Συντάχθηκε από
Ὀνομάζομαι Κ.Μ. καὶ ἐπαγγέλλομαι μηχανοεπισκευαστής. Τὸ Μέγα Σάββατο τοῦ 2010 ξαφνικὰ ἄρχισα νὰ χάνω τὶς δυνάμεις μου καὶ νὰ νοιώθω φοβερὴ ἐξάντληση. Τὸ βράδυ μὲ πολὺ κόπο κατάφερα νὰ παραμείνω στὴν Ἀναστάσιμη Λειτουργία ὡς τὸ τέλος.
Ὅμως τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα χειροτέρεψα. Μὲ κλάματα μὲ παρακαλοῦσε ἡ ἀδελφή μου νὰ μὲ πάει σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο, νὰ δοῦμε τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ ἔπιασε ξαφνικά. Ἐγὼ ὅμως ἀρνιόμουν.
Τὴν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου 2010, μοῦ γεννήθηκε ἔντονη ἡ ἐπιθυμία νὰ ἔρθω στὸ Μοναστήρι σας γιὰ νὰ προσκυνήσω τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ἄν καὶ σὲ ἀθλία κατάσταση, τὰ κατάφερα καὶ ἦρθα στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων.
Ἐγώ, ποὺ στὴ ζωή μου δὲν εἶχα κλάψει ποτέ, ἔπεσα στὴν ἁγία Λάρνακα καὶ ἔκλαιγα σὰν μωρὸ παιδί: “Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω! Ἅγιοί μου, σᾶς παρακαλῶ, βοηθεῖστε με, σῶστε με, χαρίστε μου χρόνο γιὰ νὰ ζήσω κι ἐγὼ σᾶς ὑπόσχομαι θὰ ἀλλάξω πορεία, θὰ μετανοιώσω, θὰ κάνω νέα ἀρχή!”
Τὴν ἑπομένη μέρα τὸ πρωὶ πήγαμε σὲ ἰδιώτη γιατρὸ καὶ ἔκανα ἐξετάσεις. Ἐκεῖνος εἶπε στὴν ἀδελφή μου, ὅτι εἶχα μπροστά μου μόνο ἕξι ὧρες ζωῆς καὶ νὰ μὲ πάει ὁπωσδήποτε σὲ νοσοκομεῖο. Πανικόβλητη ἡ ἀδελφή μου, κατευθύνθηκε στὸ πιὸ κοντινὸ ἐφημερεῦον νοσοκομεῖο, ποὺ ἦταν τὸ Γ.Ν.Α. “Γεννηματᾶ”.
Ἐκεῖ διαπίστωσαν, ὅτι ἤμουν ἑτοιμοθάνατος, μὲ αἱματοκρίτη 18 καὶ αἱμοπετάλια 12.000 (τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ χαμηλότερη φυσιολογικὴ τιμὴ στὸν αἱματοκρίτη εἶναι 38 καὶ στὰ αἱμοπετάλια εἶναι 140.000).
Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν, ὅτι εἶχα ἐπιθετικῆς μορφῆς λευχαιμία καθὼς καὶ ὅτι τὸ συκώτι καὶ ἡ σπλῆνα ἦταν ὑπερβολικὰ διογκωμένα ἀπὸ τοξικὲς οὐσίες. Οἱ γιατροί, ὅταν ἀνέκτησα τὶς αἰσθήσεις μου, μὲ ρωτοῦσαν ἐπίμονα, ἄν ἤμουν ναρκομανής, μέθυσος ἤ, ἄν ἔπαιρνα φάρμακα. Τοὺς ἀπάντησα κατηγορηματικά “ὄχι”.
Τότε ἐμπιστεύθηκαν στὴν ἀδελφή μου, ὅτι ἔχω πέσει θῦμα δηλητηρίασης, ἡ ὁποία μοῦ προκάλεσε αὐτὴν τὴν ὀξεία καλπάζουσα λευχαιμία κι ὅτι “δυστυχῶς πλέον εἶναι πολὺ ἀργά!”.
Μοῦ πρότειναν νὰ κάνω μεταμόσχευση μυελοῦ τὴν ὁποία ἀρνήθηκα. Ἀπὸ μέσα μου προσευχόμουν καὶ ζητοῦσα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ μὲ βοηθήσουν σὲ αὐτὴν τὴν δοκιμασία. Ἔνοιωθα πολὺ ἤρεμος καὶ ἤμουν ἀπόλυτα σίγουρος ὅτι ὁ Παντοκράτορας Κύριος θὰ ἄκουγε τὴν δέηση τῶν Ἁγίων Του καὶ θὰ ἔκανε ὅ,τι ἦταν καλύτερο γιὰ μένα.
Οἱ γιατροὶ ξεκίνησαν μετάγγιση αἵματος καὶ ἄν ὁ ὀργανισμός μου ἀντιδροῦσε θετικά, τότε θὰ τολμοῦσαν μία θεραπεία σὲ 8 φάσεις, ποὺ θὰ ὁλοκληρωνόταν σὲ πέντε μὲ ἕξι μῆνες. Αὐτὰ ἀποφάσισαν ὡς γιατροὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ μεγάλοι γιατροὶ ὅμως, οἱ Ἅγιοι Οσιομάρτυρες Πατέρες, ἀλλοιῶς τὰ κανόνισαν.
Ὁ ὀργανισμός μου, ἐντελῶς ἀνέλπιστα, ἀντέδρασε πολὺ θετικά. Μπόρεσαν νὰ μοῦ κάνουν μετάγγιση πολλὲς μπουκάλες αἷμα, χωρὶς καμμιὰ ἐπιπλοκή. Κι ὅταν πῆγαν μετὰ νὰ μοῦ ξεκινήσουν τὴν πρώτη φάση τῆς θεραπείας (ποὺ θὰ ἦταν καὶ ἀπὸ τὶς πιὸ βαρειές) … ἔκπληκτοι διαπίστωσαν, πὼς ἤμουν τελείως καλά!
(Τὶς ἐπίσημες ἀπαντήσεις ἀπὸ τὸ ἐργαστήριο κυτταρομετρίας τοῦ Νοσοκομείου “Γεννηματᾶ” τὶς πῆρα στὴν 1/5/2010, καὶ πιστοποιοῦσαν ὅτι εἶχα ὑπολειμματικὴ νόσο μηδέν. Τὴν γνωμάτευση τὴν ὑπέγραφε ὁ ἰατρὸς αἱματολόγος – κυτταρολόγος Π.Γ.).
Κι ἐνῶ ἐκεῖνοι λογάριαζαν, πὼς ἐὰν τελικὰ ζοῦσα, ἤθελα τὸ λιγότερο πέντε μῆνες γιὰ νὰ συνέλθω, οἱ Ἅγιοι μὲ οἰκονόμησαν καὶ σὲ εἴκοσι τρεῖς μέρες βγῆκα ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο τελείως ὑγιὴς σωματικά, ἀλλὰ καὶ τελείως ἀλλαγμένος ψυχικά.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μοῦ ἔδωσαν τὴν εὐκαιρία μιᾶς καινούργιας ἀρχῆς, μιᾶς πιὸ πνευματικῆς ζωῆς, γιὰ αὐτὸ ὅσο ζῶ καὶ ὑπάρχω θὰ εἶμαι ἐσαεὶ εὐγνώμων. Μὲ ἄπειρες εὐχαριστίες
Κ.Μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου