Ὦ, ἂν καταλαβαίναμε τὴν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ! Ἑκατὸ χρόνια χρειάσθηκαν γιὰ νὰ γίνη ἡ Κιβωτὸς τοῦ Νῶε. Μήπως ὁ Θεὸς δὲν μποροῦσε νὰ κάνη γρήγορα μιὰ Κιβωτό; Ἀλλὰ ἄφησε τὸν Νῶε νὰ παιδεύεται ἑκατὸ χρόνια, γιὰ νὰ καταλάβουν καὶ οἱ ἄλλοι καὶ νὰ μετανοήσουν. Ἐκεῖνος ἔλεγε: «Δέστε, θὰ γίνη κατακλυσμός! Μετανοῆστε!» Ἐκεῖνοι τὸν κορόϊδευαν. «Κλουβιά, ἔλεγαν ,φτιάχνει» καὶ εἶχαν τὸν χαβᾶ τους. Καὶ τώρα, σὲ δύο λεπτὰ μπορεῖ ὁ Θεὸς ὅλον τὸν κόσμο νὰ τὸν συγκλονίση καὶ νὰ τὸν κάνη νὰ ἀλλάξη, νὰ γίνουν ὅλοι πιστοί, σοῦπερ πιστοί! Πῶς; Ἂν γυρίση τὸ κουμπὶ στὸν σεισμὸ σιγά-σιγά ἀπὸ τὰ 5 στὰ 6 ρίχτερ…, στὰ 7… Στὰ 8, οἱ πολυκατοικίες θὰ πᾶνε σὰν τοὺς μεθυσμένους∙ θὰ ἀρχίση ἡ μία νὰ χτυπᾶ τὴν ἄλλη. Στὰ 10 ὅλοι θὰ ποῦν: «Ἥμαρτον! Σὲ παρακαλοῦμε, σῶσε μας». Μπορεῖ καὶ ὅλοι νὰ ποῦν: «Καλόγεροι θὰ γίνουμε!». Μόλις ὅμως τελειώση ὁ σεισμός, ἐνῷ ἀκόμη θὰ κουνιοῦνται λίγο, ἀλλὰ δὲν θὰ πέφτουν, πάλι στὰ μπουζούκια θὰ τρέξουν. Γιατί ἡ ἐπιστροφή τους αὐτὴ δὲν θὰ ἔχη πραγματικὴ μετάνοια, ἀλλὰ ἁπλῶς θὰ ποῦν ἔτσι, γιὰ νὰ γλυτώσουν τὸ κακό.
– Γέροντα, ὅταν συμβαίνη λ.χ. μιὰ θεομηνία καὶ εἶναι ὀργὴ Θεοῦ, ἂν προσευχηθοῦν οἱ δίκαιοι, δὲν εἰσακούονται;
– Ξέρεις τί γίνεται; Δὲν εἶναι ὅτι ἔχει μετάνοια ὁ κόσμος, ὁπότε εἰσακούονται οἱ δίκαιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἄλλο εἶναι ὅταν παροργίζουμε τὸν Θεὸ καὶ τὸ ἀναγνωρίζουμε∙ τότε λυπᾶται ὁ Θεὸς καὶ μᾶς βοηθάει. Ἀλλά, ὅταν δὲν ἀναγνωρίζη κανεὶς ὅτι παροργίζει τὸν Θεὸ καὶ συνεχίζη τὸ τυπικό του, τότε πῶς νὰ ἀκούση ὁ Θεὸς τὶς προσευχὲς τῶν δικαίων; Σφάλλει ὁ ἄνθρωπος; Πρέπει νὰ καταλάβη ὅτι σφάλλει, γιὰ νὰ τὸν συγχωρήση ὁ Θεός.
Μετά, βλέπετε, οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ἂν κάνουν κάποιο σφάλμα, δὲν ἔχουν ἐλαφρυντικά. «Ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων», λέει μιὰ εὐχή . Γιὰ τὸν καημένο τὸν κόσμο τὰ σφάλματα εἶναι «ἀγνοήματα», ἐνῷ γιὰ τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους , εἶναι «ἁμαρτήματα». Γι’ αὐτό, ἂν γίνη κάποιο σφάλμα ἀπὸ πνευματικοὺς ἀνθρώπους, εἶμαι βαρύ. Οἱ κοσμικοὶ ἔχουν ἐλαφρυντικά.
Φέτος τὸν Δεκαπενταύγουστο ποὺ ἔπιασε φωτιὰ στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἦταν κάτι φοβερό! Ἔφθασαν ὅλοι οἱ εἰδικοί, ἀλλὰ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ κάνη τίποτε. Ὅλοι παρακολουθοῦσαν τὴν φωτιά. Τὰ ἀεροπλάνα λὲς καὶ δυνάμωναν καὶ διευκόλυναν τὴν φωτιά. Σ’ ἕνα Μοναστήρι ἔκαναν ζῶνες πυρασφάλειας, γιὰ νὰ τὸ προφυλάξουν ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ ἡ φωτιὰ πήδησε πάνω στὸ Ἀρχονταρίκι, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν περίμεναν. Δεκαπέντε μέρες καιγόταν τὸ Ἅγιον Ὅρος. Τὴν δεκάτη πέμπτη ἔσβησε μόνη της ἡ φωτιά. Καὶ μερικοὶ ἔλεγαν: «Γιατί ἡ Παναγία δὲν τὴν σβήνει;» Φθάνουμε σὲ σημεῖο νὰ βλασφημοῦμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ἀπὸ ἕξι ἡμέρες ἔπιασε πάλι φωτιὰ σὲ ἄλλο σημεῖο, ἀλλὰ ἔπιασε βροχὴ καὶ τὴν ἔσβησε ἀμέσως. Δὲν καταλαβαίνουν∙ πῶς αὐτὴ ἡ φωτιὰ ἔσβησε καὶ ἡ ἄλλη δὲν ἔσβηνε;
Ὁρισμένοι, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τοὺς πνευματικοὺς νόμους ποὺ λειτουργοῦν, προσεύχονται μὲ πόνο, ἀλλὰ δὲν εἰσακούονται, γιατί εἶναι πιὰ ὀργὴ Θεοῦ. Ὁρισμένοι πάλι δὲν προσεύχονται, δὲν κάνουν οὔτε ἕνα κομποσχοίνι, γιατί συμφωνοῦν μὲ τὴν δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ συνετίση τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Θεὸς νὰ φωτίση περισσότερο ἐμᾶς τοὺς μοναχούς, γιατί οἱ περισσότεροι εἴμαστε μωρὲς παρθένες καὶ τὰ λυχνάρια μας ἔχουν νερὸ μὲ λίγο λάδι στὸ φιτίλι. Οἱ κοσμικοὶ περιμένουν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ τοὺς φωτίσουμε τὸν δρόμο, γιὰ νὰ μὴ σκοντάφτουν!
Νὰ παρακαλοῦμε νὰ δίνη ὁ Θεὸς μετάνοια στὸν κόσμο, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ μέλλουσα ὀργὴ τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ ν’ ἀντιμετωπιστεῖ διαφορετικὰ παρὰ μόνο μὲ μετάνοια καὶ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.
Πηγή: «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Λόγοι Α’, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Βασιλικὰ Θεσσαλονίκης, σέλ.124-126
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου