ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ
ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Είναι τα πάθη κακά από τη φύση τους ή γίνονται κακά εξαιτίας της χρήσης τους; Εννοώ δηλαδή την ηδονή και τη λύπη, την επιθυμία και τον φόβο, καθώς και όλα όσα ακολουθούν αυτά.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:
Αυτά τα πάθη, όπως και τα υπόλοιπα, δεν δημιουργήθηκαν εξαρχής μαζί με την ανθρώπινη φύση· γιατί, αν είχαν δημιουργηθεί μαζί της, θα αποτελούσαν στοιχείο του ίδιου του ορισμού της φύσεως.
«Ἀρσένιε, πότε φεύγουμε; Ἀργοῦμε» ρώτησε τὸν συνασκητή του ὁ γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής. Ἦταν ἄνοιξη τοῦ 1959. Ὁ Γέροντας εἶχε μπεῖ στὰ ἐξήντα δύο χρόνια. Το σῶμα του ἦταν ταλαιπωρημένο ἀπὸ τὶς ἀσκήσεις καὶ ἡ ὑγεία του κλονισμένη. Τοὺς τελευταίους μῆνες ἡ δύσπνοια τὸν ταλαιπωροῦσε πολύ.
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΚΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝ ΠΟΛΕΜΩ
ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
+++
Ένας προσκυνητής συνομιλεί με έναν Αγιορείτη γέροντα για τους καθημερινούς σεισμούς στο Άγιο Όρος, κάτι που οδηγεί σε συζήτηση για την πνευματική τους σημασία και σε μια προφητεία για έναν μελλοντικό μεγάλο σεισμό που λέγεται ότι θα φτάσει τους 9,5 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ.
Το φαινόμενο του γέροντα Ταυρίωνα, και άλλων όπως αυτός, πιστοποιούσαν πως η Αγία Ρωσία δεν είχε εξαφανιστεί, πως θα ανασταινόταν, και η ανάσταση της Ρωσίας, όπως ο π. Σεραφείµ Ρόουζ δήλωσε πολλές φορές, δεν θα είχε επιπτώσεις στη Ρωσία µόνο: από αυτό εξαρτάται η µοίρα ολοκλήρου του κόσμου.
Στη σύλληψη ενός αλλοδαπού παραθεριστή προχώρησαν οι αστυνομικές Αρχές στη Θάσο, μετά από περιστατικό φθοράς στο σχοινί της καμπάνας εκκλησίας στη Σκάλα Καλλιράχης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, μέσα σε μια περίοδο μεγάλης ανομβρίας, συνέβη στην Καρπασία κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο. Τουρκοκύπριοι της Γαληνόπορνης ζήτησαν από τους Ελληνοκύπριους γείτονές τους στο Ριζοκάρπασο να φέρουν τις εικόνες τους για να προσευχηθούν όλοι μαζί για βροχή. Στην παλιά εκκλησία της Αγίας Άννας ο χότζας του χωριού γονάτισε δίπλα στους Ορθόδοξους ιερείς και η κοινή δέηση στράφηκε προς τον Θεό, την Παναγία, την Αγία Άννα και τον Απόστολο Ανδρέα.
.jfif)
Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-8-1988]
[Α32]
Τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς τὸν βασανίζει τὸ ἐρώτημα: τί θὰ γίνει μὲ μᾶς καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸ θάνατο; Μία σαφῆ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν βροῦμε. Ἀλλὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀποκαλύπτουν αὐτὸ τὸ μυστικό.
Χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν το νησί – Η ιστορία της εικόνας, τα τάματα και η βαριά μνήμη της «Έλλης»
Η Τήνος βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο του εορτασμού του Δεκαπενταύγουστου, με χιλιάδες πιστούς να κατακλύζουν το νησί για να προσκυνήσουν τη Μεγαλόχαρη, να εκπληρώσουν ένα τάμα ή να ανάψουν ένα κερί. Η μεγάλη γιορτή της Παναγίας κορυφώνεται με τη Θεία Λειτουργία και τη λιτάνευση της εικόνας στους δρόμους της Χώρας, σε μια ημέρα όπου η πίστη, η παράδοση και η ιστορική μνήμη της «Έλλης» συναντώνται.
Απάντηση σε μια επιστολή
Του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκ. Αχρίδος
Μιὰ φορά, ἐνῶ ἀποστήθιζε νοερὰ τὴν παράκληση τῆς Παναγίας, βάδιζε στὴν ὁδὸ Καρπενησίου-Λαμίας, ἀρκετὰ πιὸ κάτω ἀπὸ τὴν κλινική Τσεκούρα πρὸς Παγκράτι κι ἕνας ἀπρόσεκτος νεαρός ὁδηγὸς αὐτοκινήτου τὸν χτύπησε στὸν γοφὸ καὶ τὸν ἔριξε κάτω στὴν ἄσφαλτο μὲ δύναμη, τὸ δὲ καλυμμαύχι του ἐκτινάχτηκε καὶ κύλησε σὰν μπάλα δεκάδες μέτρα τὸν κατήφορο. Σηκώθηκε, χωρὶς νὰ πάθει τίποτα, τοῦ ἔφεραν τὸ καλυμμαύχι του καὶ συνέχισε τον δρόμο γιὰ τὸ ἔργο του. Μερικοὶ ἀγανάκτησαν κι ἤθελαν νὰ συλλάβουν καὶ νὰ καταγγείλουν τὸν ὁδηγό, μὰ δὲν τοὺς ἄφησε.
Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΙΔ´ (14ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Μιχαίου. (η´ αἰ. π.Χ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τὰ προεόρτια τῆς κοιμήσεως τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τῆς εἰς τὸ Ἱερὸν Παλάτιον ἐπανακομιδῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ο πατήρ Ιερώνυμος (Τιχομίροφ) συχνά μιλούσε για τον πατήρ Ιωάννη ως έναν αληθινό πρεσβύτερο. Όσον αφορά τη δύναμη της πνευματικής του επιρροής, συνέκρινε τον πατήρ Ιωάννη με τον γέροντα Συμεών: «Είμαστε όλοι αδύναμοι άνθρωποι και μόλις επιστρέψαμε από το μέτωπο. Τα κεφάλια μας βουίζουν από σκέψεις. Αλλά θα πήγαινες στον γέροντα και θα διάβαζε την ευχή της άφεσης, και αυτό ήταν όλο - η σιωπή και η ειρήνη εγκαθίστανται τόσο στην ψυχή όσο και στο μυαλό σου. Και ο ήλιος λάμπει ξανά και η ζωή συνεχίζεται».
Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας, ένας από τους εξέχοντες ασκητές της Αιγύπτου του 4ου αιώνα, διακρινόταν για τη σπάνια σοφία και την ευγένειά του. Κάποτε είχε δώσει το παράδειγμα ενός εκπληκτικά λεπτού και ευαίσθητου ιεραποστολικού έργου, στο οποίο η σταθερότητα της χριστιανικής μαρτυρίας συνδυαζόταν με πολύ προσεκτική στάση απέναντι σε ανθρώπους που είχαν διαφορετικές απόψεις.
