Ἡ θεία χάρη, ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν ἀναίμακτη θυσία, προσφέρεται ὄχι μόνο στοὺς ζωντανούς, ἀλλὰ καὶ στοὺς νεκρούς. Γι’ αὐτὸ οἱ λειτουργοὶ δὲν παύουν νὰ δέονται ὄχι μόνο “ὑπὲρ ὑγείας”, ἀλλὰ καὶ “ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων δούλων τοῦ Θεοῦ”.
Ὅσο περισσότερη εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἱερέων, τόσο μεγαλύτερος εἶναι καὶ ὁ κατάλογος τῶν ὀνομάτων, ποὺ μνημονεύουν στὴν προσκομιδή.
Ὁ παπα-Σάββας ὁ πνευματικός, μιὰ ὁσιακὴ ἀθωνίτικη μορφὴ (1821-1908), φαινόταν, μὲ τὸ μικροσκοπικό του σῶμα, ἕνας ἄσημος καλόγερος. Ὅταν ὅμως λειτουργοῦσε, φαινόταν μεγαλοπρεπής, καὶ τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε σὰν πρόσωπο ἀγγέλου.
Στὴν προσκομιδή, μνημόνευε ὀνόματα “ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός”. Χρησιμοποιοῦσε ἕνα πολὺ μεγάλο δισκάριο, καὶ γιὰ δυό-τρεῖς ὧρες ἔβγαζε μερίδες καὶ μνημόνευε ἀκατάπαυστα.
–Ἅγιε πνευματικέ, πολὺ κουράζεσαι μὲ τόσα ὀνόματα, τοῦ ἔλεγαν ἀπὸ ἀγάπη μερικοὶ πατέρες.
–Δὲν κουράζομαι, ἀπαντοῦσε ἐκεῖνος. Ἀντίθετα, αἰσθάνομαι μεγάλη χαρά. Ὠφελοῦνται πολὺ οἱ μνημονευόμενοι. Ἡ ὠφέλειά τους εἶναι χαρά μου.
Νέος ἀκόμα ἱερέας ὁ παπα-Σάββας δέχτηκε κάποια ἀποκάλυψη, μὲ τὴν ὁποία ὁ Θεός του φανέρωσε τὴ μεγάλη ὠφέλεια ποὺ ἀποκομίζουν οἱ ψυχὲς ἀπὸ τὴ μνημόνευση. Τὴν κατέγραψε, λίγο πρὶν τὴν κοίμησή του, σὰν ἀπάντηση σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν ρωτοῦσαν γιὰ ποιό λόγο μνημόνευε καθημερινὰ τόσα ὀνόματα.
Τὸ 1843, ἔγραφε, μοῦ ἔδωσαν ἀρκετὰ ὀνόματα, γιὰ νὰ κάνω σαρανταλείτουργο. Τὴ μέρα ποὺ θὰ τελοῦσα τὴν τελευταία λειτουργία, περιμένοντας τὸ γέροντά μου νὰ πάρω καιρό, ἀποκοιμήθηκα ἀκουμπῶντας στὸ ἀναλόγιο καὶ εἶδα τὸ ἑξῆς ἀποκαλυπτικὸ ὄνειρο:
Ἤμουν φορεμένος τὴν ἱερατικὴ στολὴ καὶ στεκόμουν μπροστὰ στὴν ἁγία τράπεζα, πάνω στὴν ὁποία βρισκόταν ὁ ἅγιος δίσκος τῆς λειτουργίας, γεμᾶτος μὲ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Βλέπω τότε ἄγγελο Κυρίου μὲ μορφὴ ἱερέως νὰ παίρνει τὸ χαρτὶ μὲ τὰ ὀνόματα ἀπὸ τὴν προσκομιδὴ καὶ νὰ πλησιάζει στὴν ἁγία τράπεζα. Ἐκεῖ, ἀφοῦ ἔβαλε τὸ χαρτὶ κοντὰ στὸν ἅγιο δίσκο, βουτάει τὴ λαβίδα στὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ σβήνει ἕνα ὄνομα, καὶ πάλι βουτάει καὶ σβήνει, μέχρι ποὺ τελείωσαν ὅλα τὰ ὀνόματα καὶ καθάρισε τὸ χαρτί.
Μετὰ τὴ θεία λειτουργία ἀνέφερα τὸ ὄνειρο στὸ γέροντά μου κι ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:
–Ἐσὺ δὲν εἶσαι ἄξιος γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες ἐκείνων, ποὺ μνημόνευσες. Μὲ τὴν πίστη ἔλαβαν τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Αὐτὸ τὸ ὄνειρο εἶναι ἡ αἰτία ποὺ μνημονεύω τὰ ὀνόματα ὅλων.
Βιβλίο: «Θαύματα καὶ ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία», Ἐκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ὠρωπὸς Ἀττικῆς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου