Ἀδελφοί μου,
ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς μεταφέρει στὴν ἡσύχια τῆς Γεννησαρέτ, ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ἐπιτελεῖ ἕνα ἀπλὸ θαῦμα, ἀλλὰ ἀνατρέπει τὴν ἀνθρώπινη λογική καὶ ἀνοίγει τὴν πύλη τῆς Χάριτος.
Ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο νὰ φθάσῃ στὸ μηδέν, γιὰ νὰ φανερωθῇ ὅτι ἡ σωτηρία δὲν εἶναι καρπὸς τέχνης, ἀλλὰ δωρεὰ Χάριτος.
Ὁ Πέτρος, ὑπακούοντας στὸν παράλογον λόγον τοῦ Χριστοῦ, ρίπτει τὰ δίχτυα.
Καὶ ὅταν βλέπει τὸ θαῦμα, δὲν χαίρεται γιὰ τὴν ὕλη· συντρίβεται:
«Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι».
Αὐτὸ εἶναι τὸ δέος τοῦ κτιστοῦ μπροστὰ στὸ Ἄκτιστον.
Ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἀμαρτωλότητος δὲν εἶναι ἀπόγνωσις· εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνακαινίσεως.
Καὶ ὁ Χριστὸς ἀπαντᾷ:
«Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν».
Ἡ συντριβὴ γίνεται πύλη ἀποστολῆς.
Ἡ ἀδυναμία γίνεται δύναμις Θεοῦ.
Β΄. Τὸ «ἐξέλθετε καὶ ἀφορίσθητε» — Ἡ Ἐσωτερικὴ Ἐπανάστασις τοῦ Πιστοῦ.
Ἐξέλθετε καὶ ἀφορίσθητε
Ὁ Παῦλος μᾶς καλεί:
«Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν, καὶ ἀφορίσθητε… καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε».
Δὲν πρόκειται γιὰ φυγὴ ἀπὸ τὸν κόσμο.
Δὲν πρόκειται γιὰ μισανθρωπία.
Πρόκειται γιὰ ἐσωτερικὴ ἐπανάστασιν.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «ναὸς Θεοῦ ζῶντος».
Ὅταν τὸ πνεῦμα μολυνθῇ
ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ πλήθους,
ἀπὸ τὴν ὑστερία τῶν ἰσχυρῶν,
ἀπὸ τὸ μῖσος τοῦ κόσμου,
τότε ὁ ναὸς ἐρημώνεται.
Ὁ ἀφορισμός τοῦ Παύλου εἶναι ἡ ἄρνησις νὰ γίνῃς μέρος τῆς βίας.
Εἶναι ἡ προστασία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν μολυσμόν.
Εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἡσυχίας μέσα στὸ χάος.
Ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ ἀπόλυτα «ἀφορισμένος» ἀπὸ τὴν νοοτροπία τοῦ κόσμου:
«Ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου».
Καὶ ἀκριβῶς διότι ἦταν ξεχωρισμένος, ἔγινε ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου.
Γ΄. Ἡ Κατάρρευσις τῆς Ἀνθρωπίνης Αὐταρκείας — Ἡ Μόνη Ὁδός.
Κατάρρευσις Αὐταρκείας.
Ἡ ἄγονη νύξ τῶν ἁλιέων εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητος χωρὶς Θεό.
Ὅσο κι ἂν αὐξήσῃ τὴν δύναμή της, ὅσο κι ἂν τελειοποιήσῃ τὴν τέχνη της, παράγει πόλεμον, σύγχυσιν, πνευματικὸ κενόν.
Τὸ «Ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» μένει ἀδιάψευστον.
Ὁ ἀφορισμένος ἄνθρωπος —
ὁ πραγματικὰ ξεχωρισμένος —
δὲν παίρνει ὁδηγίες ἀπὸ τὸν κόσμο.
Ἔχει ὁδηγὸ τὸν Ζῶντα Θεό.
Ὅταν ὅλα φαίνονται χαμένα, ὁ Χριστὸς λέγει:
«Ξαναρίψον τὰ δίχτυα».
Ὅταν ἡ λογικὴ καταρρέει, ὁ Χριστὸς ἀνοίγει δρόμον.
Ὅταν ὁ κόσμος βυθίζεται, ὁ Χριστὸς μένει ἡ πέτρα.
Δ΄. Ποιμαντικὸν Μήνυμα — Πῶς ζοῦμε σήμερα τὸ «ἐξέλθετε».
Ποιμαντικὸν Μήνυμα.
Ἀδελφοί μου,
Ὁ κόσμος ταράσσεται.
Οἱ καρδιὲς φοβοῦνται.
Οἱ κοινωνίαι συγκρούονται.
Ἡ ἀνθρωπότης μοιάζει μὲ ἄγονη νύκτα.
Τὸ Εὐαγγέλιον μᾶς καλεί:νὰ μὴν ἀφήσουμε τὸ σκοτάδι νὰ εἰσχωρήσῃ μέσα μας·νὰ διατηρήσουμε τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας·νὰ γίνουμε «βάρκες» ἐλπίδος μέσα στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα·νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ περισσότερο ἀπὸ τὶς βεβαιότητες μας·νὰ πέσουμε στὰ γόνατα μὲ ταπεινὴ μετάνοια.
Ὁ ἀφορισμός τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀγάπης.
Εἶναι ἡ διατήρησις τῆς εἰρήνης τῆς καρδίας.
Εἶναι ἡ ζωή μέσα στὸ Φῶς.
Καὶ τότε — ὅπως στὴν Γεννησαρέτ —
ὁ Χριστὸς θὰ γεμίσει τὰ δίχτυα μας μὲ ζωή.
Θὰ μᾶς κάμῃ ἀλιεῖς ψυχῶν.
Θὰ μᾶς ἀνακαινίσει.
Ε΄. Λειτουργικὴ Κατάληξις — Ὁ Λόγος ποὺ νικᾷ τὸν κόσμον.
Λειτουργικὴ Κατάληξις.
Ἀς κρατήσουμε δύο λόγους:ἀπὸ τὸν Παῦλο:
«Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς… ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»
ἀπὸ τὸν Χριστόν:
«Μὴ φοβοῦ».Ἐὰν καθαρίσουμε τὴν καρδίαν μας
καὶ ἐμπιστευθοῦμε τὸν Λόγον Του,
τότε ὁ κόσμος δὲν θὰ μᾶς καταπιεῖ.
Θὰ γίνουμε ναὸς Θεοῦ ζῶντος.
Θὰ γίνουμε φῶς μέσα στὸ σκοτάδι.
Θὰ γίνουμε ἡ ἡσυχία ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ταράξῃ ὁ κόσμος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου