Του Αρχιμ. Αυγουστίνου Βλάχου
Από τότε που εντάχθηκα στον ιερό κλήρο αυτής της προσφυγικής Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, πολλές φορές αναλογίστηκα πόση πίστη και πόσων ανθρώπων η αγάπη χρειάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να πλησιάζουμε τη λάρνακα του Πολιούχου μας, Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου. Κάθε φορά αυτή η σκέψη με συγκλονίζει και με ελέγχει! Γιατί αυτή η ευλογία που τόσο εύκολα συνηθίζουμε, έχει πίσω της θυσίες, αποχωρισμούς, στερήσεις και μια επίμονη φροντίδα που πέρασε από γενιά σε γενιά. Για να καταλάβουμε, λοιπόν, τι πρόκειται να ζήσουμε, χρειάζεται ν’ ακολουθήσουμε αυτή τη διαδρομή από την αρχή της, από τη Νεάπολη της Καππαδοκίας μέχρι το Ιωνικό Κέντρο.
Ό Άγιός μας ήταν εφημέριος του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, στο σημερινό Νεβσεχίρ. Ο βίος του διασώζει την εικόνα ενός πράου ποιμένα, γεμάτου αγάπη, ανεξικακία και προθυμία για τους ανθρώπους. Το 1797 προσκλήθηκε να μεταβεί στη Μαλακοπή, επειδή η κοινότητα είχε ανάγκη από ιερέα. Ήταν ήδη ηλικιωμένος και σωματικά καταβεβλημένος. Ανέβηκε, όμως, στο υποζύγιό του και πήρε τον δρόμο. Κάποιοι άνθρωποι περίμεναν να λειτουργηθούν, να κοινωνήσουν, να ακούσουν το Ευαγγέλιο, να δεχθούν την παρηγοριά της Εκκλησίας. Κι εκείνος πήγαινε, με όση δύναμη είχε. Κοντά στη θέση Κόμπια Ντερέ δέχθηκε επίθεση από Τούρκους ποιμένες, ληστεύθηκε και αποκεφαλίστηκε. Οι Χριστιανοί που τον αναζητούσαν βρήκαν το σώμα και την κεφαλή του και τον ενταφίασαν εκεί, γράφοντας στον πρόχειρο τάφο του μόνον δύο λέξεις: «Ιερεύς Γεώργιος». Λίγο πριν προσφέρει την αναίμακτη Θυσία, προσφέρθηκε ο ίδιος μέσα στη διακονία του..! Η ιερωσύνη που σφραγίζεται με την ολοκληρωτική παράδοση της ζωής στον Χριστό και στους ανθρώπους Του..
Η εκκλησιαστική μας παράδοση αφηγείται ότι η ανακομιδή του λειψάνου του έγινε ύστερα από εμφάνισή του σε ευσεβή χήρα. Διασώζει τις μαρτυρίες για την αφθαρσία και την ευωδία του, για τη φύλαξή του αρχικά στην οικία ενός ιερέα του πατρός Νεοφύτου, για την προσέλευση των ανθρώπων και την παραμυθία που δέχονταν όσοι τον επικαλούνταν με πίστη. Έτσι η ευλάβεια προς τον Άγιο Γεώργιο ρίζωσε στη ζωή της Καππαδοκίας και παραδόθηκε στις επόμενες γενιές. Ο αγαθός ποιμένας που είχε υπηρετήσει τους ανθρώπους του έγινε γι’ αυτούς πρεσβευτής προς Τον Θεό. Όταν, λοιπόν, έφθασε το 1924 και οι Έλληνες της Καππαδοκίας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρογονική τους γη, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος φρόντισε για την ασφαλή μεταφορά του σκηνώματος, μέσω Μερσίνης, στην Ελλάδα. Άνθρωποι οι οποίοι ξεριζώνονταν, που είχαν να νοιαστούν για τα παιδιά τους, για τους ηλικιωμένους και τους ανήμπορούς τους, για την επιβίωσή τους σ’ έναν τόπο όπου θα άρχιζαν τη ζωή τους από την αρχή, βρήκαν τη δύναμη να πάρουν μαζί τους, ολόσωμο, τον Άγιό τους! Αυτή η πράξη φανερώνει πόσο βαθιά είχαν αισθανθεί την παρουσία του στη ζωή τους και μας διδάσκει ελεγκτικά όλους..!
Στην Ελλάδα, η φροντίδα αυτή συνεχίστηκε μέσα στις δυσκολίες της προσφυγικής εγκατάστασης. Επί δέκα χρόνια το σκήνωμα φυλάχθηκε μαζί με άλλα κειμήλια στο παντοπωλείο του Ιπποκράτους Μητσογιαννάκη στον Πειραιά. Το 1934 μεταφέρθηκε με εκκλησιαστική πομπή στον πρώτο ξύλινο ναό του Αγίου Ευσταθίου, στη Νέα Νεάπολη, με προεξάρχοντα του κλήρου και του λαού τον Επίσκοπο Πατάρων Μελέτιο. Οι πρόσφυγες είχαν δώσει στην καινούργια γειτονιά το όνομα της πατρίδας τους και τώρα υποδέχονταν εκεί τον Άγιό τους. Καθώς εργάζονταν, έχτιζαν σπίτια και μεγάλωναν παιδιά, φρόντιζαν συγχρόνως για τα ιερά που είχαν διασώσει. Το 1952, τυπώνεται ο βίος και η ασματική ακολουθία του, με υμνογράφο τον Άγιο πλέον Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 11 Δεκεμβρίου 1955, σχηματίστηκε νέα πομπή απ’ τον ξύλινο προς τον σημερινό ναό του Αγίου Ευσταθίου, με τα λείψανα, τις εικόνες και τα ιερά σκεύη. Ακολούθησαν τα θυρανοίξια και το 1956 τελέστηκαν τα εγκαίνια. Μέσα σ’ αυτές τις διαδρομές, βλέπει κανείς την ίδια κοινότητα ν’ αναζητεί καλύτερη στέγη για όσα αγαπά και να παραδίδει την ευθύνη της φροντίδας τους στους επόμενους..!
Από το 1968 τη διακονία αυτή ανέλαβε στον Άγιο Ευστάθιο ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Μπουγιουλέκας, καλλιεργώντας την αγιορείτικη λειτουργική παράδοση, τις μνημειώδεις αγρυπνίες και την ιδιαίτερη ευλάβεια προς τον Άγιο Γεώργιο. Το 1995 δημοσιεύθηκε στον «Εφημέριο» η είδηση της αγιοκατατάξεως του Αγίου από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με αναφορά στη συνεδρίαση της 9ης Ιανουαρίου. Την ίδια χρονιά το όνομά του έφερε και η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Μητροπόλεώς μας, επί Μητροπολίτου Κωνσταντίνου. Ο γέροντας Θεόφιλος συνέχισε τη διακονία του μέχρι την κοίμησή του, το 2013 και μαζί του γενιές ανθρώπων συνέδεσαν τη ζωή τους με το προσκύνημα. Πατέρες, επίτροποι, ψάλτες, νεωκόροι, γυναίκες που εργάστηκαν για το ναό, οικογένειες που μάθαιναν στα παιδιά τους να προσκυνούν τον Άγιο, όλοι συνέβαλαν ώστε να παραλάβουμε σήμερα αυτή την ευλογία!
Η τιμή του Αγίου έχει, επομένως, μακρά ιστορία και συγκεκριμένα εκκλησιαστικά τεκμήρια. Τα γράφω όλ’ αυτά, διότι με θλίψη διάβασα κάπου, ότι ο Άγιος αποτελεί πρόσφατη επινόηση του ποιμενάρχου μας.. Την παρακαταθήκη που περιγράφω, την βρήκε ο Μητροπολίτης μας, κ. Γαβριήλ, όταν ανέλαβε την ποιμαντορία της Μητροπόλεως το 2014. Αναζητώντας τις ρίζες του λαού που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία, άκουσε τις διηγήσεις των προσφύγων και των απογόνων τους κι έφθασε στον Άγιο Ευστάθιο, μπροστά στη λάρνακα του Αγίου κι όπως ο ίδιος είπε στην ομιλία της θεμελιώσεως του Ιωνικού Κέντρου, στις 8 Μαΐου 2019: «Δάκρυα κύλησαν στα μάτια μου».
Με συγκινεί αυτή η μαρτυρία, γιατί μέσα της αναγνωρίζω το προσωπικό μου βίωμα για το κατά πόσον ο Άγιος αποτελεί καταφυγή, πρεσβεία θερμή και πηγή ενισχύσεως για τον δεσπότη μας. Πόσες και πόσες φορές δεν μετέβη ο ίδιος στον Άγιο Ευστάθιο για να του βάλει μια λαμπάδα μπροστά στη λάρνακά του και να προσευχηθεί γονυπετής ενώπιον του τιμίου λειψάνου του.. Ο Επίσκοπός μας, παρέλαβε την τιμή του Αγίου από την τοπική μας εκκλησία κι απ’ τον λαό της, τη φύλαξε μέσα του και εργάστηκε για να της δώσει συνέχεια και ουσιαστική τιμή. Η ενορία που διαφύλαξε το σκήνωμα έγινε και ο τόπος όπου εκείνος εμπνεύστηκε τη νέα του στέγη. Από εκείνη τη συνάντηση άρχισε να παίρνει μορφή το μεγάλο του όραμα για έναν χώρο που θα συνέδεε την πίστη, τη μικρασιατική μνήμη και τη διακονία των σημερινών ανθρώπων.
Αισθάνομαι βαθιά συγκίνηση και περηφάνια για τον πατέρα και δεσπότη μου! Γιατί αγάπησε την ιστορία αυτού του λαού και εργάστηκε για το μέλλον των παιδιών του!
Το Ιωνικό Κέντρο είναι δικό του όραμα, φέρει τη δική του σφραγίδα και τ’ όνομά του θα συνδέεται πάντοτε μ’ αυτό. Είναι μεγάλο κεφάλαιο της ποιμαντορίας του και έργο σταθμός για ολόκληρη την τοπική μας Εκκλησία. Αυτή η προσφορά θα υπηρετεί ανθρώπους και μετά τη δική μας γενιά κι αυτό νομίζω πως δίνει στο έργο του ιδιαίτερο ιστορικό βάρος. Εκείνος ήταν που ανέλαβε την πρωτοβουλία και την ευθύνη να το προχωρήσει, εκείνος αναζήτησε πόρους που η Μητρόπολή μας δεν διέθετε, εκείνος ενέπνευσε ευεργέτες και συγκέντρωσε ανθρώπους και φορείς γύρω από έναν κοινό σκοπό.
Χρειάστηκαν μελέτες, αδειοδοτήσεις, τεχνική και νομική εργασία, χρηματοδοτήσεις και χρόνια παρακολούθησης μιας ιδιαίτερα απαιτητικής προσπάθειας. Διοικώ μια μικρή, ταπεινή ενορία και γνωρίζω πόσος κόπος χρειάζεται για να δημιουργηθεί ακόμη κι ένας μικρός χώρος για τις ανάγκες της. Γι’ αυτό αναλογίζομαι με βαθύ σεβασμό το βάρος που ανέλαβε ο ποιμενάρχης μας για ένα έργο, τέτοιας εκτάσεως. Η ευθύνη να προχωρούν οι εργασίες, να βρίσκονται λύσεις και να εξασφαλίζεται η συνέχεια τον απασχολούσε καθημερινά. Όσοι είμαστε δίπλα του, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τους κόπους και τις αγωνίες του. Και η ολοκλήρωση του πραγματικά εμβληματικού έργου φανερώνει την επιμονή του και την πίστη του πως αυτός ο προσφυγικός τόπος άξιζε έναν μεγάλο αγώνα και ανέλαβε να τον δώσει!
Στις 3 Νοεμβρίου του 2022, λοιπόν, ευλογείται η έναρξη των εργασιών του ναού του Αγίου Γεωργίου, με την πολύτιμη χορηγία του κ. Αθανασίου Μαρτίνου, στον οποίο οφείλουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη και για τη χρηματοδότηση του Μουσείου Μικρασιατικών Κειμηλίων. Ο Παιδικός Σταθμός ανεγέρθηκε και εξοπλίστηκε με δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».Η μελέτη υποστηρίχθηκε από το Κοινωφελές Ίδρυμα «Ιωάννης Σ. Λάτσης» και το οικόπεδο δωρήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς.Παράλληλα, αξιοποιήθηκαν σημαντικοί δημόσιοι πόροι, εθνικοί και ευρωπαϊκοί, για τις υπόλοιπες υποδομές. Επειδή, λοιπόν, διαβάζω να γίνεται λόγος για «50 εκατομμύρια από τις τσέπες των πολιτών», ας δούμε συγκεκριμένα τα στοιχεία: Η αρχική σύμβαση μεταξύ της «Ιωνικό Κέντρο Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας» και της «ΤΕΡΝΑ», την οποία διαδέχθηκε στην κατασκευή η κοινοπραξία «ΤΕΡΝΑ–ΕΚΤΕΡ», είχε τίμημα 29.427.863,85 ευρώ χωρίς ΦΠΑ, δηλαδή 36.490.551,17 ευρώ με ΦΠΑ, για το Κέντρο Πολιτισμού και Νεολαίας, την Εστία Φιλοξενίας και τον περιβάλλοντα χώρο. Χωριστά, η Περιφέρεια Αττικής ανακοίνωσε χρηματοδότηση 12.318.057,76 ευρώ για τον υπόγειο σταθμό αυτοκινήτων. Αυτά τα δύο μεγέθη μπορεί να αθροίζονται σε 48.808.608,93 ευρώ αλλά αποτελούν αρχικές συμβατικές και χρηματοδοτικές δεσμεύσεις, όχι τελικό απολογισμό καταβολών. Μάλιστα, ακολούθησε εγκεκριμένη αύξηση λόγω αναθεώρησης κατά 2.535.143,66 ευρώ στη Β΄ φάση του πολιτιστικού έργου. Η αναφορά, επομένως, σε δημόσια χρηματοδότηση της τάξεως των 50 εκατομμυρίων έχει μεν ένα πραγματικό έρεισμα, χρειάζεται όμως να διακρίνει την εθνική από την ευρωπαϊκή συμμετοχή, τις εγκρίσεις από τις πληρωμές και τις δημόσιες υποδομές από τις ιδιωτικές δωρεές. Και πάνω και πρώτ’ απ’ όλα, χρειάζεται να εξετάζει τι αποκτά η κοινωνία: Χώρους μάθησης και δημιουργίας για τους νέους, βιβλιοθήκη, αμφιθέατρο, δυνατότητες φιλοξενίας και πολύ πράσινο μέσα στην πόλη. Το ίδιο ισχύει για το πάρκινγκ: Η χρήση του χρεώνεται διότι τα έσοδά του προορίζονται για τη λειτουργία του υπόλοιπου συγκροτήματος. Ένα τέτοιο συγκρότημα, νομίζω πως αντιλαμβανόμαστε εύκολα όλοι μας, πως χρειάζεται πόρους για λειτουργήσει. Πολλούς πόρους, οι οποίοι από κάπου πρέπει να προκύψουν. Παράλληλα, η είσπραξη αντιτίμου δεν αρκεί από μόνη της για να τεκμηριώσει κατηγορία πλουτισμού, διότι ουσιαστικό κριτήριο είναι πού κατευθύνονται οι πόροι και ποιους υπηρετούν. Γι’ αυτό και το μεγάλο αυτό έργο, αξίζει να κρίνεται με ακρίβεια στα οικονομικά του στοιχεία και με προσοχή αλλά και σεβασμό και εκτίμηση σε όσα έρχεται να προσφέρει στους ανθρώπους της πόλης μας.
Πάμε τώρα και στη συζήτηση για την προσωνυμία του 3ου Γυμνασίου Νέας Ιωνίας σε «Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης»: Όταν οι εκπαιδευτικοί, συνδέουν στο σκεπτικό της απόφασής τους, την επιλογή τους να μετονομαστεί η σχολική μονάδα, με την ανιδιοτελή βοήθεια προς κάθε άνθρωπο, τον σεβασμό στον ξένο και στον πρόσφυγα, αναδεικνύουν μία από τις ουσιαστικότερες εκφράσεις και εκφάνσεις της χριστιανικής ζωής. Για την Εκκλησία, κάθε άνθρωπος, είναι εικόνα Θεού. Η καταγωγή, η θρησκεία και η διαφορετικότητά του, αφήνουν ακέραιη την αξία του προσώπου του και τη δική μας ευθύνη να τον αγαπούμε. Γι’ αυτό θεωρώ άδικη την ευκολία με την οποία μια τέτοια πρόταση μπορεί να περιβάλλεται με υπόνοιες μισαλλοδοξίας, ενώ το ίδιο το καταγεγραμμένο σκεπτικό της υπηρετεί την αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό. Και ξέρετε, στην Εκκλησία, είμαστε οι πρώτοι που υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της συνείδησης κάθε παιδιού. Η πίστη χρειάζεται ελεύθερη ανταπόκριση κι αυτό που ο ίδιος ο Θεός σέβεται, ποιοι είμαστε εμείς να μη το σεβαστούμε; Άρα λοιπόν, γιατί μ’ αυτή τη συνείδηση να μη γνωρίσουμε στα παιδιά μας τον Άγιο, την Καππαδοκία, την προσφυγική διαδρομή και την ιστορία της πόλης όπου μεγαλώνουν, χωρίς να ζητούμε από κανέναν να υποκριθεί μια θρησκευτική πίστη που δεν έχει; Η επιστημονική γνώση και η μελέτη αυτής της ιστορίας, θαρρώ πως μπορούν να υπηρετούνται με την ίδια σοβαρότητα. Προσωπικά χαίρομαι που οι διδάσκοντες διέκριναν στο πρόσωπο του Πολιούχου μας ένα παιδαγωγικό παράδειγμα αγάπης και προσφοράς. Και θεωρώ πως οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε αυτή την πρόθεση, ακόμη κι αν διαφωνούμε.
Και τέλος, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ στους αγαπητούς μου αδελφούς της γειτονικής ενορίας του Αγίου Ευσταθίου, με τους οποίους γνωριζόμαστε κι ανταμώνουμε συχνά στις ακολουθίες, άλλοτε στον Άγιο Στέφανο και άλλοτε στον Άγιο Ευστάθιο. Όσο διακονώ στη Σαφραμπόλη, γνώρισα από πρώτο χέρι πόσο δένεται ο άνθρωπος με τον τόπο όπου προσευχήθηκε. Θυμάται πού γονάτισε σε μια δοκιμασία, πού παρακάλεσε για το παιδί του, πού επέστρεψε να ευχαριστήσει. Καταλαβαίνω, λοιπόν, το παράπονό σας και πόσο θα σας αγγίξει η αλλαγή εκείνης της γνώριμης θέσης της λάρνακας μέσα στο ναό σας. Μαζί με την κατανόηση, όμως, θέλω να σας καταθέσω κι έναν λόγο χαράς που πηγάζει απ’ όσα εσείς οι ίδιοι προσφέρατε: Ό Άγιος αποκτά πλέον έναν ολόκληρο μεγαλοπρεπή ναό, τον πρώτο στην Ελλάδα αφιερωμένο στ’ όνομά του, μέσα σ’ έναν χώρο όπου η ιστορία του θα συναντά καθημερινά νέους ανθρώπους, παιδιά και οικογένειες. Το δικό του, επιτέλους, σπίτι, που ανεγέρθηκε για να στεγάσει το προσκύνημά του και να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη και τη μαρτυρία του! Είναι μεγάλη τιμή για τον Άγιό μας και μεγάλη ευλογία για εμάς να αξιωνόμαστε να ζήσουμε αυτή την ημέρα. Γιατί η φροντίδα που ξεκίνησαν οι πρόσφυγες και συνεχίσατε εσείς, φτάνει σήμερα μέχρι την ανέγερση ενός ναού στο όνομά του, όπου θα τιμάται η μνήμη του, θα τελούνται οι ιερές ακολουθίες και θα προσέρχονται άνθρωποι να του εμπιστευθούν τις αγωνίες και τα προβλήματά τους. Σ’ αυτόν τον καρπό έχει μερίδιο η δική σας πιστότητα! Εσείς και οι πατέρες σας, κρατήσατε το προσκύνημα ζωντανό, μάθατε στις επόμενες γενιές ν’ αγαπούν τον Άγιο και διαφυλάξατε τη μνήμη που συγκίνησε τον Μητροπολίτη μας και ενέπνευσε τον μεγάλο του αγώνα. Γι’ αυτό σας ευχαριστούμε ολόψυχα! Η καινούργια του στέγη έχει ήδη μέσα της τη δική σας ιστορία, πριν ακόμη ανοίξουν οι θύρες της! Κι είναι ιδιαίτερη τιμή για την ενορία σας να τον συνοδεύει σ’ αυτή τη νέα αρχή, έχοντας υπηρετήσει με τόση αφοσίωση την παρουσία του στην πόλη μας. Ο νέος ναός θα είναι και δικός σας τόπος προσευχής, μέσα στην ίδια πόλη και στην ίδια εκκλησιαστική οικογένεια. Θα πηγαίνετε στον ίδιο Άγιο, με τις ίδιες προσευχές, με τον δεσμό που έχετε καλλιεργήσει μαζί του επί δεκαετίες πολλές. Η αγάπη αυτή θα σας συνοδεύει καθώς θα περνάτε το κατώφλι του καινούργιου του σπιτιού. Κι όσοι θα γνωρίζουν εκεί τον Νεαπολίτη Άγιό μας, θα μαθαίνουν μαζί και για την Καππαδοκία, τους πρόσφυγες και την ενορία του Αγίου Ευσταθίου που τον υποδέχθηκε και τον διαφύλαξε. Το όνομα της Νεάπολης και της Νέας Νεάπολης, θα συνεχίσει ν’ ακούγεται μαζί με το όνομά του, μεταφέροντας σε περισσότερους ανθρώπους την ιστορία και την προσφορά της. Εκεί βρίσκεται, πιστεύω, μια βαθιά παρηγοριά για τον καθέναν από εσάς: Ν’ αξιώνεσαι να βλέπεις το καλό που υπηρέτησες να καρποφορεί και για άλλους ανθρώπους! Να χαίρεσαι που ο Άγιος τον οποίο αγάπησες αποκτά ναό αφιερωμένο στη μνήμη του και που η δική σου φροντίδα συνέβαλε ώστε να φθάσουμε σε αυτή τη μεγάλη ημέρα. Έτσι ζει η Εκκλησία, με τα χαρίσματα και τον κόπο του καθενός να γίνονται ευλογία για όλους. Ο Άγιος Ευστάθιος, θα συνεχίσει την πλήρη ευχαριστιακή του ζωή και πολύ κοντά του, θ’ ανοίξει ακόμη ένας τόπος όπου θα προσφέρεται ο Χριστός και θ’ αναπαύονται ανθρώπινες ψυχές. Η φροντίδα τόσων γενεών, σε μια ευλογημένη συνέχεια! Κι εσείς έχετε ξεχωριστή θέση μέσα στη χαρά αυτή της Μητροπόλεώς μας, ως οι άνθρωποι που παραλάβατε τον Άγιο από τους προγόνους σας και τον συνοδεύετε τώρα στον ναό που ανεγέρθηκε προς τιμήν του. Τον Άγιο που σας εμπιστεύθηκαν οι παππούδες σας και τον φροντίσατε με τόση αγάπη, τον προσφέρετε τώρα για να βρίσκουν κοντά του παρηγοριά ακόμη περισσότεροι αδελφοί μας!
Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 λοιπόν, στις 5 το απόγευμα, ας βρεθούμε όλοι μας στον Άγιο Ευστάθιο για να συνοδεύσουμε το ιερό σκήνωμα του Αγίου μας, στον νεόδμητο ναό του, μέσα στο Ιωνικό Κέντρο, στη λεωφόρο Ηρακλείου 141 και Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Θα ακολουθήσουν τα θυρανοίξια και ο Μέγας Εσπερινός. Την Τρίτη 3 Νοεμβρίου, στις 7 το πρωί, θα τελεστεί η πρώτη πανηγυρική Θεία Λειτουργία στο νέο ναό, ενώ στις 7 το βράδυ θα πραγματοποιηθεί η εορταστική εκδήλωση έναρξης λειτουργίας του Κέντρου.
Ας πάμε με τα παιδιά μας και ας τους διηγηθούμε αυτή την ιστορία, από την Καππαδοκία μέχρι εκείνη την ημέρα! Ας μνημονεύσουμε τους πρόσφυγες που έφεραν τον Άγιο, τους πατέρες και τους ενορίτες του Αγίου Ευσταθίου που τον φρόντισαν, τους ευεργέτες και τους ανθρώπους που εργάστηκαν για το έργο! Κι ας αισθανθούμε τη χαρά ότι παραλαμβάνουμε όλοι μαζί μια ευλογία πολλών γενεών!
Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστούμε! Για το όραμα που τολμήσατε, για τον αγώνα με τον οποίο το υπηρετήσατε, για την έμπνευση, την επιμονή και την ευθύνη που κρατήσατε όλ’ αυτά τα χρόνια. Αγαπήσατε την ιστορία αυτού του λαού και εργαστήκατε για να της δώσετε μέλλον. Το Ιωνικό Κέντρο φέρει τη σφραγίδα της δικής σας διακονίας και παραδίδεται ως πολύτιμη προσφορά στην Εκκλησία και στον τόπο μας. Έχετε κάθε λόγο να χαίρεστε γι’ αυτόν τον σπουδαίο καρπό της ποιμαντορίας σας κι εμείς έχουμε κάθε λόγο να είμαστε ευγνώμονες και υπερήφανοι για τον Ποιμενάρχη μας!
Τώρα καλούμαστε να δώσουμε ζωή στο έργο σας, με προσευχή, συμμετοχή και έμπρακτη αγάπη. Ο Άγιός μας πηγαίνει στο σπίτι του..!
Ας τον συνοδεύσουμε ενωμένοι, με τις μνήμες μας, τις αγωνίες μας και την ελπίδα για όσα θα γεννηθούν γύρω από τη νέα του στέγη! Άγιε Γεώργιε, πρέσβευε για τον πατέρα και ποιμενάρχη μας, για την πόλη μας, για τους πατέρες και τους αδελφούς μας! Και βοήθησέ μας να διαφυλάξουμε με την ίδια αγάπη και ευλάβεια όσα μας παραδόθηκαν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου