Υπάρχουν πολλές ιστορίες για διάφορες προφητείες και προβλέψεις, αλλά αυτό που συνέβη στον Σέρβο στρατιώτη Στέβαν Μπόγκιτς κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την άνοιξη του 1912 σίγουρα θα σας εκπλήξει.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες για διάφορες προφητείες και προβλέψεις, αλλά αυτό που συνέβη στον Σέρβο στρατιώτη Στέβαν Μπόγκιτς κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την άνοιξη του 1912 σίγουρα θα σας εκπλήξει.

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:
Ἄν τηροῦμε κατά δύναμι τίς θεϊκές ἐντολές, καλλιεργοῦμε μέ λίγη συνέπεια τίς ἀρετές καί συμμετέχουμε στά Μυστήρια, ὁπωσδήποτε μέσα μας θά πάρουμε μιά γεῦσι ἀπό τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπειδή ἡ πνευματική γεῦσις θά εἶναι πλέον πραγματική μέσα μας καί θά ἔχουμε ζωντανή καί ἐνεργουμένη τή θεία Χάρι (ὁ Γέροντάς μου π. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης λέει: «Η θεία Χάρις εἶναι ἀπτή!» Μέ αὐτή τήν ἀνθρωποπαθῆ ἔκφρασι δηλώνει το πόσο ένεργουμένη εἶναι μέσα του!), τότε, ὄχι μόνο θα στερεωθῆ ἡ πίστις μας, ἀλλά καί ἡ ἐλπίδα μέσα μας θά εἶναι βεβαιωμένη.
Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΚΗʹ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἐν τῇ «μητρὶ τῶν Ἐκκλησιῶν» ἐν Ἱεροσολύμοις, ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Γεωργίας, τῶν Σλαβικῶν χωρῶν καὶ ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου [τῇ ιεʹ (15ῃ) Αὐγούστου] κατὰ τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον ἑορτάζεται.
Μου φαίνεται ότι οι γονείς συχνά προσπαθούν να πραγματοποιήσουν στον γάμο του παιδιού τους κάτι που οι ίδιοι δεν κατάφεραν να πετύχουν στην οικογένειά τους.
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
Έρχονται καμιά φορά άνθρωποι να εξομολογηθούν και, μόλις φτάσουμε στη νηστεία, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει περάσει από άλλη σχολή. Ο ένας μου λέει: «Ο προηγούμενος πνευματικός μου, πάτερ, μου έλεγε τρεις μέρες πριν κοινωνήσω ούτε λάδι». Ο άλλος: «Εμένα μου είχε πει μία εβδομάδα». Μια γυναίκα μου είπε κάποτε ότι χρόνια ολόκληρα δεν κοινωνούσε, αν προηγουμένως δεν είχε κάνει μια συγκεκριμένη αυστηρή νηστεία, ακόμη κι όταν η Εκκλησία δεν είχε νηστεία. Τη ρώτησα: «Και ποιος σου το είπε αυτό;». «Ο πνευματικός μου». Έρχεται άλλος και μου λέει ότι κάποιος γέροντας του συνέστησε κάτι ακόμη αυστηρότερο, ένας άλλος έμαθε αλλιώς στο Άγιον Όρος, ένας τρίτος αλλιώς σε κάποιο μοναστήρι, και στο τέλος ο άνθρωπος έχει ένα κεφάλι γεμάτο κανόνες και μια καρδιά γεμάτη φόβο. «Πάτερ, έφαγα λάδι χθες. Μπορώ να κοινωνήσω;». «Πάτερ, ήπια γάλα επειδή πήρα το φάρμακό μου. Τώρα τι γίνεται;». «Πάτερ, η γυναίκα μου έβαλε κατά λάθος βούτυρο στο φαγητό και το κατάλαβα αφού έφαγα». Και λες: Χριστέ μου, τι κάναμε στους ανθρώπους; Τους δώσαμε τη νηστεία για να ελευθερωθούν από τα πάθη και τους μάθαμε να φοβούνται μια σταγόνα λάδι.
Νέα αρχαιολογικά ευρήματα κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις περιγραφές της Καινής Διαθήκης για τον τόπο όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ενταφιάστηκε ο Ιησούς Χριστός. Ιταλοί αρχαιολόγοι εντόπισαν ίχνη ενός αρχαίου ταφικού τοπίου, με λαξευμένους στον βράχο τάφους, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και έναν κήπο, χωρίς ωστόσο τα στοιχεία να αποδεικνύουν ότι πρόκειται πράγματι για τον τάφο του Ιησού.
Ο Γέροντας Νίκων αναφέρεται στις προφητείες Αγίων και μη, για το τέλος του σύμπαντος κόσμου πριν την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Περίπου 35.000-40.000 προσκυνητές περπάτησαν πάνω από 200 χιλιόμετρα μέχρι το Ποτσάιβ παρά τις απαγορεύσεις, τις επιθεωρήσεις και τις επιθέσεις των μέσων ενημέρωσης – περισσότεροι από οποιαδήποτε άλλη χρονιά από την έναρξη του πολέμου.
«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία, του Βασίλη Ταβουλάρη.

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος σὲ μία ὁμιλία του στὸ Τορόντο τὸ 1994, διηγήθηκε τὴν ἑξῆς ἐμπειρία, ποὺ εἶχε σὲ ναὸ τῶν Ἀθηνῶν.
Αναταράξεις προκαλεί στην Εκκλησία της Ελλάδος η πρόσφατη επίσκεψη στη Μόσχα του Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκταρίου, σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις της Ρωσικής Εκκλησίας με την Αθήνα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραμένουν τεταμένες.
Στην Χαλκιδική όπου εδίδασκε ο Άγιος Κοσμάς, σύμφωνα με τη μαρτυρία γεροντότερων που μετέδωσε σε μας ο καπετάνιος Παρασκευάς Κοκώνας, όταν ρωτήθηκε για το πότε θα έρθουν τα χρόνια των γεγονότων της Πόλης, έδωσε και τα εξής δύο σημεία που θα προηγηθούν:

Και επειδή τα γράφω για σένα αγαπημένο μου,
που μου λές ότι το πάθος το σεξουαλικό δεν μπορείς να το δαμάσεις και
ότι σε σέρνει πέρα δώθε- όπως το αφηνιασμένο άλογο το μισολιπόθυμο
αναβάτη του- θα προσθέσω ότι ναι, το πιστεύω πως δεν υπάρχει δεν μπορώ,
μόνο υπάρχει δε θέλω! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να νικήσει- με τη
δύναμη του Κυρίου και τα όπλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας- όλα ανεξαιρέτως
τα πάθη που τον παιδεύουν.
Οι νέοι από τα σεξουαλικά, σέρνονται στη δουλεία - κυρίως.

Πέθανε ο μεγάλος Παλαιστίνιος Ορθόδοξος χριστιανός ζωγράφος Σλιμάν Μανσούρ. Ο παπούς του ήταν Ορθόδοξος ιερέας!.. Η τέχνη ως Αντίσταση, ο Χριστός ως μήνυμα.. Στρατευμένη τέχνη υπό Κατοχή! Η Τέχνη ως Πολιτική Ανυπακοή!

Α) Πόσο τόν συγκινοῦσαν οἱ μορφές τῶν ἁγίων γερόντων!
Αυτό που πρόκειται να ακούσετε δεν προοριζόταν ποτέ να ειπωθεί ελαφρά. Σε αυτό το βίντεο, μοιραζόμαστε τα απροσδόκητα και βαθιά σοβαρά οράματα και την εκτίμηση μιας ευσεβούς Ελληνίδας Γερόντισσας, ενός προσώπου που γνωρίζουμε προσωπικά, η οποία μέχρι τώρα παρέμενε εντελώς σιωπηλή για όσα πολλοί αποκαλούν «Τα Μεγάλα Γεγονότα». Ακόμη και όταν ερωτήθηκε άμεσα, αρνήθηκε να μιλήσει… μέχρι πριν από λίγες μόλις ημέρες.
Σε κάποιες αγροτικές εργασίες, που απαιτούσαν πολλά χέρια (μάζεμα χαρουπιών, ελιών), ο Γέροντας [Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης] έπαιρνε για βοηθούς (ορισμένους στρατιώτες από τα πλησιόχωρα στρατόπεδα των ΛΟΚ [Λόχων Ορεινών Καταδρομών], αφού δεν υπήρχαν αρκετοί Πατέρες. Κάποια φορά, εκεί που μάζευαν χαρούπια, ένας στρατιώτης ρώτησε τον Γέροντα ...

Ὁ ἅγιος γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης στεκόταν ἀμίλητος μπροστά στὴν ἀσημένια λειψανοθήκη. Τὰ χείλη του κινοῦνταν ἀνεπαίσθητα, ἐνῶ τὰ χέρια του έστελναν κόμπο-κόμπο τὴ δέηση στὸν Ἁι-Γιώργη τὸν φουστανελά, τὸ τριαντάχρονο παλληκαράκι ἀπὸ τὰ Γιάννενα. Τοῦ εἶχε μεγάλη ἀγάπη τοῦ Νεομάρτυρα, ποὺ οἱ χριστιανοὶ τιμοῦσαν ὡς ἅγιο ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή που ἡ ψυχή του πέταξε γιὰ τὸν Οὐρανό. Καὶ ὁ Ἅγιος ἀνταπέδιδε τὴν ἀγάπη τους μὲ μύρια θαύματα, τόσο σὲ χριστιανοὺς ὅσο καὶ σὲ ἀλλόθρησκους (1).


~ …Έν τω μεταξύ συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι καί ό Άγιος Κοσμάς τούς μίλησε καί τούς δίδαξε… Όταν τελείωσε τό Θείο λόγο του, οι κάτοικοι τόν ερώτησαν.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ”προαισθανόμενος
τὸ τέλος του ἔγραψε στὸν ἀδελφό του Χρύσανθο ποὺ ἦταν Σχολάρχης στὴν
Νάξο μία ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 2-3-1779, τὴν ὁποία τὴν τελειώνει ὡς
ἑξῆς: “Δέκα χιλιάδες χριστιανοὶ μὲ ἀγαπῶσι καὶ ἕνας μὲ μισεῖ. Χίλιοι τοῦρκοι μὲ ἀγαπῶσι καὶ ἕνας ὄχι τόσον. Χιλιάδες ἑβραῖοι θέλουν
τὸν θάνατό μου καὶ ἕνας ὄχι”.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν όλος ένα ΣΗΜΕΙΟ…εξαφανιζόταν κι εμφανιζόταν αλλού…Είχε το χάρισμα των ”κεκλεισμένων θυρών”.

Νὰ ἔχετε εὐλάβειαν εἰς ὅλους τοὺς ῾Αγίους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ περισσότερον εἰς τὴν Δέσποιναν Μαρίαν, διότι ὅλοι οἱ ῞Αγιοι εἶνε δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, ἡ δὲ Θεοτόκος εἶνε Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἥτις παρακαλεῖ τὸν εὔσπλαγχνον Χριστὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Διὰ τοῦτο πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ τιμῶμεν τὴν Δέσποινάν μας μὲ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνας.


Υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με τα χείλη. Και υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με ολόκληρη την ψυχή. Παναγιά. Δεν είναι απλώς ένα όνομα. Είναι καταφυγή. Είναι σκέπη. Είναι η Μάνα που στέκεται εκεί όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον πού να σταθεί…

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός: «Θα κινηθούν οι Εβραίοι και θα ερεθίσουν τους Τούρκους να εισβάλουν εις την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα μπούνε στην Ελλάδα γιατί δεν έχομεν κυβέρνηση εμείς. Τότε θα αρχίσουν τα δεινά. Τότε θα κινηθεί η Ρωσία επίτηδες για να προλάβει. Τότε θα κατέβει η Ρωσία εδώ. Θα σπρώξει πίσω τους Τούρκους. Θα γυρίσει και προς τα μέρη της Παλαιστίνης»
Μια αθόρυβη, αλλά ουσιαστική θρησκευτική μεταστροφή συντελείται το τελευταίο διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια εντελώς απρόσμενη πλατφόρμα να λειτουργεί ως καταλύτης, το TikTok. Όλο και περισσότεροι νέοι στις ΗΠΑ, οι οποίοι δεν έχουν ελληνικές, ρωσικές, σερβικές ή άλλες παραδοσιακά ορθόδοξες ρίζες, εξερευνούν και τελικά ασπάζονται την Ορθόδοξη πίστη. Αρκετοί από αυτούς δηλώνουν πως γοητεύονται από την αρχαία λειτουργική πράξη, το αστείρευτο θεολογικό βάθος και την ισχυρή αίσθηση της πνευματικής παράδοσης, ειδικά σε μια εποχή όπου ο σύγχρονος τρόπος ζωής μοιάζει όλο και πιο αποσπασματικός.