές και τα δεινά που στέλνει ο Θεός είναι απαραίτητα για μας. Όταν είμαστε γεροντότεροι, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος που ο Θεός μάς δείχνει την αγάπη Του.
[«Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας» –Βίος και Διδαχές του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα (2014–2003), 190–192, μετάφραση – επιμέλεια: Βασίλης Αργυριάδης, εκδόσεις «Εν Πλώ», Αθήνα, Σεπτέμβριος 2014.]
***
«Άμα έχεις Τη Χάρη του Θεού, όλα τα έχεις. Όλα τα μπορείς. Όλα τα βαστάζεις.»!
π. Ανανίας Κουστένης
Το χειρότερο είναι, να μας εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού. Τότε είμαστε σε θλίψη απαραμύθητη. Σε θρήνο ανείπωτο. Σε κατάσταση δυσπερίγραπτη. Αυτό είναι η κόλαση! Κόλαση! Κόλαση!
Κολούω, το ρήμα στα λατινικά ή στα αρχαία, σημαίνει κλαδεύω. Σημαίνει απουσιάζω. Κι αυτό είναι φοβερό. Να μείνει η ψυχή μόνη της. Άλλωστε, αμαρτία, κατά τον Μεγάλο Βασίλειο, τι είναι; Απουσία Θεού. Απουσία Θεού! Και αντέχει ο άνθρωπος, χωρίς τον Θεό του; Όχι! Δεν αντέχει χωρίς τον Θεό του! Πληγώνεται καίρια. Υποφέρει. Φωνάζει. Μελαγχολεί. Διαμαρτύρεται. Τρελαίνεται. Γκρεμίζεται στον γκρεμό. Δεν μπορεί, ν’ αντέξει και να βαστάξει την απουσία του Θεού. Την απώλεια του Θεού. Τη Θεία εγκατάλειψη.
Γι’ αυτό και σήμερα έχουμε τόση δυστυχία και ταλαιπωρία και τόσα δεινά, γιατί αφήσαμε κάποιοι τον Θεό μας. Δεν έχουμε τον Θεό μας. Τον Χριστό μας. Την Παναγία μας. Την Εκκλησία μας. Τη Ρωμιοσύνη μας. Την ομορφιά αυτή. Τη Θεϊκή Χάρη. Άμα έχεις Τη Χάρη του Θεού, όλα τα έχεις. Όλα τα μπορείς. Όλα τα βαστάζεις.
Κι ας ανεβαίνεις τον πιο ανηφορικό και ανάντη [απέναντι] Γολγοθά. Κι ας έχεις αρρώστειες. Κι ας έχεις φτώχειες. Κι ας έχεις βάσανα. Η Χάρη του Θεού σε κρατάει και αντέχεις και βαστάς όλα τα μαρτύρια. Και σε χαριτώνει και σε ομορφαίνει. Κι ακόμα στηρίζεις και άλλους, που σε βλέπουνε. Γιατί είμεθα όλοι παράγοντες αγωγής, όπως θα ’λεγε η σημερινή παιδαγωγική επιστήμη.
Παράγουμε αγωγή. Δηλαδή, οδηγούμε με τη συμπεριφορά μας και επηρεάζουμε και τους άλλους. Να το! Επηρεάζουμε και τους άλλους! οι άλλοι παρατηρούν. Και μάλιστα τους χριστιανούς. Όλους. Όλους!
***
Ἄς μιλᾶμε στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Παναγία καὶ στοὺς ἁγίους καὶ στοὺς ἀγγέλους.
π. Ανανίας Κουστένης
Αἰσθανόμεθα, πολλὲς φορές, μόνοι. Ἀποξενωμένοι. Περιφρονημένοι. Ἄν θέλετε, στὰ ἀζήτητα καὶ στὸ περιθώριο. Καὶ νομίζομε πώς δὲν ἔχομε καμμία ἀξία. Καὶ πιστεύομε πώς κανένας δὲν μᾶς θέλει. Κανένας δὲν μᾶς ἀγαπᾶ. Καὶ κανένας δὲν νοιάζεται καὶ δὲν φροντίζει γιὰ μᾶς.
Τότε, ἀδελφοὶ μου, ἂς ἀνοιγόμαστε στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Παναγία καὶ στοὺς ἁγίους καὶ στοὺς ἀγγέλους. Κι ἂς τοὺς μιλᾶμε. Σταματήσαμε νὰ μιλᾶμε. Χαζέψαμε, πολλὲς φορές, καὶ μὲ τὴν τηλεόραση καὶ μὲ τόσα ἄλλα, καὶ σταματήσαμε νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ ἐκφραζόμεθα, ἀδελφοὶ μου.
Σκεπτόμεθα μόνο καὶ παίρνει ἀνάποδες ὁ νοῦς καὶ διαστρέφονται καὶ τὰ αἰσθήματα καὶ συναισθήματὰ μας. Ἄν μιλᾶμε στὸν Χριστὸ καὶ στοὺς ἁγίους μας, κάνομε πολύ-πολὺ μεγάλο καλὸ στὴν ψυχὴ καὶ στὴ ζωὴ μας.
Καὶ τὶ νὰ τοὺς ποῦμε; Ὅ,τι ἔχομε, ἀδελφοὶ μου, νὰ τοὺς ποῦμε. Ὅ,τι ἔχομε! Ἅμα εἰποῦμε αὐτὸ ποὺ ἔχομε, φεύγει ἀπὸ πάνω μας…»
***
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
Ο Ν…. Γ… κατάγεται από την Κύπρο. Όταν ήταν φοιτητής κάποια από τα πολύ στενά του συγγενικά πρόσωπα είχαν συντελεσει ουσιαστικά ώστε να αδικηθεί στην φοιτητική του σταδιοδρομία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα του αυτό. Αποφάσισε τότε να έρθει στο Άγιον Όρος και να επισκεφτεί τον γέροντα Παΐσιο. Κατέβηκε στο κελί του και του διηγήθηκε όλα όσα είχε υποστεί και του συνέβαιναν. Ο γέροντας με πολύ καλοσύνη και λεπτότητα προσπαθούσε να τον πείσει ότι δεν πρέπει να αναμοχλεύει την μνήμη του και να φέρνει στην επιφάνεια όλα εκείνα που του είχαν κάνει και τα οποία τον στενοχωρούσαν, γιατί έτσι συνεχώς οργιζόταν και ήταν θυμωμένος μαζί τους. Ο Ν… όμως, έχοντας ισχυρογνωμοσύνη δεν πειθόταν με όσα εκείνος του έλεγε και οργιζοταν και μιλούσε με πάθος εναντίον όλων εκείνων που τον είχαν παλαιότερα αδικήσει. Βλέποντας τον ο γέροντας σε αυτή την εμπαθή κατάσταση, του λέει με λίγο στενοχωρημένο ύφος:
–Βρε, παιδάκι μου, δεν σκέφτεσαι σωστά. Εσύ βρίσκεσαι στο μήνα Αύγουστο και μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού και καθώς σκέφτεσαι συνεχώς τον περασμένο Δεκέμβριο με τα χιόνια σε πιάνει πούντα (κρυολόγημα) και φτερνίζεσαι! Αντε πήγαινε τώρα! Εσύ δεν παίρνεις με λόγια, θα ευχηθώ να σε βοηθήσει ο Θεός.
Έφυγε ο Ν… , αλλά δεν μπορούσε να ξεπεράσει το πρόγραμμά του ώσπου μετά από λίγες μέρες διαπίστωσε ότι ούτε ενοχλείτε από εκείνους τους λογαριασμούς ούτε θυμόταν με πάθος τα περασμένα. Τότε κατάλαβε ότι οι ευχές του γέροντα, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, είχαν ενεργήσει και τον απάλλαξαν από τους ενοχλητικούς και μνησίκακους λογισμού.
Σκευος εκλογης, Σελ.255
Με λίγη υπομονή που θα κάνη ο άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές μπορεί να αποκτήση την Θεία Χάρη.
Ο Χριστός δεν μας έδειξε άλλον τρόπο σωτηρίας, παρά την υπομονή.
Την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τί είπε; “Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται”. Δεν είπε “ο υπομείνας είς … θέρος!” Μέχρι το καλοκαίρι εύκολο είναι να υπομείνης, αλλά μέχρι τέλους;… Να προσέχουμε να μή χάνουμε την υπομονή μας, για να μη χάσουμε τελικά την ψυχή μας.
“Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών”, λέει το Ευαγγέλιο.
Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε είτε από επιπόλαιους είτε από πονηρούς, που έχουν κακότητα και διαστρέφουν και την αλήθεια, εάν μπορούμε, καλά είναι να μη θέλουμε να δικαιωθούμε από τους ανθρώπους, όταν η αδικία αφορά μόνον το άτομο μας. Ούτε και να πούμε: «να το βρουν από τον Θεό», γιατί και αυτό είναι κατάρα. Καλά είναι να τους συγχωρέσουμε με όλη την καρδιά μας και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας δυναμώση, να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος της συκοφαντίας και να συνεχίζουμε την πνευματική ζωή (στην αφάνεια, όσο μπορούμε), και ας συνεχίζουν οι άνθρωποι που έχουν ως τυπικό να κρίνουν και να κατακρίνουν, διότι συνέχεια με τον τρόπο τους αυτό μας ετοιμάζουν χρυσά στεφάνια για την αληθινή ζωή.
Μακάριοι και τρις μακάριοι αυτοί που θεωρούνται μπρούντζος στα μάτια των ανθρώπων από την κακή διαφήμιση που τους κάνανε κακοί άνθρωποι, ενώ είναι χρυσάφι καθαρό είκοσι τεσσάρων καρατιών.
Αλίμονο και τρις αλίμονο στα μπρούντζα, που τα γυαλίζουν μερικοί άνθρωποι, και ξεγελάνε τον κόσμο ότι είναι χρυσάφι. (Σ’ αυτήν την περίπτωση βρίσκομαι και εγώ, ο ταλαίπωρος Παΐσιος. Εύχεσθε).
Οι άδικοι αδικούνται αιώνια, ενώ όσοι δέχονται με χαρά την αδικία δικαιώνονται αιώνια.
Αν σκεφτόμασταν ότι ο πιο αδικημένος είναι ο Χριστός, θα δεχόμασταν με χαρά την αδικία. …. Γι΄ αυτό οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν να βρίσκωνται στον Παράδεισο, διότι, όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.
Τι θα ’πρεπε να κάνουμε, όταν έχουμε πόλεμο; Να φωνάξουμε το 100 του Θεού! Τον Κύριο! Την Παναγία! Τους αγίους!.. Διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτειαχτώ! π. Ανανίας Κουστένης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/09/29/%cf%84%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%80%cf%8c/
Ώ, η άπειρη σοφία του Θεού πού κυβερνά τις τύχες των ανθρώπων! Πόσο ο Θεός μας αγαπά! …μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα… Άγιος Γρηγόριος της Αρμενίας, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2022/09/29/%cf%8e-%ce%b7-%ce%ac%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%cf%80%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%ac-%cf%84/
Άγιος Γρηγόριος Φωτιστής της Αρμενίας κι ο λάκκος ,Khor Virap, όπου ήταν φυλακισμένος
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/29/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1/
Άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής της Αρμενίας και οι Αγίες Ριψιμία και Γαϊανή, συνασκήτριες της αγίας Νίνας της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/29/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b3%cf%81%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%af-2/
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου, Ἐπισκόπου Μεγάλης Ἀρμενίας
Ἦχος δ’.
Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Γρηγόριε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου, Ἐπισκόπου Μεγάλης Ἀρμενίας
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀποστόλων τὸν ζῆλον ἀκριβῶς μιμησάμενος, τοῦ Εὐαγγελίου τὸν λόγον, Ἀρμενίοις ἐκήρυξας, καὶ μύρῳ θείου Πνεύματος χρισθείς, ἐδείχθης Ἱεράρχης εὐκλεής, ὦ Γρηγόριε ὁ πόνοις ἀθλητικοῖς, μεγάλως πρώην ἔμπρεψας. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Μεγάλης Ἀρμενίας
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τῇ γεωργίᾳ, ἐνεούργησας, βροτῶν καρδίας, κατασπείρας τὴν τοῦ Λόγου ἐπίγνωσιν, καὶ λαμπρυνθεὶς μαρτυρίου τοῖς στίγμασιν, ἱεραρχίᾳ Γρηγόριε ἔφανας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ὁ Οἶκος
Τοῦτον τὸν μέγαν ἐν ἀθλοφόροις, τὸν φωστῆρα τὸν θεῖον, Ἀρμενίας πιστοὶ ποιμένα τε καὶ πρόμαχον, ἐν ὑμνῳδίαις εὐφημοῦμεν, καὶ ᾄσμασιν ἐνθέοις αὐτοῦ τὴν μνήμην· τὴν γὰρ ἀχλὺν τῶν ματαίων εἰδώλων ἠφάνισε, σὺν αὐτοῖς καὶ τῶν δαιμόνων τὴν ἐνέργειαν ἐνέκρωσε· διὸ τοὺς πόνους ὑπήνεγκε, σταθερᾷ διανοίᾳ καὶ χάριτι, καὶ πρεσβεύει Χριστῷ τοῦ σωθῆναι ἡμάς.
Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι
Νυμφίον ἀθάνατον, σὲ τὸν ἁπάντων Δεσπότην, Ῥιψιμία στέργουσα, τὴν δορὰν ἀφήρηται, τὴν τοῦ σώματος, τῶν παθῶν πρότερον, τὸν ζοφώδη σάκκον, ἐγκρατείᾳ διαρρήξασα· μεθ’ ἧς ἠγώνισται, καὶ Γαϊανὴ ἡ ἀοίδιμος, παρθένων ἐπιφέρουσα, ὅμιλον στερρῶς ἐναθλήσαντα, καὶ καταβαλόντα, τῆς Εὕας τὸν ἀρχαῖον πτερνιστήν, ἃς ἐπαξίως γεραίροντες, σὲ Χριστὲ δοξάζομεν.
Ωδή δ’ Ο καθήμενος εν δόξη
Στῦλε, Νίνα, εὐσεβείας, ταῖς τρισὶ καὶ τριάκοντα τοῦ Χριστοῦ ἀμνάσι σὺν Γαϊανῇ ἠκολούθησας καὶ Ῥιψιμίᾳ αὐτῶν εἰς τὴν πολύπονον καὶ μακρόχρονον εἰς Ἀρμενίαν μετάβασιν.
Τὴν ὀργὴν ἀποφυγοῦσα Τηριδάτου τοῦ ἄφρονος σῶν συνοδοιπόρων γυναικῶν κατεῖδες τὴν ἄθλησιν, θεόφρον Νίνα, προνοίᾳ τοῦ Παντάνακτος, Οὗ τὸ ὄνομα μεγαλοφώνως ἐκήρυξας.
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Στ.: Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Ὅτε, ἐκ τοῦ λάκκου τῶν θηρῶν, ἀβλαβὴς παμμάκαρ ἐξῆλθες, ἐπισκοπῇ θεϊκῇ, τότε ὦ Γρηγόριε, φρικτῶς ἐξέστησαν, οἱ σὲ πρώην ὑβρίζοντες, καὶ ὁμονοοῦντες, δόξα πάντες ἔκραζον, τιμὴ καὶ αἴνεσις, πρέπει τῷ Θεῷ Γρηγορίου, ὅτι Θεὸς μόνος ὑπάρχει, καὶ πολλὰ ἐργάζεται τεράστια.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Νίνας ἰσαποστόλου τῆς Γεωργίας
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.
Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες σου οἱ ζηλώσαντες, ἀκολουθήσαι ταῖς τρίβοις τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ, Νίνα σκεῦος Παρακλήτου παμφαέστατον· ὅθεν τιμῶντες σὲ πιστῶς, Γεωργίας φρυκτωρέ, φωτόλαμπρε, σὲ αἰτοῦμεν· ἡμῶν τὰ σκότη λιταῖς σου, τῆς ἀγνωσίας πόῤῥω σκέδασον.
Ἀκολουθία Ἁγίου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἐπισκόπου Μεγάλης Ἀρμενίας
Ψαλλομένη τῇ 30η Σεπτεμβρίου
https://agioseugeniosoaitwlos.blogspot.com/2015/06/blog-post_60.html
Ὁ Κανὼν τῆς Ἁγίας Ῥιψιμίας καὶ ἑτέρων Ὁσιομαρτύρων
http://akolouthiesorthodox.blogspot.com/2023/06/30.html
***
Σεπτέμβριος μήν, ὧδε λαμβάνει τέλος,
Θεῷ δὲ δόξαν τῷ τέλει πάντων φέρει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου