Και όμως θα σκοτεινιάζουν οι ψυχές.
Θα υπάρχει τόσο φως απ’ έξω και τόση νύχτα από μέσα, που οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μπερδεύουν το ένα με το άλλο.
Θα νομίζουν ότι επειδή βλέπουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα.
Θα νομίζουν ότι επειδή γνωρίζουν πολλά, έγιναν σοφοί.
Θα νομίζουν ότι επειδή απέκτησαν δύναμη, έγιναν ασφαλείς.
Και τότε θα αρχίσει η μεγάλη σύγχυση.
Θα δείτε τα μεγάλα κράτη του κόσμου να γίνονται ακόμη μεγαλύτερα. Θα δείτε ανθρώπους να κυβερνούν εκατομμύρια ψυχές. Θα δείτε μηχανές που θα κάνουν πράγματα που παλιά θα τα θεωρούσαν θαύματα. Θα δείτε γνώσεις που δεν είχαν ποτέ οι προηγούμενες γενιές.
Αλλά μαζί με τη δύναμη θα μεγαλώνει και κάτι άλλο.
Η ταραχή.
Γιατί όταν μεγαλώνει η δύναμη χωρίς να μεγαλώνει η ταπείνωση, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να αρρωσταίνει χωρίς να το καταλαβαίνει.
Θα κοιτάζουν οι λαοί προς τους ηγέτες τους για να βρουν ασφάλεια και θα βρίσκουν φόβο.
Θα κοιτάζουν προς τις πρωτεύουσες του κόσμου για να βρουν σοφία και θα βρίσκουν σύγχυση.
Θα κοιτάζουν προς τους ισχυρούς για να βρουν σταθερότητα και θα βρίσκουν ανησυχία.
Και πολλοί θα απορούν.
«Πώς γίνεται; Αφού υπάρχουν τόσοι ειδικοί, τόσοι επιστήμονες, τόσοι σύμβουλοι, τόσα πανεπιστήμια, τόσες μηχανές;»
Παιδιά μου, η γνώση δεν είναι σοφία.Η πληροφορία δεν είναι φωτισμός.
Και ο νους χωρίς καθαρή καρδιά μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος από την άγνοια.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα μπορούν να μιλούν με όλη τη γη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά δεν θα μπορούν να μιλήσουν με τη συνείδησή τους ούτε για ένα λεπτό.
Θα γνωρίζουν τα βάθη της θάλασσας.
Θα γνωρίζουν τα άστρα.
Θα γνωρίζουν τα μυστικά της ύλης.
Αλλά δεν θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Και τότε θα αρχίσει μια παράξενη παραφροσύνη.Όχι εκείνη που φαίνεται.Εκείνη που χειροκροτείται.
Οι άνθρωποι θα μιλούν για ειρήνη και θα προετοιμάζουν συγκρούσεις.
Θα μιλούν για ελευθερία και θα φοβούνται τους ελεύθερους ανθρώπους.
Θα μιλούν για τον άνθρωπο και θα ξεχνούν το πρόσωπο.
Θα μιλούν για αγάπη και δεν θα μπορούν να αγαπήσουν.
Θα μιλούν για αλήθεια και δεν θα αντέχουν να την ακούσουν.
Και το πιο φοβερό δεν θα είναι αυτό.
Το πιο φοβερό θα είναι ότι θα τα θεωρούν όλα φυσιολογικά.
Γιατί υπάρχει μια παλιά αρρώστια που ακολουθεί τον άνθρωπο από την αρχή της ιστορίας.
Μια φωνή που δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.
Δεν λέει στον άνθρωπο να γίνει καλύτερος.Του λέει να γίνει μεγαλύτερος.
Δεν του λέει να γίνει άγιος.Του λέει να γίνει σπουδαίος.
Δεν του λέει να καθαρίσει την καρδιά του.Του λέει να αυξήσει τη δύναμή του.
Και όταν ο άνθρωπος ακούσει για πολύ καιρό αυτή τη φωνή, αρχίζει να πιστεύει ότι δεν είναι πια πλάσμα.
Αρχίζει να φαντάζεται ότι είναι δημιουργός.
Τότε γεννιούνται οι μεγάλες συμφορές.
Τότε αρχίζουν οι μεγάλες πλάνες.
Τότε τα μυαλά σκοτεινιάζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Θα βλέπετε ανθρώπους να χαμογελούν και να σκορπούν φόβο.
Να μιλούν για το καλό του κόσμου και να γεμίζουν τον κόσμο αγωνία.
Να υπόσχονται μέλλον και να αφαιρούν ελπίδα.
Να υπόσχονται ασφάλεια και να παράγουν ανασφάλεια.
Θα είναι σαν να έχει πέσει πάνω στην ανθρωπότητα μια λεπτή ομίχλη.
Όχι ομίχλη στα μάτια.Στον νου.
Και μέσα σε αυτή την ομίχλη πολλοί θα χάσουν τον προσανατολισμό τους.
Άλλοι θα προσκυνήσουν τη δύναμη.
Άλλοι το χρήμα.Άλλοι τη γνώση.Άλλοι τις μηχανές.Άλλοι τον ίδιο τους τον εαυτό.
Και θα νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι.
Αλλά ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να προσκυνά τον εαυτό του.
Γι’ αυτό και όσο περισσότερο τον προσκυνά, τόσο περισσότερο αδειάζει.
Γι’ αυτό και όσο περισσότερο τον προσκυνά, τόσο περισσότερο αδειάζει.
Παιδιά μου,μη φοβηθείτε αυτά τα χρόνια.
Να φοβηθείτε μόνο ένα πράγμα.Να μη γίνετε όμοιοι με αυτά.
Μην αφήσετε τον φόβο να γίνει τρόπος ζωής.
Μην αφήσετε την ταραχή να γίνει μόνιμος κάτοικος της καρδιάς σας.
Μην πίνετε κάθε μέρα από το ποτήρι της αγωνίας του κόσμου.
Ο κόσμος θα φωνάζει.
Οι ειδήσεις θα φωνάζουν.
Οι ισχυροί θα φωνάζουν.
Οι αγορές θα φωνάζουν.
Οι μηχανές θα φωνάζουν.
Εσείς να μάθετε να ακούτε τη σιωπή.Εκεί μιλά ο Θεός.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα ψάχνουν σωτήρες παντού.
Σε κυβερνήσεις.
Σε κόμματα.
Σε συστήματα.
Σε μηχανές.
Σε ιδεολογίες.
Και κάθε τόσο θα απογοητεύονται.
Γιατί ζητούν από τον άνθρωπο αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.
Και όσο θα μεγαλώνει η σύγχυση του κόσμου, τόσο η Εκκλησία θα δοκιμάζεται.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η κούραση της εποχής.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο πειρασμός της δύναμης.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο θόρυβος.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η φιλοδοξία.
Και τότε πολλοί θα αναρωτηθούν:
«Πού βρίσκεται η αλήθεια;»
Και εγώ σας λέω:
Μην την ψάχνετε στους θορύβους.
Μην την ψάχνετε στους ισχυρούς.
Μην την ψάχνετε στα μεγάλα λόγια.
Ψάξτε την εκεί που πάντοτε κρυβόταν.
Σε μια γιαγιά που προσεύχεται.
Σε έναν πατέρα που αγωνίζεται τίμια.
Σε μια μάνα που κλαίει για τα παιδιά της.
Σε έναν άγνωστο ιερέα που λειτουργεί με καθαρή καρδιά.
Σε έναν μοναχό που κανείς δεν γνωρίζει.
Σε ένα καντήλι που καίει μόνο του μέσα στη νύχτα.
Γιατί θα έρθει καιρός που οι μεγάλες πρωτεύουσες θα είναι φωτισμένες σαν ημέρα και οι καρδιές σκοτεινές σαν μεσάνυχτα.
Και τότε, σε ένα μικρό χωριό που δεν θα το ξέρει κανείς, μια γριά θα κάνει τον σταυρό της μπροστά σε ένα καντήλι.
Και εκείνη την ώρα η προσευχή της θα κρατά περισσότερο τον κόσμο απ’ όσο όλα τα συμβούλια των ισχυρών της γης μαζί.
Γιατί στο τέλος δεν σώζει τον κόσμο η δύναμη.
Ούτε η γνώση.
Ούτε ο φόβος.
Ούτε οι αυτοκρατορίες.
Τον κόσμο τον κρατά ακόμη η ταπείνωση που δεν φαίνεται, η αγάπη που δεν διαφημίζεται και η προσευχή που κανείς δεν καταγράφει.
Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου