
Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Προς τους Εφεσίους, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, απευθύνεται σήμερα το Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, κατά την Κυριακή Η΄ Λουκά (Εφ. β΄ 14-22).

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Προς τους Εφεσίους, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, απευθύνεται σήμερα το Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, κατά την Κυριακή Η΄ Λουκά (Εφ. β΄ 14-22).

Ὁ ἐγγονός του π. Ἰωάννη Καλαΐδη, ὁ Νῖκος, εἶχε ἀπὸ μικρὸς ὑπερβολικὴ ἀγάπη στὶς μηχανές! Ὁδηγοῦσε κάποια χρόνια καὶ ὁ Παππούλης εἶπε στὴν μητέρα του, τὴν Θεοδώρα: «Νὰ πάρετε τὴν μηχανὴ ἀπὸ τὸν Νῖκο, γιατί θὰ σκοτωθῇ».

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μεγάλο πνευματικό δεσμό μὲ τὸν ἄγιο Νεκτάριο. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος πού, ὅταν κατέβηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος στὴν Ἀθήνα, πῆγε πρῶτα στὴν Αἴγινα γιὰ νὰ τὸν συναντήσει καὶ νὰ πάρει τὴν εὐλογία του. Ἔτυχε νὰ εἶναι παραμονή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Γιόρταζε τὸ μοναστήρι. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὅμως, ἦταν ἄρρωστος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ κρεβάτι καὶ νὰ κάνει τὸν Ἑσπερινὸ καὶ στὴ συνέχεια τὴν Ἀγρυπνία.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΙϚʹ τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου. ὃς καὶ ἀνεκηρύχθη Προστάτης τῶν Τελωνειακῶν Ὑπαλλήλων (60)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Φουλβιανοῦ, πρίγκηπος τῆς Αἰθιοπίας, ὑπ᾿ αὐτοῦ τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου βαπτισθέντος καὶ Ματθαίου ἐπονομασθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου παρθενομάρτυρος Ἰφιγενείας, τῆς ἐν Τοκάτῃ (αρχαία Εὐδοκιάδα) τοῦ Πόντου (68)

π. Εὐάγγελος Παπανικολάου:
Ὁ πατήρ Εὐμένιος σιγὰ-σιγὰ ἄρχισε νὰ ἀνεβαίνει πολύ πνευματικά. Εἶχε ἀφοσιωθεῖ στὴ θεία Λειτουργία καὶ παράλληλα τοῦ ἄρεσε πολύ νὰ πηγαίνει σὲ διάφορα προσκυνήματα καὶ νὰ ἐπισκέπτεται πνευματικούς ἀνθρώπους. Πήγαινε στὸ Ἅγιον Ὄρος μία μὲ δυό φορές τὸν χρόνο. Πήγαινε στὰ Κατουνάκια, ἀλλὰ δὲν ξέρω ἂν εἶχε πάει στὸν Γέροντα Ἐφραίμ τὸν Κατουνακιώτη. Πάνω στὰ Κατουνάκια, ὅμως, ἦταν κάτι Παλαιοημερολογίτες ποὺ ἁγιογραφοῦσαν πάρα πολὺ ὡραῖα γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. (Βλέπετε δὲν εἶχε καθιερωθεῖ ἀκόμα ὁ τρόπος ἁγιογράφησης κατὰ τὸ ὀρθόδοξον τῆς βυζαντινῆς ἁγιογραφίας, ἀλλὰ γινόταν ἀκόμη μιὰ πάλη.) Πῆγε, λοιπόν, στὸν πατέρα Κύριλλο, ποὺ ἔκανε τὶς εἰκόνες, καὶ τοῦ παρήγγειλε μάλιστα αρκετές. Μετὰ ἐπέρασε καὶ ἀπ’ τὸν Γερο-Παΐσιο. Επήγαινε καὶ στὸν πατέρα Νικόδημο, ποὺ σᾶς ἔλεγα. Ἔμενε γιὰ πολύ καιρό στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας μας, περίπου ἕναν μὲ δύο μῆνες κάθε χρόνο.

Σύμφωνα μέ τίς Ἀπόκρυφες Πράξεις ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος διωκόμενος ἀπό τὴν Ἀσία, λόγῳ τοῦ ὅτι, σθεναρῷ τῷ τρόπῳ, ἐκήρυσσε Ἰησοῦν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ἦλθε περί το 55 ἤ 59 μ.Χ. στήν περιβόητη πόλη τῶν Ἀθηνῶν. Ἐκεῖ καί μπροστά σέ ἀκροατήριο ἑκατοντάδων μορφωμένων Ἐθνικῶν ἐκήρυξε μέ παρρησία τὸ Ἱερόν

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὅταν ἀποπεράτωσε τὶς σπουδές του, ἐπανῆλθε στὴν Ἀντιόχεια (ὅπου γεννήθηκε) καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο γιὰ πέντε χρόνια, στό πιό φτωχό καὶ αυστηρό Μοναστήρι ὅπου ἀσκήτευε προσευχόμενος καὶ μελετούσε ἀκατάπαυστα τὶς Ἅγιες Γραφές. Ὁ Θεός ὅμως εἶχε ἄλλα σχέδια γι’ αὐτὸν που θά δούμε παρακάτω.
Ὁ κόσμος ἔχει φύγει ἀπὸ τὴν ἀθωότητα καὶ τὴν ἀγαθότητα.
Παραθέτουμε ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό το βιβλίο ποὺ προσφέρεται δωρεάν μαζί μὲ τὸν Στύλο Ὀρθοδοξίας πού κυκλοφορεῖ σὲ ὅλα τὰ περίπτερα. Πρόκειται γιὰ μία μυθιστορηματική διήγηση τοῦ συγγραφέα Χρ. Μουρούτη ἐμπνευσμένη ἀπό τὴ ζωή τοῦ π. Παναγιώτη Τσιώλη, τοῦ γέροντα τῶν Ἀγράφων ἐξ ἀφορμῆς τῆς συμπλήρωσης 5 ἐτῶν ἀπό τὴν κοίμησή του. (12//11/ 2021)

Μιά γυναίκα, καταγόμενη ἀπό τήν κωμόπολη πού καταγόταν καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, μαθαίνοντας ὅτι αὐτός ἐπρόκειτο πλέον νά ἐκδημήσει πρός Κύριον καί ἐλεγχόμενη ἀπό τή συνείδησή της γιά κάποιο μεγάλο καί βαρύ ἁμάρτημα, προσέτρεξε μέ θερμά δάκρυα στόν μακαριστό Ἰωάννη καί, πιάνοντας τά πόδια του, ζητοῦσε τή λύση τοῦ ἁμαρτήματός της διά τῆς προσευχῆς του. Ἐκεῖνος ὅμως τῆς εἶπε: «Ἄν πιστεύεις ὅτι διά τῆς προσευχῆς μου λύεται (= ἐξαλείφεται, σβήνει) τό ἁμάρτημά σου, πρέπει ὁπωσδήποτε νά τό ἐξομολογηθεῖς». Ἐπειδή ὅμως ἐκείνη δέν μποροῦσε νά τό βγάλει ἀπό τά χείλη της, τή συμβούλευσε νά τό ἐκθέσει γραπτῶς. Ἀλλά καί σ’ αὐτό πού τή συμβούλευσε, τήν εἶδε νά δυσανασχετεῖ. Γιά τόν λόγο αὐτό τῆς συνέστησε, ἀφοῦ ἐκθέσει γραπτῶς τό ἁμάρτημά της, νά κλείσει καλά τό γράμμα, νά τό σφραγίσει καί νά τοῦ τό δώσει στά χέρια του σφραγισμένο.