«Μην κοιμάσαι – προσευχήσου. Πρέπει να σβήσουμε τη φωτιά! Προσευχηθείτε, προσευχηθείτε! Ο κόσμος συγκρατείται με την προσευχή!» οσία Όλγα (Λοζκίνα), η διά Χριστόν σαλή της Μόσχας.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΚΓ´ (23ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος, ἐπισκόπου Ἀγκύρας· καὶ τοῦ συναθλητοῦ αὐτοῦ Ἁγίου μάρτυρος Ἀγαθαγγέλου. (312)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Εὐσεβίου τοῦ ἐν Συρίᾳ. (5ο αἰών)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μαϋσιμᾶ τοῦ Σύρου. (423)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σαλαμάνου τοῦ ἡσυχαστοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Παυλίνου ἐπισκόπου Νόλης ἐν Καμπανίᾳ, τοῦ ἐλεήμονος (431) [καί 22/6,]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι δύω Μάρτυρες οἱ ἐν τῷ Παρίῳ, λάκκῳ ἐμβληθέντες τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀχολίου, ἐπισκόπου Θεσσαλονίκης. (383)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (680-681 μ.Χ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν, Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ τῆς Θετταλίας, τοῦ θαυματουργοῦ. (1541)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Γενναδίου, τοῦ ἐκ Λιθουανίας καὶ ἐν Κοστρομᾷ ἀσκήσαντος. (1565)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἐκ Ῥωσσίας. (16ο αἰών.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις πάντων τῶν ἐν Κοστρόμᾳ τῆς Ῥωσίας διαλαμψάντων Ἁγίων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων (1786) τοῦ Ἁγίου Θεοκτίστου ἐπισκόπου Novgorod Ῥωσσίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ὁ στρατηγός, τῆς μονῆς Ὄπτινα Ῥωσσίας (1867)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς Δαμασκηνοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς Νήσων Βαλαὰμ Ῥωσσίας (1881)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Ἀνατόλιος (Γκρισιούκ), ἐπίσκοπος ᾿Οδησσοῦ (1938), Πέτρος (Οὐσπένσκι) 1930, Πάμφιλος (Λυασκόφσκι) ἐπίσκοπος Κρασνοντάρ καὶ Κουμπάν (1936), Νικολάι Σόγκιν (1938), Ζηνόβιος ( Σουτορμίν, 1920), Μοναχή Θεοδοσία (Βαρβάρα;) (Μετσεριάκοβα, 1943), Θεοδώρητος (Βορόμπιοφ, 1973), Ἀλέξιος Βορόνοφ ἐν Κρασνοντάρ (1974) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων ὑπωπιασθέντες καὶ τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ .
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας νεομάρτυρος Ἀρσενίας (Ντομπρονράβοβα), Ἡγουμένη τῆς μονῆς Ἀναστάσεως – Θεοντορόφσκι, ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέισα ἐν Ῥωσίᾳ (1939)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρὸς Ὄλγας (Λοζκίνα) ἐν Μόσχᾳ (1973)

Στίχοι
Ἀγαθαγγέλου καὶ Κλήμεντος αἱμάτων.
Τὸ τοῦ ξίφους δίψαιμον ἐπλήσθη στόμα.
Εἰκάδι δ᾿ ἐτμήθητε, τρίτῃ, Ἀγαθάγγελε, Κλήμη.
Στίχ. Οἴχῃ χαμερποῦς καὶ χαμαιζήλου βίου,
Ὑψηλὲ πράξει καὶ λόγῳ Σαλαμάνη.
Στίχ. Ἐν σαρκὶ ὡς ἄσαρκος ἔζησας Πάτερ,
Καὶ τοῖς ἀσάρκοις νῦν συνευφραίνῃ Νόοις.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης ο εν Ευβοία

Ένα πνευματικό του παιδί, μία μοναχή που τώρα έχει κοιμηθή, είπε ότι κάποτε έλειπε από την θεία Λειτουργία ένας μοναχός. Σκέφθηκε ο Γέροντας μήπως είναι άρρωστος και είπε να πάνε οι πατέρες να δούνε. Όμως οι πατέρες του είπαν ότι στην θέση που πάντα κάθεται ο μοναχός, καθόταν ένας άλλος μοναχός. Πηγαίνοντας στο κελλί του, του εμφανίσθηκε ο όσιος Δαυΐδ, λέγοντάς του ότι στην θέση που καθόταν ο μοναχός, ήταν ο άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω που εκείνες τις ημέρες φιλοξενούσαν (το λείψανό του) στο Μοναστήρι.
Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 253. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

***

Από τον βίο του οσίου Διονυσίου του εν Ολύμπω
Το μαντικό βιβλίο

Κοντά στην Βέροια ζούσε στην εποχή του οσίου Διονυσίου του εν Ολύμπω († 1541) κάποιος λόγιος μοναχός, που έπεσε σε μια δαιμονική παγίδα.
Ήρθε στα χέρια του ένα μαντικό βιβλίο και μη υπολογίζοντας τον πνευματικό κίνδυνο διάβασε λίγο, δοκιμαστικά, επικλήσεις του διαβόλου!
Κάποια νύχτα λοιπόν, ενώ κοιμόταν, είδε στον ύπνο του ένα γιγαντιαίο αράπη, που του είπε:
– Ήρθα, επειδή με κάλεσες! Εμπρός λοιπόν, εάν θέλεις να σ’ εξυπηρετήσω, προσκύνησέ με.
Ο μοναχός έντρομος του αποκρίθηκε το γραφικό:
– «Κύριον τον Θεόν μου προσκυνήσω και αυτώ μόνω λατρεύσω».
Τότε ο αράπης, γεμάτος θυμό, του έδωσε ένα φοβερό ράπισμα στο πρόσωπο και του είπε:
– Αφού δεν με προσκυνάς, γιατί με προσκαλείς;
Ο μοναχός ξύπνησε, ένιωσε έναν αφόρητο πόνο στο πρόσωπο και έβαλε τις φωνές και τα κλάματα. Κάποιοι που άκουσαν τον θόρυβο, μαζεύτηκαν και είδαν τα μάγουλά του πρησμένα και κατάμαυρα. Παρουσίαζε αποτρόπαιο και ελεεινό θέαμα. Σε λίγες μέρες η κατάσταση χειροτέρευσε. Πρήσθηκε και μαύρισε όλο του το πρόσωπο τόσο πολύ, που έκλεισαν τελείως τα μάτια του.
Έστειλαν λοιπόν και κάλεσαν τον όσιο Διονύσιο από το μοναστήρι του στον Όλυμπο. Ο άγιος έσπευσε αμέσως κοντά και προσευχήθηκε έντονα γι’ αυτόν. Έψαλε και την Παράκληση της Θεοτόκου και τον έχρισε με άγιο έλαιο. Τότε ο δαιμονόπληκτος θεραπεύθηκε τελείως! Όλοι οι παριστάμενοι δόξασαν τον Θεό και τίμησαν τον πιστό δούλο Του.
Από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι. Τόμος πρώτος. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2008, σελ. 211.

***

Η οσία Όλγα (Λοζκίνα), η διά Χριστόν σαλή Γερόντισσα της Μόσχας (1973)

Η Μάτουσκα Όλγα (Λοζκίνα) η Γερόντισσα της Μόσχας, ήταν μεγάλη ενώπιον του Κυρίου: έβλεπε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, της αποκαλύπτονταν η ψυχή του κάθε ανθρώπου, η πνευματική του διάθεση, τι τον περίμενε στη ζωή. Σε όποιον ήταν χρήσιμο, του έλεγε απευθείας, αλλά συχνά μιλούσε αλληγορικά, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν σαλή….

Γεννήθηκε στην επαρχία της Μόσχας σε μια μεγάλη οικογένεια. Οι ευσεβείς γονείς της Ιβάν και Αγριππίνα ενστάλαξαν στα παιδιά τους την αγάπη για τον Θεό από μικρή ηλικία. Ήδη στη νεότητά της, διακρινόταν από θάρρος και αφοβία, φοβόταν μόνο να παραβεί τις εντολές του Θεού.
Στην εφηβεία, με τη συμβουλή του πατέρα της, μπήκε στο μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Νικήτα Κασίρσκι στην επαρχία Τούλα.
Οι μοναχές της μονής ήταν υπό την πνευματική καθοδήγηση των Γερόντων της Όπτινα. Στις 23 Μαΐου 1895, η Μαρία Λοζκίνα έγινε μοναχή με το όνομα του Μωυσή.
Το 1919 το μοναστήρι μετατράπηκε σε εργατικό κολχόζ και έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Όταν έκλεινε το μοναστήρι άρχισαν να καταστρέφουν τα προσκυνητάρια της μονής, κι εκείνη έσπευσε να τα προστατεύσει…, η μητέρα ξυλοκοπήθηκε άγρια, της έσπασαν το κεφάλι με ένα βαρύ αντικείμενο κι η Μάτουσκα υπέφερε πολύ. Για αρκετούς μήνες βρισκόταν μεταξύ ζωής και θανάτου. Έμεινε ζωντανή μόνο με τη χάρη του Θεού. Μια από τις μοναχές, κόρη ενός πλούσιου εμπόρου, πήγε στο σπίτι του πατέρα της αφού έκλεισε το μοναστήρι και πήρε μαζί της τη μητέρα Μοϊσέγια.
Μετά έζησε για κάποιο διάστημα στο χωριό της, και στη συνέχεια πήγε στη Μόσχα. Εδώ, ένας από τους πιστούς κανόνισε να μείνει σε ένα γωνιακό δωμάτιο πέντε τετραγωνικων μέτρων με παράθυρο, στο υπόγειο ενός διώροφου σπιτιού από τούβλα (όχι μακριά από την πλατεία Ταγκάνσκαγια).
Στην αρχή, ζούσε σε αυτό το δωμάτιο με δύο μοναχές, οι οποίες κοιμόντουσαν εναλλάξ σε ένα μονό κρεβάτι. Οι μοναχές έπιασαν δουλειά ως «εργάτριες» σε ένα κολχόζ παραγωγής, στο σπίτι έραβαν κουβέρτες με καπιτονέ και τις έδιναν στο κολχόζ.
Η μητέρα, ακόμη και στα χρόνια της αθεΐας, δεν έβγαζε τα μοναχικά της ρούχα, προσευχόταν στο σπίτι μέρα και νύχτα και επισκεπτόταν τις εκκλησίες της Μόσχας. Συχνά την προσκαλούσαν να διαβάσει το Ψαλτήρι για τους νεκρούς (για το οποίο τις έδιναν φαγητό).

Η Μάτουσκα συνελήφθη πολλές φορές· μετά από μια σύντομη παραμονή στη φυλακή, επέστρεφε στο «κελί της Ταγκάνκα». Πήγε και σε GULAG αλλά σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτήν την περίοδο της ζωής της.

Για πολλά χρόνια, η ευλογημένη ασκήτρια υπέμεινε με γενναιότητα τα βάσανα. Οι γείτονές της (ένας εκ των οποίων ήταν αστυνομικός), που ονειρεύονταν να καταλάβουν το δωμάτιό της, της δημιούργησαν αφόρητες συνθήκες. Η πόρτα του δωματίου της άνοιγε προς την κουζίνα, όπου υπήρχε μια σόμπα. Το άλλο δωμάτιο ήταν κατειλημμένο από συγκάτοικους που τη χλεύαζαν αλύπητα. Όταν ζεσταίνονταν η σόμπα, έκλειναν τον διακόπτη νωρίτερα από ό,τι έπρεπε και έφευγαν από το σπίτι με την ελπίδα ότι η μητέρα θα πέθαινε από δηλητηρίαση από τις αναθυμιάσεις.
Δεν της επέτρεπαν να ανάβει αυτή τη σόμπα, επομένως, στους παγετούς, η γερόντισσα έμενε σε ένα παγωμένο δωμάτιο και δεν μπορούσε να ζεστάνει ούτε το τσάι της. Η ευλογημένη γερόντισσα ποτέ δεν έκρινε τους γείτονές της, αλλά μόνο προσευχόταν γι’ αυτούς λέγοντας: «Με προσβάλλουν, αλλά ανησυχώ γι’ αυτούς». Της έδιναν ζεστό φαγητό από το παράθυρο, αφού οι γείτονες δεν άφηναν κανέναν να μπει στη γερόντισσα. Ή επειδή δεν έπαιρνε σύνταξη, κι όταν οι γείτονες δεν ήταν στο σπίτι, πήγαινε στην καντίνα, μάζευε κομμάτια ψωμί και αποφάγια από τα πιάτα και τα έτρωγε.
Η μητέρα έζησε έτσι για σχεδόν δεκαπέντε χρόνια έως ότου συναντήθηκε με τη μελλοντική κηδεμόνα της, Ακυλίνα Νικιτίτσνα Ριμπάλκο. Η οποία λέει για τη συνάντησή τους με τη μάτουσκα:
«Περπατούσα μετά από μιά λειτουργία στην Εκκλησία της Αγίας Σκέπης στη Zemlyanka. Βλέπω τη γερόντισσά μου, που φαίνονταν σα να με περίμενε. Προσφέρθηκα να τη βοηθήσω να διασχίσει το δρόμο, μπήκαμε σε ένα φούρνο και αγοράσαμε η καθεμιά από ένα ψωμάκι. Τη ρώτησα: «Είσαι μοναχή; Μπορώ να δω πού μένεις; » Με πήγε στο σπίτι της, μπήκαμε στο δωμάτιό της και με ρώτησε: «Πώς σε λένε;» – «Ακυλίνα». – «Α-αχ-αχ, λοιπόν, μητέρα Λίνα». Από τότε και στο εξής, όλα τα παιδιά της Ματούσκα με φώναζαν «Μάνα Λίνα». Αυτή η συνάντηση έγινε τον τελευταίο χρόνο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου».

Όταν η μητέρα Όλγα άρχισε να συμπεριφέρεται σαν σαλή, οι γείτονες κατάφεραν να την βάλουν σε ψυχιατρείο. Με την πρόνοια του Θεού, εδώ φάνηκε το κατόρθωμα της προσευχής της. Οι γιατροί κατέθεσαν ότι με τήν παρουσία της γερόντισσας οι πιο «βίαιοι» ασθενείς ηρεμούσαν, και κάποιοι θεραπεύτηκαν.
Από τα απομνημονεύματα της δούλης του Θεού Ακυλίνας: «… Σιγά σιγά άρχισαν να φεύγουν ένας ένας οι γέροντες που θεραπεύτηκαν με τις προσευχές της. Μια φορά, όταν πήγα να επισκεφθώ τη μάτουσκα, ένας από τους γιατρούς μου είπε: «Μα η γιαγιά σου δεν είναι συνηθισμένη, οι άρρωστοι ηρεμούν μαζί της…»
Προσπάθησα να βγάλω τη μητέρα από το νοσοκομείο, αλλά μου είπαν ότι η «άρρωστη» θα αποφυλακιζόταν μόνο αν κάποιος πάρει την κηδεμονία της, διαφορετικά θα την έστελναν σε οίκο ευγηρίας».
Η Ακυλίνα κατάφερε να συγκεντρώσει όλα τα απαραίτητα χαρτιά και, έγινε η επίσημη κηδεμόνας της -έτσι η γερόντισσα πήρε εξιτήριο.

Τα πνευματικά παιδιά της είπαν ότι λίγο πριν από την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, η μοναχή Όλγα και η μοναχή Σεβαστιάνα /†04/05/1970/ τείχισαν τη Μόσχα από τον εχθρό «σαν κάστρο» – τη νύχτα ξεκινούσαν κατά μήκος του δακτυλίου του κήπου με προσευχή από ένα σημείο και προχωρούσαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, και όταν συναντιόταν, έβγαιναν στο Boulevard Ring [«Бульварное кольцо» (Bulvarnoye Koltso)] και κατευθύνονταν πάλι η μία προς την άλλη διαφορετική κατευθύνση. Όταν άρχισε ο πόλεμος, οι διορατικές γερόντισσες καθησύχασαν τα πνευματικά τους παιδιά: «Η Μόσχα είναι τειχισμένη, οι εχθροί δεν θα μπουν μέσα της!»

Στα μεταπολεμικά χρόνια, ο στάρετς Αμβρόσιος (Ιβάνοφ) Μπαλαμπανόφσκι /†15.10.1978/ (διάδοχος των γερόντων της Όπτινα) της έδωσε το μεγάλο σχήμα με το όνομα Όλγα. Όταν ρωτήθηκε για την κουρά της απάντησε: «Είναι μυστικό, δεν το λέμε σε κανέναν». Κάποτε είπε: «Το σχήμα είναι προσευχή, και τα ρούχα είναι κουρέλια, και στο σχήμα η φωτιά είναι προσευχή. Το σχήμα είναι αγάπη!»
Η μητέρα Όλγα είπε για τον μοναχισμό: «Ένας μοναχός είναι, όπως το ψάρι τηγανίζεται σε τηγάνι, έτσι και σ’αυτόν, για να σώσει την ψυχή του και να φέρει τον σταυρό μέχρι το τέλος, τέτοιοι πειρασμοί στέλνονται».

Η ματούσκα Λίνα θυμάται ότι αμέσως μετά τον πόλεμο, οι άρρωστοι άρχισαν να έρχονται στη γερόντισσα για βοήθεια. Η Ματούσκα έκανε το σημείο του σταυρού πάνω τους, τους άλειφε με λάδι από το καντήλι και θεραπεύονταν. Μία από τις πρώτες τέτοιες θεραπείες, θυμάται η ματούσκα Λίνα, ήταν όταν ένας άντρας ήρθε με μόλυνση στο αυτί. Οι γιατροί ήθελαν να τον χειρουργήσουν (να τον τρυπήσουν). Η μητέρα τον άλειψε με λάδι και το αυτί του έγινε καλά.
Σταδιακά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται. Οι γείτονες δεν τους άφηναν να μπουν, έκαναν καταγγελίες, καλούσαν την αστυνομία, απειλούσαν ότι θα την ξαναβάλουν στο ψυχιατρείο.

Κατάφεραν να την μεταφέρουν για δεύτερη φορά πίσω στο ψυχιατρείο. Ήθελε να μπει να «θεραπεύσει» εκεί όπως η ίδια έλεγε: «Οι αδερφές μου είναι εκεί, χρειάζονται βοήθεια, δεν έχουν τίποτα να κάνουν εκεί». Με τις προσευχές της Μάτουσκα, αρκετές μοναχές πήραν εξιτήριο από το νοσοκομείο. Έμεινε εκεί για περίπου ένα χρόνο. Στην αρχή οι γιατροί της φέρθηκαν άσχημα, αλλά μετά την αγάπησαν. Όταν τελικά η μητέρα αποφυλακίστηκε και τα παιδιά ήρθαν να την πάρουν, οι γιατροί είπαν: «Την έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ!» Όταν κάνει το σημείο του σταυρού πάνω από βίαιους ασθενείς, αυτοί ηρεμούν και μετά κοιμούνται». Έτσι ο Κύριος έδειξε τη δύναμή Του μέσω της εύθραυστης μητέρας.

Όταν οι γείτονες πήραν ένα ξεχωριστό διαμέρισμα και μετακόμισαν, ένα ατελείωτο ρεύμα ανθρώπων άρχισε να έρχεται στη Μητέρα. Με τον καιρό όλοι οι κάτοικοι του παλιού σπιτιού εκδιώχθηκαν, καθώς το σπίτι επρόκειτο να γκρεμιστεί, αλλά η γερόντισα αρνήθηκε να μετακομίσει … Με τις προσευχές της, το σπίτι δεν γκρεμίστηκε. Η μητέρα είπε: «Κανείς δεν θα εγκατασταθεί εδώ». Και έτσι έγινε. Όχι μόνο λαϊκοί, αλλά και μοναχοί, ιεροσπουδαστές και ιερείς έρχονταν εδώ στην μακαριστή γερόντισσα Όλγα για συμβουλές και βοήθεια.

Η φλογερή προσευχή της μητέρας ζέσταινε τις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων που έρχονταν σε αυτήν, τους παρηγόρησε και τους θεράπευε από ασθένειες και θλίψεις.
Τα πνευματικά τέκνα της γερόντισας είπαν ότι έφερνε ένα αίσθημα εξαιρετικής πνευματικής χαράς κι ήξερε πώς να μεταφέρει αυτή τη χαρά με μια ματιά, ένα άγγιγμα του χεριού της – μετά από αυτό, η ειρήνη έρχονταν στις ψυχές των ανθρώπων που υποφέρουν και οι λύπες έφευγαν.

Από τα απομνημονεύματα μιάς πνευματικής κόρης της μακαριστής γερόντισσας Όλγας: «Ερχόσουν στο σπίτι της, και περίμεναν εκεί τριάντα ή σαράντα άτομα. Η μητέρα μιλούσε σε όλους, τους καθοδηγούσε, τους συμβούλευε, τους τάιζε, τους έδινε τσάι…
Τώρα θυμόμαστε πόσο μεγάλη ήταν ενώπιον του Κυρίου: έβλεπε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, της αποκαλύπτονταν η ψυχή του κάθε ανθρώπου, η πνευματική του διάθεση, τι τον περίμενε στη ζωή. Σε όποιον ήταν ωφέλιμο, του μιλούσε ανοιχτά, αλλά συχνά μιλούσε αλληγορικά, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν σαλή….
Πάντα προέτρεπε τα παιδιά της: «Προσευχηθείτε, κόρες μου, προσευχηθείτε! Ο κόσμος συγκρατείται με την προσευχή! ». Προέβλεπε μελλοντικές θλίψεις και πειρασμούς, ώστε οι άνθρωποι να τις αντιμετωπίσουν με θάρρος και προσευχή. Η Μάτουσκα στρεφόταν πάντα στη Μητέρα του Θεού με μεγάλη αγάπη και αγαπούσε τους χαιρετισμούς προς τιμήν Της. Ευλαβούνταν ιδιαιτέρως την εικόνα της Παναγίας του Καζάν…»

Η Γερόντισσα Όλγα προσευχόταν ακατάπαυστα, κανείς δεν την έβλεπε να κοιμάται τα βράδια. Συχνά το βράδυ πήγαινε κάπου να προσευχηθεί. Αν έμενε στο σπίτι, όλο το βράδυ τριγυρνούσε στα δωμάτια, ψιθυρίζοντας κάτι, στεκόταν σιωπηλά μπροστά στις εικόνες και πάλι τριγυρνούσε στα δωμάτια κάνοντας πολλές μετάνοιες. Η γερόντισσα προέτρεπε τα πνευματικά της παιδιά να προσεύχονται περισσότερο, να διαβάζουν πνευματικά βιβλία.

Συχνά η Μάτουσκα, συνοδευόμενη από μια από τις πνευματικές της κόρες, «έκανε πολύωρες πεζοπορίες γύρω από τη Μόσχα». Σταματούσε κοντά σε κλειστούς ναούς και προσευχόταν.Έτσι, έκανε τον κύκλο της Μόσχας εκατοντάδες φορές, σαν να ήταν δικό της κτήμα.
«Η μητέρα Όλγα έστελνε πολλά από τα παιδιά της να πάνε να προσευχηθούν στα μισογκρεμισμένα μοναστήρια και εκκλησίες της Μόσχας και κάθε τέτοια επίσκεψη έδινε στους προσκυνητές εκπληκτική χαρά.. Συχνά σε αυτούς τους βεβηλωμένους, μισοερειπωμένους ιερούς τόπους λάμβαναν θεραπεία από ασθένειες, και δύσκολες ψυχικές καταστάσεις.
Η μητέρα επανελάμβανε πολλές φορές: «Όλα αυτά θα αποκαλυφθούν με τον καιρό. Προσευχηθείτε, δεν υπάρχουν κλειστοί ναοί. Προσευχηθείτε και όλα θα αποκαλυφθούν!»

Θυμούνται πώς μια μέρα η μητέρα πλησίασε την εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου του Ομολογητή στην Ταγκάνκα (στην οδό Μπολσάγια Κουμμουνιστιτσέσκαγια). Στην πόρτα υπήρχε μια τεράστια κλειδαριά και η μητέρα είπε στην πνευματική της κόρη που τη συνόδευε: «Ακούς; Γίνεται λειτουργία, πάμε να προσευχηθούμε». – «Μα, Μάτουσκα, αυτό είναι αδύνατον ». «Τι λες, τι λες! Δεν ακούς – ψάλλουν! Πρέπει να παρακαλέσουμε τον Κύριο, επειδή οι άνθρωποι πεθαίνουν, πρέπει να προσευχηθούμε – και ο Κύριος θα αποκαλύψει τα πάντα!».

Οι πιστοί έρχονταν στη γερόντισσα με τα προβλήματά τους, ζητούσαν συμβουλές και βοήθεια από την προσευχή της. Για όσους αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην απόκτηση σπιτιού στη Μόσχα, πάντα τους συμβούλευε να κάνουν μια ιδιαίτερη προσευχή στον προστάτη της Μόσχας – τον άγιο πρίγκιπα Δανιήλ της Μόσχας, προσεύχονταν στον άγιο πρίγκιπα, και μέσω των προσευχών της διευθετήθηκαν πολλά στις ζωές των ανθρώπων που ζήτησαν βοήθεια απ΄ αυτήν.

Δεχόταν τους πάντες με μητρική αγάπη, αγαπούσε ιδιαίτερα τους αρρώστους και τους πάσχοντες – τους ζέστανε και τους χάιδευε. Και όταν ερχόταν κάποιος, τον φιλούσε, τον έβαζε να καθίσει δίπλα της και άρχιζε να τον περιποιείται. Η ίδια έλαμπε από χαρά, παρόλο που τους έβλεπε για πρώτη φορά. Μετά την συζήτηση προσευχόταν πάντα μαζί τους. Συνήθως μιλούσε λίγο – μόνο τα πιο απαραίτητα, και περισσότερο προσεύχονταν. Μερικές φορές δεν ρωτούσε τίποτα τον ασθενή, αλλά άρχιζε να χαιδεύει με το χέρι της, το κεφάλι του, λέγοντας: «Πονάει το χέρι μου, πονάει το κεφάλι μου». Προς έκπληξη των ασθενών, ο πόνος περνούσε αμέσως, και η θλίψη έφευγε. Για τους ασθενείς που δεν μπορούσαν να έρθουν οι ίδιοι, έδινε τα μαντήλια της. Οι ασθενείς, έβαζαν το μαντήλι στα σημεία που πονούσαν και ανακουφίζονταν …

Είχε ιδιαίτερο χάρισμα να παρηγορεί τους πενθούντες . Μαζί τους γινόταν στοργική, ευγενική και περιποιητική, δεν τους άφηνε ποτέ να φύγουν μέχρι να φύγει η θλίψη, συχνά τους άφηνε να περάσουν τη νύχτα, ξαπλώνοντάς τους στο κρεβάτι της, σκεπάζοντάς τους με μια κουβέρτα, και χαϊδεύοντάς τους το κεφάλι, έλεγε: «Κρυώνεις, καημένη. Ας της δώσουμε τα ρούχα μου, τώρα θα σε ζεστάνουμε, φόρεσε το μαντήλι μου», και με την προσευχή της γερόντισσας, οι ανήσυχες σκέψεις έφευγαν, κι ο πόνος υποχωρούσε.
Η μακαρία Όλγα έπαιρνε συχνά πάνω της τις ασθένειες των ανθρώπων. Υπήρχαν περιπτώσεις που, ενώ κάποιος άρρωστος την άφηνε χαρούμενη και υγιή, η γερόντισσα αρρώσταινε.
Μια μέρα μια γυναίκα με πνευμονοπάθεια ήρθε στη γερόντισσα Όλγα. Η μητέρα την ξάπλωσε στο κρεβάτι και τη χτυπούσε στην πλάτη με τις παλάμες της για πολλή ώρα. Μετά από αυτό, η ασθενής ανάρρωσε, αλλά η Μάτουσκα έκανε εμετό για αρκετές ημέρες, και πονούσε πολύ …
Η μητέρα προέβλεπε με ποια αρρώστια θα ερχόταν κάποιος. Μιά μέρα πήρε ένα σχοινί και άρχισε να τυλίγει το πόδι της, κουβαλώντας το, ήταν φανερό ότι πονούσε… Ξαφνικά έρχεται μια γυναίκα και λέει: «Ήρθα για ευλογία στη Μάτουσκα: πονούσε πολύ το πόδι μου, αλλά ενώ περπατούσα, όλα έδειχναν να περνάει και δεν με πονούσε».

Η Γερόντισσα Όλγα προέβλεψε πολλά γεγονότα της χώρας …
Πολλά χρόνια νωρίτερα, η μητέρα Όλγα προέβλεψε την καταστροφή του Τσερνομπίλ. Ήξερε τι σοβαρές συνέπειες θα έφερνε στους ανθρώπους και έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να απαλύνει την επερχόμενη σφοδρότητα του χτυπήματος, είπε: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μόνο ο Κύριος θα βοηθήσει, μόνο Αυτός θα σώσει. Αυτός είναι θάνατος, αόρατος θάνατος, θάνατος παντού…». Επίσης προέβλεψε τον θάνατο του Πατριάρχη Αλεξίου Α΄. 

Η μητέρα είπε: «Έρχονται τρομεροί καιροί. Ποιος θα κρατήσει την πίστη; Τί δοκιμασίες περιμένουν τους πιστούς! Μερικοί έχουν ήδη πάει ως μάρτυρες για την πίστη…» Όπως όλοι οι διά Χριστόν σαλοί, η μητέρα προφήτευε τις περισσότερες φορές αλληγορικά…

Μια φορά ήρθε ένας διάκονος στη μητέρα Όλγα με τα παιδιά. Η γερόντισσα έβαλε τον διάκο στο κρεβάτι… Έβγαλε ένα σεντόνι και τον τύλιξε μέχρι το κεφάλι του. Θυμήθηκαν αυτή τη συνάντηση όταν λίγους μήνες αργότερα ο διάκονος πέθανε …

Υπήρξε μια χρονιά που τα δάση καίγονταν εξαιτίας του ζεστού και άνυδρου καλοκαιριού. Η μητέρα μια μέρα εκείνο το καλοκαίρι είπε: «Όλοι οι στρατιώτες έπεσαν στην φωτιά και κάηκαν. Ας προσευχηθούμε για αυτούς!». Λίγες μέρες αργότερα, μάθαμε ότι οι στρατιώτες που έσβηναν τις δασικές πυρκαγιές είχαν καεί …

Μια άλλη φορά, είπε: «Το λεωφορείο έπεσε, έπεσε με κόσμο μέσα, πόσοι άνθρωποι πέθαναν!» Και πράγματι, την επόμενη μέρα μαθεύτηκε το τροχαίο ατύχημα.

Μια φορά, κατά τη λειτουργία, έψελνε δυνατά, όρθια κοντά στην πόρτα .Ο ιερέας κοίταξε έξω από το ιερό – ποιος κάνει θόρυβο εκεί; – και πήγε να ρωτήσει γιατί η μητέρα παρεμβάλλει στην θεία λειτουργία. Και ο μητέρα έψαλε μια πανιχίδα (μνημόσυνο) δυνατά, μνημονεύοντας το όνομα του διακονούντος ιερέα. Είπε ο ιερέας: «Πέστε στη μητέρα να σταματήσει να ψέλνει». Όμως η γερόντισσα αγνοώντας τον, έψαλλε το μνημόσυνο μέχρι τέλους. Σύντομα αυτός ο ιερέας πέθανε…»

Η διορατική γερόντισσα απαντούσε σε μυστικές σκέψεις, μερικές φορές έλεγε τα ονόματα αυτών που θα ερχόντουσαν, συχνά έδινε σε όσους ερχόντουσαν να διαβάσουν κάποιο πνευματικό βιβλίο και εκεί έβρισκαν μια προφητεία ή απάντηση στις ερώτήσεις τους.

«Κάποιος πρέπει νά θέλει να προσευχηθεί τη νύχτα, ακόμη και χωρίς να κοιμηθεί για ένα βράδυ! Τότε όλα θα πάνε καλά και ο Θεός θα βοηθήσει!». είπε.

Τα πνευματικά της παιδιά έλεγαν ότι η γερόντισσα περπατούσε συχνά στη Μόσχα με βαριές τσάντες, τις γέμιζε στο σπίτι με κουρέλια και πήγαινε να σώσει χαμένες ψυχές
Λέει η Lyubov Ακυλίνα:
«Γεννήθηκα στη Μόσχα. Θυμάμαι–σαν σε όνειρο, σαν ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια– μια παράξενη γυναίκα να περιφέρεται στους δρόμους με μια τεράστια τσάντα στην πλάτη της, η οποία ζητούσε από τον έναν ή τον άλλον στο δρόμο να τη βοηθήσει να την κουβαλήσει. Το ζητούσε με έναν ιδιαίτερα ευγενικό, ακόμη και στοργικό τρόπο που κανείς δεν μπορούσε να της αρνηθεί. Ο άνδρας ή η γυναίκα, έβαζε υπάκουα την τσάντα στους ώμους του και ακολουθούσε τη γερόντισσα κι αυτή πήγαινε δίπλα του και προσεύχονταν για τη σωτηρία της ψυχής του. Όλες οι στεναχώριες, οι φόβοι και τα παράπονα του ανθρώπου αυτού περνούσαν. Και αυτή ήταν μια γερόντισα, η μοναχή Όλγα (Λοζκίνα), γνωστή στους Ορθόδοξους Μοσχοβίτες ως ευλογημένη… »

Γιούρι Γκαγκάριν

Μια μέρα, η μητέρα πήρε ένα ποτιστήρι με νερό και άρχισε να ποτίζει όλα τα δωμάτια – άδειαζε το ποτιστήρι και πότιζε ξανά, λέγοντας: «Τι φωτιά! πρέπει να τη σβήσουμε, όλα καίγονται». Η βοηθός του κελιού της είπε: «Μάτουσκα, είναι ώρα για ύπνο», και εκείνη της απάντησε: «Τι εννοείς να κοιμηθούμε, έχει φωτιά, πρέπει να τη σβήσουμε!» Η βοηθός πήγε για ύπνο και η μητέρα άρχισε να ρίχνει νερό με ένα ποτιστήρι στο κεφάλι της: «Μην κοιμάσαι – προσευχήσου. Πρέπει να σβήσουμε τη φωτιά!» Γύριζε όλη τη νύχτα στα δωμάτια, και το πρωί έψαλλε: «Μετά των Αγίων ανάπαυσον…» αρκετή ώρα μπροστά στις εικόνες προσευχόμενη.
Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες ανέφεραν ότι το αεροπλάνο που μετέφερε τον κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν έχασε τον έλεγχο, κάηκε και συνετρίβη.

Θεραπεία κακών λογισμών και σαρκικών παθών

Η ευλογημένη γερόντισσα βοήθησε πολλούς ανθρώπους να απαλλαγούν από ενοχλητικές και βλάσφημες σκέψεις. Έρχονταν κοντά σου και σου έλεγε: «Έχεις ψείρες στο κεφάλι σου», κι άρχιζε να σου χαϊδεύει το κεφάλι και αμέσως η ψυχή σου γίνονταν ανάλαφρη και οι σκέψεις σου καθάριζαν.

Η μητέρα Όλγα θεράπευε και από τα σαρκικά πάθη. Μια από τις «κόρες» της μητέρας βασανίστηκε πολύ από το πάθος της πορνείας. Απροσδόκητα πήγε στο σπίτι της η γερόντισσα, διαβλέποντας την κατάσταση του πνευματικού της παιδιού. Εκείνη τη στιγμή η σποιτονοικοκυρά έβαζε πλυντήριο με υγραέριο. Η μητέρα την πήρε από το χέρι και της είπε: «Πάμε μια βόλτα». – «Μάτουσκα, το υγραέριο είναι ανοιχτό, πλένω τα ρούχα». – «Δεν θα γίνει τίποτα, πάμε μια βόλτα». Μέχρι το βράδυ, η γερόντισσα γύριζε στη Μόσχα με αυτή τη γυναίκα, μέχρι που εξαντλήθηκε. Έκλαιγε και ζήτησε από τη μητέρα να την αφήσει να φύγει –στο σπίτι έκαιγε το υγραέριο και δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει. Αλλά η μητέρα ήταν αμείλικτη. Τελικά, το βράδυ, κάπου στα περίχωρα της Μόσχας, είπε: «Λοιπόν, τώρα όλα είναι εντάξει, ας γυρίσουμε με ένα άλογο». Πήραμε ταξί και γυρίσαμε σπίτι. Παραδόξως, δεν συνέβη τίποτα με το πλυντήριο. Και μετά τη «βόλτα» το λάγνο πάθος έφυγε τελείως από αυτή τη γυναίκα. Η μητέρα έκανε επίσης τέτοιες «βόλτες» με πολλούς που βασανίζονταν από σαρκικές αμαρτίες.

Τα μικρά γατάκια

Η γερόντισσα αγαπούσε πολύ τις γάτες, ιδιαίτερα τα μικρά γατάκια, τις αποκαλούσε «μικρά παιδιά», τις τάιζε με το χέρι της, επικοινωνούσε μαζί τους όπως με τους ανθρώπους και τους μιλούσε. Ένα πνευματικό παιδί της γερόντισσας είχε μια κόρη που ήταν φίλη με έναν άνδρα, νόμιζαν ότι θα παντρευτούν, αλλά όταν ο τύπος έμαθε ότι το κορίτσι ήταν έγκυος, την άφησε. Η Λιουντμίλα, αυτό ήταν το όνομα της κοπέλας, ήλθε σε απόγνωση και προσπάθησε να πέσει κάτω από ένα τραμ. Κι έτσι, η Μάτουσκα έστειλε στη Λιουντμίλα ένα μικρό γατάκι. Αυτό το μικρό γατάκι την άλλαξε τελείως. Άρχισε να το προσέχει, το τάιζε από τα χέρια της – και αποσπάστηκε από τις άσχημες σκέψεις της.

…Δεν υπήρχε αρμονία σε μια οικογένεια. Η Μάτουσκα τους έδωσε ένα γατάκι – και ήταν σαν η γάτα να συμφιλίωσε τους πάντες! Η ειρήνη βασίλευσε στην οικογένεια. Φυσικά, η προσευχή της γερόντισσας τους συμφιλίωσε.

Μια μέρα η μητέρα πήρε τη γάτα στην αγκαλιά της και είπε: «Ω, καημένη γατούλα, πονάει το πόδι της». Μου είπε να φέρω λίγο αλκοόλ και της έβαλε μια κομπρέσα στο πόδι. Την ίδια μέρα, ήρθε στη μητέρα για βοήθεια μια γυναίκα με ένα πονεμένο πόδι, ήρθε κουτσή και έφυγε θεραπευμένη.

Παρατηρήθηκε ότι η μητέρα έδειχνε προσοχή στις γάτες πριν έλθουν άνθρωποι που είχαν ιδιαίτερη ανάγκη από στοργή, ζεστασιά και φροντίδα. Η μητέρα έπαιρνε το γατάκι το αγκάλιαζε πάνω της και έλεγε: «Πρέπει να το ζεστάνουμε, να το ταΐσουμε και να το ποτίσουμε. «Πάγωσες, καημένο». Έριχνε γάλα στο πιατάκι του, πρόσθετε κρέμα γάλακτος, κομμάτια μπισκότα και τάΐζε το γατάκι. Και, κατά κανόνα, ένας “παγωμένος” άνθρωπος έρχονταν μετά από αυτό.

Κατά τη μαρτυρία των πνευματικών τέκνων της ευλογημένης γερόντισσας Όλγας, ήταν ασυνήθιστα δυνατή κσι σχεδόν ποτέ δεν αρρώστησε, δεν φοβόταν ούτε το κρύο ούτε τη ζέστη, ούτε καμία δουλειά. Πολλοί έμειναν έκπληκτοι με το πώς είχε τόση δύναμη και ενέργεια σε εκείνη την ηλικία.
Τον χειμώνα του 1973, η γερόντισσα άρχισε ξαφνικά να πνίγεται από έναν βήχα, όταν κάλεσαν έναν γιατρό, «δεν τον άφησε να μπει».
Λίγο πριν πεθάνει, η γερόντισσα είπε στα πνευματικά της παιδιά: «Όταν φύγω, προσευχηθείτε για μένα και εγώ θα προσεύχομαι για όλους».

Η μητέρα αρρώστησε λίγο πριν από τη γιορτή των Θεοφανείων … Στις τέσσερις η ώρα το πρωί, η μητέρα έψαλε ήσυχα: «Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν ευλογημένη Θεοτόκε…» – και μετά από αυτά τα λόγια συνέβη ένα θαυμαστό: το πρόσωπό της έλαμψε, αναζωογονήθηκε, έγινε λευκό σαν το χιόνι, ολόκληρο το δωμάτιο έλαμψε ένα υπέροχο φως και η ψυχή της αναχώρησε ήσυχα στον Κύριο. Κοιμήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1973, 102 χρονών. Ο κόσμος στον τάφο της μητέρας δεν σταματάτησε να έρχεται να προσεύχεται μέχρι σήμερα.

Έθαψαν την ευλογημένη γερόντισσα Όλγα στη νότια πλευρά της εκκλησίας του νεκροταφείου Καλιτνικόφσκι στη Μόσχα, κοντά στον τοίχο της εκκλησίας. Στον τάφο υπάρχει ένας μεγάλος μαύρος μαρμάρινος σταυρός.

Η Γερόντισσα Όλγα κατά τη διάρκεια της ζωής της υποσχέθηκε στα πνευματικά της παιδιά ότι αν είχαν οποιοδήποτε πρόβλημα και ζητούσαν βοήθεια, θα άκουγε και θα τους βοηθούσε. Ακόμη και τώρα βοηθά όλους όσους, πιστεύουν στη δύναμη των προσευχών της, και στρέφονται σε αυτήν για βοήθεια.

Άγιος Κλήμης Αγκύρας, γιος μιας αληθινής χριστιανής μητέρας, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/22/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD/

Όσιος Σαλαμάνης ο Ησυχαστής, ο σιωπηλός
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/21/16452/
January 21, 2017 by iconandlight

Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – ο Όσιος Σαλαμάνης ο Ησυχαστής
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/22/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%BE%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

Η ουράνια επίσκεψη του ηγουμένου Δαμασκηνού της Μονής Βαλαάμ (1795 – 1881)
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/22/92608/

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Κλήμεντος.
Ἦχος δ’.

Κλῆμα ὁσιότητος, καί στέλεχος ἀθλήσεως, ἄνθος ἱερώτατον, καί καρπός ὡς θεόσδοτος, τοῖς πιστοῖς πανίερε, ἡδύτατος ἐβλάστησας. Ἀλλ᾽ ὡς Μαρτύρων σύναθλος, καί ἱεραρχῶν σύνθρονος, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχάς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἀγαθαγγέλου.
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς ἀγαθῶν ἀγγελιῶν προμηθέα, τῆς πρὸς ἠμᾶς τοῦ Ἰησοῦ εὐσπλαχνίας, χαρμονικῶς ὑμνοῦμέν σε Μαρτύρων στεῤῥέ, σὺ γὰρ Ἀγαθάγγελε, ἐναθλήσας νομίμως, στάσεως ἠξίωσαι τῆς Ἀγγέλων ἀξίως, μεθ’ ὧν πρεσβεύεις πάντοτε Χριστῷ, πάσης ῥυσθῆναι, ἡμᾶς περιστάσεως.

Ἀπολυτίκιον. Ἁγίας ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου
Ἦχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος.

Τὴν Σύνοδον τὴν Ἕκτην ἱερῶς συγκροτήσαντες, θεόσοφοι Πατέρες ἑκατὸν ἑβδομήκοντα, αἱρέσεων ἐλύσατε ἀχλύν, λαμπρότητι δογμάτων εὐσεβῶν· διὰ τοῦτο τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν, τιμῶμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ βεβαιοῦντι δι’ ὑμῶν, πίστιν τὴν Ὀρθόδοξον.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ τῆς Θετταλίας
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ, Πιερίας ἀγλάΐσμα, καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου ἱερὸν περιτείχισμα, ἐδείχϑης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ, καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖάν σου ἀρωγήν, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ ϑαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

iconandlight.wordpress.com