Το ασβεστολιθικό σεντούκι, γνωστό ως οστεοφυλάκιο που χρησιμοποιείται για τη φύλαξη ανθρώπινων οστών, φέρει την επιγραφή «Αλέξανδρος, γιος του Σίμωνα», που ταιριάζει με το ζεύγος πατέρα και γιου που καταγράφεται στο Ευαγγέλιο του Μάρκου.
Το όνομα του ανθρώπου που βοήθησε τον Ιησού να μεταφέρει τον σταυρό μπορεί να έχει επιβιώσει για 2.000 χρόνια, σκαλισμένο σε ένα αρχαίο ταφικό κιβώτιο.
Το ασβεστολιθικό σεντούκι, γνωστό ως οστεοφυλάκιο που χρησιμοποιείται για τη φύλαξη ανθρώπινων οστών, φέρει την επιγραφή «Αλέξανδρος, γιος του Σίμωνα», που ταιριάζει με το ζεύγος πατέρα και γιου που καταγράφεται στο Ευαγγέλιο του Μάρκου. Βρέθηκε σε έναν τάφο στην Ιερουσαλήμ το 1941,αναφέρει η dailymail.com
Επί δεκαετίες, οι μελετητές συζητούσαν αν η επιγραφή αναφέρεται στην βιβλική οικογένεια ή απλώς σε άτομα που μοιράζονταν τα ίδια ονόματα.
Ο μελετητής της Καινής Διαθήκης, Δρ. Τζερεμάια Τζόνστον, πιστεύει ότι τα στοιχεία υποδεικνύουν μια πραγματική σύνδεση.
Είπε στην Daily Mail: «Έχουμε λοιπόν έναν Σίμωνα, έναν γιο ονόματι Αλέξανδρο, και μια οικογένεια από την Κυρήνη, θαμμένη στην Ιερουσαλήμ την κατάλληλη περίοδο, πριν από το 70 μ.Χ. Είναι η ίδια οικογένεια; Νομίζω ότι είναι πολύ πιθανό, αν όχι πιθανό».
Μια περαιτέρω ένδειξη εμφανίζεται στο καπάκι - μια εβραϊκή επιγραφή που ερμηνεύεται ως αναφορά στην Κυρήνη, την ίδια πόλη της Βόρειας Αφρικής που συνδέεται με τον Σίμωνα στη Βίβλο.
Ο Μάρκος περιγράφει τον Σίμωνα ως έναν περαστικό που ερχόταν από την επαρχία όταν οι στρατιώτες τον ανάγκασαν να βοηθήσει τον Ιησού να μεταφέρει τον σταυρό μέσα από την Ιερουσαλήμ.
«Η σύγκλιση του ονόματος, του γιου, της κυρηνιακής καταγωγής και της χρονολογίας είναι εντυπωσιακή», είπε ο Τζόνστον. «Κατά την κρίση μου, κλίνει προς μια πραγματική σύνδεση».
Ενώ πολλοί βιβλικοί μελετητές πιστεύουν ότι το οστεοφυλάκιο πιθανότατα φέρει το όνομα του βιβλικού χαρακτήρα, ο Johnston δήλωσε στην Daily Mail ότι απαιτείται προσοχή.
«Το Σίμων ήταν το πιο συνηθισμένο εβραϊκό όνομα της εποχής, και το Αλέξανδρος ήταν επίσης δημοφιλές», είπε.
Συνολικά 11 οστεοφυλάκια βρέθηκαν μέσα σε αυτόν τον τάφο στην Ιερουσαλήμ.
Ο Τζόνστον, συγγραφέας του #1 bestseller των New York Times, The Jesus Discoveries , εξήγησε περαιτέρω ότι ο τάφος όπου βρέθηκε το οστεοφυλάκιο δεν είχε ένα κουτί με οστά αφιερωμένο στον αδελφό του Αλεξάνδρου, Ρούφο.
Στη Βίβλο, το Κατά Μάρκον 15:21 αναφέρει: «Κάποιος άνθρωπος από την Κυρήνη, ο Σίμων, πατέρας του Αλεξάνδρου και του Ρούφου, περνούσε από εκεί, επιστρέφοντας από την ύπαιθρο, και τον ανάγκασαν να σηκώσει τον σταυρό».
Με τα χαμένα οστεοφυλάκια, ο Τζόνστον είπε: «Δεν μπορούμε λοιπόν να το χαρακτηρίσουμε αποδεδειγμένο με βεβαιότητα, αλλά με μεγάλη πιθανότητα».
Πρόσθεσε: «Αυτό που δεν υπάρχει αμφιβολία είναι τι κάνει ο Μάρκος. Ονομάζει τους γιους του Σάιμον επειδή τους γνώριζαν οι πρώτοι αναγνώστες του».
«Δείχνει ζωντανούς μάρτυρες που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την ιστορία. Οι αρχαίοι θρύλοι δεν λειτουργούν έτσι. Η ιστορία των αυτόπτων μαρτύρων λειτουργεί έτσι. Και αυτό το οστεοφυλάκιο δείχνει ότιΟι λεπτομέρειες του Μάρκου ταιριάζουν σε πραγματικούς ανθρώπους στην πραγματική Ιερουσαλήμ.
Μερικοί βιβλικοί μελετητές πιστεύουν ότι το κουτί μπορεί να περιείχε τα λείψανα του γιου του Σίμωνα, του άνδρα που αναφέρεται στη Βίβλο ως βοηθός του Ιησού να μεταφέρει τον σταυρό πριν από τη σταύρωση.
Μερικοί βιβλικοί μελετητές πιστεύουν ότι το κουτί μπορεί να περιείχε τα λείψανα του γιου του Σίμωνα, του άνδρα που αναφέρεται στη Βίβλο ως βοηθός του Ιησού να μεταφέρει τον σταυρό πριν από τη σταύρωση.
Το σεντούκι φέρει τρεις ξεχωριστές επιγραφές στο μπροστινό, το πίσω μέρος και το καπάκι, με τα ονόματα του Αλεξάντερ και του Σάιμον να εμφανίζονται περισσότερες από μία φορές.
Γράφοντας για το τεχνούργημα το 2003, ο συνεργάτης του Biblical Archaeology Review, Τομ Πάουερς, περιέγραψε ένα προφανές λάθος στη χάραξη: ο συγγραφέας άρχισε να προσθέτει το όνομα του Αλεξάνδρου δίπλα στο όνομα του Σάιμον πριν ξεκινήσει ξανά στις παρακάτω γραμμές.
Το καπάκι περιέχει γράμματα τόσο στα ελληνικά όσο και στα εβραϊκά. Η ελληνική επιγραφή μεταφράζεται ως «του Αλεξάνδρου», ενώ η λέξη «QRNYT» δίπλα στο όνομά του έχει ερμηνευτεί ως αναφορά στην Κυρήνη.
Αυτή η ερμηνεία παραμένει αβέβαιη, αλλά ο Πάουερς υποστήριξε ότι ο χαράκτηςμπορεί να έκανε ένα λάθος ενός γράμματος όταν έγραφε την εβραϊκή λέξη για τον «Κυρηναίο».
Ο Πάουερς ανέφερε ότι ο Ισραηλινός ιστορικός Ταλ Ιλάν, ειδικός στα αρχαία εβραϊκά ονόματα, θεώρησε «πολύ πιθανό» το σεντούκι να ανήκε στον Αλέξανδρο που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Μάρκου.
Για τον Πάουερς, τα ονόματα, η οικογενειακή σχέση, η φαινομενική βορειοαφρικανική καταγωγή και το σκηνικό της Ιερουσαλήμ του πρώτου αιώνα δημιουργούν έναν συναρπαστικό παραλληλισμό με την αφήγηση του Μάρκου.
Δεν αποδεικνύουν, ωστόσο, ότι το σεντούκι ανήκε στην βιβλική οικογένεια.
Ο Πάουερς έθεσε μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα πιθανότητα: το σεντούκι μπορεί κάποτε να περιείχε τα λείψανα τόσο του Αλεξάνδρου όσο και του πατέρα του, Σάιμον.
Σε μια παρακολούθησηΣε ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2006, υποστήριξε ότι οι διαφορές στα γράμματα θα μπορούσαν να αποκαλύψουν πώς το σεντούκι επαναχρησιμοποιήθηκε και οι επιγραφές του προστέθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Μια ένδειξη είναι το όνομα Simon, σκαλισμένο κοντά στο πάνω κέντρο της πλάτης του στήθους σε αισθητά βαθύτερες γραμμές από τα γύρω γράμματα.
Η επιγραφή που προσδιορίζει τον Αλέξανδρο ως γιο του Σίμωνα εμφανίζεται από κάτω με πολύ πιο ρηχές γραμμές. Ο Πάουερς το ερμήνευσε αυτό ως απόδειξη ότι το όνομα του Σίμωνα χαράχθηκε πρώτο και το όνομα του Αλεξάνδρου προστέθηκε αργότερα.
Μια άλλη ένδειξη εμφανίζεται στην απέναντι πλευρά, όπου τα δύο ονόματα ήταν γραμμένα σε ξεχωριστές γραμμές με πράσινη κιμωλία ή παρόμοια ουσία.
Δυνάμειςυποστήριξε ότι η ελληνική διατύπωση εκεί θα μπορούσε να διαβαστεί ως μια λίστα δύο ατόμων των οποίων τα λείψανα μοιράζονταν το σεντούκι. Ταφικά κιβώτια που περιείχαν περισσότερα από ένα άτομα είναι γνωστά από την περίοδο.
Σύμφωνα με την προτεινόμενη σειρά ταφής, τα οστά του Σίμωνα τοποθετήθηκαν πρώτα στο εσωτερικό. Τα λείψανα του Αλεξάνδρου προστέθηκαν αργότερα, γεγονός που ώθησε κάποιον να επεκτείνει την επιγραφή.
Όταν το σεντούκι επανατοποθετήθηκε μέσα στον οικογενειακό τάφο, υποστήριξε ο Πάουερς, η εκτεθειμένη πλευρά του έλαβε την ετικέτα με κιμωλία που αναγνώριζε και τους δύο άνδρες.
Η θεωρία παραμένει αμφισβητούμενη, καθώς πολλοί μελετητές απέρριψαν μια προηγούμενη πρόταση για κοινή ταφή, υποστηρίζοντας ότι οι επιγραφές αναγνώριζαν μόνο ένα θαμμένο άτομο - τον Αλέξανδρο.
Ο Πάουερς σημείωσε επίσης ότι η έκθεση ανασκαφής δεν τεκμηρίωσε οστά που ανακτήθηκαν από το εσωτερικό των κιβωτίων ούτε διαπίστωσε εάν κάποια ανάλυση είχε προσδιορίσει πόσα άτομα περιείχαν.
Άλλα στοιχεία βοηθούν στην τοποθέτηση της ταφής στην περίοδο που περιγράφει ο Johnston, όχι περισσότερο από 40 χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού.
Κεραμική που βρέθηκε στον τάφο, συμπεριλαμβανομένης μιας χαρακτηριστικής Ηρωδιανής λυχνίας λαδιού, υποδηλώνει ότι η τελευταία χρήση του τάφου χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ., πριν η Ιερουσαλήμ πέσει στα χέρια των Ρωμαίων το 70 μ.Χ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου