Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ β´(2ᾳ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου μνήμῃ τοῦ ὁσίου καὶ Θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Σεραφείμ, τοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρὼφ τῆς Ῥωσίας ἀσκήσαντος. (1833)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σιλβέστρου, πάπα Ῥώμης. (335)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοπέμπτου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Θεοδότης, τῆς μητρὸς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων τῶν ἐν Μικρά Ἀσία, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται. (3ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Μάρκος ὁ κωφός, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βασιλείου τοῦ ἐξ Ἀγκύρας. (362)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Σέργιος ξίφει τελειοῦται. (301)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Θεόπιστος, λιθοβοληθείς, τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἰσιδώρου, ἐπισκόπου Ἀντιοχείας τῆς Συρίας (4ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Κοσμᾶ τοῦ Α’, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν τῇ σεβασμίᾳ Μονῇ τῆς Χώρας. (1081)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Σιλβέστρου τοῦ Ῥώσου, τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου (12ος αιων.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Νείλου τοῦ ἡγιασμένου, ἐν Γηρομερίῳ Θεσπρωτίας (1334)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Ἰουλιανῆς τῆς Μουρὸμ Λαζάρεβο Ῥωσσίας (1604)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου, ἢ Ζώρζη τοῦ Γκιουρτζῆ, τοῦ Ἴβηρος, ἐν Μυτιλήνῃ διʼ ἀγχόνης τελειωθέντος ἐν ἔτει ͵αψοʹ (1770).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Γενναδίου τῆς Μονῆς Κασσιώπης Κερκύρας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου Γαβριὴλ τῆς Ὄπτινα (1871)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τῆς ὁσίας μάτουσκα Ταϊσίας τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς τοῦ Λεουσένι, πνευματικὴ θυγατέρα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης, (1915)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος ᾿Ιωάσαφ τῆς Μονῆς Καλούγκα (1919)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Νικόλαος (Chernyshev) καὶ Βαρβάρα (Chernysheva), Ἀρχιερέας Πέτρος (Tovarov, 1938), Γεώργιος (Bukin ), Ἰάκωβος (Kokhanovich ), Βάσσα (Moiseeva ), Εἰρήνα (Voevodina) μονάζουσαι, Ἀλεξάνδρα (Grinev), Δαυίδ (Poutiyainen), Νικόλαος (Remkov ), Ἀννα (Soleikova ), Δαρεία (Stepanova ), Νικόλαος (Fedorov ), Γεώργιος (Filippov ), ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων ὑπωπιασθέντες, τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ ἐν ἔτει 1938.
Στίχ. Χριστῷ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας
πολλῶν πέπλησαι, ὦ Σεραφείμ, χαρίτων.
Ζέων Σεραφεὶμ ἀγάπῃ τοῦ Κυρίου,
Ἄλλο Σεραφεὶμ ἐν σώματι ὑπῆρξεν.
«Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Νάστε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.»
«…Γιά μᾶς ὁ μεγαλύτερος πρέσβυς εἶναι ὁ ἅγιος Σεραφείμ.»
Ἡ Ἡγουμένη Σεργία τῆς Μονῆς Ντιβέγεβο διηγείται θαύματα τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ:
«…Γιά μᾶς ὁ μεγαλύτερος πρέσβυς εἶναι ὁ ἅγιος Σεραφείμ. Μόλις σκεφτῶ κάτι πού χρειάζεται ἡ Μονή, ἀμέσως χτυπᾶ ἡ πόρτα κι ἐμφανίζεται κάποιος πού ρωτᾶ: «Μήπως θέλετε κάτι;»! Συνεχῶς γίνονται θαύματα ἀπό τά ἱερά λείψανα τοῦ ἁγίου μας. Θεραπεῖες, ἀπαλλαγές δαιμονισμένων, χίλιες δυό περιπτώσεις… Πρόσφατα ένα παιδάκι παράλυτο τό ἔφεραν οἱ γονεῖς του μέ πίστη. Τό ἔβαλαν πάνω στή λάρνακα κι ὅλοι ἐμεῖς γονατίσαμε και προσευχηθήκαμε θερμά. Τό παιδί ἦταν ἀκίνητο. Οὔτε χέρια κινοῦσε, οὔτε πόδια… Ἔκλαιγε συνεχῶς. Ὅλοι κλαίγαμε ἀπό τήν κορύφωση τῆς συγκινήσεως, βλέποντας ἀπό τή μιά τό ἐντελῶς παράλυτο παιδί κι ἀπ’ τήν ἄλλη τούς τραγικούς γονεῖς του νά ἱκετεύουν τόν ἅγιο νά μεσιτεύσει στόν Θεό. Ξάφνου, τό παιδί σηκώνεται καί κατεβαίνει στητό στό πάτωμα!.. Ἄρχισε να περπατᾶ! Ἀνατριχιάσαμε κι ἀρχίσαμε να σταυροκοπιόμαστε. Ἀπό τό νοῦ μου πέρασε ἀστραπιαῖα ἡ περίπτωση τοῦ παραλυτικοῦ τοῦ Εὐαγγελίου. Τό πᾶν είναι νά ἔχεις πίστη, ὅπως τό παιδάκι καί οἱ γονεῖς του. Ἔφυγαν τρισευτυχισμένοι. Σέ λίγες ἡμέρες ξαναῆλθαν, ἔπεσαν μπροστά στά λείψανα κι εὐχαριστοῦσαν μέ λυγμούς.
Κάποιος πιστός, ὀνομαζόμενος Βλαδίμηρος μᾶς κατέθεσε θαῦμα θεραπείας πού τοῦ ἔκανε ὁ ἅγιος. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Κάποιο καλοκαίρι πού εἶχε πολλή ζέστη, βρισκόμουν δίπλα σ’ ἕνα πέτρινο τοῖχο. Ἔτσι ὅπως ἔκαιγα, ἀκούμπησα τήν πλάτη στὸν τοῖχο να δροσιστῶ. Ἔνιωσα ν’ ἀνακουφίζομαι. Σε λίγες ώρες ὅμως, άρχισε νά μέ πονᾶ φρικτά ἡ πλάτη, στό ἀριστερό μέρος. Τέτοιο πόνο δεν είχα ξανανιώσει ποτέ. Δεν ήξερα τι να κάνω. Ἔτριβα τό μέρος, ἔβαζα ζεστές κομπρέσες, μάταια! Ἡ κατάσταση ἔγινε χρονία. Υπέφερα… Ὕστερ’ από λίγα χρόνια, βρισκόμουν σ’ ἕνα φιλικό μου σπίτι. Προτάθηκε ἀπό κάποιον να διαβάσουμε τόν ἀκάθιστο ὕμνο τοῦ ἁγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Ἄρχισε ἡ ἀνάγνωση. Ὅλοι νιώθαμε μεγάλη χαρά καί εὐτυχία. Εγώ αἰσθανόμουν ὅτι πίσω ἀπό τήν πλάτη μου βρισκόταν ὁ ἅγιος! Λές καί εἶχα στην πλάτη ἕνα πελώριο μάτι καί τόν ἔβλεπα. Τόν θερμοπαρακαλοῦσα: “Αγιε Σεραφείμ, ἄγγιξε μέ τό δάκτυλό σου τήν πλάτη μου πού ὑποφέρει. Ξέρω, ἄν τό κάνεις, θά γίνω καλά!”. Ἐκείνη τη στιγμή ἀνατριχιάζω πού τό θυμᾶμαι – αἰσθάνθηκα ἕνα δάκτυλο νά μέ ἀκουμπᾶ στο δεξιό μέρος τῆς πλάτης μου, σάν νά ἔδειχνε. Χωρίς νά τό σηκώσει, τό ἔσυρε σ’ εὐθεία γραμμή πρός τό ἀριστερό μέρος. Ἔνιωσα τό δάκτυλό του μέσα στό σῶμα μου, ὅπως τό βυθίζουμε στό νερό καί τό πηγαίνουμε δεξιά καί ἀριστερά. Ἀμέσως ἔνιωσα ἐντελῶς καλά! Κόπηκε ὁ πόνος μέ τό μαχαίρι! Θεραπεύθηκα, δόξα τῷ Θεῷ. Ἄρχισαν τά μάτια μου νά τρέχουν, ἀπό εὐγνωμοσύνη. Εὐχαρίστησα τόν ἅγιο νοερά, δίχως να διακόψω τήν κοινή προσευχή. Ὕστερα τούς εἶπα τί συνέβη κι ὅλοι μαζί δοξάσαμε τόν Θεό κι εὐχαριστήσαμε τόν ἅγιό Του. Ἔχουν περάσει ἀπό τότε, δεκαπέντε χρόνια. Εἶμαι μιά χαρά!».
«Μάνα, πρίν λίγο ἦρθε ὁ ἅγιος Σεραφείμ…»
Ὁ γιός τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Σβιντίνσκι Νικόλαος, μόλις μπήκε στό πανεπιστήμιο, ἔχασε τήν πίστη του. Σταμάτησε νά ἐκκλησιάζεται, νά προσεύχεται. Παραμονές Χριστουγέννων τοῦ εἶπε ἡ μητέρα του: «Δέν θά πᾶς στόν πανηγυρικό ἑσπερινό; Αὔριο εἶναι πολύ μεγάλη γιορτή». Ἐπηρεασμένος ἀπό τό ἀθεϊστικό κλίμα, τῆς ἀπαντᾶ: «Τί νά κάνω ἐγώ ἐκεῖ; Δέν ἔχω νά κάνω τίποτα. Πολύς ὁ κόσμος, στρίμωγμα, δυσκολεύεσαι καλά-καλά νά ἀναπνεύσεις. Ἄφησέ με μητέρα». «Πρόσεξε, παιδί μου, εἶναι βαριά τά λόγια σου» τοῦ εἶπε με πόνο ἐκείνη. Τό ἴδιο βράδυ, τό παληκάρι πῆγε στή βιβλιοθήκη του καί σήκωσε το χέρι γιά νά πιάσει κάποιο βιβλίο. Οὐρλιαξε ἀπό τόν πόνο. Δέν μποροῦσε οὔτε να σηκώσει τό χέρι, οὔτε να κουνήσει τα δάκτυλα. Αἰσθάνθηκε στη μασχάλη του ἕναν ὄγκο, ὁ ὁποῖος ὁλοένα γάλωνε. Ὅλη νύκτα δέν ἔκλεισε μάτι. Τό πρωί πῆγε ο γιατρός και τόν ἐξήτασε. Εἶπε ὅτι εἶναι σοβαρή ἀρρώστια κι ὅτι πρέπει να περιμένουν να ὠριμάσει ὁ ὄγκος κι ὕστερα νά γίνει ἡ ἐπέμβαση. Ὁ νεαρός ὑπέφερε. Μέσα στήν ἀφόρητη ταλαιπωρία του, σκέφθηκε νηφάλια τό πότε ἄρχισε ἡ ἀσθένεια… Θυμήθηκε λέξη πρός λέξη τή συζήτηση πού εἶχε μέ τή μητέρα του. Δέν εἶχε χάσει ἐντελώς τήν πίστη του. Ἡ συνείδησή του ἀφυπνίσθηκε. Φώναξε τή μητέρα του καί τῆς ζήτησε εἰκόνα τοῦ ὁσίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Ἦταν σούρουπο. Λίγο μετά τα μεσάνυκτα, ή μάνα ξύπνησε τρομαγμένη ἀπ’ τις φωνές του. Ἔτρεξε ἀμέσως στό κρεβάτι του και τόν βρῆκε καθιστό νά κλαίει και νά κάνει τό σταυρό του. Ὅλο τό κρεβάτι καί τό πάτωμα ἦταν λερωμένα ἀπό πύον. «Μάνα», τῆς εἶπε ὁ Νικόλαος, «πρίν λίγο ἦρθε ὁ ἅγιος Σεραφείμ πού τόν παρακαλοῦσα καί μοῦ εἶπε ὅτι ἄν δέν μετανιώσω κι ἄν δέν ἀλλάξω τρόπο ζωῆς, θά πεθάνω. Τοῦ εἶπα ὅτι μετανιώνω μέ ὅλη μου τήν καρδιά και ξαναγυρνώ στήν Ἐκκλησία μας. Τότε ἀκούμπησε τό χέρι του στό χέρι μου κι ἀμέσως ἔσπασε τό ἀπόστημα. Ἀμέσως αἰσθάνθηκα τό χέρι μου καλά!». Ὁ Νικόλαος ἐγκατέλειψε τό πανεπιστήμιο και γράφτηκε στό Θεολογικό Σεμινάριο. Ὅταν ἀποφοίτησε ἔγινε μοναχός, παίρνοντας τό ὄνομα Σεραφείμ. Ἀργότερα ἔγινε ἐπίσκοπος Ντμίτρωφ, κοντά στη Μόσχα!
Ὁ ἅγιος Σεραφείμ εἶναι ἡ πέτρα,
πάνω στήν ὁποία θα φτιάξετε τό χριστιανικό σπιτικό σας!
Ἄλλο θαυμαστό περιστατικό μᾶς ἔκανε γνωστό μιά εὐλαβής κυρία, ἡ ὁποία ἀγαπᾶ τό μοναστήρι κι ἔρχεται συχνά: «Εἶχα ένα βιβλίο γιά τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. Τό ἀγαποῦσα πολύ. Τό εἶχα χρόνια και τό διάβαζα συνεχώς. Ἐπειδή ἦταν ταλαιπωρημένο ἀπό τήν πολυχρησία, εἶχα αποφασίσει νά μή τό δώσω σε κανένα. Μια μέρα ἦλθε ένας γνωστός μου. Τό εἶδε καί μέ παρεκάλεσε νά τοῦ το δώσω. Παρόλο που δέν ἤθελα, τό ἔδωσα λέγοντάς του: “Σοῦ τό δίνω, ἀλλά δέν θέλω να τό δώσεις σέ κανένα”. Μοῦ τό ὑποσχέθηκε. Ὅμως μια γειτόνισσά του τό εἶδε καί τοῦ ζήτησε νά τῆς τό δώσει, γιατί ἀγαποῦσε πολύ τόν ἅγιο. Ἐπειδή ἦταν ὑποχρεωμένος τῆς τὸ ἔδωσε, ζητώντας της νά μή τό δώσει ἀλλοῦ! Ἡ γυναίκα ἄρχισε νά τό διαβάζει μέ τήν κόρη της. Ἡ κοπελίτσα εἶχε προ λίγων ἡμερῶν δεχθεῖ πρόταση γάμου ἀπό ἕνα νεαρό, ὁ ὁποῖος τῆς ἄρεσε. Ἤθελε νά τόν παντρευτεῖ, ἀλλά τήν ἐμπόδιζαν πνευματικοί λόγοι. Συγκεκριμένα τοῦ εἶπε: “Ἄκουσε. Ἐγώ πιστεύω στον Θεό καί προσπαθῶ να εἶμαι συνειδητή χριστιανή. Ἐσύ δέν εἶσαι βαπτισμένος. “Ἄρα δέν μπορεῖς νά κάνουμε θρησκευτικό γάμο. Στήν ἐκκλησία δέν θά μοῦ ἐπιτρέπεις να πηγαίνω. Καί τά παιδιά μας πῶς θά γίνουν χριστιανοί; Βλέπεις ὅτι ὑπάρχουν σοβαρές δυσκολίες”. Ὁ νεαρός βλέποντας ὅτι δέν κατόρθωνε ἀπ’ ευθείας αὐτό πού τόσο ἤθελε, πήγε στή μητέρα της και προσπαθοῦσε νά τήν πείσει. Ἐκείνη τοῦ εἶπε ὅτι δέν μπορεῖ νά παρέμβει στή θέληση τῆς κόρης της. Ἐκεῖ πού στεκόταν ὁ νεαρός, εἶδε πάνω στό τραπέζι τό βιβλίο για τόν ἅγιο Σεραφείμ. Παρεκάλεσε τήν κυρία νά τοῦ τό δώσει. Ἐκείνη ἐπειδή εἶχε ὑποσχεθεί, ἀρνήθηκε. Δίχως δεύτερη κουβέντα ὁ νεαρός τό ἅρπαξε καί βγαίνοντας ἀπό τό σπίτι, φώναξε: “Θά τό ἐπιστρέψω ἀμέσως μόλις τό διαβάσω”. Πέρασε πολύς καιρός. Τό βιβλίο δέν ἐπιστράφηκε. Ὁ ἄνθρωπος πού τῆς τό δάνεισε, τό ζητοῦσε. Ἐν τῷ μεταξύ, μπῆκε ἡ Μ. Τεσσαρακοστή. Καθώς διένυαν τήν Ε’ ἐβδομάδα τῶν νηστειῶν, ἕνα πρωί χτυπᾶ ἡ πόρτα και μπαίνει τό παληκάρι χαμογελώντας. Χαιρετάει πρόσχαρα μητέρα και κόρη, λέγοντας: “Ἀγαπητές μου, τώρα εἶμαι ἐντελῶς δικός σας καί τοῦ Θεοῦ! Τόσο πολύ μίλησε στήν καρδιά μου ὁ ἅγιος Σεραφείμ, πού χτές πῆγα καί βαπτίσθηκα. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή που ἄρχισα να διαβάζω τό βιβλίο, ἔνιωσα μέσα μου τεράστια ἀλλαγή. Ἔτσι, διάβασα κι ἄλλα πνευματικά βιβλία. Στή συνέχεια, ἔνιωσα ἔντονη τήν ἀνάγκη νά βαπτισθῶ καὶ ν’ἀκολουθήσω τή γραμμή τῆς Ἐκκλησίας. Αἰσθάνομαι ὅτι ξαναγεννήθηκα. Νά, ἔφερα πίσω και τό βιβλίο αὐτό, πάνω στό ὁποῖο χτίστηκε ἡ νέα μου ζωή. Μάλιστα τό πήγα σέ καλλιτεχνικό βιβλιοδετείο καί τό περιποιήθηκαν. Ὁρίστε, τό ἐπιστρέφω μαζί μέ τίς ἄπειρες εὐχαριστίες μου!” Ἡ γυναίκα όχι μόνο δέν τό πήρε, ἀλλὰ βαθειά συγκινημένη τοῦ εἶπε: “Κράτησέ το, παιδί μου. Αὐτό εἶναι ἡ πέτρα, πάνω στήν ὁποία θα φτιάξετε τό χριστιανικό σπιτικό σας!”. Πιό δίπλα ἡ κόρη της ἔκλαιγε ἀπὸ χαρά κι εὐχαριστοῦσε τόν Θεό μέ ὅλη τή δύναμη τῆς καρδιᾶς της»!
“Σ’ εὐχαριστῶ γιά τό βιβλίο γιά τή Μονή “!
Ἀνάμεσα στά ἔργα [τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Τσιτσαγκώφ], ξεχωριστή θέση κατέχει ἡ ἱστορία τῆς Μονῆς Ντιβέγεβο, καθώς καί ὁ βίος τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. «Ὅταν τελείωνα τό βιβλίο αὐτό» γράφει ὁ π. Σεραφείμ σέ μιά ἀπό τίς ἐπιστολές του «καθόμουν στό κελάκι μου, στό Ντιβέγεβο και χαιρόμουν πού ὁλοκληρώθηκε ἡ δύσκολη αὐτή ἐργασία. Ξαφνικά, βλέπω τόν ἅγιο Σεραφείμ. Ξαφνιάστηκα καθώς ὁ ἅγιος ἔβαλε μετάνοια, λέγοντάς μου: “Σ’ εὐχαριστῶ γιά τό βιβλίο γιά τή Μονή “! Μετά πλησίασε κι ἔβαλε στόν ώμο μου τό χέρι του. Ἐγώ καταχαρούμενος τόν ἀγκάλιασα καί τοῦ εἶπα: “Πάτερ, σεβαστέ μου πάτερ, τόσο πολύ χαίρομαι τώρα, που τίποτ’ ἄλλο δέν θέλω, παρά νά εἶμαι πάντοτε κοντά σας”! Ὁ ἅγιος Σεραφείμ χαμογέλασε κι ἐξαφανίστηκε. Τότε κατάλαβα πώς ήταν ὅραμα». Ἐκτός ἀπό τό βίο, ὁ π. Σεραφείμ ἔγραψε καί ἀκάθιστο ὕμνο γιά τόν ἅγιο Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος μέχρι σήμερα ψάλλεται στή Ρωσία.
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ξεναγεί τον Άγιο Ιάκωβο της Ευβοίας στον Παράδεισο, στην “Γη των Πραέων”…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/01/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%86-%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b5%ce%af-%cf%84%ce%bf%ce%bd/
Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο Άγιος που ζούσε στην καρδιά του δάσους, φίλος με τις αρκούδες και τα παιδιά.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%86-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b6/
Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες προσευχόταν επάνω σε μία πέτρα, κι έκραζε προς τον Θεό: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!».
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/18/29848/
Το Προφητικό όραμα του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης κι η εμφάνιση του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/18/26617/
Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο άγιος της πασχαλινής χαράς και των παιδιών, αγαπούσε τα παιδιά σαν ”λουλούδια του Παραδείσου”
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b1%cf%81%cf%8e%cf%86-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1/
Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεφταν τα στοργικά λόγια του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ στις ψυχές των ανθρώπων.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/01/%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%ce%b2%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%ae-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ad%cf%86%cf%84%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%cf%88%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad/
Ω αδελφοί, τι χαρά, τί γλυκύτητα μας περιμένει στον ουρανό! Κύριε Ιησού, πανθαύμαστη πηγή της χαράς, άγγιξε με το δάχτυλό Σου το στόμα μας και μην αφήσεις ούτε μια σταγόνα λασπόνερου λύπης και πειρασμού να μας δηλητηριάσει.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/02/10/%CF%89-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%AF-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81/
Παναγία Umilenie. Η αγαπημένη Παναγιά του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, η “Χαρά πάντων των χαρών ”.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/27/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-umilenie-%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b3%ce%af/
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. (π. Ιωσήφ)
Ἀρετῶν σὺ δοχεῖον ἀνεδείχθης, θεόληπτε, καὶ τοῦ Παρακλήτου ἡ Χάρις, τῇ ψυχῇ σου ἐνῴκησε· ἁπλότητι τρόπων καὶ στοργῇ, τὰ πλήθη προσῆγες τῷ Θεῷ, καὶ τῆς Χάριτος τοὺς τρόπους, τοῖς ἀγνοοῦσι πάτερ Σεραφεὶμ διεσάφησας. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Θεῷ, δόξα τῷ σὲ χαριτώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖν, θεῖον διδάσκαλον.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. (Ἱερομ. Ἀθ. Σιμωνοπετρίτου)
Σφραγὶς τοῦ Παρακλήτου, ἐσφράγισέ σε μάκαρ, καὶ τῶν δωρεῶν τῶν ἀκτίστων, ἀνέδειξε ταμίαν, ὡς ζῶντι ζωὴν ἀγγελικήν, φλογώνυμε Πάτερ Σεραφείμ, καὶ μελλόντων τὰ μυστήρια ἐναργῶς, ἐντεῦθέν σοι ἐδίδαξε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Θεῷ, δόξα τῷ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἁγιάζοντι ἡμᾶς, θείαις πρεσβείαις σου.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ἦχος δ ́. Ταχὺ προκατάλαβε. (Γερασίμου μ. Μικραγιαννανίτου.)
Χριστῷ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας θερμῶς, εὐχαῖς καὶ δεήσεσιν ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρώφ, ὡς ἄσαρκος ἤσκησας· ὅθεν τοῦ Παρακλήτου, δεδεγμένος τὴν Χάριν, ὤφθης τῆς Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων. Διό σε μακαρίζομεν, Σεραφεὶμ Πάτερ Ὅσιε.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. (Γερασίμου μ. Μικραγιαννανίτου.)
Τῆς Ῥωσίας τὸν γόνον καὶ τοῦ Σάρωφ τὸ σέμνωμα, καὶ τῶν ὀρθοδόξων ἁπάντων τὸ λαμπρὸν ἐγκαλλώπισμα, ὑμνήσωμεν τὸν θεῖον Σεραφείμ, ἑπόμενοι αὐτοῦ ταῖς διδαχαῖς· τοῦ γὰρ Πνεύματος τὴν κτῆσιν, πνευματοφόρῳ πολιτείᾳ διεκήρυξεν. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ σὲ καταυγάσαντι, δόξα τῷ δεδωκότι σοι πληθὺν χαρισμάτων, ὁσιώτατε.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Σιλβέστρου Πάπα Ῥώμης
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Γνῶσιν ἔνθεον, ἐνδεδυμένος, ζῆλον κρείττονα, εἰσδεδεγμένος, Κορυφαίου τὸν θρόνον ἐκόσμησας, καὶ διαπρέψας μεγάλως τοῖς θαύμασι, τὴν σκοτομῆνιν τῆς πλάνης κατήργησας, Πάτερ Σίλβεστρε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Σιλβέστρου Πάπα Ῥώμης
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Στολὴν ἐνδυσάμενος ἱεραρχίας πιστῶς, ἀμέμπτως ἱέρευσας τῷ ἐπὶ πάντων Θεῷ, Πατὴρ ἡμῶν Σίλβεστρε· ἔχων γὰρ πολιτεία, συνεκλάμποντα λόγον, θαύμασιν ἐβεβαίους, εὐσεβείας τὴν δόξαν, δι’ ἧς οὐρανίου δόξης, ὤφθης συμμέτοχος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλείου τοῦ ἐξ Ἀγκύρας
Ἦχος δ´. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.
Ἐν τῇ Ἀγκύρᾳ ἱερεὺς διαπρέψας, καὶ τῷ Χριστῷ Ἀγγελικῶς λειτουργήσας, τῷ δι᾿ ἡμᾶς Βασίλειε τεχθέντι σαρκί, τέθυσαι ὡς πρόβατον τέλειον ἀθλοφόρε, ἐδέξω δὲ μακάριον εἰς Καισάρειαν τέλος, δ’ ὅπερ χαίρων νῦν ἐν οὐρανοῖς, τῷ παμβασιλεῖ ἀξίως παρίστασαι.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Θεοδότης, μητρός τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, τῶν ἐξ Ἀσίας.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀναργύρων δυάδος μητέρα ἔνθεον, Κοσμᾶ κοσμήτορος ἤθους, καὶ πάνυ Δαμιανοῦ, Θεοδότην τὴν Ὁσίαν εὐφημήσωμεν, ὡς ἐν Χριστῷ παιδαγωγόν, τῶν υἱῶν αὐτῆς σεμνήν, καὶ πίστεως μυροθήκην, εὐωδιάζουσαν κόσμον, αὐτῆς ὀδμαῖς θερμῶν δεήσεων.
Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Μάρκου τοῦ Κωφοῦ . (Ἀθανασίου Ἱερομονάχου Σιμωνοπετρίτου )
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὰ ὦτα διήνοιξας τῆς σῆς ψυχῆς τῷ Χριστῷ, καὶ ἔδραμες ὄπισθεν Αὐτοῦ ὡς ἄλλος ἀμνός, εὐήκοος ὅσιε· ὅθεν καλλικαρπήσας, ἐν ἀσκήσει ἐνθέῳ, εἴληφας τὸ βραβεῖον, βιοτῆς σου, ὦ Μᾶρκε. Διὸ πάτερ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου, ἢ Ζώρζη τοῦ Γκιουρτζῆ
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς.
Τῆς ἀσεβείας τῶν ἐχθρῶν ἀνανήψας, τῆς εὐσεβείας γεωργὸς ἀνεδείχθης, καὶ τίμιον τὸ γῆράς σου προσῆξας τῷ Θεῷ. Σὺ γὰρ ὡμολόγησας, τὸν Χριστὸν τοῖς τυράννοις, καὶ ὑψώθης ἔνδοξε, πρὸς αὐτὸν τῇ ἀγχόνῃ· ᾯ ἐκτενῶς Γεώργιε σοφέ, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν προσφύγων σου πρέσβευε.
Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Νείλου τοῦ Ἡγιασμένου, τοῦ ἐν Γηρομερίῳ
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Θεσπρωτίας τό κλέος καί Ὁσίων τό καύχημα, Κωνσταντινουπόλεως γόνον, Ἀσκητῶν τό ἀγλάϊσμα, ὑμνήσωμεν τόν Νεῖλον οἱ πιστοί, βοῶντες πρός αὐτόν εἰλικρινῶς· σκέπε, φρούρει Ὅσιε καί ἡμᾶς, τούς πόθῳ ἐκβοῶντας σοι· δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σέ ἡμῖν, πρέσβυν ἀκοίμητον.
Καὶ τὸ Προεόρτιον.
Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Ἑτοιμάζου Ζαβουλών, καὶ εὐτρεπίζου Νεφθαλείμ, Ἰορδάνη ποταμέ, στῆθι ὑπόδεξαι σκιρτῶν, τοῦ βαπτισθῆναι ἐρχόμενον τὸν Δεσπότην. Ἀγάλλου ὁ Ἀδάμ, σὺν τῇ Προμήτορι· μὴ κρύπτετε ἑαυτούς, ὡς ἐν Παραδείσῳ τὸ πρίν· καὶ γὰρ γυμνοὺς ἰδὼν ὑμᾶς ἐπέφανεν, ἵνα ἐνδύσῃ τὴν πρώτην στολήν. Χριστὸς ἐφάνη, τὴν πᾶσαν κτίσιν, θέλων ἀνακαινίσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου