Η Προφητεία του Ιεζεκιήλ για τη Μ.Ανατολή.

 Πριν από 2.600 χρόνια, ένας άντρας εξόριστος στις όχθες ενός μακρινού ποταμού είδε κάτι που δεν θα έπρεπε να είναι δυνατό. Δεν ήταν στρατηγός, δεν ήταν βασιλιάς, δεν είχε πρόσβαση σε δορυφόρους ή πληροφορίες. Ήταν ένας ιερέας που ξεριζώθηκε από τη γη του, κι όμως αυτό που έγραψε εκείνη τη στιγμή περιγράφει με εκπληκτική ακρίβεια τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή σήμερα.

Έθνη που μόλις και μετά βίας υπήρχαν ως έννοια στην εποχή του, παρατάσσονται ακριβώς όπως είχε προβλέψει. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ποτέ δεν ήταν.

Και τι σημαίνει αυτό για εσάς και εμένα, θα το ανακαλύψουμε σήμερα. Για να κατανοήσετε τη σημασία αυτού που πρόκειται να αποκαλυφθεί, πρέπει πρώτα να καταλάβετε ποιος ήταν ο άνθρωπος που έλαβε αυτό το όραμα. Ο Ιεζεκιήλ δεν ήταν προφήτης παρηγοριάς.

Δεν στάλθηκε για να εμπνεύσει τα πλήθη με ήπια λόγια ή εύκολες υποσχέσεις. Ήταν ιερέας από την οικογένεια Βουζί, που εξορίστηκε στη Βαβυλώνα με τον βασιλιά Ιεχονία (Ιεχονία) γύρω στο 593 π.Χ., σε ένα από τα κύματα εξορίας που κατέστρεψαν το έθνος του Ισραήλ πριν από την ολοκληρωτική καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Σκεφτείτε αυτή την εικόνα για μια στιγμή.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που έχει χάσει τα πάντα: τον ναό στον οποίο έπρεπε να υπηρετήσει, την ιερή πόλη που αγαπούσε, την ίδια τη γη στην οποία περπάτησε. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Χεβάρ σε μια ξένη γη, περιτριγυρισμένος από απελπισμένους εξόριστους.

Και εκεί, στο πιο απίθανο μέρος, τον συναντά ο Θεός. Όχι σε κάποιο παλάτι. Όχι στο Άγιο Όρος.

Σε έναν τόπο ταπείνωσης. Και του λέει: «Γιε ανθρώπου, κοίτα το μέλλον, γιατί ό,τι δεν υπάρχει ακόμα, μια μέρα θα γίνει». Ενώ μεγάλο μέρος των βιβλικών προφητειών αφορά την άμεση κρίση, την αποκατάσταση του έθνους Ισραήλ ή ηθικές προειδοποιήσεις που απευθύνονται στους ανθρώπους εκείνης της εποχής, αυτά τα δύο κεφάλαια υποδηλώνουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Περιγράφουν ένα μελλοντικό, συγκεκριμένο γεγονός, με αναγνωρίσιμα έθνη, με σαφή κίνητρα, με μια ακολουθία γεγονότων βασισμένη σε πραγματική γεωπολιτική λογική. Δεν πρόκειται για συμβολική ποίηση για το καλό και το κακό με αφηρημένους όρους. Αυτές είναι συντεταγμένες.

Αυτά είναι ονόματα. Αυτές είναι συμμαχίες. Αυτά είναι οικονομικά κίνητρα.

Και αυτές είναι υπερφυσικές συνέπειες. Αυτό που κάνει αυτή την προφητεία ακόμη πιο εξαιρετική είναι το πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε. Το 593 π.Χ., η έννοια ενός έθνους που ονομάζεται Ισραήλ, όπως υπάρχει σήμερα, ήταν αδιανόητη.

Ο λαός ήταν διασκορπισμένος, ταπεινωμένος και ακτήμονας. Η σκέψη ότι το Ισραήλ θα επέστρεφε ως κυρίαρχο κράτος, με ανοιχτές πόλεις, με διεθνώς αναγνωρισμένο πλούτο, ικανό να προσελκύσει τις επιθυμίες των παγκόσμιων δυνάμεων, ήταν, από ανθρώπινης άποψης, παράλογη. Και αυτό ακριβώς περιέγραψε ο Ιεζεκιήλ.

Μερικοί μελετητές έχουν αφιερώσει δεκαετίες προσπαθώντας να εντάξουν αυτήν την προφητεία σε παλαιότερα ιστορικά γεγονότα, όπως οι συγκρούσεις της περσικής περιόδου, οι πόλεμοι των Μακκαβαίων και οι εισβολές της ελληνιστικής περιόδου. Το πρόβλημα είναι ότι κανένα από αυτά τα γεγονότα δεν αντιστοιχεί σε ό,τι έχει γραφτεί. Ο συνασπισμός που περιγράφει ο Ιεζεκιήλ δεν σχηματίστηκε ποτέ στην αρχαιότητα.

Τα έθνη που απαριθμεί δεν βάδισαν ποτέ μαζί εναντίον του Ισραήλ με τον τρόπο που περιγράφει. Και η θεϊκή υπερφυσική παρέμβαση για τον τερματισμό της μάχης δεν έχει συμβεί ποτέ στην καταγεγραμμένη ιστορία. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αυτή η προφητεία είναι ακόμα ανοιχτή.

Και αυτό που βλέπουμε στις διεθνείς ειδήσεις σήμερα υποδηλώνει ότι μπορεί να πλησιάζει στην εκπλήρωσή του για πρώτη φορά. Υπάρχει μια φράση που ο Ιεζεκιήλ χρησιμοποιεί επανειλημμένα σε αυτά τα δύο κεφάλαια που ραγίζει την καρδιά όποιου καταλαβαίνει το πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο. Λέει σε διάφορα σημεία: «Ας με γνωρίσουν τα έθνη».

Αυτή δεν είναι δήλωση απειλής. Είναι δήλωση σκοπού. Ο Θεός δεν ενεργεί στην ιστορία για να καταστρέψει μόνο και μόνο για να καταστρέψει.

Εργάζεται για να βεβαιωθεί ότι όλος ο κόσμος γνωρίζει ποιος είναι. Και η κλίμακα του γεγονότος που περιγράφεται σε αυτά τα κεφάλαια είναι ανάλογη με την αναγνώριση που θα ακολουθήσει. Αλλά πριν συζητήσουμε τι συμβαίνει στο αποκορύφωμα αυτής της προφητείας, πρέπει να κατανοήσουμε ποιοι είναι οι δρώντες.

Επειδή εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται πραγματικά ανησυχητικά. Τα ονόματα που χρησιμοποίησε ο Ιεζεκιήλ πριν από 2.600 χρόνια αντιστοιχούν σε έθνη που σήμερα σχηματίζουν πραγματικές στρατιωτικές συμμαχίες με πραγματικούς στρατούς, με πραγματικά οικονομικά συμφέροντα, ευθυγραμμισμένα ακριβώς όπως περιγράφει η προφητεία. Και όταν δείτε αυτόν τον χάρτη να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σας, θα είναι δύσκολο να πιστέψετε ότι όλα αυτά είναι σύμπτωση.

Το τριακοστό όγδοο κεφάλαιο του Βιβλίου του Ιεζεκιήλ ξεκινά με μια πρόταση που θα πρέπει να κάνει όλους να σταματήσουν και να πάρουν μια βαθιά ανάσα. Το κείμενο λέει στο εδάφιο δύο: Γιε ανθρώπου, στρέψε το πρόσωπό σου ενάντια στον Γωγ, τη γη του Μαγώγ, τον κύριο άρχοντα του Μεσέχ και του Θουβάλ, και προφήτευσε εναντίον του.

Ιεζεκιήλ 38:2 Γωγ, Μαγώγ, Μεσέχ, Θουβάλ. Σε έναν σύγχρονο ακροατή, αυτά τα ονόματα ακούγονται σαν φαντασία.

Ακούγονται σαν χαρακτήρες από μια αρχαία επική ιστορία, άσχετοι με τον πραγματικό κόσμο. Αλλά όταν αρχίσεις να ανιχνεύεις αυτά τα ονόματα μέσα από ιστορικές και γεωγραφικές παραδόσεις, αυτό που προκύπτει δεν είναι φαντασία. Είναι ένας χάρτης.

Και αυτός ο χάρτης δείχνει τα έθνη που υπάρχουν σήμερα. Με πραγματικούς στρατούς. Με πραγματικούς ηγέτες.

Με πραγματικές γεωπολιτικές ατζέντες. Ας ξεκινήσουμε με την πιο σημαντική.

Μαγώγ. Στην εβραϊκή παράδοση και στα πρώιμα χριστιανικά γραπτά, ο Μαγώγ ταυτιζόταν σταθερά με τους λαούς του μακρινού βορρά, πέρα ​​από τον Καύκασο. Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος, ο οποίος έζησε τον πρώτο αιώνα της χριστιανικής εποχής, ταύτισε τον Μαγώγ με τους Σκύθες, νομαδικούς λαούς που κατοικούσαν στις στέπες βόρεια της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας, ακριβώς στην περιοχή που σήμερα αντιστοιχεί στη Ρωσία και την Κεντρική Ασία. Ο Ιεζεκιήλ 38, εδάφιο 15, λέει ότι ο Γωγ θα έρθει από το μακρύ βορρά.

Αν πάρετε έναν παγκόσμιο χάρτη σήμερα και σχεδιάσετε μια γραμμή ακριβώς βόρεια από την Ιερουσαλήμ, περνώντας από τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο, η γραμμή καταλήγει στη Μόσχα. Αυτή δεν είναι μια παραπλανητική ερμηνεία. Είναι γεωγραφία. Ποιοι είναι λοιπόν ο Μεσέχ και ο Θουβάλ; Αυτά τα ονόματα εμφανίζονται επίσης στη Γένεση 10, στον λεγόμενο Πίνακα των Εθνών.

Ως απόγονοι του Ιάφεθ, γιου του Νώε. Ιστορικά, ο Μεσέχ ταυτιζόταν με τους Μοσχοβίτες και τους λαούς που κατοικούσαν στην περιοχή μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας, ενώ ο Θουβάλ αντιστοιχούσε στους πληθυσμούς της κεντρικής Ανατολίας, σήμερα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Μερικοί μελετητές, όπως ο Βίλχελμ Γεσένιος, ο μεγάλος λεξικογράφος των Εβραίων του 19ου αιώνα, έκαναν αυτές τις ταυτίσεις ακόμη και πριν υπάρξουν οποιαδήποτε σύγχρονα προφητικά κίνητρα για να το κάνουν.

Αλλά ο Ιεζεκιήλ δεν σταματά εκεί. Συνεχίζει να απαριθμεί τους συμμάχους του Γωγ στο κεφάλαιο 38, εδάφιο 5, και κάθε όνομα που προσθέτει είναι σαν ένα κομμάτι παζλ που παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Περσία. Αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα. Η Περσία είναι Ιράν. Δεν υπάρχει ιστορική ασάφεια εδώ.

Η Περσική Αυτοκρατορία έφερε αυτό το όνομα για χιλιετίες και το σύγχρονο Ιράν είναι ο άμεσος κληρονόμος της. Και τι αντιπροσωπεύει το Ιράν στη γεωπολιτική σκηνή σήμερα; Είναι η κορυφαία σιιτική δύναμη της Μέσης Ανατολής, με πυραύλους που στοχεύουν το Ισραήλ, ομάδες-πληρεξούσιους διάσπαρτες σε όλο τον Λίβανο, τη Συρία, την Υεμένη και το Ιράκ, και ένα πυρηνικό πρόγραμμα που κρατά τον κόσμο σε συνεχή εγρήγορση.

Χους. Στην Εβραϊκή Βίβλο, ο Χους αντιστοιχεί στην περιοχή νότια της Αιγύπτου, η οποία περιλαμβάνει το σύγχρονο Σουδάν και την Αιθιοπία. Και η Φουθ, ένας άλλος σύμμαχος που αναφέρει ο Ιεζεκιήλ, ταυτίζεται συνήθως με τη Λιβύη, μια χώρα στη βόρεια και βορειοανατολική Αφρική, ασταθής με κυβερνήσεις που σε διάφορες χρονικές στιγμές εξέφρασαν ανοιχτά εχθρότητα προς το Ισραήλ. Στη συνέχεια, ερχόμαστε στη Γόμερ και τον οίκο του Θωγαρμά.

Ο Γόμερ ταυτιζόταν από τους αρχαίους με τους Κιμμέριους, έναν λαό που κατοικούσε στη βόρεια Ανατολία και τον Καύκασο. Ο Θωγαρμά, που αναφέρεται στη Γένεση 10 ως γιος του Γόμερ, ταυτιζόταν από τα γραπτά του Ταλμούδ και από τους πρώτους γεωγράφους με τους Τούρκους. Μερικοί μεσαιωνικοί συγγραφείς αναφέρονταν ρητά στην Τουρκία ως τη γη του Θωγαρμά.

Η σημερινή Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, η οποία όμως τις τελευταίες δεκαετίες έχει δείξει αυξανόμενα σημάδια γεωπολιτικής αναπροσαρμογής προς τη Ρωσία και το Ιράν, ταιριάζει σε αυτό το προφίλ με μια ακρίβεια που είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Και εδώ βρίσκεται η λεπτομέρεια που μετατρέπει αυτόν τον χάρτη αρχαίων ονομάτων σε κάτι πραγματικά ανησυχητικό. Αυτά τα έθνη δεν υπάρχουν απλώς σήμερα ως αναγνωρίσιμα κυρίαρχα κράτη.

Ήδη σφυρηλατούν πραγματικές στρατιωτικές και διπλωματικές συμμαχίες μεταξύ τους. Ο λεγόμενος άξονας Ρωσίας-Ιράν-Τουρκίας δεν είναι κατασκεύασμα προφητικών σχολιαστών. Είναι μια τεκμηριωμένη πραγματικότητα από τον διεθνή τύπο, η οποία έχει εδραιωθεί ιδιαίτερα μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, όταν οι τρεις χώρες έγιναν οι κύριοι εξωτερικοί παράγοντες στη σύγκρουση και άρχισαν να συναντώνται περιοδικά στο πλαίσιο της λεγόμενης Διαδικασίας της Αστάνα.

Ρωσία, Ιράν και Τουρκία κάθονται στο ίδιο τραπέζι και συντονίζουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Μόλις πριν από 50 χρόνια, η ιδέα ότι αυτά τα τρία συγκεκριμένα έθνη θα σχημάτιζαν ένα κοινό μπλοκ επιρροής ήταν αδιανόητη. Σήμερα, είναι τίτλος εφημερίδας και όλα αυτά γράφτηκαν πριν από 2.600 χρόνια από έναν εξόριστο ιερέα που δεν θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει αυτή τη ρύθμιση επειδή δεν υπήρχε ποτέ στην ιστορία πριν από την εποχή του.

Αλλά αν ο χάρτης έχει ήδη αποκαλυφθεί, τι ακριβώς θέλει αυτός ο συνασπισμός; Τι αναγκάζει μια ομάδα τόσο ισχυρών εθνών να κινηθούν εναντίον του Ισραήλ με τόση αποφασιστικότητα που ο Θεός παρεμβαίνει προσωπικά για να τους σταματήσει; Η απάντηση βρίσκεται σε μια προφητική λεπτομέρεια που οι περισσότεροι άνθρωποι παραβλέπουν εντελώς. Και μόλις κατανοήσετε αυτή τη λεπτομέρεια, θα δείτε τα διεθνή οικονομικά νέα με εντελώς διαφορετικά μάτια. Υπάρχει μια πρόταση στον Ιεζεκιήλ 38, εδάφιο 8, που έχει μείνει θαμμένη για αιώνες επειδή κανείς δεν ήξερε τι να την ερμηνεύσει.

Το κείμενο λέει στο εδάφιο 8, «Στις έσχατες ημέρες θα κληθείτε να ξεκινήσετε. Θα έρθετε σε μια γη που θα έχει αποκατασταθεί μετά από πολλά χρόνια ερήμωσης. Οι άνθρωποι της έχουν συγκεντρωθεί από πολλά έθνη στα βουνά του Ισραήλ, τα οποία ήταν έρημα για πολύ καιρό».

Ιεζεκιήλ 38:8. Μια γη που αποκαταστάθηκε μετά από πολλά χρόνια ερήμωσης. Ένας λαός που συγκεντρώθηκε από πολλά έθνη. Αυτό από μόνο του θα ήταν αξιοσημείωτο ως περιγραφή της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ το 1948, μετά από αιώνες διασποράς.

Αλλά ο Ιεζεκιήλ προσθέτει κάτι ακόμη πιο συγκεκριμένο στο εδάφιο 11 του ίδιου κεφαλαίου. Περιγράφει πώς ο Γωκ σχεδιάζει να επιτεθεί στον Ισραήλ και λέει: «Θα έρθω εναντίον μιας γης με χωριά χωρίς τείχη. Θα επιτεθώ σε έναν λαό που ζει ειρηνικά και με ασφάλεια, που ζει χωρίς τείχη και δεν έχει ούτε μπάρες ούτε πύλες».

Ιεζεκιήλ 38:11. Μια γη χωριών χωρίς τείχη. Για οποιονδήποτε αναγνώστη του 6ου αιώνα π.Χ., αυτή η πρόταση θα ήταν πρακτικά ακατανόητη ως θετική περιγραφή ενός κυρίαρχου έθνους.

Στον αρχαίο κόσμο, μια πόλη χωρίς τείχη δεν ήταν μια ακμάζουσα πόλη. Ήταν μια ανυπεράσπιστη πόλη. Μια πόλη που δεν θα επιβίωνε άλλον χειμώνα.

Όλοι οι πολιτισμοί εκείνης της εποχής έχτισαν τους οικισμούς τους γύρω από αμυντικά τείχη. Αυτή ήταν μια θεμελιώδης αρχή της συλλογικής επιβίωσης. Επομένως, το Ισραήλ χωρίς τείχη δεν μπορούσε να περιγραφεί ως ένα ειρηνικό και ασφαλές έθνος σε κανένα ιστορικό πλαίσιο πριν από τον 20ό αιώνα.

Αλλά σήμερα στο Ισραήλ, αυτό ακριβώς υπάρχει: κιμπούτς. Συλλογικές γεωργικές κοινότητες διάσπαρτες σε όλο το εσωτερικό του Ισραήλ, χτισμένες στις αρχές του 20ού αιώνα χωρίς σιωνιστές πρωτοπόρους, χωρίς τείχη, χωρίς τάφρους, χωρίς μεσαιωνικούς αμυντικούς πύργους.

Ανοιχτά χωριά με σπίτια διατεταγμένα γύρω από κοινόχρηστους χώρους, περιτριγυρισμένα όχι από πέτρες και φρούρια αλλά από καλλιεργημένα χωράφια. Μόνο η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στοίχισε τη ζωή σε πάνω από χίλια θύματα στα κιμπούτς. Ακριβώς επειδή αυτοί οι οικισμοί ήταν ανοιχτοί, ανυπεράσπιστοι και χωρίς τείχη.

Ο Ιεζεκιήλ το περιέγραψε αυτό ως μεταφορά. Ως μια πραγματική γεωγραφική περιγραφή του πώς θα ήταν οργανωμένο το Ισραήλ την εποχή της επίθεσης του Γωγ.

Αλλά επειδή η δομή του Ισραήλ είχε ήδη προειπωθεί, τι είναι αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον αυτών των εθνών; Τι θέλει ο Γωγ από ένα έθνος που έχει ήδη αποδείξει στρατιωτικά την ικανότητά του να αμύνεται με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα; Ο Ιεζεκιήλ απαντά σε αυτό το ερώτημα με εκπληκτική σαφήνεια. Στο εδάφιο 12 του κεφαλαίου 38, περιγράφει το κίνητρο της εισβολής με μία μόνο λέξη: να αρπάξει λάφυρα και να αιχμαλωτίσει λάφυρα.

Ιεζεκιήλ 38:12. Πλούτη, πόροι. Κάτι που κατέχει ο Ισραήλ και το οποίο άλλα έθνη επιθυμούν.

Και εδώ ακριβώς η προφητεία συγκρούεται με τη σύγχρονη γεωπολιτική με έναν εκπληκτικό τρόπο. Το 2010, το Ισραήλ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του κοιτάσματος φυσικού αερίου Λεβιάθαν στη Μεσόγειο Θάλασσα, περίπου 120 χιλιόμετρα από τις ισραηλινές ακτές. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν στον κόσμο εκείνη την εποχή.

Λίγο αργότερα, εμφανίστηκε επιβεβαίωση του κοιτάσματος Ταμάρ στη Μεσόγειο Θάλασσα, μαζί με άλλα μικρότερα αποθέματα κατά μήκος των ακτών. Συνολικά, αυτά τα κοιτάσματα αντιπροσωπεύουν εκτιμώμενα αποθέματα άνω των 900 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου. Αρκετοί πόροι όχι μόνο για να διασφαλίσουν την ενεργειακή αυτάρκεια του Ισραήλ για δεκαετίες, αλλά και για να το μετατρέψουν σε εξαγωγέα φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Και αυτό το τελευταίο σημείο είναι που κάνει τα πάντα πολιτικά εκρηκτικά. Η Ευρώπη ιστορικά εξαρτάται από το ρωσικό φυσικό αέριο. Είναι ένα από τα κύρια εργαλεία της γεωπολιτικής ισχύος της Ρωσίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αν το Ισραήλ γίνει ένας σταθερός, εναλλακτικός προμηθευτής φυσικού αερίου, η επιρροή του στις ευρωπαϊκές χώρες μειώνεται δραματικά. Από οικονομική και στρατηγική άποψη, ο πλούτος του ισραηλινού βυθού αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το μοντέλο ενεργειακής ισχύος της Ρωσίας. Και τότε ο Ιεζεκιήλ λέει ότι ο Γωγ θα έρθει για λεηλασία, για ληστεία, για πλούτο.

Πριν από 2.600 χρόνια, ένας εξόριστος ιερέας περιέγραψε το οικονομικό κίνητρο για μια μελλοντική εισβολή στο Ισραήλ, πριν ανακαλυφθεί το πετρέλαιο, πριν καν αναδειχθεί το φυσικό αέριο ως στρατηγικός πόρος, πριν υπάρξει οποιοδήποτε σύγχρονο κράτος. Και αυτό που περιέγραψε αντιστοιχεί σημείο προς σημείο σε αυτό που οι σύγχρονοι γεωπολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ως το κύριο σημείο τριβής μεταξύ Ισραήλ, Ρωσίας και Ιράν σήμερα. Αλλά αν αυτή η εισβολή όντως παίρνει μορφή, πού είναι οι σύμμαχοι του Ισραήλ; Πού είναι οι μεγάλες δυνάμεις του δυτικού κόσμου, τα έθνη που έχουν υπογράψει συνθήκες, έχουν σχηματίσει συμμαχίες, έχουν υποσχεθεί να προστατεύσουν τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή; Η απάντηση του Ιεζεκιήλ σε αυτό το ερώτημα είναι ίσως το πιο ανησυχητικό μέρος ολόκληρης της προφητείας, περιγράφοντας με εκπληκτική ακρίβεια ένα μοτίβο που μπορούμε ήδη να δούμε στις ειδήσεις σήμερα.

Όταν ένα έθνος βρίσκεται στα πρόθυρα εισβολής, οι σύμμαχοί του αναμένεται να δράσουν, να ενεργοποιήσουν συνθήκες, να κινητοποιήσουν δυνάμεις, να επέμβουν. Αυτή ήταν η λογική των διεθνών συμμαχιών από την αυγή του χρόνου. Αλλά ο Ιεζεκιήλ, με την ίδια εκπληκτική ακρίβεια που χρησιμοποίησε για να αναγνωρίσει τους εισβολείς, περιγράφει επίσης τι θα κάνει ο υπόλοιπος κόσμος όταν ο συνασπισμός του Γωγ προελαύνει εναντίον του Ισραήλ.

Και αυτό που περιγράφει δεν είναι παρέμβαση. Είναι διπλωματικό σημείωμα. Στο κεφάλαιο 13, εδάφιο 38, διαβάζουμε τα εξής.

Η Σεβά και η Δαιδάν ήταν εμπορικές περιοχές της Αραβικής Χερσονήσου. Η Σεβά αντιστοιχεί περίπου στην Υεμένη και τη νότια Αραβία, ενώ η Δαιδάν ταυτιζόταν με τη βορειοδυτική Αραβία, την περιοχή που αντιστοιχεί στη σημερινή Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Αυτά ήταν εμπορικά, πλούσια έθνη με εμπορικά συμφέροντα που εκτείνονταν σε ηπείρους, αλλά χωρίς καμία κλίση για άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση.

Και οι έμποροι της Ταρσείς ήταν, στη βιβλική κοσμολογία, το δυτικότερο μέρος του γνωστού κόσμου. Μερικοί μελετητές την ταυτίζουν με την Ταρτησσό στην Ιβηρική Χερσόνησο. Στην πράξη, συμβόλιζε τα εμπορικά έθνη της Δύσης, τις ναυτιλιακές και εμπορικές δυνάμεις που βρίσκονταν πέρα ​​από τον ορίζοντα του μεσογειακού κόσμου.

Στη σύγχρονη προφητική ερμηνεία, πολλοί ταυτίζουν τη Θαρσείς με τα ευρωπαϊκά έθνη και, κατ' επέκταση, με τις δυτικές δυνάμεις γενικότερα, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι κάνουν αυτά τα έθνη απέναντι σε μια εισβολή; Ο Ιεζεκιήλ δεν λέει ότι πολεμούν. Δεν λέει ότι κινητοποιούν στρατό.

Δεν λένε ότι ενεργοποιούν το Άρθρο 5 κάποιας στρατιωτικής συμμαχίας. Ρωτούν: «Ήρθατε να μαζέψετε λάφυρα;» Αυτή είναι μια διπλωματική ερώτηση. Είναι μια λεκτική διαμαρτυρία.

Αυτό ακριβώς το είδος γλώσσας αναγνωρίζουμε σήμερα στις δηλώσεις βαθιάς ανησυχίας που εκδίδουν οι υπουργοί Εξωτερικών και οι εκπρόσωποι των υπουργείων Εξωτερικών σχετικά με κρίσεις που αρνούνται να αντιμετωπίσουν άμεσα. Και όταν κοιτάς το τρέχον πρότυπο σχέσεων μεταξύ των δυτικών δυνάμεων και των μετριοπαθών αραβικών εθνών, καθώς και την κλιμακούμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, τι βλέπεις; Δηλώσεις. Κυρώσεις που δεν βλάπτουν.

Οι έκτακτες συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κατέληξαν σε βέτο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ομαλοποίησαν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ βάσει των Συμφωνιών του Αβραάμ, αλλά η στάση τους απέναντι στην στρατιωτική κλιμάκωση θα ήταν αναπόφευκτα προσεκτική, μετρημένη και υπολογισμένη. Εμπορική, όχι πολεμική.

Η Σαουδική Αραβία παίζει την ίδια ισορροπητική πράξη, και η Δύση, εξαντλημένη από τις συγκρούσεις, εσωτερικά διχασμένη και επικεντρωμένη στις δικές της οικονομικές και εκλογικές κρίσεις, στέλνει ήδη σαφή μηνύματα ότι η όρεξή της για νέες στρατιωτικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή είναι πρακτικά μηδενική. Ο Ιεζεκιήλ δεν προέβλεψε μια ηρωική Δύση που θα έσωζε το Ισραήλ την τελευταία στιγμή. Προέβλεψε μια Δύση που θα διαμαρτυρόταν ενώ η προφητεία εκπληρώνονταν.

Και αυτή η λεπτομέρεια, η οποία μπορεί να φαίνεται περιθωριακή, είναι στην πραγματικότητα ένα από τα πιο υπερφυσικά, πιο ακριβή στοιχεία ολόκληρου του οράματος. Διότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί οποιοσδήποτε ανθρώπινος πολιτικός αναλυτής που έγραφε το 593 π.Χ. για τη συμπεριφορά των εθνών. Αλλά τι λέει αυτή η αδράνεια για εμάς; Διότι υπάρχει μια ατομική, προσωπική και βαθιά πνευματική εκδοχή της ίδιας απάθειας που περιγράφει ο Ιεζεκιήλ στα έθνη.

Και μπορεί να συμβαίνει στη δική σας ζωή αυτή τη στιγμή, χωρίς καν να το συνειδητοποιείτε. Ο Ιησούς είπε κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε. Στο Κατά Ματθαίον 24, εδάφια 37-39, συνέκρινε τις έσχατες ημέρες με τις ημέρες του Νώε.

Καθώς έγινε στις ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και κατά την παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι όπως στις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, παντρεύονταν και γαμούσαν, μέχρι την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό· και δεν γνώρισαν τίποτα, μέχρι που ήρθε ο κατακλυσμός και τους σήκωσε όλους. Ματθαίος 24:37-39

Προσέξτε τη λεπτομέρεια που επέλεξε να τονίσει ο Ιησούς. Δεν είπε ότι οι άνθρωποι της εποχής του Νώε ήταν τέρατα. Δεν είπε ότι ήταν δολοφόνοι ή ότι διέπρατταν βάρβαρα εγκλήματα όλες τις ώρες της ημέρας.

Αν και η Βίβλος καταγράφει επίσης τη βία εκείνων των εποχών. Αυτό που τόνισε ο Ιησούς ήταν η κανονικότητα, η ρουτίνα. Άνθρωποι που έτρωγαν, έπιναν, παντρεύονταν.

Να κάνεις ακριβώς αυτό που κάνεις ένα απόγευμα Τετάρτης, όταν τίποτα δεν φαίνεται επείγον. Το πρόβλημα του Νώε δεν ήταν ότι ο κόσμος ήταν κακός. Το πρόβλημα ήταν ότι ο κόσμος ήταν πολύ απασχολημένος για να δώσει προσοχή.

Και αυτή είναι η πιο σιωπηλή αμαρτία του Χριστιανού του 21ου αιώνα. Δεν είναι ανοιχτή ανυπακοή στον Θεό, αλλά βολική απόσπαση της προσοχής. Είναι καλά καμουφλαρισμένη αδιαφορία.

Η συνήθεια να καταναλώνεις ειδήσεις για τη Μέση Ανατολή με το ίδιο επίπεδο συναισθηματικής εμπλοκής όπως παρακολουθείς έναν ποδοσφαιρικό αγώνα - με ενδιαφέρον, ίσως με μια ορισμένη δόση ενθουσιασμού, αλλά χωρίς καμία πραγματική αίσθηση της σημασίας τους για τη ζωή σου, την ψυχή σου, την αιωνιότητά σου. Ενώ οι προφητείες του Ιεζεκιήλ κινούνται προς την εκπλήρωση σε πραγματικό χρόνο, μεγάλο μέρος της εκκλησίας διχάζεται βαθιά. Αυτό δεν αποτελεί κατηγορητήριο.

Αυτή είναι μια διάγνωση. Οι πλατφόρμες streaming προσφέρουν δεκαετίες περιεχομένου προς κατανάλωση. Τα κοινωνικά δίκτυα δημιουργούν φυσαλίδες όπου το επόμενο βίντεο μαγειρικής εμφανίζεται αμέσως μετά τις ειδήσεις για αέναες μετακινήσεις.

Αυτή είναι η μισή επιλογή του στρατού στη Μεσόγειο. Ο αλγόριθμος είναι εξαιρετικός στο να κάνει τα πάντα να φαίνονται εξίσου επείγοντα και εξίσου εμπορεύσιμα ταυτόχρονα. Ο Νώε κήρυξε για 120 χρόνια ενώ κατασκεύαζε την Κιβωτό.

Η Βίβλος δεν καταγράφει καμία μεταστροφή, καμία συλλογική αφύπνιση. Οι άνθρωποι άκουγαν, ίσως συλλογίζονταν και συνέχιζαν τις δουλειές τους μέχρι που άρχισε να βρέχει, και τότε δεν υπήρχε χρόνος για να πάρουν μια απόφαση. Ο Χριστιανός παρατηρητής είναι κάποιος που γνωρίζει τις προφητείες, που ίσως τις θαυμάζει ακόμη και ως λογοτεχνία ή αφηρημένη θεολογία, αλλά που δεν τους επιτρέπει να αλλάξουν τίποτα στην καθημερινή του ζωή, στην πνευματική του ζωή, στη σημασία που αποδίδει στην καθημερινή του πίστη.

Αυτός είναι που βλέπει τον χάρτη του Ιεζεκιήλ να παίρνει μορφή στις ειδήσεις και κάνει ενδιαφέρουσες σκέψεις, και μετά προχωρά στο επόμενο βίντεο. Το να είναι κανείς προσεκτικός παρατηρητής της προφητείας δεν αποτελεί λόγο παράλυσης, πανικού ή φόβου για την αποκάλυψη. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι μια έκκληση για πνευματική νηφαλιότητα.

Η Βίβλος δεν χρησιμοποιεί ποτέ την προφητική γνώση ως εργαλείο φόβου. Τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο προετοιμασίας. Η διαφορά μεταξύ του Νώε και των συγχρόνων του δεν ήταν η νοημοσύνη. Έδραζε η προσοχή, η προθυμία να λάβουν σοβαρά υπόψη ό,τι έλεγε ο Θεός, ακόμα και όταν ο ουρανός ήταν ακόμα καθαρός.

Και ο ουρανός αρχίζει να φαίνεται λιγότερο καθαρός. Διότι αυτό που ο Ιεζεκιήλ προλέγει ως λύση σε αυτή την εισβολή δεν είναι μια ανθρώπινη στρατιωτική νίκη. Είναι κάτι που καμία επίγεια δύναμη δεν θα μπορούσε να ενορχηστρώσει.

Και όταν καταλάβετε πώς τελειώνει αυτή η προφητεία, θα καταλάβετε γιατί έχει σημασία όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά και για την τύχη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ένα από τα πιο διχαστικά ερωτήματα μεταξύ των σοβαρών μελετητών της βιβλικής εσχατολογίας δεν είναι το αν έλαβε χώρα ο πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ. Αυτό το μέρος έχει αποδειχθεί με επαρκή σαφήνεια για κάθε ειλικρινή αναγνώστη του Ιεζεκιήλ 38 και 39.

Το ερώτημα που πυροδοτεί την πραγματική συζήτηση είναι άλλο. Πότε; Σε ποιο σημείο αυτού του τεράστιου προφητικού ημερολογίου λαμβάνει χώρα αυτός ο πόλεμος; Θα συμβεί πριν από τη Μεγάλη Θλίψη; Στη μέση της; Ή μήπως είναι ένα ξεχωριστό γεγονός, που συμβαίνει στο τέλος της χιλιετίας, όπως ερμηνεύουν ορισμένοι την αναφορά του Γωγ και του Μαγώγ στην Αποκάλυψη 20; Αυτό το ερώτημα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ό,τι φαίνεται αρχικά. Επειδή ανάλογα με το πού τοποθετείτε αυτόν τον πόλεμο στο προφητικό χρονοδιάγραμμα, το επείγον αυτού που βιώνουμε τώρα αλλάζει εντελώς.

Η πιο κοινή θέση μεταξύ των μελετητών που ασπάζονται την προ-θλιπτική θεωρία είναι ότι ο Πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ θα συμβεί πριν ή λίγο πριν από την έναρξη της επταετούς περιόδου που είναι γνωστή ως Μεγάλη Θλίψη, και ίσως ακόμη και πριν από την Αρπαγή. Ένα κεντρικό επιχείρημα για αυτή τη θέση είναι το κενό εξουσίας που αναφέραμε νωρίτερα. Η υπερφυσική καταστροφή του εισβάλλοντος συνασπισμού δημιουργεί ένα σενάριο παγκόσμιας αστάθειας που επιτρέπει στον Αντίχριστο να αναδειχθεί ως προσωπικότητα εξουσίας και να υπογράψει την επταετή συμφωνία με το Ισραήλ που περιγράφεται στο Δανιήλ 9:7.

Αυτή η συμφωνία, με τη σειρά της, είναι το γεγονός που ξεκινά επίσημα τη Μεγάλη Θλίψη, σύμφωνα με τους περισσότερους ερμηνευτές της θεωρίας της Οικονομίας. Υπάρχουν επίσης μελετητές που τοποθετούν τον Γωγ και τον Μαγώγ στη μέση της Μεγάλης Θλίψης, όταν ο Αντίχριστος σπάει τη συμφωνία με το Ισραήλ και εισέρχεται στον ναό. Υπάρχει επίσης μια μειοψηφική άποψη που ερμηνεύει τα κεφάλαια 38 και 39 του Ιεζεκιήλ ως ξεχωριστά γεγονότα από τη Μάχη του Αρμαγεδδώνα, αλλά συνδεδεμένα με την ίδια τελική περίοδο κρίσης.

Αυτό που έχουν κοινό όλες αυτές οι θέσεις είναι ότι ο πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ είναι ένα γεγονός που προηγείται της επιστροφής του Χριστού. Συμβαίνει πριν από την εγκαθίδρυση της Χιλιετούς Βασιλείας. Είναι μέρος της ακολουθίας που οδηγεί στην κορύφωση της ιστορίας, όχι ένα γεγονός που ακολουθεί αυτήν.

Και τότε το ερώτημα επιστρέφει με διπλάσια επείγουσα ανάγκη. Ποια σημάδια δείχνουν ότι αυτή η στιγμή είναι κοντά; Ο Ιεζεκιήλ δεν παρέχει ημερομηνία. Η Βίβλος σπάνια το κάνει.

Ωστόσο, παρέχει προϋποθέσεις. Η πρώτη και πιο θεμελιώδης είναι η ύπαρξη του Ισραήλ ως κυρίαρχου κράτους, η οποία υλοποιήθηκε το 1948. Η δεύτερη είναι η παρουσία ενός ακμάζοντος Ισραήλ, με πλούτο ικανό να διεγείρει τις επιθυμίες των εθνών, που υλοποιήθηκε σταδιακά καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με δραματική επιτάχυνση μετά την ανακάλυψη φυσικού αερίου το 2010.

Το τρίτο είναι η ύπαρξη ενός συγκεκριμένου συνασπισμού εθνών βόρεια και ανατολικά του Ισραήλ, συμμαχημένων στρατιωτικά και με ισχυρό κίνητρο για δράση. Και αυτό μας φέρνει στο παρόν. Υπάρχει όμως ένα τέταρτο στοιχείο στο οποίο λίγοι σχολιαστές δίνουν τη δέουσα προσοχή: η ειρήνη.

Ο Ιεζεκιήλ περιγράφει τον Ισραήλ ως έναν ειρηνικό και ασφαλή λαό κατά τη στιγμή της εισβολής. Το εδάφιο Ιεζεκιήλ 38:11 εγείρει αυτό το συναρπαστικό και ανησυχητικό ερώτημα.

Πώς θα μπορούσε το Ισραήλ, περιτριγυρισμένο από δηλωμένους εχθρούς, να χαρακτηριστεί ως ειρηνικό και ασφαλές; Ορισμένοι ερμηνευτές υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο κράτος θα ήταν δυνατό μόνο με κάποιο είδος περιφερειακής ειρηνευτικής συμφωνίας. Ίσως την ίδια συμφωνία που θα επιβεβαίωνε ο Αντίχριστος, δημιουργώντας μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Και εδώ είναι που οι Αβρααμικές Συμφωνίες εισέρχονται στο προσκήνιο με ένα προφητικό βάρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί απρόσεκτα.

Οι συμφωνίες ομαλοποίησης του 2020 μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Μπαχρέιν, Μαρόκου και Σουδάν αντιπροσώπευαν την πιο σημαντική διπλωματική αναδιάταξη στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες. Έκτοτε, οι συζητήσεις για μια πιθανή ομαλοποίηση μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας έχουν κυριαρχήσει στην περιφερειακή διπλωματία. Μια συμφωνία που, εάν εφαρμοστεί, θα δημιουργήσει ακριβώς την ατμόσφαιρα σχετικής σταθερότητας που περιγράφει ο Ιεζεκιήλ.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι Αβρααμικές Συμφωνίες αποτελούν εκπλήρωση του Δανιήλ, κεφάλαιο 9, εδάφιο 27.