Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026
Μὲ τὴν ἄπειρη ἀγαθότητά Σου, ὦ Κύριε Θεὲ Δεῖξε μου τὸν δρόμο τοῦ θελήματός Σου… σὲ ἐσένα ὅλες οἱ καρδιὲς εἶναι ἀνοιχτές. Σὺ γνωρίζεις ὅλα ὅσα ἔχω ἀνάγκη… ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ.
Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Μὴν Σεπτέμβριος ἔχων ἡμέρας λ΄.
Ἡ ἡμέρα ἔχει ὥρας ιβ΄ καὶ ἡ νὺξ ὥρας ιβ΄.
Τῇ Αʹ (1ῃ) τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου, ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου Ἕτους.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς ἐπιλεγομένης τῆς «Παμμακαρίστου», τῆς κατατεθειμένης ἐν τῷ Πατριαρχικῷ ναῷ τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου .
Αρχή της Ινδίκτου και αρχή μετανοίας.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ
Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως,Λόγος στην κατάθεση και προσκύνηση της σεπτής και Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της. Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.
«Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!»
Ἀνησύχησε πολύ ὁ κυρ Γιώργης ὁ Χασάπης σὰν τοῦ εἶπε ή γυναίκα του ή Μαγδαληνή, πὼς τὰ δίδυμα ἀγόρια τους ἦταν ἄφαντα. Τὰ ἄκουσε καὶ ἡ γιαγιά Λωξάντρα καὶ σταυροκοπήθηκε. «Δώδεκα χρονῶν παιδιά, ποῦ εἶναι τόσες ὧρες;». Ἦρθε τὸ ἀπόγευμα, ἦρθε τὸ βράδυ καὶ καμία εἴδηση ἀπὸ τὰ δύο παιδιά. Ἔκατσαν ἄυπνοι ὅλο τὸ βράδυ. Σὰν ξημέρωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα, βγῆκε ὁ Γιώργης ἀνήσυχος στὸν μαχαλά. «Ἔ, Γιώργη, τὰ μικρά σου ψάχνεις;» ρώτησε ἕνας ἐργάτης ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα πήγαινε στη δουλειά του. Καὶ πρὶν προλάβει νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ πατέρας, συνέχισε ἐκεῖνος: «Στο Σταυροβούνι εἶναι, στὸ μοναστήρι. Τὰ βρῆκε νὰ περπατοῦν (1) στον δρόμο ἕνας γείτονάς μου μὲ τὸ κάρο καὶ τὰ ρώτησε ποῦ πηγαίνουν. Ὅταν τὰ ἀνέβασε πάνω, τὰ γνώρισε. “Τοῦ Ὀρουντιώτη (2) δὲν εἴσαστε, βρέ;”»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)