Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Έλεγε, με πόνο ψυχής, ο Όσιος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Πάει που πάει η αμαξοστοιχία, ας μην πηγαίνει άδεια». Ας καταθέσουμε όλους και όλα στα πόδια τού Χριστού και στα πόδια τής Παναγίας Μητέρας Του και τότε η ζωή μας θα… ανθίσει!!!
Άλλωστε για τον Χριστό, όλα έχουν φωνή, μας ακούει, μας νοιάζεται, μας φροντίζει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Εμείς Τον ακούμε όταν Εκείνος μιλάει; Φοβάμαι, ότι δεν ακούμε, γιατί είμαστε αδιάφοροι, τοξικοί και έχουμε βουλοκέρι στ’ αυτιά μας.
Είμαστε «φυλακισμένοι» στα γήϊνα, στα φθαρτά, στα σκοτεινά, στα φαύλα, στα σάπια. Επικαλούμαστε την βοήθεια των Αγίων μας; Γίναμε άγριοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι, σκοτεινοί, περικυκλωμένοι από τραγικά αδιέξοδα.
Οι Άγιοι είναι δίπλα μας, στέκονται στο πλευρό μας, συμπαρίστανται, βοηθούν. Έλεγαν στον Άγιο Πορφύριο, ότι τον αγαπούν και ότι έχουν ανάγκη την παρουσία του. Τον ρώτησαν με αγωνία, τι θα απογίνουν, όταν φύγει, όταν κοιμηθεί. Κι εκείνος, ήρεμα, απάντησε: «ΕΓΩ ΕΔΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ, ΟΜΩΣ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΝΑ ΕΡΘΩ»;
Στο Άγιον Όρος, οι Δανιηλαίοι, συγκροτούν μία εξαιρετική αδελφότητα, μεταξύ της οποίας βρίσκονταν και Άγιοι. Είναι ο π. Δανιήλ, ο π. Νήφων, ο π. Δαμασκηνός, ψάλτες, αγιογράφοι, οι λεγόμενοι πρίγκιπες τής φιλοξενίας. Άνθρωποι ελεύθεροι, αυθεντικοί που δίδασκαν ή και διδάσκουν Χριστό με τις πράξεις και κυρίως με τις προσευχές τους.
Αλλά και στα φρικτά Καρούλια, στα Κατουνάκια, υπάρχουν και σήμερα, άγιοι ασκητές, που λειτουργούν στο υπέρ φύσιν! Λειτουργούν, μονίμως, με τους νόμους και τις συνθήκες τής υπέρ φύσιν καταστάσεως. Κυρίαρχη, εκεί, για χρόνια η οσιακή μορφή του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, ενός μεγάλου Αγίου της Εκκλησίας που αγίασε με την υπομονή.
Ο γίγαντας τής υπακοής, ο πρωταθλητής τής νοεράς προσευχής, ο τελευταίος ησυχαστής των ημερών μας. Η αγιασμένη παρουσία του στήριξε το Όρος, την Εκκλησία, όλη την οικουμένη. Πότε θα αντιληφθούμε, ότι η αξία τού Αγίου Όρους ΔΕΝ μετριέται με χρήματα, αλλά σε θαύματα, σε θεϊκές επεμβάσεις, στην δυνατότητα τού ανθρώπου να παρεμβαίνει με την προσευχή στο θέλημα τού Ζώντος Θεού.
Ο πλούτος τής εμπειρικής θεολογίας τού Αγίου Όρους συγκλονίζει, αφυπνίζει κοιμισμένες συνειδήσεις. Η ασκητική Ορθοδοξία κρύβει μεγάλους πνευματικούς θησαυρούς, κρύβει μυστικά, μία πανδαισία χρωμάτων, ψαλμωδιών, ευχών, αγιότητα, μακαρισμούς, παρακλήσεις. Θέλει πνευματικό αγώνα, καρδιακή προσευχή για να αντιληφθείς, να κατανοήσεις, ΟΛΑ τα θαυμαστά που μας υπερβαίνουν.
Μεγάλη μορφή, ο π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ο υμνωδός, που υμνούσε τον Κύριο με τις θεϊκές ακολουθίες, τους ψαλμούς, τους ύμνους. Εγκαταβίωσε, στην Μικρά Αγία Άννα τού Αγίου Όρους. Η διάλεκτός του αρχαιοπρεπής, μοναδική.
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής ή Σπηλαιώτης, ο δάσκαλος τής νοεράς προσευχής που με τους αναστεναγμούς τής προσευχής του, έδωσε νέα πνοή στο Άγιο Όρος. Ένας θεωμένος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος, μία ζωή ασκητική, θυσιαστική, εξαγιασμένη.
Σκήτες, κελιά… γεμάτα με ασκητικές μορφές που με την προσευχή τους, μας κρατούν ζωντανούς. Άγια λείψανα, που ευωδιάζουν και που διαπιστώνεις την παρουσία τής χάριτος τού Θεού. Στο Όρος οι κεκοιμημένοι είναι πιο ζωντανοί… είναι δηλαδή, πιο ξύπνιοι από τους «ζωντανούς». Οι τετελειωμένοι, πιο ουσιαστικοί από τους τελειούμενους. Αποταγή, θυσιαστικό πνεύμα, ανυπαρξία κάθε σχέσης με τα εφήμερα, τα φθαρτά, τις παρηγοριές αυτού του κόσμου.
Η αγιότητα παραμένει το ζητούμενο και σήμερα. Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος τού κάθε ανθρώπου. Δύσκολο… ναι! Ακατόρθωτο, όμως, ΟΧΙ!!!! Χρειάζονται ΤΡΙΑ πράγματα, όπως έλεγε η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη, η ιεραπόστολος τού Χριστού: ΠΙΣΤΗ, ΠΙΣΤΗ, ΠΙΣΤΗ. Τα υπόλοιπα τα προσφέρει ο Θεός, απλόχερα, εάν δει φιλότιμο, ταπείνωση και πνεύμα θυσιαστικό.
Η πίστη είναι φλόγα, είναι λατρεία, είναι έρωτας, είναι πόθος, είναι ταφή και Ανάσταση μαζί!!! Η πίστη χαριτώνει τον άνθρωπο, τον γλυκαίνει, τον πληροφορεί, τον μεταμορφώνει ουσιαστικά. Ο άνθρωπος που έχει πίστη και αγωνίζεται, εξαγιάζεται!
Η προσευχή, όσο λιγοστεύει, τόσο αυξάνεται η ανάγκη για ανθρώπινη συνομιλία, που ενίοτε γίνεται αργολογία. Τότε η αιωνιότητα συμπιέζεται και γίνεται τετριμμένη εφημερότητα. Η αγάπη, να μας σκεπάσει, γιατί όποιος αγαπά δεν κουράζεται, έχει δύναμη, έμπνευση, διάθεση για ζωή και προσφορά.
Ο Χριστός προσφέρει ΧΑΡΑ, δίνει ουράνια προοπτική. Διώχνουμε μακριά την μιζέρια, το σκοτάδι, το άγχος, την τοξικότητα. Αγκαλιάζουμε το Φως της Αληθείας Του. Εκείνος φροντίζει να μας παρέχει τα δώρα Του. Εμείς Τον ακολουθούμε με χαρά!!!
Χριστέ μου, θέλω να μπω στο ιατρείο της Εκκλησίας σου για να σωθώ. Να μπω και να μην φύγω… ποτέ!!!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου