Μου φαίνεται ότι οι γονείς συχνά προσπαθούν να πραγματοποιήσουν στον γάμο του παιδιού τους κάτι που οι ίδιοι δεν κατάφεραν να πετύχουν στην οικογένειά τους.
Συχνά, μια μητέρα απλά δεν θέλει να αφήσει την κόρη της να φύγει και να την παραδώσει σε έναν ξένο, επειδή θα μείνει μόνη της. Αυτή η κάπως εγωιστική προσέγγιση εμποδίζει την κόρη της να αξιοποιήσει τις δυνατότητές της και να επιτύχει την πληρότητα της δικής της ευτυχίας ως γυναίκα.
Επομένως, φυσικά, πρέπει να υπάρχει ειρήνη στην οικογένεια, αφού, άλλωστε, με τον γάμο, μπαίνουμε σε μια συγκεκριμένη σχέση με τους συγγενείς του εκλεκτού μας, του άλλου μας μισού, και ένας τέτοιος ειρηνικός διάλογος είναι το θεμέλιο για έναν ειρηνικό γάμο.
Και ταυτόχρονα, φυσικά, απαλά, αλλά παρόλα αυτά με σιγουριά, μπορώ και πρέπει να πω ότι αυτή είναι η επιλογή μου, ότι θα περάσω τη ζωή μου με αυτό το άτομο, και οι γονείς θα πρέπει επίσης, κατά τη γνώμη μου, να δώσουν στο παιδί τους το δικαίωμα να κάνει λάθη, αφού είναι ήδη ενήλικας.
Για παράδειγμα, στην παραβολή του ασώτου υιού, βλέπουμε ότι ο πατέρας επιτρέπει στον γιο του να φύγει από το σπίτι —κάτι που μπορεί να μην ήταν παιδαγωγικό και, από τη δική μας οπτική γωνία, όχι εντελώς σωστό— ώστε το παιδί να κάνει λάθη και να επιστρέψει στο σπίτι με αυτή τη νέα εμπειρία ζωής. Επομένως, αν ο Θεός δεν αφαιρέσει την ελευθερία επιλογής ενός ατόμου, τότε ακόμη περισσότερο, οι γονείς δεν μπορούν να αφαιρέσουν την ελευθερία επιλογής ενός παιδιού στον γάμο...
Ιερέας Βλαντιμίρ Χουλάπ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου