Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΙΒ´ (12ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουνίου, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ὀνουφρίου τοῦ Αἰγυπτίου. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Πέτρου τοῦ ἐν τῷ Ἄθῳ. (†734)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βασιλείδου, Κυρίνου, Ναβὼρ καὶ Ναζαρίου, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς στρατιωτῶν, ἐν Ῥώμῃ ἀθλησάντων. (†304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Ἀμφιανοῦ, ἐπισκόπου τοῦ ἐν Κιλικίᾳ. (~†310)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου Ὀλυμπίου, τοῦ ἐν Θράκῃ. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ζήνωνος, ἐπισκόπου Κυρηνείας Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Τιμοθέου τοῦ ἐρημίτου ἐν Αἰγύπτῳ ἀσκήσαντος. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου, Ἀνδρέου, Ἡρακλαίμονος καὶ Θεοφίλου τῶν ἐρημιτῶν, ἐν Αἰγύπτῳ ἀσκησάντων. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἀνθεμίου, ἐπισκόπου Κωνσταντίας τῆς Κύπρου, τοῦ προξένου τῆς αὐτοκεφαλίας καὶ τῶν βασιλικῶν προνομίων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. (†491)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ στρατιώτου. (Ϛ´-ζ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰουλιανοῦ τοῦ ἐν τοῖς Δαγάτου (ἢ Δαγάζου).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Ἴβηρος, ἐν Ἄθωνι ἀσκήσαντος. (†998)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Λέοντος γ´, πάπα Ῥώμης, ἀρνησαμένου τὴν αἱρετικὴν προσθήκην τοῦ φιλιόκβε (filioque) ἐν τῷ συμβόλῳ τῆς πίστεως. (†816)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ Τραπεζουντίου, ἐν Ἀσπροκάστρῳ (Akkerman) μαρτυρήσαντος. (†1330 ἢ 1492)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου, κτίτορος τῆς μονῆς Κόνεβιτς ἐν Ῥωσίᾳ. (†1447)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ὀνουφρίου, κτίτορος τῆς μονῆς Μὰλσκ (Malsk) ἐν Πσκόφ. (†1492)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ὀνουφρίου καὶ Αὐξεντίου τῶν ἐν Βολογκντᾷ. (ιε´-ιϚ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Στεφάνου τοῦ Κόμελ, κτίτορος τῆς μονῆς Ὀζὲρσκ (Ozersk) ἐν Βολογκντᾷ. (†1542)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Βασσιανοῦ καὶ Ἰωνᾶ, μοναχῶν τῆς μονῆς Πετρὸμσκ (Petromsk) ἐν Σολοφκί. (†1561)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ὀνουφρίου, κτίτορος τῆς μονῆς Κατρὸμ (Katrom) ἐν Βολογκντᾷ. (ιϚ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σεραπίωνος, ἡγουμένου τῆς μονῆς Ἰζβὸρσκ (Izborsk) ἐν Πσκόφ. (ιϚ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ὀνουφρίου, διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ ἐν Ῥομανὼφ καὶ Βόρις-Γλὲβ (Romanov-Borisoglebsk) ἐν Γιαροσλάβλ. (ιζ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰωάννου, τοῦ ἐν Δαμασκῷ μαρτυρήσαντος. (†1684)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ὀνουφρίου, ἀσκήσαντος ἐν τῇ μονῇ Κορακονησίας Πρεβέζης. (†1780)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ὁσιομαρτύρων, Βενεδίκτου τοῦ Κωνσταμονίτου, τοῦ ἐξ Ἐζεβῶν Σεῤῥῶν, Συνεσίου τοῦ Κωνσταμονίτου, τοῦ ἐκ Τριγλίας, Πέτρου τοῦ Κωνσταμονίτου, του ἐξ Ἰωαννίνων καὶ Τιμοθέου τοῦ ἐκ Βεῤῥοίας, τῶν ἁγιορειτῶν, καὶ ἐν Λευκῷ Πύργῳ τῆς Θεσσαλονίκης ἀθλησάντων. (†1821)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Βενεδίκτου Ghius τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ τοῦ Ῥουμάνου, ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντος κατὰ τὸ ἔτος 1990
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Ἡ γενοκτονία καὶ καταστροφή της Φώκαιας 11 καὶ 12 Ἰουνίου 1914 ὑπὸ τῶν Τούρκων
Στίχ. Καὶ τὴν ἑνὸς χιτῶνος ἐντολήν, Πάτερ,
Ὑπερβέβηκας, γυμνητεύσας εἰς τέλος.
Δωδεκάτῃ ἀχίτωνα Ὀνούφριον ἐκ βίου ἦραν.
π. Βενέδικτος Γκιούς
«Ο πιο τρομερός διωγμός κατά της Εκκλησίας είναι η αναξιότητα των ίδιων των υπηρετών της».
Αν δεν εμπιστεύεσαι τον Θεό, τίποτα δεν έχει νόημα σε αυτή τη ζωή.
«Τα βασανιστήρια μπορούν μόνο να αλλάξουν τους Χριστιανούς προς το καλύτερο, όπως ένα δέντρο που βαθαίνει τις ρίζες του στο ξερό έδαφος, ο πόνος το δυναμώνει, αντί να το ρίξει κάτω».
***
πατήρ Ραφαήλ Νόικα
Μερικές φορές, λέει ο Άγιος Παύλος, υπάρχει μια προσευχή στην οποία δεν ξέρουμε τι να ζητήσουμε ή για τι να προσευχηθούμε, και το Πνεύμα του Θεού μας βοηθά με ανείπωτους στεναγμούς. Στεναγμούς που ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε γιατί τους έχουμε: κάτι πονάει, κάτι χρειαζόμαστε… Ο Δημιουργός μας ξέρει τι θέλουμε!
Και τους ανείπωτους στεναγμούς μας, ακόμα και… τους άηχους στεναγμούς μας, ο Θεός τους ακούει και τους συγκεντρώνει στα θησαυροφυλάκιά Του.
***
Ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης …Έλεγε ότι ο Θεός δεν θα αφήσει απλήρωτο, οποιονδήποτε πόνο που ταλαιπωρεί τον άνθρωπο. Δηλαδή όλα τα μετράει, και το αχ και το βαχ…. Κι ένα δόντι να πονέσει, ο Θεός τον μετράει τον πόνο. Ο κύριος που είχε κάνει έξι μήνες στο νοσοκομείο, λέει στο Γέροντα: « Καλά εγώ, έξι μήνες κάθισα μεσα στο νοσοκομείο. Τί θα γίνει με μένα; Κι ο Γέροντας του λέει χαριτολογώντας: « Δε χαίρεσαι ευλογημένε; Άλλοι ψάχνουν να ξεκουρασθούν μία μέρα κι εσύ που κάθησες έξι μήνες μιλάς; Να δοξάζεις το Θεό.»
[106. Λεμονής Ευθύμιος, πρώην Σερδάρης Αγίου Όρους, Θεσσαλονίκη, Μαρτυρίες Προσκυνητών. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 (Τόμος Α), σελ. 323]
Πολλές φορές, όταν προσεύχομαι στο κελλί μου, το Άγιο Πνεύμα
με μεταφέρει σε νοσοκομεία, σε σπίτια πονεμένων
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Το 1982, είχε πάει στον π. Παΐσιο ένας σύγχρονος νέος, γεμάτος ανησυχίες, μπλεγμένος με πολλά δύσκολα πράγματα, απογοητευμένος από τη ζωή και το περιβάλλον του, φορώντας βρόμικα ρούχα κι έχοντας μακριά μαλλιά.
Η όλη του εμφάνιση και συμπεριφορά μαρτυρούσαν την ανησυχία και την ακαταστασία του. Συζήτησε με το Γέροντα αρκετά και ύστερα έφυγε.
Μετά από τρεις μήνες ξαναπήγε στο Άγιον Όρος και διηγήθηκε τα ακόλουθα σε κάποιο ιερομόναχο, γνωστό του π. Παϊσίου:
«Στην Αθήνα, είχα κάτι αποτυχίες και μ’ έπιασε μελαγχολία και κατάθλιψη. Μου μπήκε η έμμονη ιδέα να πάω να αυτοκτονήσω μια και πίστευα ότι στον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη και κανένας δεν με αγαπάει.
Πίστευα ότι η ζωή δεν έχει ενδιαφέρον, γι’ αυτό είχα πάρει την απόφαση να σκοτωθώ και να τελειώσω τη ζωή μου. Βγήκα από την Αθήνα, και προχωρούσα προς το μέρος που σχεδίαζα να προβώ στη φοβερή αυτή πράξη.
Σε κάποια στιγμή άρχισα να τρέχω έχοντας μεγάλη ταραχή στην ψυχή μου. Ξαφνικά ακινητοποιήθηκα και βλέπω μπροστά μου τον π. Παΐσιο να μου λέει:
– Σταμάτα, μην κάνεις αυτό το πράγμα.
Μόλις είδα τη μορφή του Γέροντα είπα μέσα μου ότι αυτός ο άνθρωπος με αγαπάει πραγματικά».
Ο ιερομόναχος που άκουσε το περιστατικό από το νέο, ρώτησε μετά τον π. Παΐσιο αν ήταν αληθινό αυτό που άκουσε.
Ο Γέροντας του είπε:
– Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι πολλές φορές, όταν προσεύχομαι στο κελλί μου, το Άγιο Πνεύμα με μεταφέρει σε νοσοκομεία, σε σπίτια πονεμένων, σε ανθρώπους που κινδυνεύουν ή θέλουν ν’ αυτοκτονήσουν κλπ. Εγώ βέβαια δεν κάνω τίποτα, παρά προσεύχομαι και ανάβω κεριά.
Από το βιβλίο του Πρεσβυτέρου Διονυσίου Δ. Τάτση, ο «Γέροντας Παΐσιος, Βιογραφικά στοιχεία, Διδαχές, Επιστολές, Περιστατικά, Κείμενα».
***
Το θαύμα αυτό του Γέροντος Παϊσίου έγινε στον αξιωματικόν της Αστυνομίας κ Άγγελον Χοροζίδην, στην Θεσσαλονίκη, και το διηγείται ο ίδιος : «Στις 8 Ιουνίου του 1986, εκτελώντας υπηρεσία ασφαλείας, κοντά στο κεντρικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, τραυματίστηκα με βόμβα «μολότωφ». Έπαθα βαρύτατα τραύματα.
Στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκα, με άφησαν, θεωρώντας ότι ο θάνατος ερχόταν σύντομα. Παρέμενα στη ζωή έχοντας χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Ο παππούλης, από την πρώτη στιγμή που έλαβε γνώση, είπε : «Θα υποφέρει πολύ, αλλά θα ζήσει».
Μετά από λίγες μέρες ανέκτησα κάποια επαφή. Κάποια ημέρα όμως, αισθάνθηκα να πεθαίνω και είπα στην νοσοκόμα : «Αδελφή, πεθαίνω, πεθαίνω». Άρχισα τότε να ανεβαίνω προς τα πάνω, να βγαίνω από την γη, να κινούμαι ανάμεσα σε αστέρια και στην συνέχεια σε γαλαξίες. Αυτήν την ερμηνεία έδινα εκείνη την στιγμή.
Ανέβαινα, ανέβαινα και μπροστά μου πήγαινε ένα φως, κάτι σαν αναμμένη λαμπάδα. Ξαφνικά, το ταξίδι σταμάτησε. Άρχισε αντίστροφη κίνηση και προσγείωση. Βρέθηκα στο νοσοκομείο με τραχειοτομή και γύρω μου γιατροί, να με κοιτάζουν.
Πέντε μήνες μετά, συνάντησα τον παππούλη στην Σουρωτή. Με αγκάλιασε, με φίλησε και άρχισα να του διηγούμαι πώς πέθανα. Με διέκοψε λέγοντας : “Βρέ ευλογημένε, μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε. Δεν με έβλεπες ;”. Τότε κατάλαβα τί ήταν το φως, που έβλεπα».
ΠΗΓΗ : ΣΩΤΗΡΧΟΣ Μ.Π., ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 2009, σ. 78.
***
«Καλά, δεν έχετε τι να κάνετε και με παίρνετε τηλέφωνο χωρίς λόγο;»
Μια ιστορία με τηλεφωνήματα της πεθεράς
Ένας φίλος μου, πιστός χριστιανός, δεχόταν συνεχώς τηλεφωνήματα από τη πεθερά του εν ώρα εργασίας. Αυτός πάντα πολύ απασχολημένος, και η πεθερά του, που ζει μόνη της και δεν έχει κοντινές φίλες έτοιμες να συζητάνε για την καθημερινότητά της, το λαχανόκηπο ή άλλα ενδιαφέροντά της, συχνά του τηλεφωνούσε την πιο ακατάλληλη στιγμή. Ας πούμε, τον έπαιρνε τηλέφωνο και τον ρωτούσε: «Πώς είσαι; Πες μου, με τι ασχολείσαι τώρα;». Αυτό γινόταν τέσσερις-πέντε φορές την ημέρα.
Αυτός θεωρούσε ότι αν κάποιος του τηλεφωνεί σε ώρα εργασίας, αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για κάτι σημαντικό, οπότε στην αρχή τα τηλεφωνήματα της πεθεράς του τον έκαναν να πελαγώνει. Νευρίαζε, τσαντιζόταν, έλεγε από μέσα του: «Καλά, δεν έχετε τι να κάνετε και μου τηλεφωνείτε χωρίς λόγο;» Αυτή όμως πράγματι δεν είχε τι να κάνει. Ξυπνούσε το πρωί, δεν είχε κάποιον δίπλα της να μιλήσει. Οι μόνοι συνομιλητές της ήταν η τηλεόραση και οι γειτόνισσες στην είσοδο της πολυκατοικίας.
Αυτό συνεχιζόταν για αρκετό καιρό. Κάποια στιγμή, ο γνωστός μου σταμάτησε να απαντάει όταν τηλεφωνούσε η πεθερά του. Και μετά του συνέβη το εξής: μια μέρα, όταν για πολλοστή φορά δεν απάντησε στην κλήση της πεθεράς του, ξαφνικά ένιωσε αφόρητο πόνο και ντροπή για τον εαυτό του.
Ως πιστός άνθρωπος, σίγουρα ζητούσε βοήθεια από τον Θεό ώστε να επικοινωνεί σωστά με τη πεθερά του. Σκεφτόταν ότι ο Κύριος θα την συνετίσει, θα την κάνει να καταλάβει ότι αυτός δουλεύει και συντηρεί την οικογένειά του, και ότι θα σταματήσει να του τηλεφωνεί χωρίς λόγο. Ωστόσο, συνέβη το αντίθετο: ξαφνικά κατάλαβε ότι, αφού τον παίρνει τηλέφωνο, σημαίνει ότι δεν είχε κανέναν άλλο για να γλιτώσει από τη μοναξιά της. Και αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό, όταν σε ολόκληρο τον κόσμο δεν σε χρειάζεται κανείς.
Όταν το κατάλαβε, σταμάτησε να της κλείνει το τηλέφωνο και να της απαντάει τυπικά. Αντιθέτως, άρχισε να της μιλάει με ειλικρίνεια και πολλή τρυφερότητα, να της μιλάει για τις δουλειές του και να ενδιαφέρεται για το πώς περνάει η μέρα της. Όταν ήταν πολύ απασχολημένος και δεν μπορούσε να απαντήσει, την έπαιρνε αργότερα.
Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά τις καθημερινές συνομιλίες με την πεθερά του, σύντομα παρατήρησε ότι κατάφερνε να κάνει πολύ περισσότερα στη δουλειά του από ό,τι όταν νευρίαζε και έκλεινε το τηλέφωνο. Και το πιο σημαντικό, οι σχέσεις του με την πεθερά του έγιναν απλά υπέροχες. Τι το καλύτερο;
Διάκονος Διονύσιος Αχαλασβίλι
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
foma.ru – https://gr.pravoslavie.ru/172346.html
π. Βενέδικτος Ghius, ο αγιασμένος γέροντας του Ακτίστου Φωτός
https://iconandlight.wordpress.com/2025/06/11/%CF%80-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%BF%CF%82-ghius-%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84/
Ἀπολυτίκιον,
Ἦχος α´. Τοῦ λίθου σφαγισθέντος
Τῆς ἐρήμου πολίτης καὶ ἐν σώματι ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατὴρ ἡμῶν Ονούφριε· νηστείᾳ ἀγρυπνίᾳ προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον Ὁσίων Ὀνουφρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ Πέτρου τοῦ Άθωνίτου
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐν σαρκὶ μιμησάμενοι, ὤφθητε ἐρήμου πολῖται, καὶ χαρίτων κειμήλια, Ὀνούφριε Αἰγύπτου καλλονή, καὶ Πέτρε τῶν ἐν Ἄθῳ ὁ φωστήρ· διὰ τοῦτο τοὺς ἀγῶνας ὑμῶν ἀεί, τιμῶμεν ἀναμέλποντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δίξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Συνεσίου τοῦ Κωνσταμονίτου, τοῦ ἐκ Τριγλίας
Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως
Θεῖον βλάστημα, Τριγλίας πέλων, χαίρων ἤσκησας, ἐν Ὄρει Ἄθῳ, Ὁσιομάρτυς Κυρίου Συνέσιε· καὶ μαρτυρίου ἀνύσας τὸ στάδιον, μαρτυρικῆς ἠξιώθης λαμπρότητος· ὅθεν πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου τοῦ Κωσταμονίτου, του ἐκ Βεῤῥοίας (Πορφυρίου ἱερομονάχου)
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Χαίρει ἔχουσα, τῶν Βεῤῥοιέων, νέον καύχημα, ἡ Ἐκκλησία, σὲ Τιμόθεε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε· ὥσπερ γὰρ Μάρτυς Χριστῷ παριστάμενος, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ ἐλλείπης δεόμενος, ἀλλὰ πρέσβευε Αὐτῷ ἐκτενῶς ὁσιόαθλε, σωθῆναι τοὺς πίστει σὲ γεραίροντας.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου τοῦ Κωσταμονίτου, του ἐκ Βεῤῥοίας (Πορφυρίου ἱερομονάχου)
Ἦχος α΄.
Μαρτυρίου στεφάνῳ κοσμηθεὶς θεοφόρε, ὁσιακῶς ἐν τῷ Ἄθῳ, διὰ Χριστὸν ξενιτεύσας· διὸ καὶ τιμᾶσαι νῦν θερμῶς, Τιμόθεε θεῖε παλαιστά, καὶ πρεσβεύεις ἐπαγρύπνως, ὑπὲρ πατρίδος σου θεόσοφε Πάτερ. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἀναδείξαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σὲ ἡμῖν, πρέσβυν θερμότατον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου