Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Χριστός είναι δίπλα, κοντά μας και δια των Αγίων Του. Μας στηρίζει, νοιάζεται για εμάς, βάζει «πλάτη» στα δύσκολα, παρηγορεί, θεραπεύει. Δεν πρέπει να μας διακατέχει φόβος, ανησυχία, ανασφάλεια. Την Τετάρτη (1η Ιουλίου) η Εκκλησία εόρτασε τούς Αγίους Αναργύρους, τους κατά σάρκα αδελφούς, Κοσμά και Δαμιανό.
Ὁ παππούλης Γεράσιμος καὶ ὁ ἀφηγούμενος εἶχαν κοινό τους φίλο τὸν Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πολὺ πιστὸς Χριστιανὸς καὶ εἶχε βιώσει μιὰ ἰδιαζόντως μεγάλη δοκιμασία μὲ τὸν 13χρονο πρωτότοκο γιό του. Τὸ παιδὶ τοῦ Ἀθανάσιου ἔσβηνε ἀπὸ καλπάζοντα καρκίνο μέσα σὲ ἕνα μεγάλο νοσοκομεῖο τῶν Ἀθηνῶν.
Κάποια φορά είπα στον πνευματικό μου ότι «ανατρέχοντας την ζωή μου, στα μεγάλα θέματα, βλέπω ότι ποτέ δεν είχα το δικαίωμα της επιλογής... Ήταν σαν μονόδρομος, να ακολουθήσω συγκεκριμένα πράγματα!» μου απάντησε
Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ Βʹ (2ᾳ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμην ποιούμεθα τῆς ἐν τῇ Ἁγίᾳ σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐν Βλαχέρναις, ἐπὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου, καὶ Βηρίνης τῆς αὐτοῦ γυναικός.
Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον
῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.
1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)
1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου
2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)
3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου
3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου
ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.
Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι’ ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι’ ας είναι γελοίος, επίσημος κι’ ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι’ ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι’ ας είναι κουφιοκέφαλος.
Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να
Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης,
Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφέας
Τάδε λέει ὑπάνθρωπος = παλιάνθρωπος – παλιοτόμαρο ποὺ ἔχει μέσα του καὶ κρύβει τὸ δηλητήριο τῆς ἀχαριστίας… πού φανερώνει, ἄνθρωπο μοχθηρὸ – κακὸ – ἀνήμερο καὶ ἀπολίτιστο ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ λέγεται Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ Εὐαγγελικὸς νόμος ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο φαινόμενο ποὺ λέγεται ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ.
«Ἄν
ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό
ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια… Ἡ Ἐθνική μας ὑπόσταση εἶναι
ζυμωμένη μέ τήν Ὀρθοδοξία. Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία
ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό μηχανισμό σάν ὑποκατάστατος
μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τά σύμβολα τῆς αὐτοκρατορίας τά κράτησε
ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς. Καί
μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί
ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς… Καί σωστά τὄκανε, πώς σέ κρίσιμες
ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια τῆς
σκλαβιᾶς».
~Στρατής Μυριβήλης~
Ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἔδωσαν στὸν Γέροντα Ἰωσὴφ δύο Κύπριοι ἡλικιωμένοι μοναχοὶ στὴν Νέα Σκήτη καὶ ὁ ἴδιος τὴν ὀνόμασε «Παντάνασσα». Τὰ φωτοστέφανα τὰ πρόσθεσε ὁ Γέροντας μὲ σχέδιο τοῦ Φώτη Κόντογλου. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ Γέροντας σὲ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ἔζησε. Ὅταν δὲ ὁ ἴδιος ἦλθε στὴν Ι. Μ. Βατοπαιδίου τὴν ἔδωσε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.
