ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: "ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑΠΑΡΕΙΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΙΟΤΙ ΕΧΩ ΑΠΟΘΑΝΕΙ"

Ένας  πολύ μορφωμένος άνθρωπος εδώ στην Αθήνα, πνευματικό τέκνο του Γέροντος Πορφυρίου, που για χρόνια, όποιο πρόβλημα κι αν είχε, πήγαινε στο Γέροντα ή του τηλεφωνούσε για να τον συμβουλευτεί, τις ημέρες που εκοιμήθη ο Γέρων Πορφύριος, έλειπε στο εξωτερικό κι έτσι δεν πληροφορήθηκε την κοίμησή του.

Όταν λοιπόν επέστρεψε στην Αθήνα, αντιμετώπισε ένα οικογενειακό πρόβλημα και θέλησε να συμβουλευτεί, όπως πάντα, το  Γέροντα. Σήκωσε το τηλέφωνο, σχημάτισε τον αριθμό του τηλεφώνου, που ήταν στο δωμάτιο του Γέροντος, και ακούει να του απαντά ο ίδιος ο Γέρων Πορφύριος. Αφού τον χαιρέτησε και ζήτησε την ευχή του, του μίλησε για το πρόβλημά του και του ζήτησε τη συμβουλή του. Ο Γέρων Πορφύριος του είπε τι έπρεπε να κάνει και τι ν’ αποφύγει. Το πνευματικό αυτό τέκνο του τον ευχαρίστησε και του είπε: «Θα έρθω, Γέροντα, να σας δω μόλις μπορέσω». Του λέει τότε ο Γέρων Πορφύριος:
«Να μη  ξαναπάρεις στο τηλέφωνο, διότι έχω αποθάνει».           http://www.agioritikovima.gr/didaches/gerontos-porfur/29207-gerontas-porfur

Ποιος θέλει να επιβάλει σιωπητήριο στους Ιεράρχες;

Άραγε τι σκοπούς προσπαθεί να εξυπηρετήσει ένα δημοσίευμα που παροτρύνει εμμέσως πλην σαφώς τους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος να μην λαμβάνουν δημόσια θέση για τα γεγονότα γύρω από τη Χρυσή Αυγή;

Με αυτήν την απορία έχουν μείνει αρκετοί από τους αναγνώστες εκκλησιαστικού blog που προσπαθούν να καταλάβουν τα κίνητρα των υποβολέων που με εντελώς απροκάλυπτο τρόπο προσπαθούν να περάσουν «γραμμή» προς τους Ιεράρχες.

Ποιοι και γιατί λοιπόν θέλουν να επιβάλλουν «σιωπητήριο» στους Ιεράρχες; Τι σκοπούς θέλουν να εξυπηρετήσουν; Ποιος θέλει να βγάλει την Εκκλησία από αυτήν την εξόχως σημαντική συγκυρία για την κοινωνία μας;

Φαίνεται πως κάποιοι νιώθουν αρκετά δυνατοί ώστε να επιβάλλουν περίεργες τακτικές σε μια Ιεραρχία «άβουλη» (τουλάχιστον έτσι φαίνεται πως την βλέπουν εκείνοι) την οποία εμφανίζουν «κρυμμένη» πίσω από ανώνυμες δηλώσεις.

Απέναντι σε όλη αυτή την δύσοσμη ατμόσφαιρα, εγώ έχω να καταθέσω μόνο μια ερώτηση στους μικρόσχημους και μεγαλόσχημους του εκκλησιαστικού χώρου.

 Θα τα ανεχτείτε για πολύ ακόμα αυτά τα κοκοράκια στην αυλή σας;       http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3816&catid=11 

Ο ΤΙΤΟΥΛΑΡΙΟΣ

ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Ο ΚΩΤΣΑΡΙΚΟΣ;

Πολλοί θα έχετε παρατηρήσει ότι ο Κωτσαρίκος δεν είναι πλέον στο Ιντερνετ!Μάθαμε λοιπόν ότι σε λίγες μέρες επιστρέφει δριμύτερος και ανανεωμένος σε νέο στυλ.Λίγο υπομονή να σκάσει μύτη ,αυτή την φορά με εγγραφή για τα σχόλια.Να πιθανολογήσουμε ότι θα είναι σε στυλ φόρουμ;Σύντομα θα το δούμε στον αέρα μετά την αναβάθμιση που γίνεται!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ

Του Ιερομόναχου Γρηγορίου Αγιορείτου

"Αν η καρδιά μας τρέφει κάποια αντιπάθεια για οποιονδήποτε άνθρωπο, η προσευχή μας δεν είναι ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Η προσευχή του ανθρώπου που δεν συγχωρεί μένει άκαρπη, χωρίς καθόλου ωφέλεια.

Ένας μεγάλος εργάτης της προσευχής, ο αββάς Ισαάκ, γράφει πολύ παραστατικά: «Αυτός που προσεύχεται και μνησικακεί, μοιάζει με εκείνον που σπέρνει στην θάλασσα και περιμένει να θερίση». 
Η προσευχή, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «είναι καιρός συγχωρήσεως και στεναγμού, όχι οργής. Είναι καιρός δακρύων και όχι θυμού, καιρός κατανύξεως και όχι αγανάκτησης».
Μερικές φορές το αίσθημα της αντιπάθειας και της μνησικακίας γι' αυτόν πού μάς έβλαψε είναι καλά κρυμμένο μέσα στην καρδιά μας. Νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτε με τον αδελφό, απλά δεν θέλουμε νά έχουμε καμία σχέση μαζί του. Το κριτήριο με το όποιο θά εξετάσουμε τον εαυτό μας αναφέρει ο γέροντας Παίσιος: «Αν θυμάσαι το κακό, και λυπάσαι όταν αυτός πού σου το έκανε πάη καλά, ή χαίρεσαι όταν δεν πάη καλά, αυτό είναι μνησικακία. Αν όμως, παρά το κακό που σου έκανε ο άλλος, χαίρεσαι με την προκοπή του, αυτό δεν είναι μνησικακία» .

Οποιοδήποτε μεγάλο και πνευματικό έργο κάνει ο άνθρωπος που δεν συγχωρεί και δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι μάταιο και άχρηστο. Ο απόστολος Παύλος τονίζει στον ύμνο της αγάπης: Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των Αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και εάν έχω τα μυστήρια πάντα και πάσαν τήν γνώσιν, και εάν έχω πάσαν τήν πίστιν, ώστε Όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μή έχω, ουδέν είμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τά υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δέ μή έχω, ουδέν ωφελούμαι. Δηλαδή: «Αν υποθέσουμε ότι μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και τών Αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έγινα χαλκός που ηχολογάει ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και εάν έχω προφητικό χάρισμα και γνωρίζω όλα τά μυστήρια και έχω τέτοια πίστη που να μετακινώ βουνά, άλλα δεν εχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Ακόμη και αν διαθέσω όλα μου τα υπάρχοντα και παραδώσω το σώμα για να καεί, άλλα δεν έχω αγάπη, τίποτε δεν ωφελούμαι».


Το επόμενο περιστατικό επιβεβαιώνει τους λόγους αυτούς του αποστόλου Παύλου:
Κάποιος Ιερέας, ονομαζόμενος Σαπρίκιος, ήταν πολύ φίλος με κάποιον λαϊκό, τον Νικηφόρο. Από κάποια παρεξήγηση όμως η φιλία τους μετατράπηκε σε άσβεστο μίσος. Ο Νικηφόρος γρήγορα συνήλθε από το πάθος και, παρόλο που δεν έφταιγε, προσπάθησε με κάθε τρόπο να πετύχη τήν συμφιλίωση, παίρνοντας όλο το σφάλμα επάνω του. Δυστυχώς όμως ο Σαπρίκιος δεν ήθελε ούτε να ακούση για συμφιλίωση. Σε λίγο καιρό ξέσπασε διωγμός και ο Σαπρίκιος συνελήφθη. Άρχισαν οι ανακρίσεις, τα βασανιστήρια, ο Σαπρίκιος όμως δεν αρνούνταν τήν πίστη και έτσι αποφασίσθηκε η εκτέλεσή του. Ο Νικηφόρος, μαθαίνοντας ότι ο Σαπρίκιος βαδίζει τον δρόμο του μαρτυρίου, θεώρησε ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για τήν συμφιλίωση πού ποθούσε.


Παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά του, έπεσε στα πόδια του, τον Ικέτευε. Εκείνος όμως ούτε γύρισε να κυττάξη τον πεσμένο φίλο του. Τότε πλέον ή χάρις του Θεού τον εγκατέλειψε. Φθάνοντας στον τόπο της εκτελέσεως, σαν να σκοτίσθηκε και ρωτούσε γιατί θα τον θανατώσουν. «Διότι δεν θυσιάζεις στους θεούς», ήταν η απάντηση. Και τότε ό Σαπρίκιος αρνήθηκε μπροστά σε όλους τον Χριστό, για να σώση τήν ζωή του. Μάταιες στάθηκαν οι Ικεσίες του μακάριου Νικηφόρου, πού με σπαραγμό ψυχής προσπαθούσε να συνεφέρη τον φίλο του. Η ψυχή τού Σαπρικίου είχε γίνει σκληρότερη από τήν πέτρα. Ο Νικηφόρος τότε ομολόγησε μπροστά σε όλους τον Χριστό, έσκυψε το κεφάλι στο ξίφος του δημίου και κέρδισε μέσα σε λίγη ώρα το στεφάνι του μαρτυρίου


*Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον
"Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος
Καρυές
 Αγιον Όρος                   ΠΗΓΗ: ahdoni.blogspot.gr

ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΚΟ;

Σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας η αμαρτία δεν είναι πάντα η ίδια αλλά έχει βαθμούς και στάδια. Τα στάδια της αμαρτίας, όπως μας λέει ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης στο εξομολογητάριό του, είναι 12. Πρώτος βαθμός της αμαρτίας είναι το να κάνει κανείς το καλό, όχι όμως και με το σωστό τρόπο, αλλά σμίγοντας το καλό με το κακό. Όταν για παράδειγμα δίνει κανείς ελεημοσύνη όχι όμως από αγάπη και συμπάθεια προς το πρόσωπο του συνανθρώπου αλλά από ανθρωπαρέσκεια.

Η διδασκαλία αυτή (περί του αμαρτωλού «καλού») του αγίου Νικοδήμου είναι φυσικά κοινή σε όλους τους Πατέρες, ο άγιος Νικόδημος όμως την... έχει δανειστεί και παραπέμπει στο Μέγα Βασίλειο ο οποίος στην Β ομιλία του για το βάπτισμα (στην ερώτηση Η) ασχολείται ακριβώς με το θέμα αυτό, με τον πρώτο βαθμό της αμαρτίας.

Το καλό, λοιπόν, μεταβάλλεται σε κακό, κατά τον Μέγα Βασίλειο, όταν «το έργον της εντολής, μη ακολούθως κατ' εντολήν του Θεού» γίνεται. Προς αποφυγήν, όμως, της συγκεκριμένης αμαρτίας η Αγία Γραφή περιέχει σε πλείστα σημεία προειδοποιήσεις όπως «εάν ορθώς μεν προσενέγκης, ορθώς δε μη διέλης, ήμαρτες» (Γεν. Δ, 7), «καν αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση» (Β Τιμ Β,5). Και ο ίδιος όμως ο Κύριος σαφέστατα έχει πει ότι «μακάριος ο δούλος εκείνος, ον ελθών ο Κύριος ευρήσει ποιούντα ούτως (Ματθ. ΚΔ, 46)» και συνεπώς «ο μη ούτως ποιών του μακαρισμού εκπέπτωκεν», όπως ο άγιος Βασίλειος λέει.

Και πως μπορεί κανείς να κάνει το καλό και να τηρεί τις εντολές «μη ούτως»; Αυτό γίνεται, πάντα κατά τον Μ. Βασίλειο, κατά επτά τρόπους. Γίνεται δηλαδή ή παρά τόπον - σε μη κατάλληλο τόπο δηλαδή -, ή παρά καιρόν, ή παρά πρόσωπον, ή παρά πράγμα, ή παρά μέτρον, ή παρά τάξη, ή παρά διάθεση.

Και πως γίνεται το καλόν παρά τόπον;
Ο Θεός π.χ είχε στην Παλαιά Διαθήκη ορίσει λεπτομερώς ποιές εορτές και γενικώς ποιές εκδηλώσεις θα μπορούσαν να τελούνται εντός της Ιερουσαλήμ και όσοι παραβίαζαν το νόμο αυτό κινδύνευαν, πολύ δε περισσότερο είχε ορίσει ο Θεός τι ακριβώς θα τελείται μέσα στο ναό και φυσικά ούτε τα ορισμένα για την Ιερουσαλήμ ετελούντο σε άλλους τόπους, ούτε όμως τα ορισμένα για το ναό ετελούντο στην Ιερουσαλήμ. Εμείς δε, κινδυνεύουμε να καταπατήσουμε την εντολή του Θεού, παρά τόπον, λέγει ο Μέγας Πατήρ της Εκκλησίας, «εάν τα της ιερωσύνης μυστήρια επιτελώμεν εν βεβήλοις τόποις». Μάλιστα η πράξη αυτή δηλώνει και καταφρόνηση του ιερουργού προς τα μυστήρια αλλά και σκανδαλίζει τους πιστούς.

Ας μας επιτραπεί να θαυμάσουμε την επικαιρότητα και τη διαχρονικότητα που έχει ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου και, κατ’ επέκτασιν, γενικώς ο λόγος των Πατέρων που είναι λόγος Αγιοπνευματικός. Είναι πολύ δύσκολο να μην έρθει στο νου μας, διαβάζοντας τα λόγια του αγίου, ο απαράδεκτος τρόπος με τον οποίο οι ορθόδοξοι τελούσαν τα μυστήρια στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών και παρολυμπιακών αγώνων, σε χώρους δηλαδή βεβηλωμένους από την προηγούμενη τέλεση της λατρείας των αιρετικών.

Είναι εξίσου δύσκολο, όμως, να μη φέρουμε στη μνήμη μας και την τέλεση των μυστηρίων (ιδιαιτέρως του γάμου) εκτός του καθιερωμένου τόπου, ακόμη και αυτής της Θείας Λειτουργίας, εκτός του Ιερού Βήματος που είναι ο χώρος τελέσεώς της, π.χ. στην ύπαιθρο, χωρίς καμία μάλιστα ανάγκη, ή ακόμα και σε στάδια. Αν η Θεία Λειτουργία είναι - και είναι πράγματι - το μυστήριο των μυστηρίων και αυτό που συγκρατεί τελικά τον κόσμο όλο, οι παρά τόπον, εν τούτοις, ιερουργούντες αμαρτάνουν και σκανδαλίζουν.

Υπάρχει εξάλλου στην ορθόδοξη Εκκλησία και η λεγομένη διάκριση των χαρισμάτων η οποία - στηριζομένη στο γεγονός ότι όλοι οι Βαπτισμένοι και Μυρωμένοι Χριστιανοί αποτελούμε το Ένα και Μοναδικό Σώμα της Αγίας Εκκλησίας, κεφαλή της οποίας είναι ο Χριστός - διδάσκει ότι για να λειτουργεί το Σώμα υγιώς έκαστο μέλος πρέπει να μένει στο χάρισμα και στη διακονία του. Η Εκκλησία μάλιστα συνοδικώς έχει λάβει αποφάσεις (π.χ της Πενθέκτης που αφορίζει τους κληρικούς που διδάσκουν «παρρησία») ακριβώς για να προστατεύσει τα μέλη από «υπερβάσεις» που οδηγούν σε δυσλειτουργία ολοκλήρου του Σώματος.

Οι αποφάσεις αυτές βασίζονται, ασφαλώς, στη διδασκαλία των αγίων Γραφών όπως της επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους όπου αναφέρει ότι «καθάπερ γαρ εν ενί σώματι μέλη πολλά έχομεν, τα δε μέλη ου την αυτήν έχει πράξιν, ούτως οι πολλοί εν σώμα εσμέν εν Χριστώ, ο δε καθ' εις αλλήλων μέλη. έχοντες δε χαρίσματα κατά την χάριν την δοθείσαν ημίν διάφορα...» Ρωμ.ΙΒ, 4-6). Και αναρωτιέται ο άγιος Βασίλειος αφού απαγορεύεται στον καθένα από μας να υπερβαίνει τον «τόπο» του και το χάρισμά του, πόσο περισσότερο πρέπει να διακρίνουμε τους κοινούς τόπους από τους χώρους όπου λατρεύεται ο Θεός.

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο το καλό μεταβάλλεται σε κακό, είναι όταν γίνεται παρά καιρόν.
Εδώ η μαρτυρία είναι η παραβολή των δέκα παρθένων. Οι πέντε μωρές παρθένες γύρισαν στο γάμο αφού αγόρασαν λάδι, η πόρτα όμως είχε κλείσει και ο γάμος είχε αρχίσει, και έτσι έμειναν έξω. Πρέπει, λοιπόν και εμείς να μην αναβάλουμε για κανένα λόγο τη μετάνοια και την άσκηση της ελεημοσύνης και όλων των αρετών διότι μετά το θάνατο δεν υπάρχει μετάνοια και επιστροφή.

Οι μαρτυρίες της Γραφής και για το θέμα αυτό είναι πολλές όπως του Σολομώντος «Πάντα καλά εν καιρώ αυτών» (Εκκλ.Γ, 11), του Δαβίδ «υπέρ ταύτης προσεύξεται προς σε πας όσιος εν καιρώ ευθέτω» (Ψαλμ ΛΑ, 6) και άλλες. Πρέπει, λοιπόν, κάθε πράγμα να γίνεται στον καιρό του χωρίς αναβολή και καθυστέρηση, εξαιρέτως δε τα έργα της αρετής για να μη μείνουμε έξω από το Γάμο, έξω από τη Βασιλεία του Θεού.

Τρίτος τρόπος, το παρά πρόσωπον γενόμενο «καλό».
Εδώ μαρτυρεί η περίπτωση του Κορέ ο οποίος τόλμησε να εκτελέσει έργο ιερατικό χωρίς να έχει ιερατική εξουσία και τον κατάπιε η γη μαζί με όλους τους δικούς του. Το έργο, λοιπόν, που θέλησε να εκτελέσει ήταν ασφαλώς καλό, όμως, επειδή οι τελούντες δεν ήταν τα κατάλληλα πρόσωπα, τιμωρήθηκαν αυστηρώς. Παρά πρόσωπον, επομένως, κάνει το «καλό» και αμαρτάνει όποιος σφετερίζεται εξουσίες και χαρίσματα που δεν του έχουν δοθεί. Στην αμαρτία αυτή θέλουμε να ρίξουμε τον πιστό λαό του Θεού, μολονότι εκείνος δεν το ζήτησε, όταν εκφωνούμε τις μυστικές ευχές της Θ. Λειτουργίας, όταν του δείχνουμε τα πάντα τελώντας αυτήν εκτός του Βήματος, όταν οι λαϊκοί κηρύττουν επ'άμβωνος ή ξεματιάζουν ή καθοδηγούν άλλους, όταν οι καθηγητές πανεπιστημίου γίνονται ειδικοί επί της Θείας Λατρείας και άλλα παρόμοια.

Τέταρτός τρόπος είναι όταν το «καλό» γίνεται παρά πράγμα
Και γίνεται παρά πράγμα το καλό όταν π.χ ο Θεός, στην Παλαιά Διαθήκη, ζητά να θυσιάζονται ζώα καθαρά και αυτό δεν τηρείται. Όταν προσφέρουμε στη Θ. Λειτουργία εκτός από άρτο και κρασί άλλα προϊόντα. Όταν προσφέρουμε στο ναό και στη Θεία Λατρεία όχι καλής ποιότητος προσφορές (λάδι, κερί, πρόσφορο, εικόνες ακαλαίσθητες και αντιπαραδοσιακές). Όταν ζητούμε από τους ιερείς πράγματα ιερά ως μαγικά, όπως φυτίλια από τις λαμπάδες του γάμου, αγία ζέση, όταν δίνουμε στους ιερείς εσώρουχα για να «ευλογηθούν» κάτω από την αγία τράπεζα και ένα σωρό τέτοια πράγματα. Παρά πράγμα, τέλος, αμαρτάνουμε όταν κηρύττουμε δικές μας διδασκαλίες που δε συμφωνούν με τις διδαχές της Εκκλησίας, όταν δεν σεβόμεθα τις Παραδόσεις και όταν εξευτελίζουμε και μιαίνουμε ιερά αντικείμενα και σκεύη.

Πέμπτος τρόπος, η παρά μέτρον άσκηση του καλού
Αρκεί, λέει ο Μ. Βασίλειος, για να έχουμε το μέτρο, ο λόγος του Κυρίου «εάν μη περισσεύη η δικαιοσύνη υμών πλέον των γραμματέων και Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των ουρανών». Αυτό, βεβαίως, μπορεί να χαρακτηριστεί ως το κατώτατο μέτρο. Υπάρχει όμως μέτρο και προς τα πάνω. Για παράδειγμα η υπερβολική άσκηση, χωρίς μάλιστα ευλογία του πνευματικού, που εμπνέει η υπερηφάνια, όχι μόνο λογίζεται ως αμαρτία αλλά μπορεί να οδηγήσει στην πλάνη και σε άλλες επικίνδυνες καταστάσεις. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, γράφει στην Κλίμακα ότι «είδον ασθενείς ψυχάς και σωμάτων καταστάσεις δια πλήθος πταισμάτων εν τοις υπέρ εαυτάς αγώσιν επιχειρήσας και μη υπενεγκούσας» δηλαδή «είδα ανθρώπους που εξ' αιτίας των πολλών αμαρτιών επιδόθηκαν, παρά την αδυναμία τους στην ψυχή και στο σώμα, σε υπερβολική άσκηση και δεν τα κατάφεραν» (Περί Διακρίσεως Β, 9).

Έκτος τρόπος της «καλής αμαρτίας», είναι το «παρά τάξιν» καλό
Όταν δηλαδή κάνουμε έργα καλά αλλά με λανθασμένη σειρά. Όταν για παράδειγμα ακούμε το λόγο του Κυρίου προς τον πλούσιο, ο οποίος είχε τηρήσει όλες τις εντολές, «Πώλησον σου τα υπάρχοντα, και δος πτωχοίς, και άρον τον σταυρόν σου, και δεύρο ακολούθει μοι (Ματθ. ΙΘ, 20, 21)» και θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Κύριο, να αφοσιωθούμε προς Αυτόν, να ακολουθήσουμε τη μοναχική ζωή ίσως, προτού όμως να έχουμε τηρήσει ούτε μια εντολή και προτού απαλλαγούμε από την αγάπη των υλικών. Πρέπει, λοιπόν, όλα να τα κάνουμε «ευσχημόνως και κατά τάξιν» (Α Κορ. ΙΔ, 40), όλα δηλαδή με μία ασφαλή σειρά. Στο σημείο αυτό θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε ξανά στην Κλίμακα η οποία με πολύ σοφία μας δίνει ακριβώς την σειρά των αρετών και το πως κατακτώντας τη μία πηγαίνεις στην επομένη.

Τέλος, ο τελευταίος τρόπος που μεταλλάσσει το καλό σε κακό είναι όταν κάνουμε το καλό παρά διάθεσιν, όταν, δηλαδή, ελεούμε, ή νηστεύουμε, ή προσευχόμαστε για «το θεαθήναι τοις ανθρώποις». Ο λόγος του Κυρίου στη περίπτωση αυτή ακούγεται σκληρός και φοβερός «απέχουσι τον μισθόν αυτών» (Ματθ. ΣΤ, 5) η και αλλού «αποχωρείτε απ' εμού, ουκ οίδα υμάς πόθεν εστέ, εργάται ανομίας» (Ματθ. Ζ, 22,23). Επομένως όλα πρέπει να τα κάνουμε προς δόξαν θεού και όχι προς δόξαν του εαυτού μας διότι «ου μόνον μισθού εκπίπτει, αλλά και τιμωρίας άξιος ο ποιών εντολήν μη κατά θεοσέβειαν, αλλά κατά ανθρωπαρέσκειαν, ή τινος άλλης ηδονής ένεκεν...».

Στο σημείο αυτό, περί της διαθέσεως, κατατοπιστικός είναι και ο ύμνος της αγάπης του Αποστόλου Παύλου (Α Κορ. ΙΓ, 1 -3) ή και ο λόγος του ο συγκεφαλαιωτικός «ει γαρ ανθρώποις ήρεσκον Χριστού δούλος ουκ αν ήμην» ( Γαλ. Α, 10). Στο παρά διάθεσιν καλό πίπτουν όλοι βεβαίως οι πιστοί, πίπτουμε, όμως ιδιαιτέρως πολλάκις και εμείς οι κληρικοί όταν τηρούμε σχεδόν όλες τις εντολές και εργαζόμαστε όλες τις αρετές για να «εγκλωβίζουμε» τους ανθρώπους στο πετραχήλι μας, όταν χρησιμοποιούμε διάφορα εξωτερικά σχήματα ευλαβείας κατά την τέλεση των ακολουθιών και των μυστηρίων, όταν κηρύττουμε όχι για να οικονομήσουμε τις ψυχές αλλά για να εντυπωσιάσουμε, όταν καταπατούμε την τάξη της Εκκλησίας για να φαινόμαστε επιεικείς η καλοί, και ό,τι άλλο κάνουμε επιτηδευμένα για να κερδίσουμε τις εντυπώσεις και τη δόξα των ανθρώπων..

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν όσοι νηστεύουν, όχι όμως προς απαλλαγήν από τα πάθη αλλά για λόγους που στηρίζονται σε κοσμοθεωρίες ανατολικών θρησκειών (π.χ η χορτοφαγία των γκουρού) η και για λόγους διαίτης. Όσοι, ακόμα προσεύχονται για πράγματα υλικά και μάταια η για πράγματα που δεν ωφελούν την ψυχή αλλά ικανοποιούν τα πάθη και γενικώς όσοι κάνουν το καλό με διάθεση να υπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς και στόχους.

Ας ευχόμαστε, λοιπόν, με τις πρεσβείες του Μ. Βασιλείου, του αγίου Νικοδήμου, του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου και όλων των αγίων να μας διαφυλάξει ο Θεός από το βαθμό αυτό της αμαρτίας διότι, όπως λέει και ο άγιος Βασίλειος, «εάν τις το κακόν εν προσχήματι του αγαθού ποιή, διπλασίονος τιμωρίας εστίν άξιος» (P.G. τόμ. 32, σελ. 397). Ας ευχόμαστε να αποφύγουμε την τιμωρία αυτή και να κατορθώσουμε, με τη Χάρη του Θεού, τις αρετές για να απολαύσουμε τη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ.

Λόγος Β του Μ. Βασιλείου εις το άγιον Βάπτισμα, ερώτηση Η ("ει ευπρόσδεκτον εστί τω Θεώ το έργον της εντολής, μη ακολούθως κατ' εντολήν του Θεού γινόμενον") P.G, τόμ 31, σελ. 1600

Του Πρεσβ. Βασιλείου Σπηλιοπούλου

ΠΗΓΗ: egolpion.com

Απελπισία και Ορθόδοξο ήθος.

Βυθισμένος πλήρως στο μυστήριο της κατά Χριστόν ζωής, ο Άγιος Σιλουανός o Aθωνίτης συνέπασχε με όλους και με όλα: με τους ανθρώπους πού δεν γνωρίζουν τον Θεό, πού υποφέρουν λόγω της υπερηφάνειάς τους και στερούνται της Χάριτος, με τους λαούς πού στενάζουν από τον πόνο, την πείνα και τον πόλεμο.

Η αγάπη όμως πρέπει να συμβαδίζει με την ταπείνωση. Αυτό φαίνεται από ένα εξαίρετο γεγονός που συνέβη στην διάρκεια του πνευματικού αγώνα.

Μια νύχτα που βρισκόταν στο κελί του, εμφανίστηκαν οι δαίμονες, οι οποίοι τον περικύκλωσαν, όπου δεν μπορούσε ούτε να γονατίσει μπροστά στις εικόνες, για να προσευχηθεί.

Στην ικεσία του προς τον Θεό ο Άγιος Σιλουανός αναφερόταν για την απαλλαγή των δαιμόνων: «Κύριε βλέπεις ότι θέλω να προσευχηθώ μετά καθαρού νου, αλλ’ οι δαίμονες δεν με αφήνουν. Δίδαξόν με τί πρέπει να πράττω δια να μη με ενοχλούν;» Και ήκουσεν εν τη ψυχή την απάντησιν: «Οι υπερήφανοι πάντοτε ούτως υποφέρουν εκ των δαιμόνων». «Κύριε δίδαξόν με τί πρέπει να πράττω, ίνα ταπεινωθή η ψυχή μου», λέγει ο Σιλουανός. Και εκ νέου ήλθεν απάντησις εκ του Θεού εν τη καρδία: «Κράτει τον νουν σου εις τον άδην, και μη απελπίζου».

Η αναφορά «Κράτει τον νουν σου εις τον άδην» σύμφωνα με τον Γέροντα Σωφρόνιο είναι ότι επιτρέπει ο Θεός σε μεγάλες ασκητικές μορφές στον παρόντα βίο να γευθούν την πραγματική κατάσταση των βασάνων του άδου.

Σε αυτήν εμπερικλείεται η μετάνοια στην αρνητική της μορφή, στην μορφή της καταδίκης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στο βάθος της ψυχοσωματικής υπόστασης του ασκητού, που οδηγεί στην ριζική και συνεχόμενη ανανέωση της ψυχής τους.
Για τον Άγιο Σιλουανό αυτό σημαίνει ότι ασκητές που φθάνουν σε αυτήν την κατάσταση δια την καθάρσεως των παθών, έρχονται σε σημείο απελπισίας και δεν μπορούν να προχωρήσουν στον ασκητικό τους αγώνα.

Η γνώση ότι ο Κύριος αγαπά «απείρως», όμως διώχνει την απελπισία και την απόγνωση, που παρά ότι γεύεται τον βασάνων του άδου δεν εγκαταλείπει τον αγώνα. Ιδιαίτερη σημασία είναι η συνέχεια του λόγου του Χριστού «Και μη απελπίζου».

Είναι η θετική πλευρά της μετάνοιας η οποία βιώνεται ως δωρεά και ελευθερία. Η προτροπή αυτή δεν αφήνει τον άνθρωπο στον άδη, τον μεταφέρει και στην Βασιλεία του Θεού. Είναι μια κατάσταση της εμπειρίας της αγάπης και της ενέργειας της Ακτίστου χάριτος.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί στον άνθρωπο εκείνες τις προϋποθέσεις, όπου αλλάζουν ριζικά όλες οι σχέσεις προς τους ανθρώπους και στην κτίση.

Ό Άγιος Σιλουανός επαναλαμβάνει συνεχώς: ή ψυχή πού διακατέχεται από το Άγιο Πνεύμα θλίβεται όταν βλέπει τον άλλο να υποφέρει, ποθεί και γι' αυτόν και για όλον τον κόσμο την ίδια χάρη πού κι αυτή έλαβε.

Επιθυμεί όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν την ίδια ομορφιά, να μετανοήσουν, να δουν την δόξα του θεού, να ανακαλύψουν την ευσπλαχνία Του και να σωθούν.

Ο σκοπός είναι το κακό να εκδιωχθεί από την γη και να βασιλεύσει η ειρήνη. Ή αγάπη, η αληθινή αγάπη, δεν ανέχεται την απώλεια ούτε μιας ψυχής: «Ό αδελφός μας είναι ή ζωή μας. Θα δοξαστούν αυτοί πού, επειδή ήταν πλήρεις από την αγάπη του θεού, υπέμειναν τον πόνο όλου του κόσμου».

Από κει και ή διακαής προσευχή πού αναγράφεται και στην εικόνα του αγίου: «Δέομαι Σου έλεήμον Κύριε, ίνα γνωρίσωσι σε εν Πνεύματι άγίω πάντες οι λαοί της γης».

Στα νέα οικονομικά δεδομένα της καθημερινότητας μπορούσε κανείς μέχρι ένα σημείο να αντιμετωπίσει τα πράγματα μέσω μιας καταναλωτικής μανίας. Σήμερα όμως που στένεψαν τα οικονομικά, όσο ποτέ άλλοτε, ερχόμαστε να αντιμετωπίσουμε και τον εσωτερικό μας εαυτό. Ένα κενό από πνευματικά εφόδια που δύσκολα το αναγνωρίζουμε.

Η βοήθεια των Αγίων αφ’ ενός μας θεραπεύει με την υπομονή, γιατί είναι αλήθεια ότι η απελπισία, η απομόνωση μας φέρνουν σε μια αυτοεξέταση. Αφ’ ετέρου το «μη απελπίζου» του Αγίου Σιλουανού μας οδηγεί στην αναδιάταξη των προτεραιοτήτων μας.

Να γεμίζουμε με την ελπίδα της ανόρθωσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και είναι αλήθεια ότι αυτή η τραγικότητα της απελπισίας, μόνο άνθρωποι που βιώνουν τον πόνο, την δυστυχία του άλλου μπορούν να προσφέρουν λύσεις…..            http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3810&catid=20

ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΗΣ ΣΙΩΝ ΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

Η συντριβή τών Πρωτοκόλλων θα γίνει εδώ, στήν Ελλάδα, πού είναι καί το Νέο Ισραήλ τού Θεού σύμφωνα πάντα καί με τον αιώνιο λόγο του Χριστού  " Νύν εδοξάσθη ο Υιός τού ανθρώπου" όταν άκουσε ότι ήλθαν Έλληνες πού ζητούσαν να τον δούνε... 

Τά παραπάνω πρόσωπα ( καί κάποια άλλα πού λείπουν ), πού εσκεμμένως, ανικάνως, ή εκ παραδρομής μάς έτυχαν νά κυβερνούν αυτή την χώρα στά δύσκολα αυτά χρόνια θά έλθει καιρός  πού θα αποτελούν μιά θλιβερή ανάμνηση στήν Ελληνική Ιστορία... 

Καί θα χαθεί το όνομά τους για πάντα, όπως συνέβη καί άλλες φορές , όχι μόνο από την μνήμη τών ανθρώπων αλλά καί από τήν Βίβλο ζωής του Θεού πού θάναι καί το τραγικότερον... !

Κι΄ αυτό, γιατί οδήγησαν μιά Ορθόδοξη Χριστιανική χώρα σε πλήρη εξαθλίωση πνευματική καί οικονομική με χιλιάδες αυτοκτονίες καί απώλειες ψυχών, όσο καί άν αυτοί δεν το καταλαβαίνουν... 

Ἡ μεγάλη δικαίωσις τοῦ μακαριστοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως (Π.Ο.Ε.) καὶ τοῦ «Ορθόδοξου Τύπου» Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, ὁ ὁποῖος ἠσχολήθη μὲ τὸ θέμα καὶ ἔγραψε καὶ σχετικὸν βιβλίον μετὰ ἑρμηνευτικῶν σχολίων.

Ὅποιος μελετήσει τὰ πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών, τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν πρὶν ἀπὸ ἑκατὸν δέκα ἔτη θὰ διαπιστώση ὅτι αὐτὰ εὑρίσκουν πλήρη ἐπιβεβαίωσιν εἰς τὰς ἡμέρας μας.
Ἡ ἐπιβεβαίωσις ὅμως δικαιώνει καὶ τὸν ἱδρυτὴν τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως καὶ τοῦ «Ο.Τ.».

Εἰς αὐτὰ περιγράφεται ἡ σημερινὴ συμπεριφορὰ τοῦ τύπου, ἡ διάβρωσις τῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τοῦ Σιωνισμοῦ μέσῳ τοῦ ἑβραιομασωνισμοῦ, ἡ πρόκλησις οἰκονομικῶν κρίσεων εἰς τὰ Χριστιανικὰ κράτη καὶ ἡ συγκέντρωσις τοῦ χρυσοῦ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων τοῦ σιωνισμοῦ, ἡ ἀποκτήνωσις – ἀποβλάκωσις τῆς νεολαίας οὕτως ὥστε αὕτη νὰ μὴ ἀντιδρᾶ εἰς κρίσιμα ζητήματα.

Θὰ παραθέσωμεν ὡρισμένα ἀποσπάσματα ἐκ τῶν πρωτοκόλλων μὲ τὴν προτροπὴν νὰ προμηθευτῆτε ἀπὸ τὴν Π.Ο.Ε. τὸ σχετικὸν βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου. 

Τὴν γνησιότητα τῶν πρωτοκόλλων ἀμφισβητεῖ τὸ κεντρικὸν Ισραηλιτικὸν συμβούλιον. Τὰ ὅσα περιγράφονται ὅμως εἰς αὐτὰ, ἀνταποκρίνονται πλήρως εἰς τὴν σημερινὴν πραγματικότητα.

1)  Ὀ ρόλος τοῦ Τύπου...

Διὰ τὸν ρόλον τοῦ τύπου ἀναγράφονται εἰς αὐτὰ τὰ ἀκόλουθα: 

«ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ XII …ποιὸς εἶναι ὁ σημερινὸς ρόλος τοῦ τύπου; Χρησιμεύει νὰ ἐξάπτη τὰ πάθη τῶν μαζῶν καὶ νὰ συντηρῆ τὶς ἐγωϊστικὲς ἐπιδιώξεις τῶν κομμάτων.
Σήμερα δὲν ὑποστηρίζει τὸ δίκαιο, διαστρεβλώνει μὲ χίλιες ψευτιὲς τὴν ἀλήθεια καὶ κολακεύει τὶς ματαιοδοξίες. Γιὰ τὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων δὲν χρησιμεύει σὲ τίποτε. 

Ἐμεῖς θὰ τοῦ περάσουμε δυνατὰ χαλινάρια· τὸ ἴδιο θὰ κάνουμε καὶ στὰ ἄλλα ἔντυπα… θὰ μεταβάλλουμε τὴν Δημοσιότητα. …σὲ μία μεγάλη πηγὴ προσόδων γιὰ τὸ κράτος μας. … ἀνάμεσα στὰ ἔντυπα, ποὺ θὰ μᾶς ἐπικρίνουν, θὰ ὑπάρχουν καὶ μερικά, ποὺ θὰ τὰ ἐκδίδουμε καὶ θὰ τὰ κατευθύνουμε ἐμεῖς καὶ ποὺ θὰ ἐπικρίνουν καταστάσεις, ποὺ θὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀλλαγή τους. Μὲ λίγα λόγια: Τίποτε δὲν θὰ ἀνακοινώνεται στὸ κοινό, χωρὶς τὸν ἔλεγχό μας. 

Αὐτὸ τὸ τελευταῖο, τὸ ἔχουμε — σ᾽ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ — πετύχει καὶ σήμερα, μὲ τὰ διάφορα εἰδησεογραφικὰ Πρακτορεῖα, ποὺ συγκεντρώνουν ἀπ᾽ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, τὶς διάφορες εἰδήσεις καὶ τὰ νέα. Τότε, ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ Πρακτορεῖα θὰ βρίσκονται μόνον στὰ δικά μας χέρια, δὲν πρόκειται νὰ δίνουν στὴν δημοσιότητα, παρὰ αὐτά, ποὺ θὰ θέλαμε ἐμεῖς. … (τὸν τύπο) θὰ τὸν κτυπήσουμε ἀνελέητα — ὅπως καὶ κάθε ἔντυπο —μὲ κάθε εἴδους δασμοὺς καὶ ἐπιβαρύνσεις, ποὺ θὰ αὐξάνονται στὸ μέτρο, ποὺ θὰ αὐξάνεται καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν φύλλων κυκλοφορίας του… 

ἔτσι, οἱ φόροι, οἱ δασμοὶ καὶ οἱ διάφορες ἐπιβαρύνσεις, θὰ καταπραΰνουν τὶς φλογερὲς καὶ κούφιες ἐπιθυμίες τῶν ματαιόδοξων συγγραφέων καὶ ὁ φόβος τῆς τιμωρίας τους θὰ τοὺς ὑποχρεώσει νὰ μποῦν στὴν ὑπηρεσία μας…».

2)  Διὰ τὸν ἐπιούσιον άρτον τῶν Χριστιανῶν...

Εἰς τὸ κεφάλαιον XIII γράφονται μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἀνάγκη τῶν Χριστιανῶν γιὰ τὸν ἐπιούσιο, θὰ τοὺς ὑποχρεώση νὰ παρακολουθοῦν σιωπηλοὶ τὰ γεγονότα καὶ θὰ τοὺς κάνη ταπεινοὺς ὑπηρέτες μας… Μερικοὶ ἀνόητοι, ποὺ φαντάζονται τὸν ἑαυτό τους σὰν ὄργανα τοῦ πεπρωμένου, θὰ ριχτοῦν τότε μὲ πάθος πάνω στὰ “νέα” αὐτὰ προβλήματα, χωρὶς νὰ ὑποψιαστοῦν οὔτε τὸ γιατί, οὔτε τὸ πῶς ξεφύτρωσαν. 

Τὰ μεγάλα ζητήματα, τὰ ζητήματα δηλαδὴ καὶ τὰ μυστικὰ τῆς Πολιτικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι προσιτὰ καὶ κατανοητὰ παρὰ μόνο ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἐφεῦραν καὶ τὴν ἀνέπτυξαν πρὶν ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες καὶ τὴν κατευθύνουν ὡς τὰ σήμερα. 

Θὰ στρέψουμε καὶ αὐτῶν (τῶν λαϊκῶν μαζῶν) ἀλλοῦ τὴν προσοχὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τους. Θὰ τὶς κατευθύνουμε πρὸς τὶς διασκεδάσεις, τὶς γιορτές, τὴν πορνεία, τὰ τυχερὰ παιχνίδια, καὶ κάθε εἴδους ἀπολαύσεις.
Πολὺ σύντομα, ὅπως θὰ διαπιστώσετε, θὰ εἰσηγηθοῦμε, διὰ τοῦ τύπου, τὴν καθιέρωσι κάθε εἴδους διαγωνισμῶν, ἐκθέσεων καὶ ἐπιδείξεων στὸν τομέα τῆς τέχνης, τῶν σπὸρ κ.λπ. Τὸ ἐνδιαφέρον τους γι᾽ αὐτὰ τὰ μηδαμινὰ πράγματα, θὰ τοὺς κάνη ν᾽ ἀποτραβήξουν τὶς σκέψεις τους ἀπὸ φλέγοντα ζητήματα καί ἔτσι νὰ ἀναθέσουν σὲ μᾶς, νὰ καταπιαστοῦμε μ᾽ αὐτά. 

Πάντως ὁ ρόλος ὅλων αὐτῶν τῶν οὐτοπιστῶν τοῦ φιλελευθερισμοῦ, θὰ τελειώση ὁριστικά, μόνον τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀναγνωρισθῆ τὸ καθεστώς. Ὡς τὴν ἡμέρα ὅμως ἐκείνη ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀεροβάτες μᾶς εἶναι χρήσιμοι, μᾶς προσφέρουν ἄπειρες καὶ πολύτιμες ὑπηρεσίες, ὅπως ἔχουμε ἀποδείξει. Ὡς τὴν ἡμέρα ἐκείνη, δὲν πρέπει νὰ σταματήσουμε, οὔτε γιὰ μία στιγμή, νὰ παρακινοῦμε τὰ πνεύματα νὰ ἐπινοοῦν καὶ ἄλλες, πιὸ πολλές, πιὸ νέες, πιὸ ἀνεδαφικὲς καὶ πιὸ παράλογες, κοινωνικές, πολιτικές, φιλοσοφικὲς κ.λπ. θεωρίες, ποὺ ἐμεῖς θὰ τὶς χειροκροτοῦμε καὶ θὰ τὶς προβάλλουμε μὲ τὰ ὄργανά μας σὰν ἕνα ἅλμα, σὰν μία Πρόοδο τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος.

Πρόοδος!
Νὰ μία λεξούλα, ποὺ κρύβει τόση μαγεία καὶ τέτοιο μυστήριο, ὅσο καμία ἄλλη. Μ᾽ αὐτὴ τὴν τόσο μικρὴ λεξούλα ἐμεῖς καταφέραμε τόσα πολλὰ καὶ τόσα μεγάλα! Ὁδηγήσαμε τὴν ἀνθρωπίνη σκέψι σὲ τόση σύγχυσι, σὲ τέτοιο σκοτεινὸ ἀδιέξοδο καὶ σπρώξαμε τὴν ἀνθρωπότητα νὰ κυνηγᾶ τέτοιες χίμαιρες, πού… δὲν βρέθηκε οὔτε ἕνα, ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ “μεγάλα πνεύματα”, οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς θεότυφλους καὶ ἠλιθίους χριστιανοὺς “σοφούς”, νὰ ὑποψιαστῆ ὅτι κάτω ἀπὸ τὴν τόσο ἠχηρὴ αὐτὴ λέξι, κρύβεται μία τεράστια πλάνη, μία ἀπάτη μεγάλης ὁλκῆς, σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις καὶ ἐκδηλώσεις τῆς ἀτομικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς…».

3) Πῶς θὰ ἐκμηδενίσουν τὸ Χριστιανικὸν ἱερατεῖον...

Εἰς τὸ κεφάλαιον XVII γράφουν: «Ἔχουμε προνοήσει καὶ ἔχουμε πάρει ἀπὸ καιρὸ μέτρα … νὰ ἐκμηδενίσουμε τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἱερατείου πάνω στοὺς λαούς, προκαλώντας τὴν ἀποτυχία τῆς ἀποστολῆς του, ποὺ καὶ τώρα ἀκόμη ἀποτελεῖ σοβαρὸ ἐμπόδιο, στὴν ἐκπλήρωσι τῶν σχεδίων μας… Λίγα χρόνια μᾶς μένουν ἀκόμη, γιὰ νὰ δοῦμε τὴν πλήρη χρεωκοπία τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας. Μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες δὲν ἔχουμε ἀσχοληθεῖ ἀκόμα. Αὐτὲς θὰ ἐξαφανιστοῦν εὐκολώτερα ἀπὸ τὴν Χριστιανική, ὅταν θὰ ἔρθη ἡ κατάλληλη ὥρα…».

4) Αἱ οἰκονομικαὶ κρίσεις καὶ ἡ ἀπόσυρσις τοῦ χρυσοῦ...

Εἰς τὸ κεφάλαιον XΧ γράφουν: «Προκαλέσαμε στὰ χριστιανικὰ κράτη πολλὲς οἰκονομικὲς κρίσεις, μὲ τὸν σκοπὸ νὰ ἀποσύρουμε ἀπὸ τὴν κυκλοφορία τὸ χρυσὸ καὶ νὰ τὸν κλείσουμε στὰ χρηματοκιβώτιά μας ἢ στὶς τράπεζές μας. Ὅλα αὐτὰ τὰ τεράστια κεφάλαια, ποὺ στὴν πορεία τους, πρὸς τὶς τράπεζές μας, παρέσυραν καὶ τὰ ἀποθεματικὰ τῶν κρατῶν, παρέμεναν στάσιμα καὶ καραδοκοῦσαν τὴν κατάλληλη εὐκαιρία. 

Τὰ κράτη, μὴ μπορώντας νὰ ἀντλήσουν ἔσοδα ἀπὸ τὴν δική τους οἰκονομία καὶ πιεζόμενα νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ ἐπείγοντα προβλήματά τους, βρέθηκαν στὴν ἀνάγκη νὰ προσφύγουν σὲ δάνεια, δηλαδὴ στὶς τράπεζές μας. Ὅμως αὐτὰ τὰ δάνεια — ὅπως κάθε δάνειο — ἐπεβάρυναν τὰ οἰκονομικά τους μὲ πρόσθετες δαπάνες, μὲ τὴν πληρωμὴ δηλαδὴ τόκων. Ἔτσι τὰ κράτη ὑποδουλώθηκαν στὸ κεφάλαιο. 

Ἀπὸ τὴν στιγμή, ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε ἀποσύρει ἀπὸ τὴν κυκλοφορία τὴν πιὸ μεγάλη ποσότητα χρυσοῦ, ὁ ὑπόλοιπος ποὺ βρίσκεται στὴν διάθεσι τῶν κρατῶν, δὲν φτάνει νὰ καλύψη τὶς τεράστιες ποσότητες χαρτονομίσματος, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ νὰ κινηθῆ ἡ ἀγορά. Ἂς μὴ ἔχουμε αὐταπάτες!…

Τὰ δάνεια, τὰ ὁποιαδήποτε δάνεια, ἀποδεικνύουν τὴν ἀδυναμία τῶν κρατῶν, καὶ ἀποτελοῦν τὴν “Δαμόκλεια σπάθη”, ποὺ κρέμεται πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τῶν κυβερνήσεων, ποὺ ἀντὶ νὰ καταφύγουν σὲ μία πρόσκαιρη φορολογικὴ ἐπιβάρυνσι τῶν ὑπηκόων τους, ἔρχονται μὲ ἁπλωμένα χέρια νὰ ζητήσουν ἐλε- ημοσύνην ἀπὸ τοὺς τραπεζίτες μας. 

Τὰ δάνεια εἶναι βδέλλες, ποὺ δὲν ξεκολλᾶνε εὔκολα ἀπὸ τὰ σώματα τῶν κρατῶν. … κι αὐτὰ γιατί οἱ κυβερνῆτες τους ἔχουν συμφέρον νὰ προσφεύγουν στὰ δάνεια, ἐφόσον, μὲ τὶς προμήθειες ποὺ παίρνουν ἀπὸ τὴν σύναψί τους, ἐξυπηρετοῦν καὶ τὰ προσωπικά τους συμφέροντα. 

Ἐφόσον τὰ δάνεια ἦσαν ἀκόμα ἐσωτερικά, τὰ χριστιανικὰ κράτη, δὲν ἔκαναν τίποτ᾽ ἄλλο παρὰ νὰ μεταφέρουν τὸ χρῆμα ἀπὸ τὰ θυλάκια τῶν πτωχῶν στὰ θυλάκια τῶν πλουσίων. Ἀπὸ τὴν στιγμὴν ὅμως, ποὺ βρήκαμε καὶ ἐξαγοράσαμε τὰ πρόσωπα, ποὺ χρειαζόμαστε, γιὰ νὰ μεταφέρουμε τὰ δάνεια πάνω σὲ ξένα ἐδάφη, δηλαδὴ στοὺς τραπεζίτες μας, τότε ὅλος ὁ πλοῦτος τῶν κρατῶν διωχετεύτηκε στὰ θησαυροφυλάκιά μας καὶ ὅλοι οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ ἄρχισαν νὰ πληρώνουν σὲ μᾶς “φόρον ὑποτελείας”.

5) Τὰ ἐξωτερικὰ δάνεια...

Εἰς τὸ κεφάλαιον XΧI γράφουν: «Ἀναφορικὰ μὲ τὰ ἐξωτερικὰ δάνεια, … ἐνῶ ὡς τώρα ἐχρησίμευσαν, γιὰ νὰ γεμίζουν τὰ χρηματοκιβώτιά μας μὲ τὰ χρήματα τῶν χριστιανικῶν ἐθνῶν, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ ἐπικρατήση τὸ δικό μας παγκόσμιο καθεστώς, τὸ ἕνα καὶ ἑνιαῖο κράτος μας, δὲν θὰ ὑπάρχη πιὰ ξένο, ἐξωτερικό. Ἐμεῖς ἐκμεταλλευόμαστε τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἀδιαφορία τῶν χριστιανῶν καὶ εἰσπράττουμε διπλάσιο καὶ τριπλάσιο χρῆμα ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ δίνουμε σὰν δάνειο στὰ κράτη τους. Ὅταν ὅμως τελειώση ἡ κωμωδία, τότε διαπιστώνουν ὅτι τὸ δάνειο κατέληξε σὲ παθητικό, μεγάλο παθητικὸ μάλιστα.

Τὸ δάνειο ἔχει κιόλας ἐπιβαρυνθεῖ μὲ τόκους, πού, γιὰ νὰ πληρωθοῦν, χρειάζονται καινούργια δάνεια, ποὺ μεγαλώνουν τὰ κρατικὰ χρέη, καὶ φτάνουν νὰ ἔχουν προορισμὸ νὰ καλύπτουν μόνον τοὺς τόκους καὶ τὰ ἄλλα ἔξοδα τοῦ δανείου. Τότε ἐπιβάλλεται καινούργια φορολογία, ποὺ μποροῦμε νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε παθητική, ἀφοῦ τὰ ἔσοδά της χρησιμοποιοῦνται ὄχι γιὰ ἔργα ἢ ἄλλες κρατικὲς λειτουργίες, ἄλλα γιὰ νὰ καλυφθῆ τὸ παθητικό, ποὺ ἄφησε τὸ δάνειο στὸν Κρατικὸ προϋπολογισμό».

6) Καὶ πάλιν διὰ τὸν χρυσόν...

Εἰς τὸ κεφάλαιον XΧII γράφουν: «Κρατᾶμε στὰ χέρια μας τὴν μεγαλύτερη δύναμι τοῦ σημερινοῦ κόσμου: τὸν χρυσό. Εἴμαστε σὲ θέσι, μέσα σὲ δύο μέρες, νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὶς κάσσες μας ὁποιαδήποτε ποσότητα ἀπὸ αὐτόν, θελήσουμε.
Μὲ ποιὸ ἄλλο λοιπὸν μέσον, θὰ μπορούσαμε νὰ ἀποδείξουμε τὴν παντοδυναμία μας, κι ἀκόμη, ὅτι ὁ Θεὸς διάλεξε τὴν δική μας φυλή, γιὰ νὰ κυριαρχήση στὸν κόσμο;».

Εἰς τὸ βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Χαραλάμπους Βασιλοπούλου δημοσιεύονται, ὡς εἴπομεν,ἀποσπάσματα ἐκ τῶν πρωτοκόλλων μετὰ ἑρμηνευτικῶν σχολίων. Εἰς αὐτὰ θὰ εὕρητε καὶ τὴν πολιτικὴν τῶν Σιωνιστῶν διὰ τὴν ἀκίνητον περιουσίαν τῶν Χριστιανῶν καὶ πολλὰ ἄλλα ἐνδιαφέροντα.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1988  6 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_13.html  

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΧΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ...

Γιατί φεύγει ο νούς μου στην προσευχή; Πολύ υποφέρω...

"...Γνωρίζω, ότι είναι μεγάλη η δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια, ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος, ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή.

Για όλους αυτούς τους λόγους μου αρέσει η προσευχή, θέλω να προσεύχομαι· και να προσεύχομαι σωστά, με καθαρή την ψυχή μου, με πίστη στην καρδιά, με συγκεντρωμένο το νου.

Δυστυχώς όμως τόσο συχνά διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνω. 

Δεν μπορώ να συγκεντρώσω το νου, έστω και για λίγη ώρα, στην προσευχή. Κάνω το σταυρό μου και ξεκινώ. Λέω λίγα λόγια και χαίρομαι γι’ αυτό. Άρχισε η συνομιλία μου με τον Θεό. Τι όμορφα που είναι! Πόση χαρά νιώθω, όταν σκέπτομαι ότι μ’ ακούει ο Θεός, ο πανάγαθος Πατέρας, που όλα τα γνωρίζει, όλα τα μπορεί και μόνο το καλό μου θέλει! 

Όμως, δυστυχώς...! 

Σύντομα φεύγει ο νους! Μόλις το καταλάβω, τον συμμαζεύω στην προσευχή. 

Όμως ξανά σε λίγο διαπιστώνω ότι βρίσκομαι αλλού και αρχίζω πάλι να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια της προσευχής και να μιλήσω στον άγιο Θεό. Δεν περνά λίγη ώρα και κάτι απ’ όσα με απασχολούν έρχεται και πάλι να κερδίσει το νου. 

Το συνειδητοποιώ σύντομα και διερωτώμαι με λύπη: Τι προσευχή είναι αυτή;

Αχ, αυτός ο νους! Ταχύτατος, ασυγκράτητος! Καλπάζει, φεύγει, μετατίθεται από το ένα στο άλλο, από τη γη στον ουρανό, από την Αμερική στην Αυστραλία, από τον ήλιο μας μέχρι την άκρη του σύμπαντος, από το παρόν στο μέλλον, και με την ίση ευκολία στο παρελθόν, στα χρόνια του Χριστού, και από εκεί ακόμη πιο πίσω, μέχρι την αρχή της δημιουργίας. 

Και όλα αυτά περνούν μπροστά μου πολύ γρήγορα και μετακινούμαι από το ένα στο άλλο σε μια μόνο στιγμή. 

Όσο ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου καλύπτω τεράστιες αποστάσεις στο χώρο και στο χρόνο, στα παλιά και στα σύγχρονα, στα πλησιέστερα και στα πιο μακρινά. Με το νου. Το ταχύτερο μέσο μεταφοράς! Πώς να τον συμμαζέψεις, να τον συγκρατήσεις; Πώς να δαμάσεις τον ατίθασο νου;
Και το χειρότερο είναι ότι δεν κινείται μόνο ταχύτατα ο νους. 

Κινείται και επικίνδυνα, πάει και εκεί που δεν πρέπει, εκεί που κινδυνεύει η καθαρότητά του, εκεί όπου είναι η αμαρτία! 

Και αυτό μπορεί να το κάνει και στις πιο ιερές ώρες, και στον πιο άγιο τόπο. Να βρίσκεσαι στην ιερότατη ώρα της θείας Λειτουργίας, μέσα στον άγιο τόπο του ναού, και να σκέφτεσαι αυτά που δεν πρέπει! Να πνίγεται ο νους από σκέψεις μνησικακίας, εκδικητικότητος, κενοδοξίας, φιλοπρωτίας, σαρκικότητος και κάθε άλλης βρωμερής αμαρτίας! Είναι, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, «ταχυπετές όρνεον καί αναιδέστατον», κινείται γρήγορα και πηγαίνει αναιδώς και εκεί που δεν είναι επιτρεπτό. 

Είναι ένα βρώμικο χασαπόσκυλο, «φιλομάκελλος κύων καί φιλόβρωμος».

Έχει ο νους μας την τάση να κινείται στα χαμηλά, σ’ αυτά που δεν μας ταιριάζουν, στα αμαρτωλά. «Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ», λέγει ο Θεός (Γεν. η’ 21). «Ἔγκειται», στρέφεται η διάνοια του ανθρώπου «ἐπὶ τὰ πονηρὰ», μάλιστα «ἐπιμελῶς», και έπιπλέον «ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Με την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διεστράφη το εσωτερικό του. 

Γι’ αυτό και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πηγαίνει ο νους μας στα αμαρτωλά, ενώ με πολύ κόπο μπορεί κανείς να τον οδηγήσει στα ανώτερα και πνευματικά. Κάτι χάλασε μέσα μας και αναπτύχθηκε στην ψυχή μας η ροπή προς το κακό. Αυτή η ροπή είναι που επηρεάζει συχνά και σκοτίζει το νου. Γι’ αυτό και δεν αντέχει ο νους πολύ στην προσευχή και φεύγει.
Υπάρχει όμως και κάποια άλλη αιτία αυτού του κακού. 

Είναι ο πονηρός δαίμων, ο διάβολος. Αυτός είναι τελείως σκοτισμένο πνεύμα, ανεπανόρθωτα διεστραμμένος, σκέπτεται μόνο το κακό, δεν μπορεί να σκεφθεί το αγαθό. Και η κακία του τον ωθεί να πολεμεί τον άνθρωπο για να τον παρασύρει στο κακό. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι σκέψεις οι αμαρτωλές και η διάσπαση του νου στην προσευχή έρχεται ως αποτέλεσμα δικών του επιθέσεων.  

Μετακινείται ο νους από το αγαθό κι πέφτει σε ποικίλους λογισμούς που το μολύνουν, που τον αποσπούν από τη προσευχή και δεν τον αφήνουν ν’ ανεβεί ελεύθερος στον Θεό. Μάλιστα μπορεί κάποτε ο διάβολος να φέρει και καλές σκέψεις την ώρα της προσευχής, προκειμένου να μας αποσπάσει την προσοχή. Γιατί η προσευχή τον καίει και δεν αντέχει τη δύναμή της. 

Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει η προσευχή, μπορεί να χρησιμοποιήσει και καλούς λογισμούς. Και αφού μ’ αυτό τον τρόπο πάρει τον νου από την προσευχή, στη συνέχεια θα επιχειρήσει και με κατά μέτωπον επίθεση με πονηρούς λογισμούς, να κάνει τη ζημιά.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή της αδύναμης ψυχής μας; 

Πώς πρέπει να ενεργήσουμε ώστε να ανεβάσουμε την ποιότητα της προσευχής, ώστε η συνομιλία μας με τον Θεό να γίνεται χωρίς παρεμβολές, να μην καταντά μία ψυχρή, ράθυμη και τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος;  

Πώς η προσευχή μας θα γίνεται «μετ’ ἐκτενείας, μετά ὀδυνωμένης ψυχῆς, μετά συντεταμένης διανοίας», δηλαδή με επίμονη και εκτενή προσπάθεια, με ψυχή που πονάει, με τη διάνοια σταθερή και με έντονο αγώνα προσηλωμένη; «Αὕτη ἐστίν ἡ πρός τόν οὐρανόν ἀναβαίνουσα» προσευχή, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.


ΠΗΓΗ:  http://www.agioritikovima.gr

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ...

                            

Ο γέροντας Ιλαρίων Αργκάτου ( + 2006 )...

"...Έρχονται δύσκολοι καιροί επειδή λιγόστεψε ή πίστη. Εξ' αιτίας της φτώχειας, οι άνθρωποι θα πουλήσουν την ψυχή τους για τροφή και ρούχα. Ό κόσμος θα γίνει κακός, θα εξαφανιστεί ή αγάπη και το έλεος μεταξύ των ανθρώπων. Ιερείς και λαϊκοί θα γίνουν ένα, και δεν θα υπάρχει κάποιος να καθοδηγήσει τούς πιστούς. 

Οι πιστοί δεν θα μπορούν να βρουν τον ποιμένα, ούτε και τον σωστό δρόμο. Θα κυβερνάει το χρήμα και ή επιθυμία να κάνουν περιουσίες.Κανείς δεν θα φροντίζει για τις ψυχές των ανθρώπων. 

Όλα θα περιοριστούν σε μία απλή συναλλαγή. 

Όλοι θα αδιαφορούν για την σωτηρία τους, για την πίστη, δεν θα έχουν φόβο Θεού, το καθήκον, ή υποχρέωση, ή ευθύνη θα είναι άγνωστες έννοιες. Όλα θα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα.

Ό ένας θα πουλάει τον άλλον, ή κακία στον κόσμο θα είναι ανυπόφορη... 

Θα ζήσουμε τούς έσχατους καιρούς. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολα θα είναι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τί περιμένει εμάς και τα παιδιά μας...

Τα παιδιά μας σε αυτούς τούς δύσκολους καιρούς θα είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, επειδή οι γονείς σήμερα δεν διδάσκουν στα παιδιά τον φόβο τού Θεού και την ντροπή προς τούς ανθρώπους. Γι' αυτόν τον λόγο θα πέσουν θύματα πολλών κακών...

 Μητέρες μην αφήσετε τα παιδιά σας να τα παρασύρει το κύμα αυτού του διεφθαρμένου αιώνα. Θα κλαίτε αιώνια πού δεν σώσατε τα παιδιά σας και θα τα κάνετε υιούς της γέενας του πυρός. Εάν σταματούσε ή αμαρτία στον κόσμο και οι άνθρωποι μετανοούσαν δεν θα ζούσαμε εμείς τώρα τούς έσχατους καιρούς...

Γέροντας Ιλαρίωνας Άργκάτου ( +2006 )

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ORTHODOX HERITAGE VOL 11 ISSSUE 07-08
ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ  

Στάρετς Σαμψών: Την ώρα πού ή Θεία Λειτουργία τελείται στην γη, στο Ναό, τελείται και μια άλλη λειτουργία στον Ουρανό.

Η Θεία Λειτουργία
Την ώρα πού ή θεία λειτουργία τελείται στην γη, στο Ναό, τελείται και μια άλλη λειτουργία στον Ουρανό.
Αυτό το έδειξε ό Θεός σε έναν άνθρωπο σε κάποιο μοναστήρι.
Είχε διακόνημα να καθαρίζει τον πρόναο του καθολικού της Μονής. Ένας άλλος νεαρός μοναχός σκούπιζε τον χώρο από την Ωραία Πύλη μέχρι την πύλη της Εκκλησίας. Την ίδια ώρα γινόταν ή λειτουργία. Προσευχόταν λοιπόν για τον εαυτό του, όπως μπορούσε, με την απλότητα της καρδιάς του. Ξαφνικά στρέφει το βλέμμα του προς τα άνω και βλέπει τον ουρανό ανοιχτό και μια Αγία Τράπεζα. Μπροστά στην Αγία αυτή Τράπεζα ήσαν τρεις αρχιερείς γονατιστοί. Παράπλευρα έστεκε μια χορωδία με απερίγραπτη ομορφιά. Γινόταν ή θεία λειτουργία. Ολόκληρη. Την τελούσαν άγιοι ιεράρχες. Ιεράρχες σαν τους Βασίλειο, Γρηγόριο και Ιωάννη, σαν τους Αθανάσιο και Κύριλλο, τους οικουμενικούς διδασκάλους.
Έστάθη ό μοναχός περισσότερο από μισή ώρα ακίνητος και έβλεπε. Σαν να είχε μαρμαρώσει! Όταν ή λειτουργία τελείωσε και οί αδελφοί έφευγαν από την Εκκλησία, είδαν τον μοναχό αυτό να στέκει ακόμα ακίνητος. Ή σκούπα του είχε φύγει από τα χέρια. Σαν στήλη άλατος! Μουσκεμένος από τα δάκρυα. Κυριολεκτικά μουσκεμένος! Τον πήραν με προσοχή από το χέρι και, χωρίς να τον ερωτήσουν τίποτε, τον επήγαν στο κελί του. Έμεινε και στο κελί του μερικές ώρες σαν αποβλακωμένος. Μετά ήρθε ό πνευματικός. Τον ησύχασε. Και όταν συνήλθε, τον επήγε στον ηγούμενο. Και εκεί, μπροστά στον ηγούμενο, τα είπε όλα, Οσα είδε.
Να γιατί δεν πρέπει να χάσκετε.
Να γιατί σας λέγω, πώς πρέπει να έχετε πάντοτε νίψη. Μην ασχολείσθε με την κουζίνα σας! Με τίποτε να μην ασχολείσθε! Αν είσθε έξω από την Εκκλησία, να κάθεστε σε μια ακρούλα και να προσεύχεσθε. Να διαβάζετε το Ευαγγέλιο- τον Κανόνα στον γλυκύτατο Ίησοϋ’ την Παράκληση. Καλύψατε την ώρα. Να αρχίζετε στις 10:00′ και να τελειώνετε στις 12:30′. Ό πατριάρχης μας αυτήν την ώρα κάνει την λειτουργία. Συνήθως στις 12:20′ κοινωνεί. Δέκα λεπτά θέλει να κοινωνήσει ό ίδιος. Μετά κοινωνεί τους συλλειτουργούς ιερείς και διακόνους. Και περίπου στις 12:35 πηγαίνει στο κατάλυμα του, όπου και του προσφέρουν κάτι να ποιεί. Και εκεί διαβάζει την Ευχαριστία. Την διαβάζει μόνος του.
Ό γεροντότερος πρωτοπρεσβύτερος στέκει και περιμένει να τελειώσει. Γιατί ό Πατριάρχης δεν θέλει να ανακατεύονται στις προσευχές του άλλοι. Ό αγιότατος Πατριάρχης Αλέξιος την Ευχαριστία την διάβαζε πολύ αργά. Έκανε περίπου δέκα λεπτά. Διάβαζε. Διάβαζε. Ξαναδιάβαζε. Ήταν άνθρωπος προσευχής. Μεγάλος άνθρωπος προσευχής. Και όταν την χόρταινε πια, έγνεφε να του πάρουν το βιβλίο. Τότε έρχεται ό πρωτοπρεσβύτερος και του δίνει κάτι να πιεί. Πίνει μια γουλιά, σκουπίζει λίγο το στόμα του, παίρνει ένα μικρό κομματάκι κατακλαστό (αντίδωρο) και… αυτό είναι όλο! Μετά έρχονται οί ιερείς να πάρουν την ευχή του! Τι ειρηνικός άνθρωπος ήταν! Όλο με το χαμόγελο! Κατέβει τώρα στην γη! Μα και στην μαύρη γη όρθιος στέκει!
Αυτές τις ώρες, να τις έχετε ιερές. Να μην ασχολείσθε με τίποτε. Και ποτέ – μα ποτέ να μη βρίσκεσθε στην κουζίνα σας! Να μην ασχολείστε ούτε καν να επιβλέπετε κάτι! Με τίποτε! Τις Κυριακές και τις Μεγάλες Εορτές. Τις δώδεκα εορτές. Τις Δεσποτικές και τις Θεομητορικές εορτές. Τις εορτές των μεγάλων εορταζόμενων Αγίων. Των Αγίων Αρχαγγέλων. Του προστάτου σας Αγίου, του οποίου φέρετε το όνομα. Αν αυτά τα τόσο απλά δεν τηρούμε, θα τον χάσομε τον φόβο του Θεού. Και όταν τον χάσομε, θα καταντήσομε ως ό εθνικός και τελώνης, άθεοι. Τόσο πολύ αδειάζομε, ώστε να καταντάμε ως ό εθνικός και ό τελώνης.
Κάποιος ιερομόναχος λειτουργούσε.Στο «τα Αγια τοις Αγίοις» αναπήδησε από το άγιο Ποτήρι μια φλόγα

Δεν κατέβηκε ή φλόγα. Αναπήδησε!
Και αυτό συνέβη στις ήμερες μας τις πονηρές: στην εποχή της αποστασίας. Και ήταν ένας τυχαίος ιερομόναχος.
Ερώτηση: Βέβαια εμείς δεν το βλέπομε. Όμως κατεβαίνει και τώρα σε κάθε λειτουργία πυρ από τον Ουρανό;
Απάντηση: Πώς όχι; Μόνο πού δεν το βλέπομε με τα σωματικά μας μάτια. Μα και δεν θα μας ωφελήσει να το ιδούμε. Γιατί είμαστε υπερήφανοι, ματαιόδοξοι, φιλόδοξοι. Και θα μας έβλαπτε. Και τους διαβόλους για τον ίδιο λόγο δεν τους βλέπομε. Γιατί δεν θα μας ήταν ωφέλιμο. Μπορεί και να υπερηφανευόμαστε. Βέβαια μπορεί και να γινόμαστε έτσι ακλόνητα πιστοί. Μα θα υπερηφανευόμαστε! Και όποιος αισθάνεται πνευματική αυτάρκεια, καταφρονεί την πίστη.
Να ένα ενδιαφέρον, περίπλοκο και δύσκολο ζήτημα: Ποια είναι ή συμμετοχή του λαϊκού, του κάθε ανθρώπου, του μη Ιερωμένου, στην λειτουργία;
Συνήθως να πώς μετέχετε! Συνήθως την λειτουργία δεν την παρακολουθείτε, όπως πρέπει! Γιατί δεν παρακολουθείτε την κάθε λέξη από αυτά, πού ψάλλουν και διαβάζουν! Ουσιαστικά συμμετέχετε μόνο με την αισθητή σας ύπαρξη, με την σωματική παρουσία σας! Για αυτό και τόσο σπάνια παίρνετε από την λειτουργία παρηγοριά, χαρά, ξανάνιωμα.
Επάνω από όλα πρέπει να φροντίζετε να έχετε ειρήνη. Άμα έλθεις στην λειτουργία, χωρίς να έχεις ειρήνη, πώς θα λάβεις χαρά; Μετά χρειάζεται και ή συμμετοχή: Να παρακολουθείτε δηλαδή ένα-ένα τα λόγια, πού ψάλλομε και διαβάζαμε.
Να αγωνίζεσθε να προσέχετε. Να μη επαφίεσθε στην διάθεση της στιγμής. Να αγωνίζεσθε να την υπερνικάτε αυτήν την συναισθηματική διάθεση, αυτό το παράλογο ξεπέταγμα. Μόνο τότε θα μπορέσετε να παρακολουθείτε και να καταλαβαίνετε τα λόγια. Και ποτέ να μη χάνετε την αίσθηση, ότι ευρίσκεστε ενώπιον του Κυρίου. Ή αίσθηση αυτή μερικές φορές είναι μόνο του νου, ενέργεια νοερή, χωρίς συμμετοχή των συναισθημάτων. Ό συναισθηματισμός στην θεία λατρεία είναι κάτι το ξένο στην Ορθοδοξία. Να γιατί και ή χορωδιακή μας ευρωπαϊκή μουσική συχνά μας εμποδίζει στην προσευχή μας! Γιατί εισάγει στη ζωή μας το στοιχείο του συναισθηματισμού.
Επάνω από όλα πρέπει να φροντίζομε, ή προσευχή να γίνεται μέσα μας. Τα λατρευτικά άσματα απλώς πρέπει να είναι το περιβάλλον, μέσα στο όποιο αναπτύσσεται! Αν δεν αρχίσει ή προσευχή να γίνεται μέσα μας, ποτέ δεν θα μπορέσομε να μπούμε μέσα στον εαυτό μας. Να γιατί είναι τόσο έντονη ή σύσταση, και να πηγαίνομε στην Εκκλησία, και να ασχολούμεθα με την ευχή του Ιησού. Όταν κουραζόμαστε από την ευχή, τρέχομε στην θεία λατρεία. Όμως προσοχή. Δεν θα είναι ορθόδοξο, να αποφεύγομε συστηματικά κάθε είδους συναισθηματική συμμετοχή στην λατρεία.

Ακούτε συχνά, ότι είναι αξιοσύστατη ή συμμετοχή όλου του λαού στην ψαλμωδία. Ή κοινή ψαλμωδία δεν προκαλεί τόσο εντόνους συναισθηματισμούς, όσο ή πολυφωνική μουσική.
Να γιατί ό απλός λαός, πού δεν καταλαβαίνει την πολυφωνική και την κλασσική μουσική, προσεύχεται! Ενώ ή λεγομένη ίντελιγκεντσια, οι κουλτουριάρηδες, πού αγαπούν την κλασσική μουσική, προσεύχονται μόνο συναισθηματικά! Και έτσι, δεν παίρνουν ποτέ από την προσευχή τους χάρη και παρηγοριά. Όλη ή ουσία της συμμετοχής μας στην λατρεία έγκειται, στο ότι πρέπει οπωσδήποτε να σπρώξομε τον εαυτό μας, να αισθάνεται την κάθε λέξη των ευχών και των ασμάτων μας- με άλλα λόγια, να προσεύχεται νοερά…
Πρέπει να μάθομε, να προσευχώμεθα! “Όχι να διαβάζομαι. Να προσευχώμεθα!
Πρέπει να προσευχώμεθα με απλότητα και φυσικότητα. Σαν να κουβεντιάζουμε. Να μην αφήνομε ποτέ την ανάγνωση μας να καταντάει μηχανική. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με δουλειά. Πολλή δουλειά. Συνεχή και αδιάκοπη δουλειά. Επίμονη δουλειά. Δουλειά επάνω στον εαυτό μας.
Και να παρακαλούμε: «Δίδαξε με, Κύριε, να προσεύχομαι. Δεν ξέρω να προσεύχομαι». Αυτός ό στεναγμός, αυτός ό λυγμός, πρέπει να βγαίνει χρόνια από το στόμα μας. Και ό Κύριος θα μας επισκεφθεί. θα έλθει ξαφνικά. Θα διανοίγει ό νους μας. Και θα μας αποκάλυψη το μυστικό: πώς πρέπει να προσευχώμεθα, και Τι είναι ή προσευχή.
Μερικές φορές αυτό το μυστικό μας αποκαλύπτεται μέσα στην λειτουργία, όταν κοινωνούμε των αγίων μυστηρίων. Και άλλοτε στο σπίτι μας. Μας αποκαλύπτεται μετά από συνεχή και επίμονο στεναγμό: «Μάθε με, Κύριε, να προσεύχομαι! Δίδαξε με να προσεύχομαι! Μόνο να διαβάζω ξέρω. Να προσεύχομαι, δεν ξέρω»! Και ό Κύριος θα μας διδάξει, και Τι είναι ή προσευχή και πώς πρέπει να προσευχώμεθα. Μα τότε θα χρειασθεί, συ να φύλαξης πια τον εαυτό σου από κάθε θανάσιμη αμαρτία και κάθε απροσεξία… και να παρακαλείς, να μη σου ξαναπάρει ό Θεός το χάρισμα το μεγάλο αυτό απόκτημα αυτόν τον αγιασμό της καρδιάς και του νου.
Γνώριζα ένα ιερέα, πού δεν μπόρεσε ποτέ να μάθη να προσεύχεται.
Μια φορά λοιπόν, την ώρα πού κοινωνούσε, επήρε το άγιο Σώμα του Κυρίου μας με το αριστερό του χέρι, το έβαλε επάνω στο δεξί, όπως συνήθως το βάζομε, και άρχισε να διαβάζει, όπως συνήθως, την ευχή: «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ». Όταν την τελείωσε άρχισε, ενώ από τα μάτια του έρεαν σαν ποτάμι τα δάκρυα, να παρακαλεί θερμά και ταπεινά: «Μάθε με, Κύριε, να προσεύχομαι. Δεν έμαθα ακόμη να προσεύχομαι. Απλώς διαβάζω τις ευχές. Δεν ξέρω καθόλου να προσεύχομαι».
Το πρόσωπο του εφωτίσθη από ένα τέτοιο αόρατο φως, όπως ό ίδιος έλεγε, και μέσα του άνοιξε ένας άλλος νους. Άρχισε τότε να διαβάζει για δεύτερη φορά το «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ», χωρίς να σηκώνει τα μάτια του από το άγιο Σώμα του Κυρίου. Ό Διάκονος το παρατήρησε, ότι δεν σηκώνει τα μάτια του από το Σώμα του Κυρίου. Τον πλησίασε και του ψιθύρισε: «Άντε, Δέσποτα. Ό κόσμος περιμένει».
Τελείωσε το Κοινωνικό. Έγινε ένα χάσμα σιγής. Το καταλαβαίνει, πώς πρέπει πια να κοινωνήσει. Μα δεν μπορεί! Όσο κι αν προσπαθεί! Όσο κι αν το θέλει! Στέκει σαν να τάχε χαμένα, σαν να έγινε στήλη άλατος. Γιατί κατάλαβε, Τι είναι ή προσευχή!
Σαν να αναστήθηκε.
Σαν να ξύπνησε από ένα παράδοξο ύπνο.
Από τότε κλαίει ασταμάτητα. Και ποτέ πια δεν μπόρεσε να στρέψη το βλέμμα του στο Πανάχραντο Σώμα του Κυρίου μας.
 Στάρετς Συμεών-Έκδοση Ι.Μ.Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1995.                 http://fdathanasiou.wordpress.com/2013/09/15/%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%84%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CF%88%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CE%AE-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF/

Νεες νουθεσίες Αμβρόσιου προς Χρυση Αυγή: «Δεν με ακούσατε και σας πήρε ο κατήφορος».

ΧΔιακόπτουμε τη σιωπή μας προσωρινά, για να υψώσουμε φωνή διαμαρτυρίας! Προχθές, δηλ. στις 18 Σεπτεμβρίου ε.έ. στην Αμφιάλη του Πειραιώς δολοφονηθηκε ο Παύλος Φύσσας, ο οποίος ανήκε στο χώρο της αριστεράς. Προηγήθηκε λογομαχία μέ οπαδούς ή στελέχη της Χρυσής Αυγής και -όπως λέγεται- κάποιος απ΄αυτούς τον μαχαίρωσε και τελικά τον εφόνευσε!

Το έγκλημα, λοιπόν, ο φόνος, η αφαίρεση της ζωής, όχι μόνο ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟ δεν συγχωρείται, αλλά και οδηγεί σταθερά στην διάλυση του κοινωνικού ιστού! Κατά την περίοδο του Συμμοριτοπολέμου, περίοδο την οποία για να ξεπλύνουν την ντροπή τους ωνόμασαν μετα ταύτα "περίοδο του εμφυλίου πολέμου", το σύνθημα, που κυριαεχούσε ήταν "αδερφός τον αδερφό να σκοτώνει"!!!! Ήταν το τραγούδι της εποχής! Ήμασταν τότε μικρό παιδί καί ακόμη στα αυτιά μας αντηχεί παράδοξα!                

Εάν λοιπόν οπαδοί της Χρυσής Αυγής εξετέλεσαν εν ψυχρώ τόν άνθρωπο, γεγονός για το οποίο δικαίως δημιουργήθηκε τόσο παραλήρημα από τα ΜΜΕ, είναι κατακριτέοι! Λυπούμεθα για λογαριασμό τους! Το έγκλημα δεν λύνει προβλήματα! Απλώς τα πολλαπλασιάζει!

έκδοση "ξενικής κατοχής"- οδηγούν τόν Ελληνικό Λαό σε εσωτερικό διχασμό! Έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα σχέδιά τους για την πλήρη διάλυση της Ελλάδος. Δύο τρόποι προσφέρονται, για να το κατορθώσουν: είτε μία πολεμική σύρραξη με την γείτονα Τουρκία, είτε μία εσωτερική αναταραχή, η οποία θα οδηγήσει σε κοινωνική εξέγερση ή -με άλλα λόγια- σε ένα νέο εμφύλιο πόλεμο!

Τα πράγματα δείχνουν, ότι οδηγούμεθα πλέον προς αυτή την δεύτερη εκδοχή!

Ως ταπεινός Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας ποιούμεθα έκκληση πρός όλους: και προς τους Κυβερνώντες και προς την Αντιπολίτευση και προς τον Ελληνικό Λαό:

Παύσατε πύρ! Γαληνεύσατε τις ψυχές σας! Αγαπηθήτε ο ένας με τον άλλο! Μπορεί να έχουμε διαφορετικές ιδέες και πολιτικες τοποθετήσεις, αλλά πρέπει να αγαπιώμαστε! Στην αληθινή Δημοκρατία όλα τα πολιτικά σχήματα και συστήματα χωράνε! Ένα μόνο δεν χωράει, δηλ το μίσος, η κακία, ο διχασμός, η εκδίκηση! Όλα αυτά αποτελούν ένα και το αυτό πράγμα.

Στην Εκκλησία μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εχθρό μας! Αλλά ο Έλληνας, και άν ακόμη ανήκει σε ένα διαφορετικό από εμάς πολιτικό χώρο ή σχήμα, είναι ΑΔΕΛΦΟΣ μας! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εχθρός μας!

Ελάτε, λοιπόν, στην Εκκλησία! Ενωθήτε με τον Κύριό μας και Σωτήρα Χριστό! Αγιάσατε τις ψυχές σας! Μόνον έτσι και μόνο τότε θα καταλιαγιάσουν τά πάθη και θα ειρηνεύσουν οι ψυχές μας.

Εγράψαμε παλαιότερα, ότι εάν η Χρυσή Αυγή διορθώσει μερικές ιδεολογικές τοποθετήσεις της και εάν επίσης διορθώσει μερικές περιπτώσεις ακραίας συμπεριφοράς ωρισμένων τουλάχιστον Μελών της, θα μπορούσε να αναδειχθεί η "γλυκειά ελπίδα" στους δυσχειμέρους τούτους καιρούς, τους οποίους διερχόμεθα!

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΑΝ! Και να το αποτέλεσμα! Εισπράττουν πλέον την γενική κατακραυγή! Εν τούτοις στούς κόλπους της Χρυσής Αυγής υπάρχουν πολλά σοβαρά πρόσωπα! Ας αναλάβουν, λοιπόν, τον ρόλο, που τους ανήκει! Καί μάλιστα χωρίς αναβολή, αφού τώρα πιά τους πήρε ο κατήφορος!

Αλλοιώς ο Θεός ας βάλει το χέρι Του! Ο Θεός πλέον σώζοι την Ελλάδα από τον καταστροφικό κατήφορο του εθνικού διχασμού!        ΣΧΟΛΙΟ: Ετοιμάζουμε ήδη άρθρο από βιβλία της δεκαετίας του 70 που έχουμε ήδη στα αρχεία μας,για τον επερχόμενο διχασμό ή εμφύλιο σπαραγμό για τον οποίο ελπίζουμε ο Θεός να μην το επιτρέψει.          

  Η ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΟΞΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΣΤΟΜΟΣ ΡΟΜΦΑΙΑ γράφτηκε από τον Ιερομόναχο Νείλο Σωτηρόπουλο κατά τα έτη 1964-1965 και παρότι περίμεναν τα γεγγονότα για το 1985 περίπου,τα βλέπουμε να εκτυλίσονται στις ημέρες μας.Γνώριζαν πραγματικά πάρα πολλά για τις ημέρες τους από τα σημερινά γεγγονότα και τα είχαν καταθέσει στα βιβλία τους.            http://orthodoxathemata.blogspot.gr/2011/12/blog-post_7601.html    

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Το άθρο γράψαμε στις 28 Δεκεμβρίου 2011 και ευχόμαστε να μην επαληθευτεί ως προς τον εμφύλιο σπαραγμό.Τον πόλεμο στην Συρία που καθυστερεί,και μετά από αυτόν στο Ιράν αλλά και σε όλη την Μ.Ανατολή είναι πλέον γνωστά..Επ'ευκαιρία όμως της παρεμβάσεως  του Μητροπολίτη Αιγιαλείας Αμβρόσιου το επαναφέρουμε. Με κλικ πάνω στις εικόνες θα εμφανιστούν σε μεγενθυμένο παράθυρο.

Άνθιμος: Απειλούν τη ζωή μου.

Σε μια σοβαρή καταγγελία προχωρά ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος δημοσιοποιώντας πληροφορίες ότι υπάρχει πιθανή απειλή κατά της σωματικής του ακεραιότητας. Το θέμα αναδεικνύει με λεπτομέρειες στην κυριακάτικη έκδοσή της η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Αγγελιοφόρος».


Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ υποστήριξε ότι οι αστυνομικές αρχές έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και ένα χρόνο ζητώντας από τον ιεράρχη να λάβει πρόσθετα μέτρα ασφαλείας για κάθε ενδεχόμενο.



Ο κ. Άνθιμος είναι γνωστός για τα πύρινα κηρύγματά του και για τις συχνές αναφορές του στα εθνικά θέματα, όπως το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, την Τουρκία και τη Θράκη.

Όπως υποστήριξε ο ιεράρχης σε τηλεοπτικές του δηλώσεις θα ενταθούν τα μέτρα ασφαλείας του με την παραχώρηση επιπλέον ανδρών της αστυνομίας που θα επιφορτιστούν με την προστασία του.        http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=262720&catID=11

Γιατί οι χριστιανοί δεν ψάχνουν να βρουν το Άγιο Πνεύμα;

-Θέλω να σας ρωτήσω πάτερ.Γιατί οι χριστιανοί δεν ψάχνουν να βρουν το Άγιο Πνεύμα,δεν γνωρίζουν το Άγιο Πνεύμα;

-π.Σαββάτιος:Επειδή οι άνθρωποι αναμίχθηκαν με τον ''κόσμο'' και τις πράξεις του κόσμου τούτου και αντι να φέρουν την Εκκλησία στον κόσμο,έφεραν τον ''κόσμο''στην Εκκλησία.''Εν ειρήνη προέλθωμεν''-αντί να μετεφέρουν εκείνοι  στον ''κόσμο'' το πνεύμα της ειρήνης,το οποίο λαμβάνουμε από τον Χριστό στη Θεία Λειτουργία,έφεραν τον ''κόσμο''στην Εκκλησία.Ετσι αφου ''μαγαριστήκαμε''και καλοσυνηθίσαμε με τα του κόσμου

θεωρήσαμε πως αυτό είναι χριστιανισμός,αλλά ο χριστιανισμός είναι κάτι πιο βαθύ,πιο συνταρακτικό.

 Αφού λοιπόν θεωρούν πως ότι έχουν είναι αρκετό και πως ότι αυτοί κάνουν είναι χριστιανισμός και εκκλησιαστική ζωή,δεν ψάχνουν πια να βρουν το Άγιο Πνεύμα.Πλανώνται όμως οικτρά. Υπάρχουν πολλοί που ''είναι έτσι'',αλλά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όταν ρωτήθηκε:«Γιατί εμείς δεν θα σωθούμε;Μόνο οι καλόγεροι στα βουνά»; τους απάντησε με πνευματική ειρωνεία:«Ποιός σας είπε πως όλοι θα σωθούν»;

 Έτσι και εμείς,πέφτουμε στην παγίδα της αυτοϊκανοποίησης,της επάρκειας.Να μην πέφτουμε στον πειρασμό να βάζουμε στην άκρη τους αγίους και και το Ευαγγέλιο και να λέμε:«Αυτό ήταν κάποτε,σήμερα ζούμε σε άλλες εποχές,αυτά δεν γίνονται.Η ατμοσφαιρα της εποχής μας επιβάλλει έναν άλλον τρόπο ζωής και θα πρέπει να προσαρμοστει σε αυτόν η Εκκλησία»

Εξαιτίας του γελοίου αυτού πειρασμού,οι άνθρωποι έφτασαν να μην ψάχνουν να βρουν το Άγιο Πνεύμα και χαραμίζουν τη ζωή τους.Σηκώνονται το πρωί για να πάνε στην Εκκλησία-τουλάχιστον κάνουν αυτόν τον κόπο-αλλά πολλές φορές δεν ξέρουν γιατί το κάνουν...

Απόσπασμα από συνέντευξη του ιερομονάχου Σαββατίου Μπαστοβόϊ

πηγή

http://proskynitis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_19.html

Έσκισε την εικόνα της Παναγίας προκαλώντας τρόμο σε πιστούς που προσευχόντουσαν.

Φώναζε «η Μαρία δεν έχει καμία εξουσία πάνω μας» και έσκισε την εικόνα της Παναγίας προκαλώντας την έκπληξη των πιστών που βρισκόντουσαν στον Ναό εκείνη τη στιγμή.

Η αστυνομία που κλήθηκε από τους πιστούς έφθασε εξαιρετικά σύντομα στο σημείο, πριν ο δράστης προφτάσει να φύγει και τον συνέλαβε.

Όλα αυτά συνέβησαν στην πρωτεύουσα των Η.Π.Α., Ουάσινγκτον, όπου εμβρόντητοι οι ενορίτες του Ναού της Παναγίας που ανήκει στην κοπτική - αιθιοπική Εκκλησία είδαν τον άγνωστο άνδρα να επιτίθεται στην εικόνα της Θεοτόκου.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ο άνδρας είναι άγνωστος στα μέλη της ενορίας ενώ είναι άγνωστο το θρήσκευμα του και οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη.

15.000 ευρώ σε όποιον βρει το... ιερό χέρι.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, μοναστήρι φτάνει στο σημείο να επικηρύξει ιερόσυλους! Το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 15.000 ευρώ προσφέρει η Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας Ναυπάκτου σε όποιον βοηθήσει να βρεθεί το κλεμμένο χέρι του Αγίου Πολυκάρπου, πρώτου επισκόπου Σμύρνης. Το ιερό λείψανο είχε κάνει φτερά πριν από περίπου έξι μήνες και από τότε οι μοναχοί του μοναστηριού αλλά και οι πιστοί, αγανακτισμένοι και παράλληλα στενοχωρημένοι από τη μεγάλη απώλεια, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να βρεθεί.
Ο εκπολιτιστικός σύλλογος της περιοχής της Αμπελακιώτισσας, από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο πλευρό των μοναχών και εμμένει στην απόφασή του για αμοιβή με 15.000 ευρώ σε όποιον γνωρίζει κάτι σημαντικό που θα βοηθήσει να επιστραφεί το άγιο χέρι πίσω στη βάση του.
Το Μοναστήρι της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας βρίσκεται πάνω από το ομώνυμο χωριό, σε απόσταση περίπου 16 χιλιομέτρων από την Ανω Χώρα και είναι γνωστό για την εικόνα της Θεοτόκου, τα λείψανα του χεριού του Αγίου Πολυκάρπου, τον χρυσοκέντητο επιτάφιο και το παραδοσιακό πανηγύρι που γίνεται κάθε Δεκαπενταύγουστο. Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή ιδρύθηκε το 1455, όταν ένας βοσκός από το χωριό βρήκε μια εικόνα της Παναγίας κάτω από ένα δέντρο που σώζεται ακόμα και σήμερα! Λέγεται ότι η εικόνα αυτή προερχόταν από το χωριό Αμπελάκια Θεσσαλίας, το οποίο λεηλάτησαν οι Οθωμανοί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολη.Ο πρώτος ναός χτίστηκε το 1456, ενώ από το 1475 στη μονή βρισκόταν η λάρνακα με το δεξί χέρι του Αγίου Πολυκάρπου.                
               Σημειώνεται ότι μέσα στο χωριό της Αμπελακιώτισσας βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος διαθέτει ένα ξυλόγλυπτο τέμπλο εκπληκτικής τέχνης που κατασκευάστηκε στα 1748.

http://www.espressonews.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF/%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%B6/121189/15000-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9

Ο Βουλευτής που ζήτησε να μπει εικονοστάσι στη Βουλή.

Μια ασυνήθιστη πρωτοβουλία για τα δεδομένα της Βουλής των Ελλήνων ανέλαβε ο βουλευτής Ημαθίας των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστας Γιοβανόπουλος. Με επιστολές του προς τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου Ευάγγελο Μεϊμαράκη ζήτησε την ανάρτηση της εικόνας του Θεού στην αίθουσα της Ολομέλειας και την κατασκευή εικονοστασίου στον χώρο της Βουλής, χωρίς να έχει λάβει ακόμη καμία απάντηση.

«Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε τον περασμένο Μάρτιο (η πρώτη επιστολή), συνεχίστηκε στα τέλη Μαΐου (δεύτερη επιστολή) και η τελευταία ήταν στις αρχές του Σεπτέμβρη (τρίτη επιστολή)» λέει αποκλειστικά στη «δημοκρατία» ο κ. Γιοβανόπουλος.

«Πέρυσι ένιωσα την ανάγκη να ανάψω ένα κεράκι, τότε ξεκίνησε η ιδέα (για τις επιστολές), μίλησα με τον πρόεδρο του κόμματος, τον κ. Καμμένο, και έτσι έστειλα την επιστολή» μας λέει. Φαίνεται ότι το αίτημα του κ. Γιοβανόπουλου είχε μεγάλη απήχηση και σε πολλούς βουλευτές άλλων κομμάτων.

«Ηρθαν βουλευτές και από τη Δεξιά και από την Αριστερά και μου είπαν, είμαστε μαζί σου, καλά έκανες, με υποστήριξαν και ακόμη με υποστηρίζουν» σημειώνει ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Οσο για την έκβαση των επιστολών του;

«Δεν έχω ιδέα πώς θα το χειριστεί ο πρόεδρος της Βουλής. Ωστόσο, νιώθω ότι ίσως αυτή η πρωτοβουλία είναι ένα πρώτο βήμα που μπορεί να ενώσει όλους εμάς οι οποίοι έχουμε κοινή αντίληψη για την έννοια πατρίδα». Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αναφορικά με δηλώσεις βουλευτών για το μάθημα των Θρησκευτικών και των Αρχαίων Ελληνικών δεν τον αφήνουν αδιάφορο.

«Ως πολίτης διάβαζα και αγανακτούσα με τις δηλώσεις του Κίσινγκερ για το ότι πρέπει ο Ελληνας να πληγεί στις πολιτισμικές του ρίζες, δηλαδή τη γλώσσα και τη θρησκεία, και στα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα. Μπαίνοντας στη Βουλή, ανατριχιάζω αν θα πρέπει να αλλάξω το όνομα του Κίσινγκερ και να βλέπω ονόματα Ελλήνων βουλευτών κάτω από δηλώσεις με ολόιδιο περιεχόμενο (με αυτές του Κίσινγκερ)» υπογραμμίζει, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία «στον σημαντικό προορισμό και στην ιστορική αποστολή της ελληνικής γλώσσας».

Οι επιθέσεις αυτές, όπως τόνισε, «είναι παντελώς άτοπες. Οταν βλέπω σε αυτή τη συγκυρία για τη χώρα επιθέσεις στο φρόνημα του ελληνικού λαού, πιστεύω ότι πρέπει να ψαχτεί σε βάθος όποιος πριονίζει τα θεμέλια στα οποία βασίζεται ο οικουμενικός ελληνισμός».

Αρχηγός της Εθνικής Χάντμπολ

Ο κ. Γιοβανόπουλος διανύει την πρώτη του θητεία στη Βουλή των Ελλήνων στον στίβο της πολιτικής.

Στον στίβο του αθλητισμού, όμως, διέπρεψε στο άθλημα της χειροσφαίρισης (χάντμπολ), καθώς διετέλεσε επί σειράν ετών αρχηγός των Εθνικών ομάδων Χάντμπολ αλλά και της ομάδας του Φιλίππου Βεροίας, της πόλης όπου και γεννήθηκε, με την οποία κέρδισε πολλά πρωταθλήματα και Κύπελλα Ελλάδος.

«Το γεγονός ότι γύρισα την Ευρώπη με το εθνόσημο στο στήθος μού έδωσε μια ρεαλιστική ισχύ, που με βοήθησε στο να βρίσκομαι εδώ (στη Βουλή) και να υπερασπίζομαι Θερμοπύλες» σημειώνει.

* Το κείμενο του Βασίλη Σπυρόπουλου, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία