Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ
Ἑσὺ παιδί μου, θὰ ἤθελες, ὁ Θεὸς νὰ ἐλεήσει ὅλους τοὺς ἁμαρτωλοὺς στὴ Φοβερὴ Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τὸν Χριστὸ ὅπως Τὸν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τὸν Ἰούδα κι ὅλους τοὺς βαριὰ ἁμαρτωλούς, καὶ θὰ σὲ προσκυνήσω!»
Κάπως ἔτσι μπορεῖ νὰ διατυπωθεῖ, ἡ δοκιμασία ποὺ βάζεις στὸν Χριστό. Σ’ αὐτὸ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ μποροῦσε νὰ σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε δὲν ἔδειξα ἀρκετὰ ἐλεήμων, ὅταν ἀπὸ τὴν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στὸ ἀνθρώπινο σκοτάδι καὶ παρέδωσα ὁλόκληρο τὸν Ἑαυτὸ Μου θυσία γιὰ τοὺς ἀνθρώπους; Πῶς νὰ ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν ζήτησαν ἀπὸ Μένα ἀμνηστία; Ἐκείνους ποὺ μέχρι τὴν τελευταία τους πνοὴ περιφρονοῦσαν τὸ προσφερόμενο ἔλεός μου; Ἐκείνους ποὺ ἔχυναν τὸ αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σὰν νερό; καὶ ἐκείνους ποὺ παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».
Καὶ πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι νὰ συγκρίνονται στὸ ἔλεος μὲ τὸν παντελεήμονα Θεὸ καὶ ἀκόμα νὰ παρουσιάζονται πιὸ ἐλεήμονες ἀπὸ τὸν Θεό; Ἐξέτασε βαθιὰ τὸν ἑαυτό σου καὶ δὲς πόσο περιορισμένο καὶ μηδαμινὸ εἶναι τὸ ἀνθρώπινο ἔλεος. Ἐξέτασε: Ἐσὺ θὰ συγχωροῦσες εὔκολα τὸν φίλο, ὁ ὁποῖος θὰ ὁρκιζόταν τρεῖς φορὲς ὅτι δὲν σὲ γνωρίζει; θὰ συγχωροῦσες τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θὰ κυνηγοῦσε μὲ σπαθὶ τοὺς συγγενεῖς σου ἕως ἐξολόθρευσης, θὰ συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ χλεύαζε τὰ ὅσια καὶ ἱερά σου; Ἀλλὰ ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τὸν Πέτρο ὁ ὁποῖος Τὸν ἀπαρνήθηκε τρεῖς φορές. Καὶ συγχώρησε τὸν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τοὺς ἀκολούθους Του, τοὺς συγγενεῖς Του. Καὶ συγχώρησε τὸν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τὰ χριστιανικὰ ἱερά. Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μὲ τὴν καρδιά τους τους καὶ ἀντέστρεψαν τὴν ἀντιπαλότητά τους σὲ ζῆλο γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὰ ἱερὰ τοῦ Θεοῦ.
θὰ συγχωρήσει Αὐτὸς ἀκόμα καὶ στὴ Φοβερὴ Δίκη ὅλους τοὺς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιὰ τὶς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ κραύγασαν σ’ Αὐτὸν γιὰ τὴ σωτηρία. Θὰ συγχωρήσει καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι στὸ ὄνομά Του ἔδειξαν τοὐλάχιστον τόσο ἔλεος σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ὥστε μὲ ἕνα ποτήρι κρύου νεροῦ ξεδίψασαν ἕναν ἀπὸ τοὺς μικροὺς ἀκολούθους Του.
Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ δὲν φθάνουν στοὺς πειραστὲς τοῦ Θεοῦ! Σ’ ἐκείνους ποὺ δὲν ἔμαθαν τί σημαίνει συγχώρηση ἢ μετάνοια. Αὐτοὶ δὲν ξέρουν πὼς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τον νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιὲς εἶναι οἱ πληγὲς τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Αὐτοὶ θὰ ἤθελαν, νὰ ἀνακατώσει ὁ Θεὸς τὸ Βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι, ὥστε νὰ εἶναι μεῖγμα τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ στὸν οὐρανό, ὅπως εἶναι καὶ στὴ γῆ. Θὰ ἤθελαν ὁ Καΐν καὶ ὁ Ἰούδας καὶ ὅλοι οἱ ἀδελφοκτόνοι καὶ ὅλοι οἱ ἄθεοι, οἱ αἱματοπότες, οἱ ἐλαφρόμυαλοι, οἱ κλέφτες, οἱ ὑβριστὲς τῶν ἱερῶν, οἱ χλευαστὲς τοῦ Θεοῦ, ὅλοι, ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι κακοῦργοι, νὰ σταθοῦν ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ στὴν τελευταία Δίκη, μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους, τοὺς μάρτυρες καὶ τοὺς δικαίους, καὶ στὴν ἀριστερή πλευρά Του νὰ μὴν μείνει κανένας! Μὰ εἶναι αὐτὸ δικαιοσύνη; Εἶναι δικαιοσύνη νὰ δοθεῖ ὁ ἴδιος μισθὸς σ᾽ ἐκείνους ποὺ οὔτε τὸ βράδυ δὲν εἰσῆλθαν στὸν ἀγρὸ τοῦ Νοικοκύρη γιὰ δουλειὰ καὶ σ’ ἐκείνους, ποὺ δούλευαν ὁλόκληρη τὴν ἡμέρα; Εἶναι αὐτὸ τὸ ἔλεος ἢ ἀνακάτεμα τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι, τῆς ἀλήθειας μὲ τὸ ψέμα, τοῦ σιταριοῦ μὲ τὰ ζιζάνια;
Ὅμως, ἄνθρωπε, ποιός εἶσαι ἐσύ, νὰ διδάσκεις τὴ δικαιοσύνη σ‘ Ἐκεῖνον, ποὺ ἵδρυσε τὴ δικαιοσύνη; Καὶ νὰ νουθετεῖς ὡς πρὸς τὸ ἔλεος Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους δόθηκε νὰ σταυρωθεῖ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους; Προσκύνησε τὴν ἁγιότητα τῆς δικαιοσύνης Του καὶ τὸ ἀδιόρατο βάθος τοῦ ἐλέους Του καὶ κραύγασε; Παντελεήμονα, ἐλέησε καὶ σῶσε ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό!
Πηγή: «Ἢν ὁ ΛΟΓΟΣ – Συνομιλῶντας μὲ τὸν Γέροντα Βασίλειο Καυσοκαλυβίτη», ΣΠΥΡΙΔΩΝ Γ.Κ. ΧΑΝΤΖΗΣΑΛΑΤΑΣ (MD, MSc, PhDmed, PhDphilosophy, MON.), εκδ. Αγαθός Λόγος 2026, σελ. 69-71
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου