Ἦταν τότε, εἶναι καί σήμερα γνώρισμα ὅλων τῶν συγχρόνων μορφῶν τοῦ Μοναχισμοῦ, να θέλουν νὰ ἐπισκεφθοῦν μεγάλα προσκυνήματα καί νά γνωρίζουν τα μεγάλα Μοναστικά κέντρα τοῦ κόσμου. Δέν μποροῦσε σ’ αὐτό νά ὑστερήσει καί νά στερηθεῖ τῆς ὠφελείας ὁ περίφημος καί γνωστός παντοῦ πατήρ Ἀκάκιος (ὁ πνευματικὸς καθοδηγητῆς τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ ὅταν ἦταν νέος). Καί μιά μέρα, ὁ Δαβίδ ἦταν τότε 31 ἐτῶν, ἀποχαιρέτησαν τό Μοναστήρι τῆς Ὄσσας καί ἄφησαν πίσω τους μεγάλο κενό. Ἔτσι τήν βλέπανε τή φυγή τους οἱ Μοναχοί πού ζοῦσαν σέ κεῖνο τό Μοναστήρι. Ὁ Δαβίδ εἶχε προχωρήσει. Τόν Ἀκάκιο τόν κρατοῦσαν ὅσο γινόταν περισσότερο καί τοῦ ἔκαναν παράπονα.
