Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς διακονίας του στὴν Κριμαία εἶχε πολύτιμο φίλο, συμπαραστάτη καὶ πνευματικὸ τὸν ἀρχιμανδρίτη Τύχωνα Μπογγοσλάβετς, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄνθρωπος μεγάλης πνευματικότητας καὶ διακριτικότητας. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους στάρετς ποὺ εἶχαν ἀπομείνει. Ὁ ἀρχιμανδρίτης Τύχων γεννήθηκε τὸ 1859. Καταγόταν ἀπὸ φτωχὴ οἰκογένεια. Μετὰ τὴ στοιχειώδη ἐκπαίδευση σπούδασε σὲ τεχνικὲς σχολές. Ὑπηρέτησε τὴ θητεία του στὸ ναυτικὸ καὶ ὡς ναύτης ταξίδεψε σὲ ἀρκετὰ μέρη μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα. Ἀπὸ παιδὶ διακρινόταν γιὰ τὴν καλοσύνη, τὴν ἐγκράτεια, τὴν ἁγνότητά του.
Δὲν ἔτρωγε ποτὲ κρέας. Ἀνάμεσα στοὺς ναῦτες ξεχώριζε γιὰ τὰ πνευματικά του χαρίσματα. Οἱ ἀξιωματικοὶ τὸν ἀγαποῦσαν γιὰ τὴ σεμνότητα, τὴν καλοσύνη, τὴν τιμιότητα, τὴν καθαρότητά του. Ἄνθρωπος ἀγάπης καὶ θυσίας, ἦταν ἕτοιμος νὰ διακονήσει τοὺς ἄλλους καὶ νὰ προσφέρει τὰ πάντα.
Εἶχε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ γνωριστεῖ μὲ τὸ μεγάλο στάρετς τῆς Ρωσίας, τὸν ἅγιο Ἀμβρόσιο τῆς Ὄπτινα, ὁ ὁποῖος ἔγινε καὶ πνευματικός του. Ὁ στάρετς Ἄμβρόσιος ἐπέδρασε καθοριστικὰ στὴ ζωή του καὶ στὴν πνευματική του πορεία.
Ὅταν τελείωσε τὴ θητεία του ἐγκατεβίωσε στήν ‘Ἱερὰ Μονὴ τῶν Σπηλαίων – Ἴνκερμαν. Ἐκάρη μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Τύχων καὶ ἀργότερα ἐξελέγη ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Μετὰ τὴν ἐπανάσταση, οἱ Μπολσεβίκοι ἔκλεισαν τὸ μοναστήρι κι ἔδιωξαν ὅλους τοὺς μοναχούς. Ὁ π. Τύχων ἐγκαταστάθηκε στὴ Συμφερούπολη, ἀλλὰ πάντα ὀνειρευόταν τὴν ἐπιστροφὴ στὸ μοναστήρι. Σ’ ὅλη τὴν Κριμαία καὶ Οὐκρανία τὸν ἐκτιμοῦσαν βαθύτατα κι ἔρχονταν νὰ ἐξομολογηθοῦν καὶ νὰ τὸν συμβουλευτοῦν ἀπὸ πολὺ μακριά.
Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς, ὅπως σημειώσαμε, συνδέθηκε μαζί του. Ὁ π. Τύχων ἔγινε ὁ πνευματικός του. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς ὄχι μόνο ἐξομολογεῖτο σ’ αὐτόν, ἀλλὰ τὸν εἶχε πάντα κοντά του, συζητοῦσε μαζί του καὶ τὸν συμβουλευόταν γιὰ τὰ διάφορα θέματα καὶ προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζε. Λειτουργοῦσε συχνὰ μαζί του, ὅπως καὶ μὲ τὸν π. Ἰλαρίωνα Γκολοπέρνικωφ ποὺ ἦταν μαζί του στὴν ἐξορία. Τόση ἦταν ἡ κατάνυξή τους ποὺ πάντα λειτουργοῦσαν μὲ δάκρυα. Ὁ γηραιὸς λευΐτης π. Λεωνίδας μᾶς εἶπε:
«Ἤμουν κοντὰ στὸν ἀρχιεπίσκοπο Λουκᾶ καὶ τὸν βοηθοῦσα στὶς λειτουργίες, εἰδικὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ποὺ εἶχε τυφλωθεῖ. Ἐγὼ διάβαζα τὸ κείμενο τοῦ εὐαγγελίου καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἔκανε τὸ κήρυγμα. Δὲν θὰ ξεχάσω το πῶς λειτουργοῦσε. Κάθε κίνησή του, κάθε λόγος του, καὶ κάθε ἐκφώνηση μαρτυροῦσαν ταπείνωση, εὐλάβεια, πίστη καὶ κατάνυξη. Δάκρυα ἔτρεχαν ἀπὸ τὰ μάτια του.
Τότε μάλιστα ποὺ ζοῦσε ὁ π. Τύχων καὶ ὁ π. Ἰλαρίων, ἡ θεία Λειτουργία ἦταν ἀληθινὴ μυσταγωγία. Λειτουργοῦσαν μὲ δάκρυα. Στὸ “Πιστεύω” τὸ ἀντιμήνσιο γινόταν μούσκεμα ἀπὸ τὰ δάκρυα τους!».
Ὁ ἀρχιμανδρίτης Τύχων κοιμήθηκε στὶς 30 Ἰανουαρίου 1950. Ὅταν τὸ ἔμαθε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς, ἔτρεξε στὸ ναὸ μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Πλησίασε στὸ φέρετρο καὶ μὲ πόνο ψυχῆς εἶπε:
-Γέροντα, γιατί μὲ ἄφησες ἐδῶ μόνο;
Πράγματι στερήθηκε ἕνα σημαντικὸ συνεργάτη καὶ πνευματικὸ ἀδελφό. Στὴν πρώτη ἐπέτειο ἀπὸ τὴν κοίμησή του ὁ ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων:
«Εἶχα τὴ χαρὰ νὰ τὸν ἔχω φίλο μου καὶ πιὸ ἀκριβὸ καὶ κοντινό μου σύμβουλο στὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἀρχιερατικῆς μου διακονίας στὴν Κριμαία. Ὅλες οἱ συμβουλές του γιὰ τὶς ὑποθέσεις καὶ τὰ προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας, τὶς ὅποιες εἶχα ἀνάγκη, ὄχι μόνο ἦταν πάντοτε σοφές, ἀλλὰ καὶ ἦταν διαποτισμένες ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ. Μοῦ ἔδινε τὶς συμβουλὲς ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μοῦ δώσει ἕνας γνήσιος μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ἡ μνήμη του π. Τύχωνα τιμᾶται στὴν Κριμαία μέχρι τὶς μέρες μας. Οἱ πιστοὶ διέσωσαν πολλὰ γεγονότα ἀπὸ τὴ ζωή του καὶ ἀρκετὲς προφητεῖες του.
Πηγή: ἀρχιμ. Νεκταρίου ‘Ἀντωνοπούλου, “Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς – Ἄρχιεπ. Λουκᾶς Βόϊνο-Γιασενέτσκι ἕνας ἅγιος ποιμένας καὶ γιατρὸς χειρουργὸς (1877 – 1961)”, Ἐκδόσεις Ἀκρίτας, Ἔκδοση Πρώτη, Ἰανουάριος 1999
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου