Η Ουνία αποτελεί τη διαχρονικά πιο ύπουλη και πονηρή πολιορκητική μηχανή που επιστράτευσε η Ρώμη για να αλώσει εκ των έσω την Ορθοδοξία. Δεν πρόκειται για μια απλή θεολογική διαφοροποίηση, αλλά για έναν πνευματικό και πολιτικό «Δούρειο Ίππο». Σκοπός του ήταν –και παραμένει– η υποδούλωση των Ορθοδόξων στον Πάπα, μέσα από την απάτη της διατήρησης των ανατολικών εκκλησιαστικών εθίμων, της εξωτερικής εμφάνισης των κληρικών και της ιερής τέχνης.
Παρά τις σύγχρονες «αγαπολογικές» προσεγγίσεις και τους διαλόγους με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, η πληγή της Ουνίας παραμένει ανοιχτή, αποδεικνύοντας ότι το Βατικανό δεν εγκατέλειψε ποτέ τα επεκτατικά του σχέδια.
Η Γέννηση της Απάτης και η Σύνοδος της Μπρεστ (1596)
Η ιστορική ρίζα της Ουνίας βρίσκεται στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν το Βατικανό, εκμεταλλευόμενο την πολιτική πίεση του Ρωμαιοκαθολικού Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας, επέβαλε τη Σύνοδο της Μπρεστ το 1596.
Η μέθοδος ήταν σατανικά σχεδιασμένη, καθώς στο εξωτερικό προσωπείο επετράπη στους Ορθοδόξους να κρατήσουν το βυζαντινό τυπικό, τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου, τα γένια, τα ράσα των ιερέων και το δικαίωμα γάμου του κλήρου. Όμως, πίσω από αυτή τη βιτρίνα κρυβόταν μια βαθιά εσωτερική αλλοίωση, αφού οι πιστοί υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν το παπικό πρωτείο, το αλάθητο και όλα τα λατινικά δόγματα.
Με αυτόν τον τρόπο, εκατομμύρια ανυποψίαστοι πιστοί παραπλανήθηκαν, καθώς έβλεπαν τον ίδιο ναό και τους ίδιους ιερείς, αλλά χωρίς να το καταλάβουν, είχαν αποκοπεί από την Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία και είχαν γίνει υποχείρια της Ρώμης. Όσοι Ορθόδοξοι αντιστάθηκαν υπέστησαν άγριους διωγμούς, φυλακίσεις και στερήσεις των πολιτικών τους δικαιωμάτων.
Το «Κυνικό Παζάρι» του Μπαλαμάντ
Στον 20ό αιώνα, το θέμα της Ουνίας αποτέλεσε το μεγαλύτερο αγκάθι στους θεολογικούς διαλόγους. Στην επίσημη Δήλωση του Μπαλαμάντ το 1993, οι ίδιοι οι Ρωμαιοκαθολικοί αναγκάστηκαν να παραδεχθούν θεωρητικά ότι η Ουνία είναι μέθοδος απορριπτέα, διότι αντιτίθεται στην παράδοση της Εκκλησίας.
Η Σύγχρονη Προδοσία και η Στάση του Φαναρίου
Ωστόσο, η πραγματικότητα διέψευσε γρήγορα τις ελπίδες των αφελών, καθώς το Βατικανό δεν κατήργησε ποτέ τις Ουνιτικές «Εκκλησίες» αλλά αντίθετα τις ενίσχυσε οικονομικά και πολιτικά, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη μετά την πτώση του κομμουνισμού. Παρά τη διακηρυγμένη αντίθεση της Ορθόδοξης πλευράς, η στάση του Φαναρίου παραμένει συμβιβαστική, καθώς ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνεχίζει τις στενές προσεγγίσεις, τις συμπροσευχές και τις ανταλλαγές επισκέψεων με τον Πάπα. Στην ουσία, η Ουνία νομιμοποιείται καθημερινά στις συνειδήσεις των πιστών, καθώς οι Ουνίτες επίσκοποι εμφανίζονται συχνά δίπλα σε Ορθοδόξους ιεράρχες σε επίσημες τελετές.
Το Ύπουλο Σχέδιο στην Ουκρανία
Στις μέρες μας, η Ουνία δεν είναι ένα μουσειακό είδος, αλλά μια ενεργή, επιθετική δύναμη. Στην Ουκρανία, η Ουνιτική «Εκκλησία» πρωτοστατεί σε εθνικιστικές και πολιτικές σκοπιμότητες, λειτουργώντας ως ο κύριος μοχλός αποκοπής των πιστών από τις ορθόδοξες ρίζες τους και βίαιης στροφής προς τη Δύση, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της γεωπολιτική εργαλειοποίηση.
Η Παγίδα της Ουνίας στην Αθήνα και ο Ναός της Αχαρνών
Ακόμη και στην πατρίδα μας, στην Αθήνα, λειτουργεί επίσημα η Ελληνική Καθολική Εξαρχία, η οποία αποτελεί την επίσημη ουνιτική εκκλησιαστική επαρχία στην Ελλάδα. Ο κεντρικός ναός των Ουνιτών βρίσκεται στην οδό Αχαρνών 246. Πρόκειται για τον Καθεδρικό Ναό της Θείας Τριάδος, ο οποίος εξωτερικά και εσωτερικά δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν παραδοσιακό ορθόδοξο ναό. Σκοπός τους είναι να θολώνουν τα όρια και να παραπλανούν τους ανυποψίαστους πιστούς, παρουσιάζοντας μια ψεύτικη εικόνα ενότητας και επιτυγχάνοντας μια εσωτερική άλωση της εκκλησιαστικής συνείδησης των Ελλήνων.
Επικεφαλής αυτής της δομής είναι ο Έλλην Καθολικός Έξαρχος, ο οποίος φέρει τον τίτλο του Επισκόπου και διορίζεται απευθείας από το Βατικανό. Τόσο ο ίδιος ο επίσκοπος όσο και οι «ιερείς» που στελεχώνουν τον ναό στην Αθήνα, αλλά και τις ενορίες τους στα Γιαννιτσά και τη Σύρο, φέρουν ορθόδοξα ράσα, γένια και καλυμμαύχια. Δεν φορούν τα δυτικά ρωμααιοκαθολικά ενδύματα, με αποτέλεσμα να είναι οπτικά αδύνατο για έναν απλό πιστό να καταλάβει την αλήθεια. Δίπλα στον ναό λειτουργεί και ουνιτικό μοναστήρι των Πατέρων του Assumption, όπου εγκαταβιώνουν μοναχοί που ακολουθούν επίσης το ανατολικό βυζαντινό τυπικό.
Η Θεολογία της Εικόνας στην Υπηρεσία του Παπισμού
Για την Ορθοδοξία, η εικόνα είναι ένα παράθυρο στο επέκεινα, μια δογματική ομολογία αποτυπωμένη με χρώματα. Οι Ουνίτες της Αθήνας όμως έχουν αντιστρέψει αυτή τη λειτουργία, μετατρέποντας τη βυζαντινή τέχνη σε εργαλείο συγκάλυψης.
Στον κεντρικό τρούλο του ναού της Αχαρνών δεσπόζει ο Χριστό Παντοκράτορας, φιλοτεχνημένος με την αυστηρή, παραδοσιακή τεχνοτροπία της Ανατολής. Στην κόγχη του Ιερού Βήματος, η Παναγία Πλατυτέρα των Ουρανών απλώνει τα χέρια της προστατευτικά, ακριβώς όπως έχουμε συνηθίσει να τη βλέπουμε σε κάθε ενοριακό ναό της πατρίδας μας. Το ξυλόγλυπτο εικονοστάσιο (τέμπλο) φέρει τις καθιερωμένες δεσποτικές εικόνες, τοποθετημένες με τη δογματικά ορθόδοξη σειρά.
Αυτή η αυστηρή προσήλωση στους κανόνες της βυζαντινής ζωγραφικής είναι σκόπιμη. Το Βατικανό γνωρίζει καλά ότι αν ο ναός είχε αγάλματα ή δυτικές ελαιογραφίες της Αναγέννησης, ο Έλληνας πιστός θα αποστρεφόταν το περιβάλλον αμέσως. Κρατώντας την εικόνα ανέπαφη, κρατούν την ψυχή του ανυποψίαστη.
Η Σκόπιμη Εξαφάνιση των Δυτικών Συμβόλων
Η λεπτομέρεια που σοκάρει είναι η παντελής και ελεγχόμενη απουσία ρωμαιοκαθολικών στοιχείων στο εσωτερικό του ναού. Δεν θα βρείτε καμία απεικόνιση δυτικών αγίων, ούτε τις δεκατέσσερις στάσεις του μαρτυρίου (Via Crucis) στους τοίχους. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι από τις μορφές των Μεγάλων Πατέρων, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Μέγας Βασίλειος.
Ο πιστός κοιτάζει τους τοίχους, βλέπει τους δικούς του Αγίους, ακούει το «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...» και θεωρεί ότι βρίσκεται υπό την πνευματική σκέπη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η εικόνα χρησιμοποιείται για να ναρκώσει την δογματική εγρήγορση. Πρόκειται για μια πλήρη οπτική απάτη, όπου η μορφή του Αγίου χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει έναν χώρο που ανήκει διοικητικά και δογματικά στον Πάπα της Ρώμης.
Το Ήθος της Ορθοδοξίας απέναντι στην Παπική δόλια μεθόδευση
Απέναντι σε αυτόν τον εκκλησιαστική πανουργία, αναδεικνύεται το καθαρό και έντιμο ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία ποτέ δεν διανοήθηκε να πράξει κάτι ανάλογο. Η Ορθοδοξία, πορευόμενη με το πνεύμα της Αληθείας, δεν κατασκεύασε ποτέ ναούς παπικού ρυθμού στο εξωτερικό, ούτε έντυσε το ιερατείο της με καρδιναλικά ενδύματα και δυτικά κολλάρα προκειμένου να σφετεριστεί πιστούς άλλων ομολογιών στις χώρες της Δύσης. Η Εκκλησία του Χριστού δεν χρησιμοποιεί θεατρικά τεχνάσματα, μεταμφιέσεις ή προβατόσχημες μεθοδεύσεις για να κλέψει ψυχές. Όταν η Ορθοδοξία ιεραποστολεί, κηρύττει φανερά το Ευαγγέλιο πάνω στο φως, χωρίς να κρύβει την ταυτότητά της πίσω από ξένα προσωπεία, διότι η Αλήθεια δεν έχει ανάγκη το ψέμα για να επικρατήσει.
Το Μεγάλο Μυστικό πίσω από το Τέμπλο
Η τραγική ειρωνεία κρύβεται στη στιγμή που ο ουνίτης «ιερέας» ίσταται μπροστά στο βυζαντινό τέμπλο. Ενώ περιβάλλεται από τις ιερές μορφές των Αγίων που πολέμησαν τις λατινικές καινοτομίες, ο ίδιος χαμηλόφωνα μνημονεύει τον Πάπα Ρώμης και τον τοπικό Ουνίτη Έξαρχο ως την ανώτατη εκκλησιαστική του αρχή.
Οι Άγιοι στους τοίχους σιωπούν, αλλά η παρουσία τους εκεί εργαλειοποιείται για να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις του πληρώματος. Αυτό που συντελείται στην οδό Αχαρνών είναι μια πολιτισμική και πνευματική πειρατεία, καθώς η Ρώμη ντύνει το ψέμα με τα ενδύματα και τα χρώματα της Αλήθειας.
Συμπέρασμα: Καμία Εμπιστοσύνη στους Λύκους με Ένδυμα Προβάτου
Η ιστορία της Ουνίας μάς διδάσκει ότι ο Παπισμός δεν ενδιαφέρεται για την Αλήθεια, αλλά για την εξουσία. Οι «αγκαλιές» και οι κοινές διακηρύξεις του Πάπα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη δεν πρόκειται να εξαφανίσουν το έγκλημα της Ουνίας, διότι η ίδια η ύπαρξη των Ουνιτών αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη των παπικών προθέσεων, καθώς θέλουν μια Ορθοδοξία εξωτερικά ανέπαφη, αλλά εσωτερικά υποταγμένη στο υπόδημα του Πάπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου