Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όταν σταθούμε ενώπιον του Θεού, θα πλησιάσει τον καθένα μας και θα ρωτήσει ήσυχα:

 

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όταν σταθούμε ενώπιον του Θεού, θα πλησιάσει τον καθένα μας και θα ρωτήσει ήσυχα:

— Λοιπόν... πώς σας φαίνεται;

— Κύριε... είμαι αμαρτωλός... ελέησέ μας... — θα αρχίσουμε να δικαιολογούμαστε.

Και θα μας διακόψει με ένα ευγενικό χαμόγελο:

— Το ξέρω ήδη αυτό. Σε έχω δει όλη σου τη ζωή. Καλύτερα να μου πεις... πώς σου φαίνεται η Γη; Σου άρεσε;

Θυμάσαι τις ανατολές που σου έδωσα; Έχεις δει τα ηλιοβασιλέματα; Έχεις παρατηρήσει τον ουρανό μετά τη βροχή;

Και τη θάλασσα; Την έχεις ακούσει να μιλάει; Έχεις δει τα βουνά; Τα δάση; Πώς περνάει ο άνεμος μέσα από τα δέντρα;

Και έχεις παρατηρήσει τα πουλιά; Φανταζόμουν το καθένα διαφορετικό. Και τις φάλαινες; Μπορείς να φανταστείς πόσο μεγαλοπρεπείς είναι; Και τον έναστρο ουρανό; Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις;

Έχω ρίξει τόση αγάπη σε αυτόν τον κόσμο... Έχω σκορπίσει τόση ομορφιά γύρω σου... Τι θυμάσαι ιδιαίτερα;

Και είναι τρομακτικό να κοιτάξεις κάτω μια μέρα και να απαντήσεις:

«Κύριε... δεν είχα ποτέ χρόνο... δουλειά, ανησυχίες, φασαρία, δάνεια, άγχος... Πάντα έτρεχα κάπου... Ήθελα να σταματήσω, πραγματικά... αλλά όλα ήρθαν αργότερα...»

Και τότε, ίσως, θα γίνει ιδιαίτερα οδυνηρό να σκεφτούμε πόση από την ομορφιά του Θεού μας έχει προσπεράσει.

Επειδή η ζωή δεν είναι μόνο να επιβιώνεις, να συμβαδίζεις, να κερδίζεις χρήματα και να λύνεις προβλήματα. Είναι επίσης να βλέπεις τον κόσμο του Θεού. Να σε εκπλήσσει. Να είσαι ευγνώμων. Να ακούς τα πουλιά να κελαηδούν, να νιώθεις τον άνεμο, να παρατηρείς το φως στα σύννεφα και να καταλαβαίνεις: όλα αυτά είναι η αγάπη του Δημιουργού για την ανθρωπότητα.

Και ενώ είμαστε εδώ, δεν είναι πολύ αργά για να ανοίξουμε τα μάτια μας.

 

apantaortodoxias.blogspot.com