Μιὰ συγκλονιστικὴ ἱστορία ἀφηγεῖται ὁ Γέρων Ἐλισσαῖος ὁ Σιμωνοπετρίτης, τὴν στιγμὴ ποῦ ὁ Μακαριστὸς ἡγούμενος Αἰμιλιανὸς ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶδε τὸ Ἄκτιστο ΦΩΣ!
Ὁ Γέρων Αἰμιλιανὸς βίωσε αἰσθητὰ τὴ Χάρι Τοῦ Θεοῦ ἤδη ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία, ὅταν ἀκόμη νεότατος, οὔτε κὰν τριάντα ἐτῶν, ἀσκοῦνταν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Δουσίκου τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος.
Μία νύχτα, στὴ Δουσίκου, κατὰ τὴν ὥρα ποῦ προσεύχονταν, εἰσῆλθε σὲ διλήμματα σὲ ὅτι ἀφοροῦσε ὁρισμένες ἀποφάσεις ποῦ ἔπρεπε νὰ πάρει γιὰ τὸ μέλλον του.
Θὰ ἔμενε ἁπλὸς μοναχὸς στὸ μοναστήρι;
Θὰ γινόταν ἱεραπόστολος;
Θὰ ἐμπλούτιζε τὶς γνώσεις του μὲ θεολογικὲς σπουδές; Παράλληλα εἶχε καὶ πολλὲς ἄλλες δυσκολίες ἀπὸ πρόσωπα καὶ γεγονότα, ποῦ τὸν ταλαιπωροῦσαν ἀφάνταστα.
«Μά, Θεέ μου, τὸ πρόσωπό Σοῦ θέλω νὰ δῶ!» ξέσπασε ὁ Αἰμιλιανός. «Δὲ θέλω κάτι ἄλλο!».
«Ἐκείνη τὴν ὥρα ποῦ φώναζε δυνατά…, «τὸ κελλί του τὸ περιέλουσε ἕνα ἄπλετο φώς».
Δὲν ἦταν τὸ φὼς τῆς λάμπας, οὔτε κάποιο συναφὲς μὲ τὰ φῶτα ποῦ γνωρίζουμε μέσα στὸν κόσμο.
«Καί, τότε, κατάλαβε… ότι αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός: τὸ Φὼς τὸ Ἀληθινό». Ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ποῦ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν π. Αἰμιλιανό… τό Φὼς ποῦ παρηγορεῖ τὴν καρδία.
Ἔτσι κάπως ξύπνησε ἡ καρδιὰ τοῦ νεαροῦ Αἰμιλιανοῦ, ἀνακουφισμένος πιὰ ἀπὸ τὰ διλήμματα του. «Τελείωσε, εἶπε ἀπὸ μέσα του, θὰ μείνω στὸ μοναστήρι καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ γίνω ἕνας σωστὸς μοναχός.»
Τὴν ἴδια νύχτα, ὅταν κατέβηκε ὁ π. Αἰμιλιανὸς νὰ λειτουργήσει, παρατήρησε γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὅτι ὅλα ἔλαμπαν μὲ ἕνα θεσπέσιο φώς!
Συλλειτούργησε ἐκείνην τὴν νύχτα μὲ τὸν παπᾶ Δημήτριο τὸν Γκαγκαστάθη, (ένα σύγχρονο Ἅγιο ἱερέα) μὲ τὸν ὁποῖον τὰ ἑπόμενα χρόνια συνδέθηκε πολὺ στενὰ καὶ τὸν τιμοῦσε ἰδιαιτέρως.
Οἱ δυό τους, ἐκείνην τὴν νύχτα, εἶδαν τὸν ἴδιον τὸν Ἅγιο Βησσαρίωνα νὰ περνάει πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ.
«Τὸν εἶδες;» εἶπε ὁ πατὴρ Δημήτριος… «Ναι», ἀπάντησε ὁ π. Αἰμιλιανὸς «ἀλλά… Μή μιλᾶς…».
«Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀρχὴ τῆς μυστικῆς του ἐμπειρίας» λέει ὁ Γέροντας Ἐλισσαῖος γιὰ τὸν πολυαγαπημένο Γέροντα του, «ἡ ὁποῖα τοῦ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ μιὰ ὁλοκληρωτικὴ καὶ πλήρη ἀφοσίωση στὸν μοναχισμό».
Ὁ Γέρων Αἰμιλιανὸς εἶχε πάντα μία γλυκύτητα καὶ χάρη στὸν λόγο του!
Χαλύβδωνε, ὅμως, τὰ ὅσα ἐδίδασκε μὲ μία μοναδικὴ ἀρχοντιὰ καὶ ἀκρίβεια, ποῦ σοῦ θύμιζε ἕνα πρίγκιπα σὲ πόλεμο, ὁ ὁποῖος τηροῦσε μὲ ἀκρίβεια καὶ τὴν λεπτομέρεια, τὴν μέθοδο καὶ τὰ ἐφόδια τοῦ πνευματικοῦ τοῦ ἀγῶνα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου