Ο Πυρουνάκης ….χόρτασε τον πεινασμένο, ….πεινούσε για δικαιοσύνη! Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης ΖΕΙ!!!Με τις αυξήσεις στο κονκλάβιο βγήκε ο Πυρουνάκης από τον τάφο του! Αυξήσεις στο ιερατείο 90% όταν στενάζει ο λαός….Μας θύμισαν άλλες εποχές. ;Άλλωστε η χούντα ήταν αυτή που πρώτη μισθοδότησε το κλήρο κι έδωσε παχυλές αμοιβές στο ιερατείο για να το προσεταιριστεί… Το κράτος έχει ανάγκη από συγχωροχάρτια…εξαγορά αμαρτιών στον 21ο αιώνα στην Ορθοδοξία..
Το τεράστιο κοινωνικό έργο τον 21ο αιώνα δεν το έκανε μητροπολίτης με παχυλό μισθό αλλά πολύτεκνος παπάς που μάλιστα ήταν πάντα υπό διωγμό.Γιατι ο Θεός και η αγιαστική του Χάρη είναι αυτή που αυξάνει ο Χριστός ειναι ο πολλαπλασιαστής των αρτων και όχι οι ανώνυμες εταιρίες. Αυτά αναφορικά με τον αντίλογο που λέει καλά κάναν και δώσανε λεφτά στους μητροπολίτες θα πιάσουν τόπο θα κάνουν αγαθοεργίες. Η με την ίδια λογική ας δώσουν και στο λαό λεφτά να γίνει κι αυτός αγαθοποιος..Όλα τα άλλα είναι σοφιστείες..To ιερατείο θέλει σύστημα καστών;
Ο π. Γεώργιος ήταν πάντα παρών στο ανθρωπιστικό προσκλητήριο σε 2 χούντες μια Κατοχή αλλά και στη μεταπολίτευση ως το τέλος. Παρέδωσε τεράστιο κοινωνικό έργο είναι από τους λίγους που με τη ζωή του πληρεί τα κριτήρια της Κρίσης ”πείνασα και μου δώσατε να φάω,… ήμουν φυλακισμένος και με επισκεφθήκατε κλπ”.. Στην Κατοχή οργάνωσε συσσίτια για τα παιδιά και τους απόρους και κατασκηνώσεις, εξασφαλίζοντας την επιβίωση 10.000 ανθρώπων. Στην Κατοχή με την οργάνωσή του, τη “Φιλική Εταιρεία Νέων”, σώζει από τον χαμό 5.000 παιδιά.
Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης ΖΕΙ!! Είχε σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξη του… Αλλά πριν κάποιες μέρες ο γέροντας τον είδε νοερά με την κατάλευκη γενειάδα του να φέρει την ιερατική του περιβολή και ακούστηκε φωνή ο Πυρουνάκης!! Με έκανε κοινωνό της εμπειρίας του κι απόφασισα να του κάνω αυτή την αναφορά.. Οι δίκαιοι ζώσιν εις τον αιώνα.. (επί του πνευματικού πιεστηρίου) άλλη η δικαιοσύνη του Θεού κι άλλη των ανθρώπων..
Ο Πυρουνάκης ….χόρτασε τον πεινασμένο, ….πεινούσε για δικαιοσύνη! Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης ΖΕΙ!!! Με τις αυξήσεις στο κονκλάβιο βγήκε ο Πυρουνάκης από τον τάφο του! Μας θύμισαν άλλες εποχές….Παραθέτουμε επίκαιρο κείμενο από τη ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ που τον υπερασπίτηκε επί χούντας: ” Η Εκκλησία που μεταβλήθη σε ορντινάτσα του Καίσαρα μπορεί να έχει Ιερατείο με υπαλληλική ιδιότητα ( επί χούντας μισθοδοτήθηκε ο κλήρος), Μητροπολίτες με παχυλές απολαβές, μια καλή θέση δίπλα στον Άρχοντα, αλλά να μην έχει αξίωμα να έχει πλήρωμα! το ποτήρι της πικρίας του λαού και του θυμού του Θεού είναι πλήρες. Δε χωράει μια σταγόνα…..»
Ασχολήθηκε επίσης με τα πολιτιστικά και οργάνωσε εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως Μίκης Θεοδωράκης. Συχνά συνάντησε εμπόδια στο έργο του και αναγκάστηκε να μετακινηθεί προσωρινά (όπως το 1964 που μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αττικής για λίγο καιρό). Το διάστημα της Χούντας παύθηκε από την ενορία της Ελευσίνας και τοποθετήθηκε ως βοηθός ιερέα στον Άγιο Στέφανο Αττικής. Ανακρίθηκε και διώχθηκε τα χρόνια εκείνα, αλλά δεν σταμάτησε να υπερασπίζεται έμπρακτα πολιτικούς κρατούμενους. Δήλωσε παρών σε πολλές δίκες της εποχής.
Συχνά-πυκνά ο παπα-Πυρουνάκης καλούνταν στην «Ασφάλεια» και στην ΕΣΑ. Κάποια από τις πρώτες Κυριακές του μήνα, οπότε και γίνονταν δύο λειτουργίες (η δεύτερη για φίλους, για τους ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης), η αστυνομία συνέλαβε τον παπα-Γιώργη το χάραμα έξω απ’ το σπίτι του και τον οδήγησε στην Ασφάλεια Προαστείων μόνο και μόνο για να μη λειτουργήσει.
Μόνο μετά τη μία του επέτρεψαν να φύγει, ενώ τα παιδιά του ανήσυχα έψαχναν μάταια ως εκείνη την ώρα στα αστυνομικά τμήματα της περιοχής να τον βρουν, έχοντας ειδοποιήσει παράλληλα τον κόσμο στην εκκλησία να αποχωρήσει.
Η Κυριακή αυτή ήταν στις 3/9/1972. Η εφημερίδα «Χριστιανική» (αρ. φύλλου 33, Σεπ-1972) τόλμησε να καταγγείλει το απαράδεκτο συμβάν: «Μπορεί ποτέ η Θεία Λειτουργία, κανονικώς τελούμενη, να αποτελεί αδίκημα; Η Εκκλησία που μεταβλήθη σε ορντινάτσα του Καίσαρα μπορεί να έχει Ιερατείο με υπαλληλική ιδιότητα, Μητροπολίτες με παχυλές απολαβές, μια καλή θέση δίπλα στον Άρχοντα, αλλά να μην έχει αξίωμα να έχει πλήρωμα! το ποτήρι της πικρίας του λαού και του θυμού του Θεού είναι πλήρες. Δε χωράει μια σταγόνα. Λίγο ακόμα και οι Λειτουργίες θα γίνονται εις επήκοον του ψάλτου και του νεοκόρου. Ούτε το 2% των ενοριτών δεν εκκλησιάζονται»! Η εφημερίδα επίσης (αρ. φύλλου 34, Οκτ-1972) κατήγγειλε ότι «την κύρια ευθύνη για την 21η Απριλίου δεν τη φέρουν οι δημιουργοί της, αλλά η Εκκλησία που την ευλογεί και τη λιβανίζει!», ενώ σε προηγούμενο φύλλο της (αρ. φύλλου 31, Ιούλ-1972) καλούσε το Μητροπολίτη Αττικής κ. Νικόδημο να πάρει θέση στο ζήτημα της διακοπής έκδοσης του περιοδικού «Προβλήματα». «Ο Πυρουνάκης προσφέρει θετικές υπηρεσίες στην Εκκλησία, είναι κληρικός με ανάστημα. Αλλοίμονο αν η Εκκλησία αφήνει απροστάτευτα τα άξια στελέχη της!»
Ο Άλκης Ρήγος θυμάται μια χαρακτηριστική λεπτομέρεια]: Σε κάποια απ’ τις πολλές κλήσεις της Ασφάλειας «ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, τότε αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, διέκοψε το διάβασμά του για να τον καλέσει σε μία ακόμη απολογία!». Εμφανέστατα ο Ρήγος έχει υπ’ όψιν του την απάντηση του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών σε ερώτημα δημοσιογράφων αν ήξερε ότι γίνονταν βασανιστήρια επί χούντας. Ο Αρχιεπίσκοπος είχε απαντήσει: «Εκ των υστέρων τα έμαθα. Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος. Μπορεί, γιατί εγώ τότε σπούδαζα»…
Σε απάντηση των αιτήσεων του παπα-Γιώργη, ο Μητροπολίτης του αφαίρεσε το οφφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου. Χαρακτηριστική της εχθρότητας προς το πρόσωπο του παπα-Γιώργη ήταν η ποινή της επιβολής δεκαπενθήμερης αργίας επειδή έκανε παρέμβαση για μια Ελευσίνια μητέρα, η οποία αυτοπυρπολήθηκε απογοητευμένη απ’ την κακή εξέλιξη των παιδιών της. Η παρέμβαση του παπα-Γιώργη αφορούσε στην ηθική παρακμή της Ελευσίνας, όπου διακινούνταν ναρκωτικά, ενώ είχε γεμίσει από κακόφημα κέντρα. Η παρέμβαση θεωρήθηκε ανοίκειος πράξη και αντικανονική
Μια άλλη είδους ηθική παρενόχληση της χούντας ήταν το «καλόπιασμα», δηλαδή οι προτάσεις συνεργασίας και οι επαγγελίες αγαθών που θα ακολουθούσαν. Αυτό έγινε επανειλημμένως και στον παπα-Γιώργη. Την πρώτη φορά (1971) που τον κάλεσαν στην ΕΣΑ, ο «θρυλικός» διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ο πλέον σκληρός βασανιστής της χούντας (ταγματάρχης στο στρατόπεδο Μπογιατίου), χρησιμοποίησε -εις μάτην- αυτή τη μέθοδο. Τη δεύτερη όμως φορά, στις 5/6/1972, «ήταν ωμότεροι, βίαιοι, βάρβαροι, πρόστυχοι. Το κυρίως έργο πάλι το είχε αναλάβει ο Θεοφιλογιαννάκος. Την ήπιαν στάση την ετηρούσε ο άλλος, ο Χατζηζήσης, οποίος κατά καιρούς έμπαινε μέσα με μειδιάματα, ρωτούσε “πως πάει η συζήτησή μας;” και “μα, γιατί να μην τα βρούμε!”».
«Ο Θεοφιλογιαννάκος γίνονταν άγριος, μέχρι σημείου θηριωδίας. Έσπασε το χάρακα πάνω στο Γραφείο του τρεις φορές μάλιστα επιχείρησε να με πνίξει οι απειλές του ήταν ότι “τα βρώμικα ράσα σου θα τα ξεσκίσω εγώ ο ίδιος στο Σύνταγμα, αφού σε κρεμάσω και σε γδάρω”, με βλαστήμιες μαζί». Τον κατηγόρησε ακόμη και για το κόκκινο χρώμα του λουλουδιού στο εξώφυλλο των «Προβλημάτων» (το εξώφυλλο ήταν επιμέλεια του φίλου του και ζωγράφου Γεωργίου Βακιρτζή).
Η τρομακτική και βίαιη αυτή «ανάκριση» κράτησε ώρες πολλές. Λίγο πριν φύγει, ο Θεοφιλογιαννάκος, αφού του αποκάλυψε ότι τρεις φορές είχαν αποφασίσει τη σύλληψή του, αλλά την ανέβαλαν, τον χαιρέτησε με την εξής απειλή: «Παμπόνηρε, νομίζεις πως θα γλιτώσεις από τα χέρια μας; Κάνεις λάθος. Γλίτωσες από το καθεστώς του Καραμανλή και του Παπανδρέου, αλλά από το δικό μας δε θα γλυτώσεις. Και μην ξεχνάς ότι υπάρχουν και τα τροχαία!» ( τα οποία τροχαία έκαναν θραύση και επί μεταπολίτευσης)
Πικραμένος, αλλά καθόλου φοβισμένος, κοινοποίησε το γεγονός στο χουντικό Μητροπολίτη, ο οποίος τον άφησε όρθιο να εξιστορεί και παγερά δεν πήρε θέση. Ο παπα-Γιώργης έγραψε την ιστορία αυτή σε ένα δίπτυχο, ενώ έγραψε και ένα δεύτερο δίπτυχο, μια ποιητική συλλογή. Γι’ αυτό το δεύτερο, το «Δίπτυχο ψυχής» (1968) σχολίασε ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης: «Ήταν ένας αντιπερισπασμός στο γελοίο σύνθημα και τον τρόπο της “πνευματικής” καταρτίσεως του καθεστώτος της δικτατορίας με το “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”. Και κει εμφανίζω το πιστεύω μας, το σωστά ορθόδοξο, το σωστά ελληνικό που έχει πανανθρώπινες διαστάσεις»
Παραθέτουμε δύο ποιήματα από το δίπτυχο, ενδεικτικά της θεολογικής σκέψης και πράξης του π. Γεωργίου Πυρουνάκη, η οποία στηρίζεται σε δύο άξονες: στην ελεύθερη αγάπη προς όλους και στην αγωνιστικότητα στο ιστορικό παρόν, ώστε να οδηγηθούμε στη Βασιλεία!
«Αγαπώ τον άνθρωπο, τον αδελφό, τον καλό ή τον κακό,
τον αμαρτωλό ή άγιο, τον δικό ή ξένο,
τον εχθρό ή φίλο και τον αλλόθρησκο
αυτόν που βρίσκεται ακόμη στη γη
ή που ‘χει ανέβει στους ουρανούς
αγαπώ τον άνθρωπο
πάνω από κάθε τι στον κόσμο!
«Δεν απογοητεύομαι κι ας έχω την επίγνωση
πως είμαι αμαρτωλός κι αδύναμος»
κι ας νιώθω φρίκη για τις γύρω
κακές κι επικίνδυνες καταστάσεις
και τις αδυσώπητες ανάγκες
Γιατί γνωρίζω πια ότι η χάρη Του,
του Αγίου και Δικαίου και Ελεύθερου
-που του ΄δωσα την πίστη μου- με θέλει κι έτσι
– Θαυμάσιο δικαίωμά Του- για συνεργάτη
στο απαράμιλλο και μέγα έργο Του,
την αλλαγή του κόσμου μας!
1910-1928
Γεννήθηκε από γονείς Σφακιανούς στη Μήλο.
Φοιτητής της Θεολογίας μπαίνει στους κοινωνικούς αγώνες με ασυμβίβαστο πάθος και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα νιάτα. Γι’ αυτά ιδρύει στον Πειραιά το πρώτο Νυκτερινό Γυμνάσιο της χώρας, τις κατασκηνώσεις των εργαζομένων, το πρώτο Λαϊκό Πανεπιστήμιο.
1940-1945
Για το έργο του αυτό η Ακαδημία τον βραβεύει, ενώ η Δικτατορία του Μεταξά σταματά τη δραστηριότητά του.
Στην Κατοχή με την οργάνωσή του, τη “Φιλική Εταιρεία Νέων”, σώζει από τον χαμό 5.000 παιδιά.
1949
Χειροτονείται Ιερέας στην εργατούπολη της Ελευσίνας όπου εγκαθίσταται με τη 10μελή οικογένειά του. Πίστη του είναι ότι μόνο μέσω της Εκκλησίας μπορεί να γίνει ριζική ανάπλαση της κοινωνίας και του ανθρώπου. Η πετυχημένη οργάνωση της Ενορίας του θεωρείται πρότυπο για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων και προβάλλεται προς μίμηση πανελλήνια.
Όμως οι ηγεσίες της Εκκλησίας και της Πολιτείας θεωρούν κίνδυνο τον εκδημοκρατισμό της Εκκλησίας και το ξύπνημα του Λαού και τον καταδιώκουν έως το τέλος της ζωής του. Αποκορύφωμα:
1987
Η Ιεραρχία της Εκκλησίας τον τιμωρεί με τον “μικρό αφορισμό”. Παρά τις συνεχείς διώξεις, εξακολουθεί τον αγώνα του ασυμβίβαστος. Το σύνθημά του “Ξύπνα Παπά – Ξύπνα Λαέ” αγκαλιάζεται από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Εκδίδει περιοδικά, συμμετέχει σε όλους τους κοινωνικούς αντιστασιακούς και Εθνικούς αγώνες. Προβαίνει σε διαβήματα αγωνίας για πυρηνικά, μόλυνση περιβάλλοντος κτλ.
1988
Μάρτιος. Ο αφορισμός λύεται, αλλά ο “Παπάς του Λαού” πεθαίνει στις 16 Μάη 1988 μετά από ένα μήνα κυνηγημένος και πάμπτωχος.
Έφυγε φορώντας τα λευκά άμφια της χειροτονίας του.
Κορυφαία πνευματική και ταυτόχρονα αγωνιστική μορφή του 20ου αιώνα υπήρξε αναμφίβολα η φυσιογνωμία του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Πυρουνάκη.
Είχε χαρακτηρισθεί, εκ μέρους μας, ως “μαχητής της αλήθειας όχι μόνο μέσα στη χώρα μας αλλά και έξω απ’ αυτήν”. Μάλιστα, ο Roger Milliex τον αποκάλεσε: “Ο προφήτης της Ελευσίνας” (Σανουδάκης, 17), με βασικούς άξονες της δράσης του την Ελευθερία και την Αγάπη.
Ο π. Πυρουνάκης δεν ήταν μόνο αγωνιστής σε καιρούς ανελευθερίας (Κατοχή 1941-1944 και Δικτατορία του 1967-74). Ήταν και οραματιστής, εκκλησιαστικός και κοινωνικός, ειδικά με τα ζητήματα των νέων. Πρωτοποριακή ήταν η ίδρυση του πρώτου νυχτερινού Γυμνασίου Ελλάδας στον Πειραιά, οι πολλές “Φιλικές Ομάδες Νέων”, οι “Όμιλοι Νέων και Νεανίδων”, η “Κίνηση για τη Νεότητα”. Επίσης, οι “Φιλικές ομάδες” (1944), για τους βομβόπληκτους Πειραιώτες κ.ά. Ένας μακρύς κατάλογος αγώνων και ενεργειών, με διωγμούς και αφορεσμούς.
Είχε αποκληθεί “Ο Συνοδοιπόρος των Νέων” (Σανουδάκης, 49). Το θέμα, όμως, στο οποίο πραγματικά πρωτοπορούσε ήταν εκείνο “της πρόνοιας και προστασίας της παιδικής ηλικίας”, επί τη βάσει του “οικογενειακού παράγοντα”, και τα “Φιλικά Σπίτια” και “Σπίτια Στοργής”, για τα παιδιά και τους νέους. Στο βιβλίο του “Με τους νέους” (εκδόσεις “Προβλήματα εκκλησιαστικά-κοινωνικά”, Αθήνα 1970), εμπεριέχονται “Προτάσεις” του για τα ως άνω θέματα.
“Πρωτοπρεσβύτερος Πυρουνάκης, ο παπάς του Θεού και του λαού”.
Ειδική μέριμνα και κατάλογος 49 ενεργειών του καταρτίσθηκαν για τους αγώνες και τις ενέργειές του περί των νέων, από το 1929 έως το 1980 που γραφόταν η μελέτη.
Εντύπωση προξενούν ανάμεσά τους: “Η Φιλική Εταιρεία Νέων”, οι “Ψυχαγωγικές Λέσχες Νεότητας”, “Φιλικές Εστίες” και “Φιλικά Αναρρωτήρια” (1942-1944). Οι “Φιλικές Ομάδες”, η “Φιλική Ένωση Νέων”(ΦΕΝ), οι “ Όμιλοι Νέων και Νεανίδων”, η “Κίνηση για τη Νεότητα” (1962), η “Φιλική Φωλιά Ελευσίνας”, τα “Φιλικά Πνευματικά Βραδυνά” (1979-1980), που ίδρυσε και λειτουργήσαμε μαζί και τόσα άλλα. Όλα, με βασικές αρετές την αγάπη και τη στοργή για τα παιδιά, αφιλοκερδώς.
Στον σχηματισθέντα κατάλογο ξεχωριστή θέση έχουν: Τα “Φιλικά σπίτια” και τα “Σπίτια Στοργής” για τα ορφανά, τα φτωχά και εγκαταλειμμένα παιδιά.
Ενδεικτικά αναφέρονται:
• Δύο “Φιλικά Σπίτια” (1942-44) στον Πειραιά, όπου φιλοξενούνταν 50 νέοι.
• Έξι “Σπίτια στοργής”, στον Πειραιά, Καλλιθέα, Πεντέλη (1942-44), όπου 500 εγκαταλειμμένα παιδιά φιλοξενήθηκαν κυρίως σε οικογένειες ή ιδιότυπα παιδαγωγικά ιδρύματα.
• Το “Φιλικό Σπίτι” Βάρκιζας (1969) που λειτούργησε, επί μακρόν, κατά προσωπική μας διαβίωση ως ομαδάρχης και Αρχηγός, όπου φιλοξενούνταν σε ομάδες παιδιά, για λίγες μέρες, μετά την κατασκήνωση “Χαρούμενα Παιδιά”, στο βουνό “Πατέρας” στη Μάνδρα Ελευσίνας. Ήταν προσφορά του τέως Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας Μαραγκόπουλου.
• Η “Φιλική Φωλιά Ελευσίνας” (από το 1966) με την οποία ενισχύονται, ως σήμερα, φιλικά και αφιλοκερδώς, από τα παιδιά του π. Πυρουνάκη, παιδιά οικογενειών που έχουν ανάγκη και στα οποία προσφέρεται κάθε είδος συμπαράστασης βάθους, ψυχαγωγία και τροφή. Ενέργειες, φιλικής και ελεύθερης δράσης, δοσμένες με αγάπη (δύναμη-χάρη) για τα παιδιά και τους νέους. Τα παιδιά έμεναν στο σπίτι τους με τους γονείς, ενώ για τα ορφανά και των διαλυμένων οικογενειών λαμβανόταν μέριμνα για ανάθεση σε οικογένειες, τα “Σπίτια Στοργής”.
Στην Κατοχή οργάνωσε συσσίτια για τα παιδιά και τους απόρους και κατασκηνώσεις, εξασφαλίζοντας την επιβίωση 10.000 ανθρώπων. με τη “Φιλική Εταιρεία Νέων”. Μετά την Κατοχή παύθηκε από Πρόεδρός της.
Το 1949 χειροτονείται ιερέας και διακονεί στην Ελευσίνα. της Φιλικής Εταιρείας Νέων. Αυτός αποφάσισε τότε να στραφεί στην εκκλησία και γίνεται ιερέας σε ηλικία 39 ετών και το 1949 ξεκινά τη διακονία του στην Ελευσίνα, με έντονη δραστηριότητα στο χώρο της νεολαίας και του πολιτισμού,συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Ήδη προδικτατορικά συναντούσε εμπόδια στο έργο του.
Στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών πήρε θέση επανειλημμένα υπέρ των πολιτικών κρατουμένων και των αγωνιστών κατά του καθεστώτος, με αποτέλεσμα να υποστεί απειλές και διώξεις, ακόμα και να κρατηθεί από την αστυνομία χωρίς λόγο, μόνο για να τον εμποδίσουν να κηρύξει στη Θεία Λειτουργία. Του συμπαραστάθηκε τότε η “Χριστιανική”. Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης ανήκει στις προσωπικότητες που διέσωσαν την τιμή του κόσμου της Εκκλησίας, που εκείνα τα χρόνια, εκτός εξαιρέσεων, είτε συμπαρατασσόταν και έδινε ιδεολογική νομιμοποίηση στο καθεστώς, είτε δεν αντιδρούσε.
Επανήλθε στην Ελευσίνα το 1974 και τότε ξεκίνησε αγώνα για την κάθαρση μέσα στην Εκκλησία, με αποτέλεσμα να υποστεί δικαστικές διώξεις από θιγομένους, για να αθωωθεί το 1980.
Τον Αύγουστο 1987 η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας τού επέβαλε (όπως και σε άλλους έξι λαϊκούς) τον λεγόμενο “μικρό αφορισμό”, δηλαδή απαγόρευση συμμετοχής στη θεία Ευχαριστία επί δύο έτη για τη συμμετοχή του στον Ο.Δ.Ε.Π., αντιδρώντας στη νομοθεσία Τρίτση για την εκκλησιαστική περιουσία. Ο “αφορισμός” ανακλήθηκε εξήμισι μήνες μετά, ύστερα από τις αντιδράσεις. Τελευταία φορά λειτούργησε την Κυριακή των Βαΐων του 1988. Μέχρι την τελευταία του πνοή ήταν δραστήριος, με εκδόσεις περιοδικών, και τη συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες και κινητοποιήσεις για τα πυρηνικά και τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Το, επίκαιρο ιδίως σήμερα, σύνθημά του ήταν: “Ξύπνα παππά, ξύπνα λαέ!”
Τιμώντας τη μνήμη του, παραθέτουμε μεταδικτατορικό κείμενό του ( «Μικρά Αγωνιστικά Φύλλα» σ. 9):
“ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ,
και ζητώ συγγνώμη από τα θύματα της εφτάχρονης τυραννίας του Τόπου μας, ως παπάς, για όσα δεν πράξαμε οι Ιερωμένοι, να τα σώσουμε από τα άγρια νύχια τους. και για την παράλειψη ακόμη να συμπαρασταθούμε στους πόνους και τους φόβους, που τους προκαλούσαν οι αδίστακτοι διώκτες τους. Έ π ρ ε π ε κ α ι μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε ! Ούτε καν οι διαμαρτυρίες μας δεν διατυπώθηκαν επίσημα και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες Εκκλησίες μη Ορθόδοξες σε παρόμοιες κακές περιστάσεις. Μα ούτε και τώρα που αποδείχνονται δικαστικώς τα άθλια και φρικιαστικά δεν εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας… Και παραπονιόμαστε γιατί οι πιστοί – τα παιδιά μας, μας περιφρονούν και λένε τόσα σε βάρος μας άσχημα σχόλια!
Οι απουσίες συνεχίζονται: Δεν περιζώσαμε τότε το Πολυτεχνείο για να εμποδίσουν τα ράσα μας τα τανκς … Εκείνες οι εκκλήσεις δεν μας καίνε; Γι’ αυτή την αμαρτία μας γιατί δεν κλαίμε; Και γιατί με τρίχινους σάκκους (όχι με χρυσούς) δεν πέφτουμε στα γόνατα στον ίδιο χώρο να ζητήσουμε το έλεος του Θεού και τη συγγνώμη του Λαού; Γιατί;
Δεν είμαστε από το Λαό; Αυτή δεν είναι η αποστολή μας; Από πού βρήκαμε την υπόδειξη μόνο βασιλικά ή τυραννικά καθεστώτα να στηρίζουμε, να ευλογούμε, να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και να ορκίζουμε τους «άρχοντές» τους;
Ν τ ρ έ π ο μ α ι . . .
ϯ π. Γ.Π.”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου