Η «Διαμαστίγωσις» αποτελούσε τελετουργικό αγώνα καρτερίας και αντοχής στον πόνο των Σπαρτιατών και μέρος της εορτής προς τιμήν της Ορθίας Αρτέμιδος, κατά την διάρκεια της οποίας οι έφηβοι μαστιγώνονταν γύρω από τον βωμό της.
Το παλαιότερο όνομα του αγώνα ήταν Ευβάλκης.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Ορέστης με την Ιφιγένεια είχαν φέρει το ξόανο της θεάς από την Ταυρική χερσόνησο και το τοποθέτησαν στο Λιμναίο της Λακωνίας και όχι στη Βραυρώνα.
Το ξόανο είχε βρεθεί όρθιο ανάμεσα στους θάμνους και σε εκείνο το σημείο ήταν που ιδρύθηκε το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος.
Την γιορτή την καθιέρωσε σύμφωνα με τον θρύλο ο Λυκούργος, γιατί με βάση κάποιον χρησμό έπρεπε να βρέχουν τον βωμό της θεάς με ανθρώπινο αίμα, αντικαθιστώντας με αυτό το ηπιότερο έθιμο τις ανθρωποθυσίες.
Πολλοί ισχυρίζονται πως ο τελετουργικός αυτός αγώνας μαστίγωσης ήταν πολιτικό του επινόημα, για να συνηθίζουν οι νέοι τους πόνους και τις πληγές.
Άλλοι θεωρούν πως ο αγώνας καθιερώθηκε σε ανάμνηση του συμβάντος της εκδίωξης με μαστίγια των Περσών στην μάχη των Πλαταιών από τους Λακαιδαιμονίους, όταν οι πρώτοι διασκόρπισαν την θυσία του Παυσανία.
Οι έφηβοι υπέμεναν υπερήφανοι το ολοήμερο μαστίγωμα (μέχρι θανάτου πολλές φορές), με σκοπό τη νίκη.
Ο θάνατος ήταν εξίσου ένδοξος και η παραμικρή εκδήλωση πόνου ατιμωτική.
Οι Σπαρτιάτες τιμούσαν και έδιναν στους νικητές το προσωνύμιο «βωμονίκες», στήνοντας τους ανδριάντες σε δημόσια μέρη της Σπάρτης.
Από τον φίλο VM Polymeneris
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου