Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:
Ὁ Ἄγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης ἦταν ἀρχοντικός στοὺς τρόπους καὶ μεγαλοπρεπὴς ἐντὸς τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἐνῶ ἦταν ἁπλός, δὲν ἦταν ἁπλοϊκός. Ὅταν ἔμπαινε μέσα στὸν ναὸ μ’ ἐκεῖνο τὸ γνωστο του ἀνάλαφρο περπάτημα, λὲς καὶ περπατοῦσε πάνω σὲ βαμβάκια, δὲν ἔβλεπε δεξιὰ-ἀριστερά, ἦταν σύννους καὶ προσεκτικός. Αἰσθανόσουν ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔλκεται πρὸς τὰ κάτω, ἀλλὰ πρὸς τὰ ἄνω. Ἔβλεπε ὄντα καὶ πράγματα, ποὺ οἱ ἄλλοι δὲν τὰ ἔβλεπαν. Παρόλο ποὺ εἴχαμε τόση οἰκειότητα μεταξύ μας, μέσα στὴ Λειτουργία δὲν τολμοῦσα νὰ τοῦ μιλήσω. Οὔτε μία ἁπλὴ λέξη! Ἦταν τόσο σύννους, τόσο μαζεμένος ὁ νοῦς του, ποὺ ντρεπόσουν νὰ μιλήσεις. Ἦταν ἀλλοῦ ὁ ἄνθρωπος. Ἦταν ἀλλοῦ.
Ἐπίσης ἦταν πάρα πολὺ μεγαλόπρεπες οἱ κινήσεις του. Υπάρχουν στὸ διαδίκτυο ἀναρτημένα βίντεο ποὺ παρουσιάζουν τὸν Γέροντα νὰ ἱερουργεῖ. Καὶ εἶναι καλὸ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ νέοι ἀρχιερεῖς, νὰ δοῦμε πὼς λειτουργοῦσε ἕνας ἅγιος τοῦ 20οῦ αἰώνα. Νὰ πάρουμε μαθήματα. Πῶς ἔλεγε τὶς εὐχές, πῶς ἔβλεπε, πῶς εὐλογοῦσε, πῶς ἔκανε Ἀπόλυση, πῶς μνημόνευε. Εἰδικὰ γιὰ τὴ μνημόνευση. Παναγία μου!
Χιλιάδες ὀνόματα μνημόνευε ὁ Γέροντας στὴν Προσκομιδή. Καὶ αὐτὸς καὶ ὁ παπᾶ-Κύριλλος. Καὶ χαίρομαι, ποὺ τὸ συνεχίζει αὐτὸ καὶ ὁ τωρινὸς Ἡγούμενος κι ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβίδ.
Ξέρετε τί ὡραῖα νιώθαμε ἐμεῖς οἱ φοιτητές, ποὺ μνημονευόμασταν στὴν Πρόθεση τοῦ Ὁσίου Δαβίδ; Μοῦ ἔλεγε κάποτε ὁ Γέροντας· «Παιδί μου, δὲν εἶμαι ἐγώ, ποὺ βλέπεις. Εἶναι ὁ ἄγγελός μου, ποὺ παίρνει τὸ σχῆμα τὸ δικό μου»! Δηλαδὴ ἔνιωθες τὴν πατρότητά του νὰ σὲ ἀκολουθεῖ στὴν καθημερινότητά σου, στὴν Ἀθήνα, στὴν Κύπρο, ὅπου κι ἂν ἤσουνα. Δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Γέρο Ἰάκωβος, φτάνει νὰ σὲ υἱοθετήσει. Εἶναι πατέρας καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ἀνώτερό του χάρισμα. Καὶ δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ τὸν γνωρίσεις ἐπὶ τῆς γῆς. Γιατὶ ξέρω ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν τὸν γνώρισαν ζῶντα, ἀλλὰ τὸν ἔμαθαν ἀπὸ ὁμιλίες, ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ ἔχουν ἐκδοθεῖ, ἀπὸ ἐπισκέψεις στὸν τάφο του, ποὺ τὸν ἀγάπησαν καὶ τυγχάνουν συνεχῶς τῆς πατρικῆς του φροντίδας.
Καὶ ἡ φωνή του, πόσο μεγαλοπρεπής ἦταν! Τὴν ὥρα ποὺ ἔψελνε εἶχε μία ἰδιαίτερη μεγαλοπρέπεια… Νόμιζες ὅτι μέσα στὸν ναὸ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες, ἐνῶ ἦταν μόνος. «Νὰ δεῖς, παιδί μου», μοῦ ἔλεγε κάποτε, «σήμερα λειτουργήσαμε καὶ ἦρθε ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ἡ ἁγία Εὐγενία, ἡ ἁγία Αἰκατερίνη…». Ὅταν ὁ Γέροντας μνημόνευε ὀνόματα ἁγίων στὶς διάφορες εὐχὲς ἢ στὴν Ἀπόλυση, τοὺς ἔβλεπε νὰ παρίστανται! Τοὺς ἁγίους, τοὺς ἀγγέλους…
Τὴν ὥρα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου μερικές φορές προχωροῦσε πολὺ ἀργά, ἐνῶ ἦταν ἄδεια ἡ Ἐκκλησία. Καὶ μιὰ μέρα τὸν ρώτησα· «Μά, σήμερα, τί εἴχατε, Γέροντα, στὴ Μεγάλη Εἴσοδο καὶ δὲν προχωρούσατε»; «Ἐπειδὴ ἐσὺ δὲν βλέπεις, γι’ αὐτὸ δὲν μπορεῖς καταλάβεις! Χερουβείμ καὶ Σεραφείμ, παιδί μου, ἦσαν μπροστά μου. Πῶς μπορεῖς νὰ προχωρήσεις»;
Κι ἀκόμη, κατὰ τὴν ὥρα ποὺ μνημόνευε στὴν Προσκομιδή εἶχε πολλὲς δράσεις. Ἐπιτρέψετέ μου ἐδῶ, ὡς Κύπριος ποὺ εἶμαι καὶ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, νὰ ἀναφέρω ξανὰ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ’. Καὶ ἀκοῦστε, τί μοῦ εἶπε σχετικὰ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. «Πρὶν νὰ συμβεῖ τὸ περιστατικὸ αὐτό, μερικὰ καλὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν Κύπρο μοῦ ἔφερναν τὰ ὀνόματα τῶν κεκοιμημένων τους καὶ τὰ μνημόνευα στὶς Θεῖες Λειτουργίες. Ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ τὰ ὀνόματα ἔβλεπα καὶ τὸ ὄνομα, “Μακαρίου ἀρχιερέως”. Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἄρχισα κι ἐγὼ νὰ μνημονεύω αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ἐπειδή, ὅταν τὸν μνημόνευα, αἰσθανόμουν χαρά, εἶπα· “Αὐτός, θὰ ἔκανε καλὰ στὸν τόπο του”. Παράλληλα ὅμως, ἄκουα ἀπὸ διαφόρους ποὺ ἐρχόντουσαν ἐδῶ καὶ κάποια ἀρνητικὰ γι’ αὐτόν. Ἔτσι, ἔκανα μιὰ προσευχὴ εἰδικὴ γι’ αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο. Καί, ὅταν μνημόνευσα ξανά, “Μακαρίου ἀρχιερέως”, ἄκουσα μιὰ φωνή, νὰ μοῦ ἀναγγέλει τὴν ἄφιξη του. Ἄκουσα: “Μακαρίου ἀρχιερέως. Μακαρίου ἀρχιερέως, Μακαρίου ἀρχιερέως”! Κοιτάζω ἐκ δεξιῶν μου καί, τί νὰ ἰδῶ; Ήταν ὄρθιος ἕνας ἐπίσκοπος!»
«Δηλαδή, πῶς τὸν εἶδες, Γέροντα;», ρώτησα τότε τὸν πάτερ Ἰάκωβο. «Ε!, πῶς σὲ βλέπω καὶ μὲ βλέπεις. Νεόφυτέ μου; Ἔτσι τὸν εἶδα! Ἔφερε (ἀκοῦστε λεπτομέρειες πολύ σημαντικὲς) ἅπασαν τὴν ἀρχιερατική του στολή, καὶ ἦταν μέσα σε φῶς πολύ. Καὶ τοῦ εἶπα: “Σὲ εὐχαριστῶ, Μακαριώτατε, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκες”! Καὶ αὐτὸς μοῦ εἶπε: “Εγὼ σὲ εὐχαριστῶ, πάτερ Ἰάκωβε, που, ἐνῶ δὲν σοῦ ἔκανα κανένα καλό, ἐσὺ μὲ μνημονεύεις καὶ ἔχω μεγάλη χάρη καὶ χαρὰ ἀπ’ αὐτὴν τὴν προσευχή”. Καὶ πῆρε τὴ μερίδα του καὶ ἔφυγε»! Βλέπετε, πῶς ἐπικοινωνοῦν οἱ ψυχὲς στὴ Λειτουργία καὶ στὴ μνημόνευση ποὺ κάνουμε;
Γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Μακάριο, τὸν ρώτησα καὶ τὸ ἑξῆς· «Γέροντα, γιὰ τὸν Μακάριο ἄλλοι λένε θετικά, ἄλλοι καὶ ἀρνητικά. Ποιά ἡ γνώμη σας»; Καὶ μοῦ ἀπάντησε· «Ἄκουσε, παιδί μου. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει καὶ τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά του. Αὐτὸς σώθηκε, γιατὶ ἦταν πολὺ ἐλεήμων, σπλαχνικὸς καὶ συγχωρητικός».
Καί, ξέρετε πόσοι πολλοὶ Κύπριοι βοηθήθηκαν, ὅταν τὸ ἄκουσαν αὐτό, ποὺ ἔλεγαν λόγια κατὰ τοῦ Μακαρίου; Ἀσφαλῶς, ἄλλη ἡ κρίση τῶν ἀνθρώπων, κι ἄλλη ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ! Ἀκόμη, πάνω στὸ ἴδιο θέμα, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Γέροντας εἶχε πληροφορία γιὰ τὴ μεταθανάτια κατάσταση τῶν ψυχῶν, θὰ ἀναφέρω πὼς ὁ Γέροντας ἔβλεπε καὶ τὰ δυσάρεστα. Δηλαδὴ ἔβλεπε μερικούς μοναχούς, ποὺ ἐν ζωῇ τὸν εἶχαν βασανίσει, καὶ βρίσκονταν σὲ ἄσχημη κατάσταση καὶ λυπόταν. Μοῦ εἶπε κάποτε· «Τί νὰ κάνω, παιδί μου; Ὁ τάδε μοναχός, μαῦρος, κατάμαυρος»! Ὁ Γέροντας εἶχε τόσο ἀλλοιωθεῖ «τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν», ποὺ ἔβλεπε ὑπερκόσμιες καταστάσεις. Εἶχε εἰσέλθει στὴν αἰωνιότητα, φέροντας ἀκόμη τὸ θνητό του σῶμα.
Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες – Λόγοι ἐμπειρικῆς θεολογίας Ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων», Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, Ἐκδόσεις Θεομόρφου, σέλ.257-261
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου