Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ Η´(8ῃ) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, μνήμη τῆς ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Πελαγίας τῆς ἀπὸ ἑταιρίδων. (†457)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Πελαγίας τῆς παρθένου. (†303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Φιλίππου, ἐπισκόπου Γορτύνης τῆς Κρήτης. (β´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ ἐκ Προύσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας παρθενομάρτυρος Βενεδίκτης (Benedicta), τῆς ἐν Ἀλαουδάνῳ (Alaudanum, Laon) τῆς Γαλλίας. (†262)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Παλατίας καὶ Λαυρεντίας, τῶν ἐν Φίρμῳ (Firmum Picenum, Fermo) πλησίον τῆς Ἀγκῶνος ἐν Ἰταλίᾳ. (†302)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Κεΰνας (Keyne, Ceinwen), ἐρημιτίσσης ἐν Κορνουάλλῃ. (ε´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Τρυφαῖνας ἱεραποστόλου Σκωτίας, ἀπό Κολοσσαῖς Φρυγίας Μ. Ἀσίας (5ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡµῶν Ἀµβροσίου τοῦ ἐν Στύλῳ τῆς Καλαβρίας (10ος αἰώνας).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου, ἀρχιεπισκόπου Νόβγοροδ ἐν Ῥωσίᾳ. (†1232)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δοσιθέου, ἡγουμένου Βερχνεόστροβ πλησίον τοῦ Πσκὼφ ἐν Ῥωσίᾳ. (†1482)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Τρύφωνος Βυάτκας ἐν βορείῳ Ῥωσίᾳ. (†1612)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νέου ὁσιόμαρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Ἰβηροσκητιώτου, ἀθλήσαντος ἐν Κωνσταντινουπόλει. (†1814)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς σεπτῆς εἰκόνος τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς καλουμένης Κόλαινας, ἄπειρα καὶ ἐξαίσια θαύματα τελούσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ τῶν Λημνίων νῆσος ἄγουσα τὰ ἐλευθέρια ἑαυτῆς, τιμᾶ τὴν μνήμην τοῦ πολιούχου αὐτῆς μάρτυρος Σώζοντος, οὗ ταῖς φιλαδέλφοις δεήσεσι καμφθεὶς ὁ πολυεύσπλαγχνος Κύριος ἐξεδίωξε τὰ τῶν Ἀγαρηνῶν στίφη, κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην. (1912)
Στίχοι Πελαγίας τῆς ἀπὸ ἑταιρίδων
Αἴσχους πλυθεῖσα καὶ λιποῦσα τὸν σάλον,
Πρὸς ὅρμον ἥκεις οὐρανοῦ Πελαγία.
Ὀγδοάτῃ ὑπάλυξε βίου πέλαγος Πελαγία.
Στίχοι Πελαγίας τῆς παρθένου
Κρημνῷ φυγοῦσα κρημνὸν αἰσχύνης μέγαν,
Κρημνεῖς τὸν ἐχθρὸν εὐφυῶς Πελαγία.
Στίχοι Ἐκ τοῦ ῥύπου σμηχθεῖσα τῆς ἀσωτίας,
Φαιδρὰ πρόσεισι τῷ Θεῷ Ταϊσία.
Πόρνη ἡ τὸ πρὶν ἀγάλλου Ταϊσία,
Ἦλθες γὰρ εἰς φῶς διὰ τῆς μετανοίας.
Εἰς τὴν οὐρανῶν προήχθης Βασιλείαν,
Ἔργων ἐκ φθορᾶς φυγοῦσα Ταϊσία.
Ὀγδοάτῃ γῆν φθαρτὴν λιποῦσα Ταϊσία,
Στέφει τῷ λαμπρῷ ἐστέφθης ἀφθαρσίας
«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι
προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 21,31).
Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής κι η άσεμνη γυναίκα
Η μοναχή Αικατερίνη Εμπραελίντζε θυμάται:
«Μια φορά ο π. Γαβριήλ καθόταν δίπλα στο παρεκκλήσι, σε μια καρέκλα. Εκείνη την ώρα κατέφθασε μια αρκετά όμορφη γυναίκα, με βαμμένα μάτια και φορώντας παντελόνι. Μόλις είδε τον Γέροντα, κάθισε πάνω του και άρχισε να τον φιλάει:
-Πάτερ Γαβριήλ, τι όμορφος που είσαι! Πώς μ’ αρέσεις! Θα ξανάρθω να σε δω, του είπε.
Απολιθωμένοι από το ξάφνιασμα μας, αναρωτιόμασταν: ¨Τί να παρακίνησε άραγε την κοπέλα αυτή σε μια τέτοια άσεμνη συμπεριφορά;¨.
Ο π. Γαβριήλ είχε τα μάτια του στραμμένα στον ουρανό και δεν έβγαζε μιλιά. Το φέρσιμο της κοπέλας φάνηκε σε μας τις μοναχές αστείο κι ακατανόητο. Νομίζαμε πως κάποιοι την είχαν στείλει ειδικά γι’ αυτόν το σκοπό. Ο Γέροντας στεκόταν έτσι αρκετή ώρα αμίλητος, ακούγοντας τις ανοησίες της. Ξαφνικά, την κοίταξε και της είπε:
-Ναι, Μακβάλα, να ‘ρθεις ξανά.
Όταν άκουσε τ’ όνομά της, η γυναίκα, από τον ενθουσιασμό της μάλλον, διπλασίασε τις αγκαλιές και τα φιλιά. Ύστερα, σαν να συνήλθε, πετάχτηκε από τα γόνατα του Γέροντα κοιτάζοντας γύρω. Άρχισε σιγά – σιγά να απομακρύνεται και βγήκε γρήγορα από το ναό. Εμείς σκεφτόμασταν ότι η Μακβάλα θα ερχόταν και την επομένη και θα επαναλαμβανόταν το ίδιο σκηνικό. Πράγματι, ήρθε. Είχε όμως συμβεί κάτι θαυμαστό: Εκείνη η γυναίκα δεν είχε καμιά σχέση με αυτήν που γνωρίσαμε την προηγούμενη μέρα˙ φορούσε μαύρο μακρύ φόρεμα και μαντίλι στο κεφάλι. Τα μάτια της δεν ήταν βαμμένα, παρά μόνο κατακόκκινα από το κλάμα. Ανέβηκε στο κελί του Γέροντα:
-Πάτερ Γαβριήλ, ξέρω ότι δεν θα μου ανοίξεις την πόρτα, ξέρω ότι ποτέ δεν θα σε ξαναδώ. Συγχώρησέ με για τη χθεσινή συμπεριφορά μου. Ξέρω τι μου έκανες: Με ανέστησες από νεκρή που ήμουν! Σ’ ευχαριστώ για όλα!
Βλέποντας όλα όσα συντελούνταν ενώπιον μας, είχαμε συγκινηθεί και κλαίγαμε για αρκετή ώρα. Από τη μια μέρα στην άλλη ένας άνθρωπος μετανόησε και μεταμορφώθηκε τελείως. Τότε δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι ο π. Γαβριήλ θεράπευσε μυστικά τη γυναίκα αυτή.
Να σημειώσω δε και μια ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: Τη δεύτερη μέρα, προτού έρθει η Μακβάλα ξανά στο μοναστήρι, ο Γέροντας σηκώθηκε ξαφνικά και μπήκε στο κελί του. Σαν να είδε τον ερχομό της και απέφυγε να τη συναντήσει. Ενώ την προηγούμενη μέρα, όταν η Μακβάλα έφυγε, ο Γέροντας αμέσως σηκώθηκε και κλείστηκε στο κελί του. Δεν δεχόταν κανένα. Γονατιστός και με δάκρυα προσευχόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας γι’ αυτή την ψυχή».
Από το βιβλίο: “Μαλχάζι Τζινόρια, “Ο Αγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής (1929 – 1995). Μετάφραση Νανά Μερκβιλάτζε Γλωσσική επιμέλεια Φανή Ροπόκη ΑΘΗΝΑ 2013.
***
Πάντα δίδασκε: «αν δεις τον πλησίον σου να υποφέρει, βοήθησε, παρηγόρησε και προσευχήσου γι αυτόν με όλη σου την καρδιά και ο Κύριος σίγουρα θα ακούσει το αίτημά σου. Γι αυτό και υπάρχουμε σε αυτό τον κόσμο, για να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο καλό».
«Όταν ο άνθρωπος είναι βυθισμένος στην αμαρτία και δεν θέλει να βγει απ’ αυτή, μη του λες τίποτα. Μήπως όταν αμαρτάνει, σε ρωτάει; Όταν είναι σε δύσκολη κατάσταση και δεν ξέρει τι να κάνει, τότε βοήθησέ τον.
Ποτέ άλλοτε! Ίσως οι συμβουλές σου να του κάνουν κακό, γιατί εσύ δεν ξέρεις την πνευματική του κατάσταση. Στην πορεία προς την Ιερουσαλήμ, ούτε συμβουλεύεις ούτε απαγορεύεις…»
–Εγώ είμαι ένας μεγάλος αμαρτωλός και αδύναμος. Αν δεις έναν αμαρτωλό, μην τον κατηγορήσεις. Ο Κύριος λέει: «Η κρίση είναι θέμα δικό Μου. Εγώ είμαι Αυτός που θα κρίνει τους ανθρώπους. Ποιος είσαι εσύ, ο άνθρωπος, που θα τον κρίνεις αντί για Μένα;»(βλ. Ρωμ. 12, 19). Με την κατάκριση εξυψώνεις τον εαυτό σου και ο Θεός σε αποστρέφεται. Όμως, «όστις υψώσει εαυτόν ταπεινωθήσεται, και όστις ταπεινώσει εαυτόν υψωθήσεται»(βλ. Ματθ. 23, 12). Όταν κατακρίνεις κάποιον πεσμένο, κατακρίνεις τον Κύριο. Αν δεις στο δρόμο έναν ληστή, μία πόρνη, έναν μέθυσο, μην τους κατακρίνεις. Διότι ο Κύριος τους άφησε στις επιθυμίες τους. Αυτοί οι ίδιοι πρέπει να βρουν το δρόμο του Κυρίου και να μετανοήσουν. Όμως τις δικές σου επιθυμίες τις συγκρατεί ο Θεός, γιατί αν σε αφήσει να πέσεις σε χειρότερες αμαρτίες, δεν θα μπορέσεις να βγεις απ’ αυτές και θα καταστραφείς. Γι’ αυτό, μην καυχιέσαι για τον εαυτό σου. Τον άνθρωπο που είδες ότι αμάρτησε, τον είδες ότι μετανόησε; Όπως η κλωστή πρέπει να περάσει από τη βελόνα, έτσι και ο άνθρωπος παθαίνει ό,τι ακριβώς κατέκρινε.
Ο Κύριος ταπεινώνει και ο Κύριος ανυψώνει. Όταν εγώ νιώθω πως είμαι “καλύτερος” και “ανώτερος” από κάποιον άλλον, τότε βάζω τη “χρυσή” κορώνα και βγαίνω στους δρόμους ξυπόλητος κάνοντας τους ανθρώπους να με περιφρονούν. Τότε ταπεινώνομαι και βλέπω τι σκουπίδι είμαι…».
–Πουλούσαν κάποτε σε σκλαβοπάζαρο δύο παιδιά. Το ένα το πήρε κάποιος που διηύθυνε οίκο ανοχής και το μεγάλωσε έτσι που το παιδί δεν έμαθε ποτέ αν υπάρχουν μοναστήρια. Το δεύτερο παιδί, το εξαγόρασε ο ηγούμενος ενός μοναστηριού. Αυτό το παιδί μεγάλωσε έτσι που ποτέ του δεν έμαθε αν υπάρχουν οίκοι ανοχής. Πείτε μου τώρα, πού θα πάνε αυτά τα παιδιά μετά θάνατον;
-Δεν ξέρουμε, απαντήσαμε.
-Ούτε οι άγγελοι ξέρουν πως θα κρίνει ο Θεός τον άνθρωπο.
***
Η οσία Ταϊσία
Κάποιας νέας, που λεγόταν Ταϊσία, πέθαναν οι γονείς και έμεινε ορφανή. Αυτή τότε μετέτρεψε το σπίτι της σε ξενώνα των πατέρων της Σκήτης και για πολύν καιρό τους δεχόταν και τους φιλοξενούσε. Όταν όμως ξόδεψε όσα είχε, άρχισε να στερείται. Την πλησίασαν τότε άνθρωποι διεστραμμένοι και την έβγαλαν από τον καλό δρόμο. Και ζούσε πλέον αμαρτωλά, έτσι που κατάντησε και στην πορνεία.
Όταν το έμαθαν οι πατέρες, λυπήθηκαν πάρα πολύ και κάλεσαν τον αββά Ιωάννη τον Κολοβό και του είπαν: «Ακούσαμε για την τάδε αδελφή ότι ζει στην αμαρτία. Αυτή, όταν μπορούσε, είχε δείξει αγάπη σ’ εμάς· ας τη βοηθήσουμε και εμείς τώρα, όπως μπορούμε. Κάνε λοιπόν τον κόπο να πας σε αυτήν και, με τη σοφία που σου έδωσε ο Θεός, φρόντισε για τη διόρθωσή της».
Πήγε λοιπόν ο γέροντας σε αυτήν, και είπε στη γριά που φύλαγε στην πόρτα: «Πες στην κυρία σου ότι ήρθα». Εκείνη τον έδιωξε λέγοντας: «Εσείς παλιά της τα φάγατε όλα και τώρα είναι φτωχή». Ο γέροντας επέμεινε: «Πες της, και θα δει πολύ καλό από εμένα».
Ανέβηκε λοιπόν η γριά και ανέφερε στη νέα για τον γέροντα. Ακούγοντάς την εκείνη είπε: «Αυτοί οι μοναχοί όλο γυρίζουν κατά την Ερυθρά Θάλασσα και βρίσκουν μαργαριτάρια». Στολίστηκε λοιπόν, κάθισε στο κρεβάτι και είπε στη θυρωρό: «Φέρε τον εδώ».
Όταν μπήκε ο αββάς Ιωάννης, κάθισε κοντά της και, κοιτώντας την στο πρόσωπο, της είπε: «Τι σε έκανε να απορρίψεις τον Ιησού, ώστε να φτάσεις σε αυτή την κατάσταση;» Αυτή, ακούγοντας τα λόγια του, πάγωσε· και ο γέροντας, σκύβοντας το κεφάλι, άρχισε να κλαίει πικρά.
«Αββά, γιατί κλαις;» τον ρώτησε. Αυτός σήκωσε λίγο το κεφάλι του, και σκύβοντας πάλι είπε: «Βλέπω τον σατανά να χορεύει στο πρόσωπό σου, και πώς να μην κλάψω;»
«Υπάρχει μετάνοια, αββά;» ρώτησε η κόρη. «Ναι», της είπε ο γέροντας. Και εκείνη πρόσθεσε: «Πάρε με, όπου νομίζεις». «Πάμε», είπε ο γέροντας, και αυτή αμέσως σηκώθηκε να τον ακολουθήσει. Ο γέροντας παρατήρησε ότι δεν άφησε καμιά παραγγελία για το σπίτι της και θαύμασε.
Κοντεύοντας στην έρημο, τους πρόλαβε το βράδυ. Και ο γέροντας της ετοίμασε ένα μικρό προσκέφαλο, το σταύρωσε και της είπε να κοιμηθεί εκεί. Έκανε έπειτα και για τον εαυτό του πιο πέρα και αφού τέλειωσε τις προσευχές του πλάγιασε και αυτός.
Τα μεσάνυχτα ξύπνησε και βλέπει κάτι σαν δρόμο από φως να ξεκινά από αυτήν και να καταλήγει στον ουρανό, και είδε τους αγγέλους του Θεού να ανεβάζουν την ψυχή της. Σηκώθηκε, πλησίασε και τη σκούντησε με το πόδι. Όταν κατάλαβε ότι ήταν νεκρή, γονάτισε με το πρόσωπο στη γη και παρακαλούσε τον Θεό. Και άκουσε μια φωνή να του λέει ότι η μία ώρα της μετάνοιάς της έγινε δεκτή περισσότερο από τη μετάνοια πολλών άλλων, που διαρκεί πολύν καιρό, αλλά δεν έχει θέρμη.
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση Α’, σελ. 35. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2001.
***
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
«Κάποτε ήλθαν στον άγιο Ιάκωβο δύο παιδιά από Αθήνα και είχαν μαζί τους μία κοπέλα, που ζούσε στην αμαρτία. Μόλις έφτασαν στην Μονή συνάντησαν τον Γέροντα, ο οποίος με πραότητα και γλυκιά και ήρεμη φωνή καλωσόρισε τα παιδιά. Και αυτά είπαν:
– Γέροντα, φέραμε μία κοπέλα και θέλει να σας δει, ζει στην αμαρτία, να της δείξετε αγάπη, γιατί την πήγαμε και σε άλλο Πνευματικό, αλλά τίποτε.
Ο Γέροντας ρωτά την κοπέλα:
-Πώς σας λένε και από πού είστε;
-Γέροντα, εγώ είμαι λεσβία και αμαρτωλή, είπε η κοπέλα.
-Αχ! Πόσο χαίρομαι, παιδί μου που είσαι από την Λέσβο, που έχει βγάλει αγίους, τον άγιο Ραφαήλ, τον άγιο Νικόλαο και την αγία Ειρήνη, χαίρομαι.
Η κοπέλα τα έχασε, “τί λέει τώρα;”, θα σκέφτηκε!
Ο Γέροντας της λέει: -Πάμε μέσα στον Άγιο Χαράλαμπο να εξομολογηθείς, να μου πεις για την πατρίδα σου την ωραία Λέσβο και ό,τι άλλο έχεις που σε στενοχωρεί.
»Πήγαν μέσα, εξομολογήθηκε η κοπέλλα και βγήκε άλλος άνθρωπος έξω: “Αύτη η αλλοίωσις της Δεξιάς του Υψίστου”.
Ο Γέροντας της είπε:
-Δεν μισώ εσένα, παιδί μου, αλλά την αμαρτία».
Από το βιβλίο, «Ο Γέρων Ιάκωβος», εκδ. «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 159-160.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Και μόνον ο πόνος που νοιώθει κανείς για κάποιον είναι σαν ευχή.
Η πνευματική εργασία στον εαυτό μας είναι αθόρυβη εργασία στον πλησίον, γιατί μιλάει το παράδειγμα, και τότε μιμούνται οι άνθρωποι το καλό που βλέπουν και διορθώνονται.
Να μην ξεχνούμε ότι όλοι έχουμε κληρονομιά από τον Θεό, για αυτό σε όλους τους ανθρώπους στο βάθος υπάρχει καλωσύνη. Ο διάβολος όμως όλα τα μολύνει. Μερικοί έχουν διατηρήσει αυτήν την καλωσύνη, έστω κι αν δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία. Ε, αυτούς θα τους βολέψη ο Θεός. Για αυτό, όταν βλέπετε άνθρωπο να έχη παρασυρθή και να έχη αμαρτωλή ζωή, αλλά να είναι πονόψυχος – βλέπει λ.χ. έναν άρρωστο και ραγίζει η καρδιά του, έναν φτωχό και τον βοηθάει – από εκεί να καταλάβετε ότι αυτόν δεν θα τον αφήση ο Θεός, θα τον βοηθήση. Και όταν βλέπετε έναν άνθρωπο απομακρυσμένο από τον Θεό να είναι σκληρός, άσπλαχνος κ.λ.π., τότε πρέπει να κάνετε μέρα- νύχτα προσευχή, να κάνη « αποβίβαση» ο Θεός στην καρδιά του, για να πάρει στροφή.
Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Ένα πράγμα ξέρω: όσοι ζουν κοσμική ζωή, γιατί δεν βοηθήθηκαν, αλλά παρασύρθηκαν ή και σπρώχθηκαν στο κακό, ενώ είχαν καλή διάθεση, αυτοί συγκινούν τον Θεό και ο Θεός θα τους βοηθήση. Θα χρησιμοποιήση διάφορους τρόπους, να βρουν τον δρόμο τους. Δεν θα τους αφήση. Ακόμη και την ώρα του θανάτου θα τους οικονομήση να βρίσκωνται σε καλή κατάσταση.
Πηγή: Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης
Ποιος μπορεί να καταλάβει τον πόνο που νιώθει;… και τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα και αγάπη κάθε φορά που συναντούσε την «τρελή» Καρίνα. Αυτή ήταν η καρδιά του παππούλη… Ευαίσθητη, στοργική, τρυφερή, γεμάτη συμπόνια… Άγιος Γαβριήλ της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2025/10/07/%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af-%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%b2%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%8c%ce%bd%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85/
Αρκεί λίγος χρόνος βαθειάς συντριβής για να βρη η ψυχή το δρόμο της σωτηρίας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/28/%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b5%ce%af-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%ae%cf%82/
Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να αμαρτήσει. Οσία Ταϊσία η πρώην πόρνη, η έγκλειστη της Αιγύπτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/07/19897/
Έχουμε τον αθάνατο Νυμφίο στον ουρανό και δεν προσπαθούμε να στολίσουμε τις ψυχές μας με μετάνοια, με την ομορφιά των αρετών· να τις λούσουμε με τα δάκρυα, Ο Κύριος θα θέσει αυτήν την αμαρτωλή ενώπιον της Φοβερής Του Κρίσης και θα μας ελέγξει μέσω αυτής. άγιος Νόννος για την Οσία Πελαγία την από Eταιρίδων
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/07/%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf-%ce%bd%cf%85%ce%bc%cf%86%ce%af%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c/
Ο αββάς Σεραπίων της Αιγύπτου και η Αγία Ταϊσία
https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/06/41866/
Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Πελαγίας.
Ἦχος πλ. δ´.
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾿ εἰκόνα· λαβὼν γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός, παρέρχεται γὰρ ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, ὁσία Πελαγία τὸ πνεῦμά σου
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Πελαγίας.
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐξ ἀκανθῶν καθάπερ ῥόδον εὐῶδες, τῇ Ἐκκλησίᾳ Πελαγία ἐδείχθης, τοῖς ἐναρέτοις πράξεσιν, εὐφραίνουσα ἡμᾶς· ὅθεν καὶ προσήγαγες ὡς ὀσμὴν εὐωδίας, τῷ σὲ θαυματώσαντι, τὸν σὸν βίον Ὁσία. Ὃν ἐκδυσώπει σῴζεσθαι ἡμᾶς, παθῶν παντοίων, ψυχῆς τε καὶ σώματος.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ταϊσίας. (Ἰσιδώρας Ἁγιοϊεροθεϊτίσσης)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀσελγείας τὸ πρῶτον τὴν ψυχήν σου σπιλώσασα, εἶτα ὡς χιὼν Ταϊσία ἐλευκάνθης τοῖς δάκρυσιν· ὁ θεῖος Σεραπίων γὰρ ὁδὸν ὑπέδειξε καλῆς ἐπιστροφῆς καὶ κλεισθεῖσα ἐν κελλίῳ χρόνοις τρισί, τὴν ἄσκησιν ἐτέλεσας. Χαίροις Ἀλεξανδρείας ἡ τιμή, χαίροις Ἀγγέλων σύσκηνε, χαίροις, ἐν μετανοίᾳ, τοῦ Θεοῦ τὸ ἔλεος κερδίσασα.
Ἀπολυτίκιον Ἁγ.Ἰγνατίου Ἰβηροσκητιώτου.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τριπλῷ διαδήματι κατέστεψέ σε Χριστός, ἀσκήσεως ἅγιε καὶ μαρτυρίου σαφῶς, Ἰγνάτιε ἔνδοξε, θείας τε παρθενίας, ἣν ἐτήρεις εἰς τέλος. Ὅθεν καὶ ἡ σορός σου τῶν λειψάνων ἐλαύνει, παθῶν καὶ νοσημάτων δεινῶν πάντας τοὺς μώλωπας.
Ἀπολυτίκιον Ἐλευθερίων Λήμνου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαρτύρων ἀγλάϊσμα, ἐπιστασίᾳ τῇ σῇ, Λημνίους διέσωσας, ἐκ τῆς δουλείας δεσμῶν, ἀεὶ τοὺς τιμῶντάς σε, ἔχοντες γὰρ ὡς ὄλβον, τιμαλφῆ τῶν λειψάνων, θήκην σου τὴν ἁγίαν, ἀνακράζομεν· Μάρτυς, ἡμᾶς ἐκ δυσμενοῦς ἀπειλῆς, Σώζων διάσωζε.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α’. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Οἶκον, εἰς σκοτεινὸν τῆς φθορᾶς, ὁ Σεραπίων ὁ σιδόνιος ἔφθασε, διδάξαι σε Ταϊσία, τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς σωτηρίας τὰ προστάγματα, στολὴν στρατιώτου, ἐνδεδυμένος οὖν ἔφθασεν, ὡς ὑπηρέτης, τοῦ Δεσπότου πιστότατος, καὶ διέκρινε, τῆς ψυχῆς σου τὴν πρόθεσιν· ὅθεν σὲ καθοδήγησεν, εἰς τόπον τὸν ἅγιον, ἔνθα Μονὴ σεβασμία, μετὰ παρθένων αὐλίζεσθαι, κἀκεῖ ἐνεκλείσθης, καὶ τὴν ἄσκησιν ἐν χρόνοις, τρισὶ διήνυσας.
Δόξα. Ἦχος δʹ.
Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις, καθὼς ὁ Ἀπόστολος διδάσκει· ἐν προσευχαῖς γὰρ καὶ δάκρυσι Πελαγία, τῶν πολλῶν πταισμάτων τὸ πέλαγος ἐξήρανας, καὶ τὸ τέλος εὐπρόσδεκτον τῷ Κυρίῳ, διὰ τῆς μετανοίας προσήγαγες, καὶ νῦν τούτῳ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
. Ἦχος δʹ. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.
Ἑπομβρίαις τοῦ Πνεύματος, τοῦ Ἁγίου πανάχραντε, τὴν ἐμὴν διάνοιαν καταδρόσισον· ἡ τὴν σταγόνα κυήσασα, Χριστὸν τὸν τὴν ἄμετρον, ἀνομίαν τῶν βροτῶν, οἰκτιρμοῖς ἀποσμήχοντα, ἀποξήρανον, τὴν πηγὴν τῶν παθῶν μου καὶ χειμάῤῥου, καταξίωσον τρυφῆς με, ταῖς ἀειζώοις πρεσβείαις σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου