Η βρισιά είναι το γάβγισμα των δαιμόνων. Είναι ένα κολασμένο φαινόμενο. Η κόλαση γελάει με όσους καταλήγουν εκεί και καταριέται όσους δεν το κάνουν. Όσοι βρίζουν έχουν μαύρα
στόματα. Αλλά ο άνθρωπος λέει πάντα με τη γλώσσα του αυτό που ζει στην καρδιά του. Έτσι, ξεστομίζοντας όλα αυτά... τα λόγια, αποκαλύπτεις τι υπάρχει μέσα σου: ένας βόθρος, ένας σκουπιδότοπος, ζει στην καρδιά σου. Και το σκουπιδόστομά σου λέει ό,τι περιέχεται στην σκουπιδόκαρδη καρδιά σου. Μπορεί να προσβληθείς μαζί μου, φυσικά, αλλά καλύτερα να προσβληθείς με τον εαυτό σου. Και σταμάτα να μολύνεις τον αέρα που αναπνέεις με βρισιές. Αν, φυσικά, είσαι ενήλικας, υπεύθυνος άνθρωπος, αν έχεις μικρά παιδιά, αν καταλαβαίνεις ότι κάποια πράγματα είναι ταμπού, κάποια πράγματα είναι ιερά, κάποια πράγματα είναι αμαρτωλά. Αν καταλαβαίνεις καν ότι ένα γουρούνι είναι ένα άτομο που δεν κάνει διάκριση μεταξύ του ιερού και του αμαρτωλού. Αν έχεις συνείδηση, πρέπει να προσπαθήσεις να εξαλείψεις από την καρδιά σου, πρώτα, και μετά από το μυαλό και τη γλώσσα σου, αυτή την απαίσια συνήθεια που κάνει έναν Ρώσο περίγελο. Να είσαι Ρώσος! Έχουμε μια τόσο πλούσια γλώσσα, πλουσιότερη από όλες τις άλλες! Έχει όλα όσα χρειαζόμαστε για να εκφράσουμε τα πάντα. Αλλά εσείς καλύπτετε τα πάντα με την ίδια λέξη και έκφραση. Δεν υπάρχει τίποτα όμορφο σε αυτό, μόνο ασχήμια, ανάξια ενός ώριμου, ευσυνείδητου ατόμου.Πρωτοπρεσβύτερος Αντρέι Τκάτσεφ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου