
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορική διάσταση στη συζήτηση που έχει ανοίξει στην Τουρκία γύρω από τη Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά δίνει ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ, μέσα από άρθρο του στο Geopolitico.gr.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, μέσα σε μια περίοδο μεγάλης ανομβρίας, συνέβη στην Καρπασία κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο. Τουρκοκύπριοι της Γαληνόπορνης ζήτησαν από τους Ελληνοκύπριους γείτονές τους στο Ριζοκάρπασο να φέρουν τις εικόνες τους για να προσευχηθούν όλοι μαζί για βροχή. Στην παλιά εκκλησία της Αγίας Άννας ο χότζας του χωριού γονάτισε δίπλα στους Ορθόδοξους ιερείς και η κοινή δέηση στράφηκε προς τον Θεό, την Παναγία, την Αγία Άννα και τον Απόστολο Ανδρέα.
Τα πιο σημαντικά χριστιανικά κειμήλια είναι αντικείμενα που σχετίζονται άμεσα με το μαρτύριο του Χριστού, γνωστά και ως κειμήλια του Πάθους. Σε αυτά περιλαμβάνονται η Σινδόνη του Τορίνο, το Ακάνθινο Στέφανο, ο Αληθινός Σταυρός, η Ιμάντας του Κυρίου, η Λόρδη του Λογγίνου, τα καρφιά με τα οποία καρφώθηκε το σώμα του Ιησού στον σταυρό, το Άγιο Δισκοπότηρο, το Πέπλο της Βερονίκης και πολλά άλλα αντικείμενα.

Το 363 μ.Χ επί Ιουλιανού του Παραβάτη και με την υποστήριξη του οι Εβραίοι επιχείρησαν για πρώτη και τελευταία φορά την ανέγερση του Τρίτου Ναού αλλά η γη πήγε να τους καταπιεί και τους λιθοβολούσε και τους πέταγε φωτιά!! O B Nαός είχε καταστραφεί επί Τίτου του Ρωμαίου το 70 μ.Χ.
Τον 1ο αιώνα μ.Χ. μι. Η θανατική ποινή στην επαρχία της Ιουδαίας δεν εκτελέστηκε
Ενώ η ημερομηνία γέννησης του Ιησού Χριστού συζητείται εδώ και αιώνες, η ώρα της ανάστασής του θεωρείται πλέον σχεδόν βέβαιη. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το θαύμα που περιγράφεται στη Βίβλο πιθανότατα συνέβη στις 5 Απριλίου του 33 μ.Χ.
Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν Ρωμαίος έπαρχος της Ιουδαίας του οποίου η βασιλεία σημαδεύτηκε από μαζική βία και εκτελέσεις. Ο Πόντιος Πιλάτος έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που καταδίκασε τον Ιησού Χριστό σε θάνατο.
Ο ίδιος έκανε δημόσια μια συμβολική χειρονομία και έπλυνε τα χέρια του, καθιστώντας σαφές ότι η ευθύνη για την εκτέλεση ενός αθώου βαραίνει τον λαό. Τι του συνέβη όμως μετά τον θάνατο του Χριστού και πώς τελείωσε η ζωή του;..
Ο Αρχιερέας συγκέντρωσε όλα τα σπουδαία άτομα της Ιερουσαλήμ και των περιχώρων για να έχει τη γνώμη τους πως θα νυμφευθεί η Παρθένος Μαρία.
Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν,συμφώνησαν ομόφωνα να ζητήσουν τη βοήθεια του Κυρίου και τη συμβουλή του γι' αυτό το θέμα.Αφού λοιπόν προσευχήθηκαν,ο Αρχιερέας αποχώρησε,σύμφωνα με το συνήθη τρόπο,για να συμβουλευτεί τον Θεό.Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν Ρωμαίος έπαρχος της Ιουδαίας του οποίου η βασιλεία σημαδεύτηκε από μαζική βία και εκτελέσεις. Ο Πόντιος Πιλάτος έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που καταδίκασε τον Ιησού Χριστό σε θάνατο.
Ο ίδιος έκανε δημόσια μια συμβολική χειρονομία και έπλυνε τα χέρια του, καθιστώντας σαφές ότι η ευθύνη για την εκτέλεση ενός αθώου βαραίνει τον λαό. Τι του συνέβη όμως μετά τον θάνατο του Χριστού και πώς τελείωσε η ζωή του;..
«Ποιος θάνατος, τάχα, να είναι λιγότερο ανώδυνος; Του αποκεφαλισμού ή της αγχόνης;» ρωτούσε ο Πατριάρχης λίγο πριν τον φρικτό θάνατό του.
Μια διεθνής ομάδα αρχαιολόγων έφερε στο φως στοιχεία που θα μπορούσαν να λύσουν ένα από τα μεγάλα μυστήρια της βιβλικής αρχαιολογίας, συνδέοντας μια τοποθεσία στην έρημο με ιστορικά χωρία της Βίβλου. Η ανακάλυψη υποστηρίζει το ιερό κείμενο, στο οποίο αναφέρεται.
"Έχεις νιώσει ποτέ μικρός μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση; Σήμερα, σου φέρνω μια ιστορία που θα ενισχύσει την πίστη σου και θα αφυπνίσει το θάρρος σου! Θα εξερευνήσουμε την απίστευτη αφήγηση του Μιχαήλ, του αρχαγγέλου πολεμιστή, και θα ανακαλύψουμε πώς ο Θεός μας προετοιμάζει για φαινομενικά αδύνατες μάχες. 💪
Ο Ηρώδης Α’, ο επονομαζόμενος και Μέγας, υπήρξε Βασιλίας της Ιουδαίας από το 37 π.Χ. μέχρι και το έτος της Γέννησης του Ιησού Χριστού. Η άνοδος του Ηρώδη του Μεγάλου στον θρόνο του βασιλείου της Ιουδαίας σηματοδοτεί την αρχή της Ηρωδιανής Δυναστείας.
![]()
Η ιστορία των Μάγων στην Καινή Διαθήκη, παρά τη σύντομη αναφορά της, έχει αναπτυχθεί σημαντικά με την πάροδο των αιώνων, ενώ οι θρησκευτικές και πολιτισμικές ερμηνείες της αντικατοπτρίζουν την εξέλιξη της χριστιανικής παράδοσης και της τέχνης.

Από το Ἡμερολόγιο τοῦ Ἰβᾶν Στάρτσκωφ, ὑπολοχαγοῦ Β’ τάγματος τοῦ Σοβιετικοῦ στρατοῦ