ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ»

Το «Αγιορείτικο Βήμα» συναντά τον θεόπνευστο γέροντα Ευθύμιο, τον διάδοχο του πατέρα Παΐσιου.

Γαλήνια μορφή, πράος και χαρισματούχος. Η απόλυτη ηρεμία των κινήσεων και της φωνής του, μ΄ άφησε συγκλονισμένο.
Αυτός είναι ο γέροντας Ευθύμιος ο Αγιορείτης. Ζεί σε κελί, κάτω από  τις Καρυές, την Καψάλα, σε ένα λιτό κελί με πέντε ακόμα μοναχούς.
Η φήμη του, αν και μόλις πενήντα χρονών έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.

Καθημερινά δέχεται δεκάδες προσκηνυτές από κάθε γωνιά του πλανήτη για να πάρουν την ευχή του και να βρουν λύση στα προβλήματά τους. Να ακούσουν τον λόγο του, να ξαποστάσουν από το λιοπύρι της ζωής και τις τόσες τρικυμίες της. Αναζητώντας ένα ήσυχο λιμάνι...

Κάποιοι από αυτούς είμασταν κι εμείς όπου πριν είκοσι περίπου μέρες είδαμε τον ξακουστό γέροντα στο ταπεινό κελί του.
Στην παρέα ήταν και δυο πρώην βουλευτές που είχαν σημειωτέον ψηφίσει τα μνημόνια...

«Νίκο, σου είπα να μην το κάνεις αυτό», είπε στον έναν από αυτούς που είχε ξαναπάει και είδε τον γέροντα.
«Να ξέρετε κάτι παιδιά μου, η οικονομική αυτή κρίση θα κάνει καλό στην Έλλάδα, θα το δείτε σε λίγο καιρό, μία μπόρα είναι και θα περάσει, είναι μία ευκαιρία να ενισχύσουμε την πίστη στον τριαδικό Θεό μας», εξήγησε ο ταπεινός γέροντας.

Γέροντα, εδώ που φθάσαμε η Ελλάδα είναι εύκολο να σωθεί;, τον ρώτησα.
«Η Ελλάδα και θα σωθεί και σύντομα θα σταθεί στα πόδια της», μου είπε και συμπλήρωσε «Να προσέχεις τι γράφεις».
Χωρίς να γνωρίζει την ιδιότητά μου, ούτε καν το ονομά μου, αναφέρθηκε στο γράψιμο...

Τον ρώτησα, έγραψα κάτι που δεν έπρεπε; και χαμογελαστά απάντησε, μίλησα γενικότερα να προσέχεις διότι οι παγίδες στη δημοσιογραφία είναι πολλές...

Η συζήτηση συνεχίστηκε σε πνευματικά αλλά και ότι αφορά την Ελλάδα.

Έδειχνε να πονάει ιδιάιτερα αυτό τον τόπο, όπως άλλωστε και ο πνευματικός του καθοδηγητής, πατέρας Παΐσιος.

Του ζήτησα να μου δώσει ευλογία για να τον φωτογραφήσω αλλά αρνήθηκε, λέγοντας, όχι παιδί μου...

Να ζείτε απλά, χωρίς ανέσεις και επιθυμίες για πολλά στη ζωή σας, να εκκλησιάζεστε τακτικά και να εξομολογείστε, να προσεύχεστε με πίστη και ταπείνωση, με αγάπη για τους συνανθρώπους μας και τον Χριστό μας και τότε ο παντοδύναμος θα σας χτυπήσει την πόρτα, κατέληξε ο θεόπνευστος γέροντας.
 

http://www.agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/10127-gerontas-euthum

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Οι Τούρκοι αφορίζουν τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο.

''Αφόρισε τουρκικό τηλεοπτικό σήριαλ η Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος'', γράφουν οι τουρκικές εφημερίδες. Οι εφημερίδες αναφέρονται σε δηλώσεις του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμου σύμφωνα με τις οποίες «κανένας να μην βλέπει την τηλεοπτική σειρά ¨Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής¨, διότι παρακολουθώντας αυτές τις σειρές παραδινόμαστε στους Τούρκους».

Ο Μητροπολίτης Ανθιμος - γράφουν - αφόρισε τον «Μεγαλοπρεπή Αιώνα» και στο κήρυγμά του μετά την Λειτουργία στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Θεσσαλονίκη , ζήτησε να μην βλέπει κανείς το σήριαλ αυτό.

Ο Ανθιμος αναφέρθηκε- κατα τιςεφημερίδες- και στα γεγονότα που ξέσπασαν στην Μέση Ανατολή εξαιτίας της υβριστικής ταινίας εναντίον του Μωάμεθ.

Η Χουριέτ γράφει ότι ο Άνθιμος αναφερόμενος στα γεγονότα που έγιναν λόγω της ταινίας που προσβάλει τον Μωάμεθ είπε πως ¨Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο για μια ταινία. Όχι δεν είναι αυτή η θρησκεία που θέλω. Η θρησκεία αυτή προσπαθεί να διασπάσει την ενότητα στην Δυτική Θράκη. Και πιστεύω πως στις προσπάθειες για διάσπαση της ενότητας στην Θράκη μετέχει και η Γερμανία¨.

Η Star έχει τίτλο « Αφορισμός στην Χιουρρέμ» και γράφει ότι Ανθιμος αυξάνοντας την δόση των επικρίσεών του προέβη σε εχθρότητα εναντίον του Ισλάμ.

Στο ίδιο θέμα αναφέρεται η Turkiye τον τίτλο «Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας αναστάτωσε τους γείτονες» και γράφει ότι ενώ η εν λόγω σειρά σπάει ρεκόρ στην Ρωσία , στην Ελλάδα την αφόρισε η Εκκλησία. Η Posta έχει τον τίτλο «Ο Ανθιμος αφόρισε τον ¨Μεγαλοπρεπή Αιώνᨻ . H Bugun αναφέρεται στο θέμα με τον τίτλο «Αντίδραση της Εκκλησίας στον ¨Μεγαλοπρεπή Αιώνᨻ .

Να σημειωθεί ότι ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος και σε κήρυγμά του τον Αύγουστο είχε καλέσει τους πιστούς να μη βλέπουν τουρκικά σίριαλ και να κλείνουν τις τηλεοράσεις, όταν αυτά προβάλλονται.

«Εκθέτουν και προκαλούν την εθνική μας συνείδηση. Αν οι Τούρκοι κάνουν τα ελάχιστα που ζητάμε προς το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, θα αλλάξουμε και εμείς την τακτική μας. Όμως δεν μπορούμε να υποτασσόμεθα, επειδή οι τηλεοπτικοί σταθμοί θέλουν να προβάλλουν τα προγράμματα αυτά. Κλείστε τις τηλεοράσεις. Εγώ όπου βλέπω τέτοια σίριαλ κλείνω την τηλεόραση», είχε πει τότε...                  http://nefthalim.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7191.html

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗ-Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΔΟΞΑΣΤΗ

ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΓΕΓΓΟΝΟΤΑ.

Η κραυγή του Βενέδικτου XVI για την ειρήνη στη Συρία.

Την τελευταία ημέρα της επίσκεψής του στο Λίβανο, ο Πάπας κάλεσε τις αραβικές χώρες να παρέχουν "βιώσιμη λύση" που θα μπορούσε να θέσει ένα τέλος στη σύγκρουση.
«Γιατί τόση πολλύ φρίκη; Γιατί τόσοι πολλοί θάνατοι; Καλώ τη διεθνή κοινότητα! "Την Κυριακή, ο Πάππας Βενέδικτος 16ος, ξεκίνησε από το Λίβανο μια οδυνηρή κραυγή, με τη μορφή μιας επίσημης έκκλησης για να σταματήσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.          

"Καλώ τις αραβικές χώρες τους αδελφούς που προσφέρουν βιώσιμες λύσεις που σέβονται την αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου, τα δικαιώματά του και τη θρησκεία."Τονίζοντας ότι οι «πρώτα θύματα» αυτής της σύγκρουσης είναι «γυναίκες και παιδιά», ζήτησε την αλλαγή του οράματος "να σταματήσουμε να βλέπουμε άλλο ένα κακό που πρέπει να εξαλειφθεί."Κατέληξε με τον λόγο αυτό: "Είθε ο Θεός να χορηγήσει στη χώρα σας, τη Συρία και τη Μέση Ανατολή, το δώρο της ειρήνης της καρδιάς, τη σιωπή των όπλων και να σταματήσει τη βία! Μπορεί οι άνδρες να καταλάβουν ότι είναι όλοι αδέρφια! "
Γνωρίζω ότι κατά τις Προφητείες του Καθολικού Μαλαχία είναι ο τελευταίος Πάππας.Επίσης γνωρίζουμε από τον Αγιο Κοσμά τον Αιτωλό ότι ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΑΣΘΕ,ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ.      http://www.lefigaro.fr/international/2012/09/16/01003-20120916ARTFIG00074-le-cri-de-benoit-xvi-pour-la-paix-en-syrie.php        ΑΠΟΔΟΣΗ:Corfiatiko.blogspot.com.                 

Πρωτοφανής παράταξη δυνάμεων στον Κόλπο - 25 χώρες έχουν στείλει δυνάμεις .

Μια πρωτοφανής αρμάδα αμερικανικών, βρετανικών αλλά και πολεμικών σκαφών από συνολκά 25 χώρες, έχει συγκεντρωθεί εντός του Κόλπου ή στην έξοδο των Στενών του Ορμούζ αναμένοντας την μεγαλύτερη πολεμική σύγκρουση μετά τον Β'Π.Π. στην περιοχή αφού στους δύο πολέμους του Κόλπου η αντιπαράθεση ητα σαφώς μικρότερης κλίμακας αφού το Ιράκ είχε το 20% του πληθυσμού που έχει το Ιράν σήμερα. 

Πολεμικά σκάφη επιφανείας, αεροπλανοφόρα, ναρκαλιευτικά αλλά και υποβρύχια από 25 συνολικά χώρες, συγκλίνουν προς την πλέον «θερμή περιοχή» του πλανήτη τα στενά του Χορμούζ.
Στην Ουάσιγκτον αλλά και στο Λονδίνο θεωρούν σχεδόν σίγουρο ότι από τους τρόπους που το Ιράν θα αντιδράσει σε ισραηλινή επίθεση θα είναι η ναρκοθέτηση του Κόλπου, για τη διακοπή κάθε δραστηριότητας ναυσιπλοΐας στην περιοχή, όπου τουλάχιστον 18 εκατ. βαρέλια πετρελαίου περνούν κάθε ημέρα από τα στενά σχεδόν το 35% της παγκόσμιας παραγωγής.
Φυσικά κάθε αποκλεισμός των στενών θα έχει καταστροφικές συνέπειες στις εύθραυστες οικονομίες των ΗΠΑ της Ευρώπης αλλά και της Ιαπωνίας προκαλώντας ενεργειακή «ασφυξία».            

Τα στενά είναι εύκολο να αποκλειστούν από μαζικές ναρκοθετήσεις ιδιαίτερα στο στόμιο όπου το μέγιστο πλάτος δεν ξεπερνά τα 40 χλμ.
Οι ναυτικές ασκήσεις –ή προετοιμασίες για τον πόλεμο κατ΄ άλλους- πρόκειται να ξεκινήσουν σήμερα και να κρατήσουν περί τις 12 ημέρες, είναι τα μεγαλύτερα ναυτικά γυμνάσια που πρόκειται να πραγματοποιηθούν και εκτός των ΗΠΑ και Βρετανίας σκάφη έχουν χώρες όπως η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ.
Η ακριβής σύνθεση της αμερικανικής ναυτικής παρουσίας στην περιοχή δεν έχει πλήρως πληροφορίες αναφέρουν πάντως πως αποτελείται από τρεις ομάδες αεροπλανοφόρων με επικεφαλής πιθανότατα τα USS Enterprise, USS Dwight D. Eisenhower  και USS George Washington το οποίο βρίσκεται κάπου στον ινδικό Ωκεανό.
Κάθε ομάδα αεροπλανοφόρων υποστηρίζεται από τουλάχιστον 12 κύριες μονάδες επιφανείας, με αντιτορπιλικά κατευθυνομένων βλημάτων , αμφίβια σκάφη αποβάσεων και υποβρύχια. Η βρετανική δύναμη αποτελείται από 4 ναρκαλιευτικά, ένα σκάφος επιμελητείας και υποστήριξης αποβάσεων το Cardigan Bay, μια φρεγάτα τύπου Type 45 και ένα σκάφος γενικής υποστήριξης το HMS Diamond
Την ίδια στιγμή όμως το βρετανικό Ναυτικό θα πραγματοποιεί κοινές ναυτικές ασκήσεις στην Ανατ. Μεσόγειο με το ελικοπτεροφόρο HMS Illustrious –με ελικόπτερα Apache- και το γαλλικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle και θα σε περίπτωση πολέμου θα είναι τα πρώτα σκάφη που θα φτάσουν προς ενίσχυση των ναυτικών δυνάμεων στον Κόλπο.
Σε περίπτωση επίθεσης του Ισραήλ και ιρανική αντίδρασης αυτή αναμένεται να έρθει κατά κύριο λόγο από τις ναυτικές μονάδες των ιρανών φρουρών της επανάστασης οι οποίοι θα δραστηριοποιηθούν σε όλο το εύρος των δυνατοτήτων τους, προσπαθώντας να πλήξουν ναυτικές μονάδες των ΗΠΑ και της Βρετανίας κυρίως χρησιμοποιώντας ότι μέσα διαθέτουν στοχεύοντας σε «ασύμμετρου» τύπου επιθέσεις.
Αυτό γιατί δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν μεγάλα σκάφη επιφανείας γνωρίζοντας ότι θα χάσουν κατά κράτος εάν επιδιώξουν μια ανοικτή σύγκρουση, αντίθετα θα ρίξουν στη μάχη, μίνι υποβρύχια, ταχύπλοα σκάφη, νάρκες και φυσικά θα γίνει ευρεία χρήση πυραύλων εδάφους-επιφανείας.
Αλλά και το Ιράν προγραμματίζει τις μεγαλύτερες, ασκήσεις αεράμυνας που έχουν διεξαχθεί ποτέ στη χώρα, για τον Οκτώβριο όπου θα εξεταστεί κατά πόσο προστατεύονται επαρκώς περίπου 3600 στόχοι στρατηγικής σημασίας για το Ιράν, όπως διυλιστήρια, σταθμοί ενέργειας και φυσικά οι πυρηνικές του εγκαταστάσεις.
Ο ταξίαρχος Farzad Esmaili διοικητής της βάσης αεράμυνας Khatam al-Anbiya είχε δηλώσει νωρίτερα στο μήνα ότι οι ασκήσεις θα διαπιστώσουν τυχόν κενά στην αεράμυνα αλλά και τη δόκιμη νέων τακτικών και εξέταση των υπαρχόντων.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Χάρβαρντ: Διεύθυνση και τηλέφωνο στις ΗΠΑ έδωσε ο Γιώργος. -ΚΟΝΤΑ ΣΤΙΣ ΤΑΡΑΧΕΣ.

Χάρβαρντ: Διεύθυνση και τηλέφωνο στις ΗΠΑ έδωσε ο Γιώργος.

Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται πως αποχαιρετά οριστικά την Ελλάδα και εγκαθίσταται μόνιμα στις ΗΠΑ, τη χώρα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Μετά την πανηγυρική επανεκλογή του στην προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Κέιπ Τάουν, ο πρώην πρωθυπουργός προσελήφθηκε στο Harvard Kennedy School ως επισκέπτης καθηγητής. Xθες μάλιστα, το όνομά του έκανε την εμφάνισή του στο επίσημο site του ιδρύματος ως μέλος του μόνιμου προσωπικού του ιδρύματος.

Το όνομά του βρίσκεται στον επίσημο κατάλογο των καθηγητών του φημισμένου πανεπιστημίου, στο οποίο λειτουργεί και το παγκόσμιο πρόγραμμα υποστήριξης εκλεγμένων ηγετών, το Global Public Leaders Program, το οποίο ενισχύει οικονομικά η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου και -σε συνεργασία και με το ίδρυμα Μπιλ Κλίντον- έχει στόχο να δώσει τη δυνατότητα σε εκλεγμένους ηγέτες, μετά την αποχώρηση από το αξίωμά τους, να συνεχίσουν να προσφέρουν.

Ο κ. Παπανδρέου έχει δηλώσει τη νέα του διεύθυνση, τα τηλέφωνα και e-mail στην Αμερική, ενώ φουντώνουν και οι φήμες που τον θέλουν να έχει ενταχθεί στο επιτελείο για την προώθηση της υποψηφιότητας Ομπάμα μετά τις επαφές που είχε στο συνέδριο των Δημοκρατικών στη Βόρεια Καρολίνα.

http://www.protothema.gr/politics/article/?aid=222441              Κάποτε ένας Γέροντας μου είχε πει :<<όταν δεις τον ΓΑΠ να φεύγει από την Ελλάδα τότε θα είναι κοντά οι κοινωνικές ταραχές στην Ελλάδα.>>

ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ.

Συγκρίνετε τις προφητείες για Ελλάδα, Κύπρο, Ρωσία, και τις χώρες των πηγών του Ευφράτη.

Πληροφορηθείτε σωστά, από τη σύγκριστη των προφητειών, τα αξιόλογα γεγονότα σε Ελλάδα, Κύπρο, Ρωσία και υπόλοιπο κόσμο. Και μάθετε από που "πιάνεται" όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Παγκόσμιος Πόλεμος.

ΤΙΜΗ ΑΓΙΟΥ,ΜΙΜΗΣΗ ΑΓΙΟΥ.

Γέροντα,διάβασα κάπου ότι οι Άγιοι την ημέρα της μνήμης τους δίνουν δώρα σε όσους τους επικαλούνται.Ετσι είναι;      -Ναι,κερνούν πνευματικά καντα'ί'φια!Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας,και γενικά των Συναξαρίων,πολύ βοηθάει,γιατί θερμαίνεται η ψυχή και παρακινείται να μιμηθεί τους Αγίους.Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη κάθε είδους κακομοιριά και προχωρεί με λεβεντιά.Τα Συναξάρια βοηθούν στην ανδρεία την ψυχική,ακόμη και  στο μαρτύριο.      Πως συμβαίνει,Γέροντα,Άγιοι που έχουν το ίδιο όνομα να έχουν και το ίδιο μαρτύριο;     -Eσένα πως σε λένε;         -Μαρία.   -Αγία Μαρία υπάρχει;      -Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία,Γέροντα.     -Η Αγία Μαρία  μαρτύριο δεν έχει,οπότε το γλυτώνεις.Έχει όμως άσκηση,να την μιμηθείς στην άσκηση,για να έχετε το ίδιο Συναξάρι!Ευλογημένη,οι Άγιοι αυτοί προσπάθησαν να μιμηθούν τον Άγιό τους,που τον είχαν σε ευλάβεια.

ΚΗΡΥΓΜΑ-ΥΨΩΣΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ- π. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΕΛΛΑΤΟΣ

Ο Καστορίας Σεραφείμ για τον εμπαιγμό του Γέροντος Παΐσίου στο facebook.

Επιστολή για το αισχρό γεγονός που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες στο διαδύκτιο, και προσβάλει την μορφή του Αγίου Γέροντος Παϊσιου απέστειλε ο Σεβ. Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ.
Να σημειωθεί ότι στην σελίδα κοινωνική δικτύωσης ''Facebook'', έχει δημιουργηθεί ένα προφίλ κατά του Γέροντα Παϊσιου για το οποίο ήδη έχει ξεκινήσει αγώνας για να αποσυρθεί.
Η επιστολή του Μητροπολίτη Καστορίας:
Δεν είναι υπερβολή να γράψει κανείς και να πει ότι αυτό που αναφέρεται στις μεγάλες ασκητικές μορφές της Εκκλησίας μας, ότι «την οικουμένην εστήριξαν ταις ευχαίς αυτών», συμβαίνει και για τη μορφή του Γέροντος Παϊσίου.
Α) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού έφτασε στο σημείο της θεώσεως και η αγάπη του προς Θεό μετατράπηκε συγχρόνως και αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Β) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού η προσευχή του για κάθε άνθρωπο γινόταν στήλη πυρός που έφτανε στο θρόνο του Θεού.
Πρόκειται για έναν μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας και αυτό φαίνεται από τις χιλιάδες λαού που συρρέουν καθημερινά στην Ιερά Μονή του Προδρόμου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, για να προσκυνήσουν τον τάφο του.
Προσωπικά καταθέτω και τη δική μου μαρτυρία περί της Αγιότητός του και όταν ζούσε αλλά και μετά την οσιακή κοίμησή του, απολαμβάνοντας ζωντανή την παρουσία του πολλές φορές στη ζωή μου.
Γι’ αυτούς οι οποίοι φτάνουν στο σημείο του εμπαιγμού του προσώπου του, στη συγκεκριμένη περίπτωση σε σελίδα του facebook : τους αφήνουμε στα χέρια και στη δικαιοσύνη του Θεού.
Αν ζούσε ο Γέροντας Παΐσιος, θα τους θεωρούσε ως τους μεγαλύτερους ευεργέτες του.
Είναι σύνηθες το φαινόμενο στην εποχή μας να εμπαίζονται οι Άγιοι αλλά και να βλαστημάται το όνομα του Χριστού, της Παναγίας μας και του σώματος του Χριστού, που είναι η Αγία μας Εκκλησία.
Το μόνο που έχω να πω είναι, ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ.              http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/13719-facebook

Η Ιστορία ξαναγράφεται, μήπως και διαγράφεται;

του Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλοχίου

Διάβαζα πρόσφατα κάπου πως εάν η μνήμη του ανθρώπου είναι κριτήριο της ταυτότητας του, τότε η απώλεια της ιστορικής του μνήμης θα πρέπει να σημαίνει απώλεια και της ιστορικής του ταυτότητας. Θα συμφωνήσω πως έτσι έχουν τα πράγματα. Η διατήρηση της ιστορικής συνείδησης δεν μπορεί παρά να είναι πράξη αντίστασης στην ισοπεδωτική λαίλαπα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας η οποία φαίνεται να διαμορφώνει μια καταναλωτική συνείδηση, αμβλύνοντας μεθοδικά την ιστορική μνήμη και οδηγώντας σε εθνικό αποχρωματισμό δηλ. σε γενικότερη πολιτιστική σύγχυση. Είναι φανερό ότι στο πλαίσιο της λεγόμενης μετανεωτερικότητας προβάλλεται η καταναλωτική και όχι η ιστορική συνείδηση. Ο άνθρωπος ζει κατά κανόνα μόνο για το παρόν, αφού το μέλλον είναι αβέβαιο και το παρελθόν ανύπαρκτο. Για το λόγο αυτό προφανώς και ο Νομοθέτης επιτάσσει ότι η «παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και σκοπό έχει την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων» (Σύνταγμα της Ελλάδος, άρθρο 16 παρ. 2).

Όπως δε σημειώνει και ο φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτι «ένας λαός γράφει την Ιστορία του όχι για να αφηγηθεί όσα του συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά πρωτίστως για να σφυρηλατήσει την αυτογνωσία και την ηθική ταυτότητα που του χρειάζονται για να χτίσει το μέλλον του». Και εδώ γεννάται το ερώτημα: Ποια αυτογνωσία, ποιά ηθική ταυτότητα και τί ιστορική συνείδηση επιδιώκει να σφυρηλατήσει το πολυσυζητημένο βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού όταν: διδάσκει στα μικρά παιδιά ότι κατά την καταστροφή της Σμύρνης, την σφαγή και την απελπισμένη φυγή των Ελλήνων  «οι Έλληνες συνωστίζονταν» απλώς στην προκυμαία; Όταν οι μαζικοί εκτοπισμοί των Ελληνικών πληθυσμών από την Ανατολική Θράκη και τα Μικρασιατικά παράλια, καθώς και η εξόντωση τους στα «Τάγματα Εργασίας» που επέβαλαν οι Τούρκοι και την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποσιωπούνται εντελώς; Όταν για τους διωγμούς των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και του Πατριαρχείου δεν αναφέρεται τίποτα; Όταν ονόματα Εθνομαρτύρων όπως του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄, του Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Σμύρνης ως και άλλων δεν αναφέρονται; Όταν πουθενά δεν αναφέρονται οι σφαγές των αμάχων, αρχιερέων, ιερέων και μοναχών; Όταν η Μικρασιατική καταστροφή ορίζεται ως «η Ελληνική ήττα στη Μικρασία»; Όταν λέξεις όπως «ξεριζωμός», «χαμένες πατρίδες» κ.α. απουσιάζουν παντελώς; Όταν παρασιωπά και παραγνωρίζει την αποφασιστική συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας τόσο στην επιβίωση του Ελληνισμού τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όσο και στην Εθνεγερσία; Είναι χαρακτηριστικό ότι η λέξη «Εκκλησία» δεν υπάρχει στο βιβλίο.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία ως θεσμός είναι ανύπαρκτη για τους συντάκτες του βιβλίου. Αντί αυτής χρησιμοποιείται ο όρος «θρησκεία».

Και αν ακόμα ευσταθή το επιχείρημα ότι το βιβλίο αποβλέπει στην δημιουργία ιστορικής κρίσης και συνείδησης (σαφώς μονόπλευρης) παραμένει αναπάντητο το ερώτημα: Συμβάλλει όμως στην δημιουργία Εθνικής συνείδησης και ταυτότητας; Μπορεί να γίνει ίσως αποδεκτό ότι στην  σφαίρα του ιδιωτικού βίου και στην ελεύθερη αγορά ιδεών και προϊόντων ο καθένας είναι ελεύθερος να γράφει ή και να διαγράφει την Ιστορία, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του και τις επιθυμίες του ή τις εντολές του και τις ιδιορρυθμίες του. Στην Δημόσια Διοίκηση όμως έχει το δικαίωμα ο καθένας να τις εισαγάγει στην Παιδεία των Ελληνοπαίδων και μάλιστα εν ονόματι του Ελληνικού Κράτους;
 

Από την πρόσφατη επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ι.Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου. Μαζί με τον Μητροπολίτη Αμφιλόχιο περιηγούνται σε έκθεση φωτογραφίας, με θέμα την Μικρασιατική Καταστροφή, στο Τσατσαρονάκειο Κέντρο Πολιτισμού, της Ι.Μητροπόλεως, που μόλις είχε εγκαινιάσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.                    http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=10373             

"Ο Σταυρός της ζωής , ο δικός μας Σταυρός…"

του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου π. Θωμά Ανδρέου, Iεροκήρυκος Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως

Συλλογίζομαι την μέρα που ξημερώνει. Μέρα μεγάλη και γιορτινή!  Ο Σταυρός του Χριστού, το αιώνιο και ακατάλυτο σύμβολο της Αγάπης ,η σφραγίδα στο χειρόγραφο ‘’ οφλημάτων αρχαίων’’ με το οποίο ο χρεωλύτης Θεός προσυπογράφει και επισφραγίζει την σωτηρία του Ανθρώπου,  το αιώνιο κλειδί του Παραδείσου , ο Σταυρός του Χριστού που στέκετε μεταξύ Ουρανού και γης οδοδείκτης της πορείας του ανθρώπου για τον Ουρανό….

Ωστόσο, ο Σταυρός γίνεται βίωμα στον άνθρωπο ! Σάμπως αν το συλλογιστείς καλά δεν είναι έτσι; Και ο Σταυρός αυτός, της ζωής , είναι βαρύς και ασήκωτος πολλές φορές… Ωστόσο, σοφή γυναίκα της εποχής μας συλλογιζόμενη πάνω σ’ αυτό μου είπε μια μέρα: ‘’παπά Θωμά, πριν δώσει Σταυρό ο Θεός προσμετρά, -αυτή ακριβώς την λέξη χρησιμοποίησε- τις αντοχές μας ..’’ Μεγάλη αλήθεια τούτη εδώ! Αν σκεφθείς πόσες φορές αντίκρισες την δυστυχία του άλλου και μέσα σου αναρωτήθηκες, πως αντέχει αυτός ο άνθρωπος, τότε μπορείς να καταλάβεις πραγματικά πως, ο Θεός προσμετρά τις αντοχές μας.

Δεν είναι τυχαίο, πως ο Σταυρός, αγαπήθηκε τόσο πολύ από τον άνθρωπο! Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που ο πόνος του ανθρώπου ξεχειλίζει τώρα που βλέπεις γύρω σου, σταυρωμένους τους Έλληνες σε σταυρωμένη Πατρίδα, δεν μπορείς να μην ευχηθείς το βάρος του Σταυρού να γίνει ελαφρύτερο. Ακόμα περισσότερο σήμερα, θα πρέπει να μην ξεχνάμε πως η Σταύρωση ,προηγείται της Ανάστασης.

Αυτή η μέρα που ξημερώνει, είναι μέρα μοναδική και ξέχωρη στην ζωή της Εκκλησίας που μόνο με την Μ. Παρασκευή μπορεί να συγκριθεί. Από τα αρχαία χρόνια τότε που η Εκκλησία βρισκόταν την νηπιακή της ζωή, αυτή την μέρα οι Παπάδες σήκωναν ψηλά το Σταυρό , να τον δουν οι άνθρωποι και να πάρουν κουράγιο… Έτσι θα γίνει και αύριο. Στολισμένος με βασιλικό, το λουλούδι της ελπίδας, συνοδευόμενος από το λιβάνι της πίστης και το δάκρυ του πόνου, θα λιτανευτεί στις Εκκλησιές  θα περάσει μπροστά από την στρατευομένη , τους πονεμένους αδελφούς της ζωής, αλλά και την θριαμβεύουσα Εκκλησία, τους Αγίους και τις Αγίες  της Πίστεως μας που κατάφεραν να κάνουν τον δικό Τους Σταυρό κλειδί , για να περάσουν στην Βασιλεία των Ουρανών.  

Αύριο θα σημάνουν χαρμόσυνα οι καμπάνες για να καλέσουν τον κόσμο στην μεγάλη γιορτή. Και όλοι εμείς, οι ‘’κοπιώντες και πεφορτισμένοι’’ άνθρωποι , θα ευχηθούμε από τα τρίσβαθα της ψυχής μας να δίνει δύναμη ο Θεός να μπορούμε να άρουμε τον Σταυρό μας αγόγγυστα παίρνοντας δύναμη από τον άλλον , τον αδελφό μας που βλέποντας τον να πορεύεται   , θα ομολογούμε  πως πάντοτε υπάρχει βαρύτερο από το δικό μας βάρος…http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=10384

Άρον άρον,σταύρωσον Αυτόν...!

  Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αποτελεί για όλους μας μία ευκαιρία εντρύφησης στο ίδιο το γεγονός της σταύρωσης του Κυρίου, αλλά και στην σημασία που έχει ο Σταυρός Του για τη ζωή μας.
   Ο ευαγγελιστής Ιωάννης καταγράφει την στάση των Ιουδαίων έναντι του Χριστού, όταν ο Πιλάτος Τον παρουσιάζει ενώπιον τους ταπεινωμένο, πονεμένο και σιωπηλό: «άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάν.19, 15). Ο σταυρός για τους Ιουδαίους αποτελεί σημείο τιμωρίας και απαλλαγής από τον έλεγχο που ο Χριστός πραγματοποιούσε στους ίδιους και τη ζωή τους. Αποτελεί το όργανο του θανάτου, δια του οποίου εκείνοι Τον διέγραφαν από την πραγματικότητα της ζωής, αδιαφορώντας για τον πόνο, τον εξευτελισμό, την συντριβή της ανθρωπιάς. Ταυτόχρονα, ο Σταυρός ήταν η ανταμοιβή για όσες ευεργεσίες ο Χριστός προσέφερε στον κόσμο και σ’ εκείνους, αλλά και η έκφραση του μίσους τους για Εκείνον. 
   Η Εκκλησία μας όμως υψώνει τον Τίμιο Σταυρό για να δείξει έναντι του Χριστού τα ακριβώς αντίθετα. Δηλώνει ότι επιζητεί τον έλεγχο από το Χριστό μέσα από το Ευαγγέλιο και τη ζωή της πίστης. Φανερώνει ότι πιστεύει στην Ανάσταση, η οποία έρχεται μετά το Σταυρό και δεν περιορίζεται μόνο στο Θεάνθρωπο, αλλά δίδεται ως δωρεά στον καθέναν από εμάς που πιστεύει σ’ Αυτόν. Ζητά δια της Υψώσεως από όλους σεβασμό στον άνθρωπο, αξιοπρέπεια, αγάπη. Και παράλληλα, διδάσκεται από την συγχώρεση την οποία ο Χριστός παρείχε στους εκφραστές του μίσους προς Εκείνον και προτείνει την συγχώρεση ως στάση αιώνιας ζωής προς όλους όσους Τον αποδέχονται. 
Στην εποχή μας οι άνθρωποι ζούνε τον σταυρό της δοκιμασίας εξαιτίας της κρίσης. Και είναι η κρίση έκφραση του τρόπου των Ιουδαίων, αλλά και όλων εκείνων που τους μιμούνται. 
  Οι Ιουδαίοι αισθάνονταν δυνατοί να επιβάλλουν το θάνατο. Οι ισχυροί του κόσμου αισθάνονται δυνατοί να επιβάλλουν τον θάνατο της αξιοπρέπειας, των αισθημάτων, της χαράς των ανθρώπων για περισσότερο κέρδος. 

 Οι Ιουδαίοι μίσησαν Εκείνον που τους ευεργέτησε σωματικά, αλλά και καταλάγιασε τις καρδιές τους δείχνοντας τι σημαίνει αγάπη, εμπιστοσύνη στο Θεό και καλώντας τους σε μία ζωή δικαιοσύνης, φωτισμού και αιωνιότητας. Οι ισχυροί του σύγχρονου κόσμου σκορπίζουν το φόβο στους ανθρώπους ότι δεν θα επιβιώσουν υλικά και δείχνουν ότι στην πράξη μισούνε το Θεό, γιατί γι’ αυτούς δεν υπάρχει αιωνιότητα, δικαιοσύνη και φωτισμός, αλλά μόνο συμφέρον, άνεση και αυτάρκεια στην παρούσα ζωή. 

 Οι Ιουδαίοι αρνήθηκαν το Χριστό γιατί η διδασκαλία Του τους ξεβόλευε από την στείρα προσκόλληση στο γράμμα του νόμου, από τον εγκλωβισμό στο εγώ τους, από την παράδοση σε μία θρησκευτική πίστη που δεν ανοιγόταν στον συνάνθρωπο, αλλά τους έκανε να θεωρούν τους εαυτούς τους το κέντρο του κόσμου. Οι ισχυροί του σύγχρονου κόσμου πιστεύουν στη θρησκεία του χρήματος, αλλά και κόβουν και ράβουν το Θεό στα μέτρα τους, για να δικαιολογούν τη σκληρότητά τους, την δυνατότητα να επιβάλλονται, θεωρώντας τους εαυτούς τους ότι δικαιούνται να είναι το κέντρο του κόσμου. 

 Οι Ιουδαίοι δεν ένιωθαν ότι το μίσος και η κακία και τα άλλα πάθη που είχαν διέγραφαν την ανθρωπιά, αλλά και την σχέση με το Θεό που δίνει αιώνια ζωή. Οι ισχυροί του κόσμου δεν βλέπουν τα πάθη τους και την αντίθεση των έργων τους προς το Ευαγγέλιο, αλλά μένουν στην πρόσκαιρη ευχαρίστηση του να καταδυναστεύουν τους ανθρώπους χάριν της ιδιοτελούς απόλαυσης, είτε σωματικής είτε ιδεολογικής, είτε πολιτισμικής.

Οι σύγχρονοι ισχυροί του κόσμου δεν είναι μόνο οι πολιτικοί κυβερνήτες του. Ούτε μόνο οι οικονομικοί πυλώνες που κρύβονται πίσω από την έννοια των αγορών. Είναι και όλοι εκείνοι που εμπορεύονται τον πολιτισμό, τις ιδέες, τα τεχνολογικά μέσα, τα καταναλωτικά αγαθά και σταυρώνουν τους ανθρώπους και τους λαούς. Και το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι και οι λαοί αισθανόμαστε ανήμποροι να κάνουμε κάτι άλλο. Παραδίδουμε έτσι τους εαυτούς μας στην εξουσία τους και αναφωνούμε είτε με το λόγο είτε με τη σιωπή μας το «σταύρωσον».
Γιατί στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου που υποφέρει σταυρώνεται ο Χριστός. Και η Εκκλησία μας, χωρίς να αρνείται την προσωπική ευθύνη του καθενός για την αμαρτία και το κακό, δεν θα πάψει να επισημαίνει ότι η ελπίδα έγκειται στο να μοιάσουμε εκείνη την μικρή μερίδα που ακολούθησε το Χριστό στο Γολγοθά. Πόνεσε και συνέπαθε μαζί Του. Τον είδε συντετριμμένο και ηττημένο στο Σταυρό. Τον κήδεψε στον τάφο. Αλλά δεν έπαψε να Τον πιστεύει και να Τον αγαπά. Και Τον είδε τελικά Αναστημένο. Έλαβε από Αυτόν το Σταυρό ως ευλογία και αντιστροφή του «άρον άρον, σταύρωσον».
 Ως την αρχή της πορείας για μιαν άλλη ζωή. Αναστημένη. Δοτική και αγαπητική. Ζωή ελευθερίας από τα δεσμά της ανάγκης και του θανάτου. Ζωή αντίστασης στο κοσμικό πνεύμα. Ζωή αγώνα εναντίον των παθών και αλληλεγγύης στον καθένα που σταυρώνεται. Και, ταυτόχρονα, ζωή που ξέρει πού είναι το κέντρο και ο στόχος. Και δεν εγκλωβίζεται ακόμη και στην έλλειψη των υλικών, ίνα Χριστόν κερδήση.
Ας μας δίνει ο Χριστός έτσι να βλέπουμε το Σταυρό Του. Και να υψώνεται στις καρδιές μας το ήθος της ανακαίνισης του κόσμου. Ακόμη κι αν περνά μέσα από τον θάνατο του εγώ, των παθών μας, του βολέματός μας, της συνταύτισής μας με το πλήθος που αναφωνεί το «σταύρωσον». Η συγχώρεση που δόθηκε στο Σταυρό είναι για όλους. Ας την ζήσουμε στο μυστήριο της Εκκλησίας. 

πρωτοπρεσβύτερου π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού.        http://proskynitis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_13.html

Μητροπολίτης Φθιώτιδος:« Ο λαός μας έχει αποχαυνωθεί με όσα του σερβίρουν τα δυτικά κέντρα».

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ κ.κ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Έχει φθάσει σε τέτοιο ανησυχητικό σημείο η κατάσταση της κοινωνίας μας, ώστε να φαίνεται ότι την έχουμε μεταβάλει σε κοινωνία αγριανθρώπων. Φτάνει μια πρόχειρη ματιά στον καθημερινό τύπο και αρκεί ν’ ακούσει κανείς τα δελτία ειδήσεων μιας μόνο ημέρας, για να διαπιστώσει την σήψη που έχει δυστυχώς εξαπλωθεί σε όλο το κοινωνικό σώμα. Ληστές που κυνικά δηλώνουν ότι μπορούν να δώσουν συμβουλές πώς να ξοδέψει κανείς τα εκατομμύρια των Τραπεζών και Ταμιευτηρίων, φιλολογία κασετών μέχρι εξοργιστικού σημείου για παρακολουθήσεις και υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών, καταγγελίες για συμμετοχή υψηλά ισταμένων προσώπων σε κυκλώματα λαθρεμπορίας και τρομοκρατικής δράσεως, εκχυδαϊσμός της προσωπικής ζωής, δουλεμπόριο παιδιών, εκμετάλλευση των μεταμοσχεύσεων, δωροδοκίες, δωροληψίες, εγκλήματα και βιασμοί και άλλα πολλά αίσχη συνθέτουν την εικόνα της σημερινής κοινωνίας, για την οποία μετά βεβαιότητος μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται στο πολύ επικίνδυνο στάδιο προχωρημένης σήψεως.

Η ψυχολογική πίεση που ασκεί επάνω μας αυτή η κατάσταση είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μένει να διαλέξει κανείς ανάμεσα στην δυναμική αντίδραση και στην απελπισία.

Δεν πάει άλλο πια. Αυτός ο τόπος έχει παράδοση και φιλότιμο. Δεν ανέχεται άλλο αυτή τη σύγχυση και διαφθορά. Πρέπει όσοι έχουν μείνει μακριά από το βούρκο και τη δυσωδία να αντιδράσουν δυναμικά. Να γράψουν, να μιλήσουν, να βάλουν στην θέση που πρέπει τους διαφθορείς και τους απατεώνες. Υπάρχουν πολλοί που περιμένουν την προφητική φωνή των υγιών στοιχείων για να ενισχυθούν στον αγώνα τους κατά του κακού. Σε όλες τις τάξεις υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με αξιοπρέπεια και ηθική συνείδηση. Αυτούς όλους περιμένουμε να πυκνώσουν τις τάξεις της Εκκλησίας και να συνταχθούν με τις δικές της δυνάμεις στον αγώνα κατά της διαφθοράς και του πολυκέφαλου κακού που απειλεί αυτή την ίδια την υπόστασή μας.

Θα περίμενε κανείς στο ένδοξο και πολυτιμημένο έθνος μας να μη συνέβαιναν αυτά. Η νέα όμως θεότητα της καταναλώσεως και η νοοτροπία της νέας εποχής έχουν τόσο επηρεάσει και την παραδοσιακή και αγνή χώρα μας, ώστε να μη διαφέρει από τις άλλες κοινωνίες τις Δύσεως, όπου υπάρχει το αδιέξοδο και η απόγνωση για το αύριο. Ο λαός μας έχει αποχαυνωθεί με όσα του σερβίρουν τα δυτικά κέντρα. Έχουν καταφέρει το φως της Ανατολής να μεταβάλουν σε σκοτάδι. Μας έφεραν την ιδέα της εξισώσεως των πάντων και ισοπέδωσαν τα πάντα. Μας μίλησαν για καταδίκη της σεμνοτυφίας και ειλικρίνειας και πολέμησαν το σεβασμό και την αιδώ. Κλόνισαν την πίστη του λαού μας στην Εκκλησία του με χαλκευμένες κατηγορίες και εισήγαγαν τις αιρέσεις και την μορφή του αντιχρίστου. Υπεραμύνθηκαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να μπορούν οι εχθροί της πίστεως του 98% του ελληνικού λαού να δρουν ελεύθεροι και να πολεμούν την Ορθοδοξία. Κι ακόμα ποιος ξέρει αν τα όσα συμβαίνουν στο δημόσιο βίο, η έντονη αντιπαλότητα και η ασυνεννοησία, η προσπάθεια αλληλοεξευτελισμού και αλληλοεξοντώσεως δεν υποκινούνται από κέντρα του εξωτερικού που στοχεύουν στη διάλυση αυτού του τόπου;

Έχουν μεγάλη ευθύνη εκείνοι που ύπουλα μας οδηγούν στην καταστροφή, αλλά και εμείς, που παθητικά δεχόμαστε την «πρόοδο» της κοινωνίας στην οποία μας εισάγουν οι πολιτισμένοι, έχουμε τεράστια ευθύνη.

Γίνεται αυτοκριτική στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Αυτή όμως εξαντλείται στην επίρριψη ευθυνών στους άλλους, στην προγραφή των αντιφρονούντων και την αναγνώριση σφαλμάτων μόνο στην κομματική τακτική, με στόχο πάντα το εκλογικό αποτέλεσμα.

Για να υπάρξει θετική ελπίδα υπερβάσεως της κρίσεως θα πρέπει να επαναθεμελιωθεί η ζωή του έθνους μας στο θεμέλιο που λέγεται Ορθοδοξία. Να επανέλθει η ζωή μας στα ορθόδοξα, παραδοσιακά, γνήσια πλαίσια. Αλλιώς θα ‘ρθει ώρα που θα κλαίμε επάνω σε ερείπια. Απ’ έξω μας πολεμούν. Κι εμείς μέσα αλληλοσφαζόμαστε. Πρέπει να επικρατήσει η λογική. Χρειαζόμαστε κοινωνική και πνευματική αναγέννηση. Να κλείσουμε τα αποστήματα, γιατί η μόλυνση θα προχωρήσει πολύ βαθιά.

Η ελπίδα όλων είναι μία. Η Εκκλησία. Να συσπειρωθούμε γύρω απ’ αυτήν για να δώσουμε τη μάχη της ιστορίας και της υπάρξεώς μας. Μόνο με την Ορθοδοξία ως συνδετικό δεσμό του έθνους μας θα στερεώσουμε την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την πρόοδο. Το Ελληνορθόδοξο ήθος θα αναιρέσει τα αλλότρια ήθη και θα μας χειραγωγήσει σε μια γνήσια και σωτήρια αυτοσυνειδησία.           http://proskynitis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_3533.html

ΣΤΑΥΡΕ ΖΩΗΦΟΡΕ ΑΓΙΑΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΗ ΕΛΛΑΜΨΕΙ ΣΟΥ

     Ήταν ολόκληρη βασιλική εκστρατεία! Μια Ιδιότυπη βασιλική εκστρατεία! Δεν είχε ούτε κατακτητικούς ούτε απελευθερωτικούς σκοπούς. Δεν απέβλεπε σε σύναψη διπλωματικών σχέσεων ούτε αποσκοπούσε σε κάποια εθιμική επίσκεψη υψηλού επιπέδου. Είχε μοναδικό προορισμό τα Ιεροσόλυμα και μοναδικό σκοπό την ανεύρεση τού Σταυρού του Κυρίου Ιησού Χριστού! Προεξάρχουσα ή ίδια ή βασιλομήτωρ, ή αγία Ελένη, ή οποία ξεκινά από την Κωνσταντινού­πολη μαζί με όλη τη συνοδεία της.

    Ό υιός της, ό αυτοκράτορας άγιος Κωνσταντίνος, αφού διά θαύματος εννόησε και έζησε τη θαυματουργή δύ­ναμη τού Τιμίου Σταυρού, θέτει αρχηγό και κυβερνήτη της ζωής του Αυτόν ό όποιος θανατώθηκε πάνω στο ξύλο τού Σταυρού, και θωρακίζουν τόσο ό ίδιος όσο και ή μητέρα του τη ζωή τους με την πανσθενουργό δύναμη τού Τί­μιου Σταυρού. Γι’ αυτό και αποστέλλει την αγία 'Ελένη προς ανεύρεσή του στα Ιεροσόλυμα. Και όταν από τα βάθη της γης τού λόφου τού Γολγοθά οι άνδρες της συνοδείας της ανασύρουν τον Τί­μιο τού Κυρίου Σταυρό, ρίγη χαράς και συγκινήσεως δονούν ολόκληρη την ύπαρξη της άγιας! Και με τέτοια αισθή­ματα «τούτον τον τίμιον Σταυρόν ττροσεκύνησεν ή Βασίλισσα και ήσπάσατο μετά της Συγκλήτου άπάσης» (Συναξάριον ΙΔ’ Σεπτεμβρίου).

 Αλλά και όλος ό λαός, ό όποιος με βαθιά προσμονή ανέμενε την ανεύρεση τού Τιμίου Σταυρού τού Κυρίου μας, όταν πληροφορήθηκε την άνάσυρσή του από τη γη, «ήτήσατο κατιδείν αύτόν» (Συναξάριον ΙΔ’ Σεπτεμβρίου). Στο αίτημά του ό Πατριάρχης της άγι­ας πόλεως τον ύψωσε για πρώτη φορά από τον άμβωνα, για να σπεύσουν όλοι οι πιστοί να τον προσκυνήσουν γονυκλινείς και με δάκρυα στα μάτια να ψάλουν εν χορώ το «Κύριε, έλέησον».

 Αυτή ή συγκλονιστική σκηνή πού πραγματοποιήθηκε τότε για πρώτη φο­ρά στα Ιεροσόλυμα, επαναλαμβάνεται σ’ ολόκληρη την ορθόδοξη οικουμένη την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Και όπως τότε, έτσι και σή­μερα οι πιστοί με πίστη και δέος ψάλ­λουν: «Σταυρέ ζωηφόρε, άγίασον ήμάς τη έλλάμψει σου» (Ιδιόμελον Λιτής).

   Και είναι πράγματι ό Σταυρός τού Κυ­ρίου μας πηγή αγιασμού για ολόκληρη την κτίση αλλά και για τον κάθε άνθρω­πο ξεχωριστά. Όχι λόγω τού σχήματός του, αλλά επειδή είναι ό Σταυρός τού Χριστού, πάνω στον όποιο ό Κύριος Ιησούς σταύρωσε την αμαρτία και μάς χάρισε την αγιότητα. Είναι το «ξύλον της όντως ζωής, εν ω είργάσατο σωτηρίαν ό τών αιώνων Βασιλεύς εν μέσω της γης» (Ιδιόμελον Λιτής). Είναι πηγή αγιασμού, διότι διά τού Σταυρού ό Ιη­σούς Χριστός μάς συμφιλίωσε με τον Θεό Πατέρα και μάς χάρισε την άφεση των αμαρτιών μας. Είναι «ή θύρα τού Παραδείσου» (Στιχηρόν προσόμοιον). Διά τού πάθους τού Σταυρού ό Κύρι­ος Ιησούς φανέρωσε με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την άπειρη αγάπη του προς όλους μας και μάς δίδα­ξε έτσι ν’ αγαπάμε κι εμείς τούς συναν­θρώπους μας.

 Ό επί τού Σταυρού θάνατος τού Κυρί­ου μας είναι ζωοποιός και λυτρωτικός. Προσφέρει ζωή και λύτρωση και αγιασμό σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 Γι’ αυτό και όλοι οι πιστοί με βαθιά συναίσθηση ψάλλουμε: «Εσταυρώθης δι’ έμέ, ίνα έμοί πηγάσης την άφεσιν- έκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής άναβλύσης μοι τοΐς ήλοις προσήλωσαι, ίνα έγώ τώ βάθει των παθη­μάτων σου, το ύψος τού κράτους σου πιστούμενος κράζω σοι· Ζωοδότα Χρι­στέ, δόξα και τω Σταυρώ, Σώτερ, και τω πάθει Σου» (Ακολουθία των Αγίων Παθών, Μακαρισμοί).

Αυτόν τον Σταυρό τού Κυρίου μας, πού για άλλη μια φορά ή αγία μας Εκκλησία τον υψώνει προς χάριν και αγιασμό μας, να τον προσκυνήσου­με με βαθιά κατάνυξη και πίστη. Και με την επίγνωση ότι υψώνεται σε μια άντισταυρική και άντιπνευματική εποχή, πού αντιμάχεται την αγιότητα, ας υψώσουμε τα μάτια μας, ας ανυψώσουμε και τις καρδιές μας και ας παρακαλέσουμε θερμά το ζωοπάροχο και χαριτόβρυτο ξύλο τού Τιμίου και ζωο­ποιού Σταυρού από τα βάθη της καρ­διάς μας: «Σταυρέ ζωηφόρε, άγίασον ήμάς τη έλλάμψει σου». 

« Ο ΣΩΤΗΡ» 1 & 15-9-2012.               http://nefthalim.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6215.html

ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.

Ρωτήσαμε τον Γέροντα,αν πρέπει να μιλάμε γενικώς σε όλους για τα θέματα που αφορούν στην πίστη μας και μας εξήγησε:-Είναι άλλα κύπελλα μεγάλα,που χωρούν μέσα πολύ νερό κι άλλα που η χωρητικότητά τους είναι μικρή και παίρνουν λίγο νερό.Άλλα είναι από πλαστικό και λιώνουν ,αν τους ρίξεις καυτό νερό,κι άλλα είναι σιδερένια και αντέχουν,ακόμα κι αν πέσουν κάτω,τα γυάλινα πάλι σπάζουν.Χρειάζεται λοιπόν,πολλή διάκριση,όταν απέναντί μας έχουμε ένα ανθρώπινο σκεύος.Πρέπει να γνωρίζουμε καλά,με διάκριση και θείο φωτισμό,ποιά δυνατότητα και δεκτικότητα έχει,γιατί σε διαφορετική περίπτωση βλάπτουμε,αντί να ωφελούμε κι ας έχουμε εμείς καλή πρόθεση και διάθεση.  

     ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ.

Πατρών Χρυσόστομος: ''Έρχονται δυσκολότερα χρόνια''.

                                Για δύσκολα χρόνια έκανε λόγω στο κήρυγμά του Σεβ. Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομος, από τον Ιερό Ναό της Παναγίας της Παντάνασσας ο οποίος πλημμύρισε από πιστούς.

'''Έρχονται δυσκολότερα χρόνια, αλλά αν έχουμε την Παναγία κοντά μας, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα'', ανέφερε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Πατρών.

'Ενώ πρόσθεσε: ''Ποιος φοβήθηκε έχοντας την Παναγία κοντά του; Κανείς''.

Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, σε άλλο σημείο του κηρύγματος, ενημέρωσε το ποίμνιο για την ένταξη του έργου της αποκατάστασης του παλαιού Ναού της Παντάνασσας στο ΕΣΠΑ.

"Έχω μεγάλη χαρά μέσα στην καρδιά μου, γιατί μετά από πολλούς κόπους και αγώνες, ενετάχθη αυτό το έργο στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ'', ανέφερε ο Μητροπολίτης Πατρών.

Επίσης τόνισε: "Από εδώ ξεκινά ένας άλλος δρόμος να βαδίσουμε με πολύ κόπο, ώστε να έρθει ο Ναός στο παλαιό του κάλλος.''

Σύμφωνα με πληροφορίες το κόστος των εργασιών ανακατασκευής εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 3,6 εκατομμύρια ευρώ που είναι το ποσό της εγκεκριμένης μελέτης του έργου.             http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/13681-2012-09-09-11-10-05    

Ο θάνατος του Χριστού...

του Σεβ. Μητροπ. Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη, stmark@mweb.co.za

Η  ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής συνδέεται με τη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Γι’ αυτό  μας υπενθυμίζει ένα καταπληκτικό γεγονός που συνέβη 1500 χρόνια πριν από τη Σταύρωση του Χριστού. Συγκεκριμένα στο βιβλίο της Αγίας Γραφής «Αριθμοί» στο 21ο κεφάλαιο, αναφέρεται ότι οι Ισραηλίτες, αφού απελευθερώθησαν από τους Αιγυπτίους και ενώ επέστρεφαν στην πατρίδα τους, στην έρημο όπου ευρίσκοντο, άρχισαν να παραπονούνται σφοδρά κατά του Μωϋσέως, παρ’ όλο ότι ο Θεός με θαυματουργικό τρόπο τους έτρεφε με το «μάννα». Η αγνωμοσύνη τους και η απιστία τους, όμως, τιμωρούνται αμέσως. Δηλητηριώδη φίδια εσκόρπιζαν παντού το θάνατο. Η έρημος που εβρίσκοντο οι αγνώμονες, οι αχάριστοι και άπιστοι Ισραηλίτες μετατράπηκε σε τόπο πόνου, αγωνίας και θανάτου. Τότε οι Εβραίοι τρέχουν με μετάνοια προς τον Μωϋσή και ζητούν βοήθεια. Τον παρακαλούν και τον καθικετεύουν να μεσιτεύσει να τους λυπηθεί ο Θεός. Τότε ο Θεός, όπως μας λέει η Αγία Γραφή, διέταξε τον Μωϋσή να κατασκευάσει ένα χάλκινο φίδι και να το υψώσει πάνω σ’ ένα ψηλό ξύλο στο μέσον του λαού. Στη συνέχεια οι Ισραηλίτες έλαβαν εντολή, όταν κάποιο δηλητηριώδες φίδι τους δαγκώνει, να στρέφουν το βλέμμα τους προς το χάλκινο φίδι και θα σώζονται.

΄Ετσι και έγινε. Το βλέμμα των Ισραηλιτών προς το χάλκινο φίδι εξουδετέρωνε τη δύναμη των δηλητηριωδών φιδιών. Οι Ισραηλίτες εσώθησαν.

Αυτή την ιστορία μας υπενθυμίζει ο Χριστός παραλληλίζοντάς την με τη δική του άνοδο επί του Σταυρού, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να σώζεται.

Μετά από το γεγονός αυτό της Παλαιάς Διαθήκης, διαγράφεται και τονίζεται η πορεία του απολυτρωτικού έργου που πρόσφερε η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο με τον μονογενή του Υιόν, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν. ΄Αλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που αναφέρεται το γεγονός αυτό από τον Χριστό και μάλιστα την Κυριακή πριν από την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, που η Εκκλησία μας θα εορτάσει στις 14 του μηνός, την ερχόμενη Παρασκευή.

Μέσα από το περιστατικό αυτό, διακρίνονται κυρίως οι Εβραίοι που αντιπροσωπεύουν τον άνθρωπο, τα φίδια ταυτίζονται με την αμαρτία  και το χάλκινο φίδι που προεικονίζει το Σταυρό του Χριστού.

Είναι γνωστό από το πρώτο βιβλίο της Π.Διαθήκης, το βιβλίο της Γενέσεως, ότι ο Θεός είχε καταστήσει τον άνθρωπο βασιλέα και κυρίαρχο ολόκληρης της Δημιουργίας. Τον εκόσμησε με χαρίσματα που έχει ο Θεός (αυτεξούσιον, φιλευσπλαχνία). Του χάρισε τον λογικόν νουν για να σκέπτεται, να ομιλεί και να προοδεύει. Αντί, λοιπόν, ο άνθρωπος να εκδηλώσει την απέραντη ευγνωμοσύνη του προς τον σοφόν Δημιουργό του, αποστάτησε. Παραβίασε την εντολή του Θεού με άμεση συνέπεια ν’ αρχίσει να γεύεται τους πικρούς καρπούς της πτώσης του. Το προπατορικόν αμάρτημα των πρωτοπλάστων λόγω της ενότητος της ανθρώπινης φύσεως είχε καταλυτικές συνέπειες σ’ όλο το ανθρώπινο γένος με την έννοια, ότι πλέον ο κάθε απόγονος του Αδάμ και της Εύας γεννιόταν με τη ροπή και την τάση να ελκύεται από το κακό, να αρέσκεται στο κακό και να ζει στην αμαρτία.

Εμπρός από τον εξόριστον Παράδεισον απλώνεται μια απέραντη και τρικυμιώδης θάλασσα, που δημιουργεί αβεβαιότητα, αγωνία, αγώνες, ασθένειες, δυστυχίες, κόπους, ιδρώτες, πόνους και συμφορές, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα της λυτρώσεως, παντού ο πόνος και ο θάνατος. Από την ζωή των ανθρώπων έλειπε ο προσανατολισμός που θα τους οδηγούσε στο λιμάνι της σωτηρίας.

Βεβαίως, δεν έλειπαν οι ελάχιστοι φωτισμένοι από το περιούσιον λαόν του Θεού, οι προφήτες, που αποτελούσαν το μέσον κοινωνίας Θεού και ανθρώπου. Αλλά και αυτοί δεν εισακούοντο από τα πλήθη, γιατί τα κάθε λογής φίδια, οι διάφορες αμαρτίες είχαν γίνει το περιεχόμενο της ζωής τους.

΄Οπως το δηλητήριο των φιδιών στην έρημο επέφερε το θάνατο στους Εβραίους έτσι και η αμαρτία επέφερε το θάνατο στην ανθρώπινη ψυχή, εσκότιζε και διέστρεφε το νου του ανθρώπου, αδυνάτιζε τη θέληση, διέλυε τον θεσμό της οικογένειας, πότιζε τους ανθρώπους με ποτήρια γεμάτα οδύνες και πίκρες, διέλυε κάθε ελπίδα του ανθρώπου, καθιστώντας τον αιχμάλωτο κάποιου πάθους. Σ’ αυτήν την οικτράν κατάσταση βρισκόταν η ανθρωπότητα πριν από την έλευση του Χριστού στο κόσμο. Αλλά σ’ αυτή την προ Χριστού κατάσταση συνεχίζουν να βρίσκονται όσοι εξακολουθούν να ζουν μακρυά από το Χριστό.

΄Ολοι εκείνοι που εξακολουθούν νά είναι σκλάβοι και δέσμιοι των παθών τους, αυτοί που χωρίς πρόθεση για μετάνοια επιμένουν να ζουν μέσα στην κατάσταση της αμαρτίας. Η απέραντη αγάπη του Θεού ανέσυρε τον άνθρωπο από τη πτώση του θανάτου από το άγχος της ζωής, από την αμαρτία, το πόνο και τη δυστυχία. Ο Θεός πρόσφερε την απολύτρωση σ’ όλους τους ανθρώπους: «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον».

΄Οπως μας λέει λοιπόν η Ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής, ο Χριστός ήρθε στη γη και σταυρώθηκε, «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον.» Το γεγονός αυτό, όπως είδαμε, προτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη όταν ο Μωϋσής ύψωσε το χάλκινο φίδι και σώθηκαν οι Εβραίοι από τα δηλητηριώδη φίδια, όταν το κοίταζαν με πίστη. Έτσι, και όποιος πιστεύει και ενώνεται με το Χριστό, που υψώθηκε στο Σταυρό, σώζεται από το θάνατο. ΄Εχει ζωή αιώνιον. Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.

Η σύγχρονη κοινωνία αποφεύγει να μιλά για τον θάνατο. Φοβάται μήπως και δημιουργήσει συναισθήματα φοβίας και κατάθλιψης στον άνθρωπο. Η στάση αυτή όμως αποτελεί σφάλμα γιατί σε καμιά περίπτωση η φυγή δεν αποτελεί αληθινή λύση. Αντίθετα η χριστιανική αγωγή παίρνει θέση απέναντι στο θάνατο. Μιλά γι’ αυτόν και οδηγεί στη νίκη εναντίον του. Συνδέει τον άνθρωπο με τον Χριστό και τον κάνει κατά χάριν Θεού, Αθάνατο.

Τελικά το δράμα του θανάτου είναι καθαρά δράμα ανθρώπινο, που λύνεται μόνο όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Τότε δεν υπάρχει θάνατος γιατί ο σωματικός θάνατος για τον εν Χριστώ άνθρωπον αποτελεί διάβαση που τον οδηγεί στην αθανασία. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος».

Ο θάνατος του Χριστού μας χάρισε την αιώνιο ζωή. Η σωτηρία του κόσμου πραγματοποιήθηκε πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. Η Θυσία του Χριστού ελύτρωσε την ανθρωπότητα. Μας πρόσφερε στην αυθεντική τους κατάσταση όλες τις αξίες που εξυψώνουν τον άνθρωπο στη σφαίρα της βασιλείας του Θεού, την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία, την ειρήνη και επιπλέον έδωσε στο κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να φτάσει στη θέωση, να γίνει ισόθεος κατά χάριν.

Δύο χιλιάδες χρόνια πέρασαν, αγαπητοί μου, από τότε που υψώθηκε ο Σταυρός επάνω στο Γολγοθά. ΄Ομως ο άνθρωπος δεν αξιοποίησε τις δυνατότητες που του πρόσφερε ο Θεός. Περιφρόνησε τη θεϊκή αγάπη. Αρνήθηκε να εφαρμόσει την αλήθεια που έφερε στον κόσμο ο Χριστός. Οδηγήθηκε σε μια καινούργια αποστασία. Αντί να φτάσει στη θέωση, βαδίζοντας το δρόμο της χάριτος, έφτασε στη θεοποίηση των υλικών πραγμάτων ακολουθώντας το δρόμο της απολυτοποίησης του εαυτού του.

Ο άνθρωπος της εποχής μας έστησε είδωλο τον εαυτό του και υποδουλώθηκε στα πάθη του. Στο βωμό της υλικής προόδου και της οικονομικής ευημερίας έχει τη τάση να θυσιάζει τα πάντα. Κι αυτήν ακόμα τη ψυχή του. ΄Ετσι ο σημερινός άνθρωπος, παρά τα τεχνικά επιτεύγματά του και τις υλικές κατακτήσεις του, νοιώθει ανήσυχος και κουρασμένος. ΄Εχει γεμάτο το στομάχι του και άδεια την ψυχή του. Βλέπει πως έρχεται η καταστροφή και δεν κάνει καμιά προσπάθεια για να τη σταματήσει. Απογοητευμένος από όλους κι από όλα, άφησε να παραλύσει μέσα του κάθε δύναμη αντιστάσεως και πίστεψε πως τα πάντα έχουν πια γι’ αυτόν χαθεί. Τούτο είναι το τραγικότερο λάθος του σημερινού ανθρώπου: η απελπισία του και η αδιαφορία του.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε ότι ο Χριστός, όπως τότε που ζούσε ως άνθρωπος στη γη, έτσι και τώρα, βρίσκεται κοντά μας, για να μας οδηγήσει νικηφόρα στη δόξα της Αναστάσεως, στη βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός μας έδωσε τα πάντα. Τα έδωσε και τα δίνει όλα άφθονα σε καλούς και κακούς. Στέλνει τ’ αγαθά Του σε δίκαιους και άδικους. Ανατέλλει τον ήλιο Του σε πονηρούς και αγαθούς. Αγαπάει φίλους και εχθρούς. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Θεός θέλει να δίνουμε και μεις. Θέλει να δίνουμε στους συνανθρώπους μας την καλωσύνη, την αγάπη, την δικαιοσύνη, την ταπείνωση. Θέλει να δίνουμε στους άλλους την παρηγοριά, την ελπίδα και τη χαρά. Θέλει να δίνουμε το καλό παράδειγμα της χριστιανικής ζωής. Να δίνουμε τόπο στην οργή, φως στο σκοτάδι, αλήθεια στο ψέμα, ελευθερία στη τυραννία. Θέλει να δίνουμε, όπως Αυτός, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς βία. Κάθε τέτοια δόση είναι και μία ανάβαση, μία μεταμόρφωση, ένας προσανατολισμός, που οδηγεί στη χριστοποίηση του ανθρώπου.

Γι’ αυτό η εντολή της αγάπης μας προς τον κάθε άνθρωπο τοποθετείται μετά ακριβώς από την εντολή της αγάπης μας προς το Θεό. Παραλείποντας να δείξουμε την αγάπη μας προς τον πλησίον μας, παραλείπουμε να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στο Χριστό.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να συγχύζουμε το περιεχόμενο της αγάπης μας με την αποδοχή και τη στήριξη λανθασμένων και καταστροφικών απόψεων, αλλά αντίθετα με την αντίθεσή μας σ’ αυτές.

Το μαστίγιο που χρησιμοποίησε ο Χριστός στο ναό για να διώξει αυτούς που δεν εσέβοντο το Θεό ήταν πράξη αγάπης.                                                    

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δημιουργήθηκε από τους ασεβείς και τους διεφθαρμένους, τους οποίους οφείλουμε να εντοπίσουμε και να επιστραφούν τα κλεμμένα των απατεώνων εκεί που ανήκουν. Οι κλέφτες και οι σπάταλοι πρέπει να απομονωθούν και να υποστούν τις συνέπειες του νόμου για να προστατευθεί το σώμα της Ανθρωπότητας και το μέλλον μας.            http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=10334

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ...

   

   

Πάει καιρός τώρα, που οι άνθρωποι πήγαιναν στην θάλασσα για να γευτούν μόνο την δροσιά της θάλασσας αλλά και τίς ιαματικές της ιδιότητες. Τα τελευταία χρόνια όμως η πλειονότητα των ανθρώπων που καταφεύγουν στις πολυσύχναστες παραλίες αναζητούν και άλλα πράγματα...

Κα' αρχήν, το να πάει κάποιος για μπάνιο στην θάλασσα προϋποθέτει μία προετοιμασία. Περίπου ένα μήνα λοιπόν πιο πριν, οι άνθρωποι θα λιγοστέψουν το φαγητό τους, ίσως γραφτούν και στο συνοικιακό τους γυμναστήριο ώστε όταν έρθει η ώρα να πάνε στην παραλία να μπορούν να σταθούν "αξιοπρεπώς".

Είναι ο άγραφος νόμος πλέον της παραλίας ότι τα περιττά κιλά δεν είναι αρεστά, ότι τα μη μοδάτα μαγιό δεν είναι δεκτά, ότι τα πλαδαρά σώματα δεν έχουν θέση εδώ... 

Όμορφος άνθρωπος σημαίνει: συγκεκριμένα κιλά, συγκεκριμένα μαλλιά, συγκεκριμένο ντύσιμο, όλα πρέπει να έχουν συγκεκριμένες προδιαγραφές! Και ό,τι δεν είναι όμορφο....στον Καιάδα της διαφορετικότητας.

Οι άνθρωποι ειδικά οι ηλικίες από την εφηβεία (για να μην πούμε από πιο μικρά) μέχρι και τα 40, ( δηλαδή στην περίοδο της ζωής τους που «επιβάλλεται» από το κοσμικό φρόνημα να «ζήσουν» την ζωή τους), τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να περάσουν απαρατήρητοι από την παραλία, ότι μπορεί να μην τραβήξει το σώμα τους ούτε ένα ηδονικό βλέμμα από κάποιον-κάποια, ή ακόμα χειρότερο να εισπράξουν βλέμματα γεμάτα αυστηρότητα, χλευασμό και απόρριψη...

Αποτέλεσμα είναι  με κάθε τρόπο να προσπαθούννα δείξουν ότι και αυτοί είναι παρόντες σε αυτόν τον ξέφρενο χορό της σαρκολατρείας, ότι και αυτοί είναι άξιοι δούλοι της σάρκας και των επιθυμιών.

Ας μην κρυβόμαστε τώρα πίσω από το δάκτυλό μας... 

Οί περισσότεροι άνδρες καί ιδίως γυναίκες  των νέων ελεύθερων (και όχι μόνο) ανθρώπων που πηγαίνουν σε μία παραλία, δεν πάνε μόνο για την θάλασσα, αλλά κυρίως θα έλεγα επιλέγουν την παραλία που θα πάνε ανάλογα καί με τον κόσμο που μαζεύει...

Κριτήριο είναι πλέον ( όχι εγώ να μή σκανδαλίσω καμιά καί κανέναν... ) αλλά το πόσο μπορώ να σκανδαλιστώ και να σκανδαλίσω τους άλλους, το πόσο μπορώ να αμαρτήσω και να κάνω και τους άλλους να αμαρτήσουν...

Και γνωρίζω ότι τα γραφόμενα σε πολλούς ίσως φανούν "ζηλωτικά" και ακραία, όμως όποιος το σκέπτεται αυτό είτε έχει διαστρέψει τελείως τη συνείδησή του, ή προσπαθεί να πείσει και να δικαιολογήσει τον εαυτό του ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Ο Φασισμός λοιπόν της παραλίας είναι γεγονός πιά, και η σαρκολατρεία έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας ακόμα και σε απομονωμένες παραλίες όπου πήγαιναν μέχρι πριν λίγο καιρό μόνο κάποιες οικογένειες που ακριβώς ήθελαν συνειδητά να αποφύγουν όλο αυτό το αμαρτωλό μεθύσι από την οφθαλμολαγνεία.

Η κοινωνία προβάλλοντας συνεχώς συγκεκριμένα πρότυπα ζωής έχει καταντήσει τους ανθρώπους και ειδικά τους νέους, δούλους της μόδας, της τεχνολογίας αλλά ιδιαιτέρως της σάρκας, του ανθρωπίνου σώματος που το βλέπουν μόνο σαν ένα μέσο για την ικανοποίηση των εμπαθών επιθυμιών τους και την τέρψη της ματαιοδοξίας τους.

Την αλήθεια του πράγματος μπορεί κάποιος εύκολα να την διαπιστώσει από το πέρασμά του από μία παραλία, όπου η επιτυχία του "Θαλασσινού Μπάνιου" δεν είναι το να κάνει κανείς μπάνιο στην θάλασσα, αλλά το να κάνει "ηλιοθεραπεία" στήν παραλία, κοιτάζοντας νά βρεί μάτια να τον κοιτάζουν...

Η τραγωδία της καταστάσεως αυτής είναι ότι οι άνθρωποι δεν διστάζουν να κοπιάζουν πολύ ώστε να καταφέρουν να σκανδαλίσουν τους συνανθρώπους τους, είτε με το καλλίγραμμο σώμα τους, είτε με ηδονικές ματιές, είτε με διάφορους άλλους τρόπους που μέσω τηλεόρασης, ραδιοφώνου, ή περιοδικών  ενημερώνονται...

Όμως ευθύνη σε όλο αυτό έχουν και όσοι πηγαίνουν σε παραλίες γνωρίζοντας ότι θα σκανδαλιστούν... 

Στό ερώτημα: "Δηλαδή δεν θα πρέπει να κάνουμε μπάνιο στην θάλασσα επειδή κάποιοι, ή κάποιες θέλουν να προκαλούν;" 

η απάντηση είναι : "ΟΧΙ δεν θα πηγαίνεις εσύ στην θάλασσα εάν γνωρίζεις ότι θα σκανδαλιστείς και θα αμαρτήσεις"!

Χίλιες φορές, αδελφοί μου, να μην πάω κάπου που γνωρίζω ότι υπάρχει κίνδυνος να μην ωφεληθώ πνευματικά, παρά να πάω και να ρίξω μετά το φταίξιμο στους άλλους, διότι στην συγκεκριμένη περίπτωση ξέρω τί πάω να συναντήσω και όμως εγώ πηγαίνω, άρα όχι μόνο δεν δικαιολογούμαι αλλά φέρω το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οποιαδήποτε πτώση που θα έχω ( ή καί σέ άλλες - σέ άλλους έστω άθελά μου, δημιουργήσω...).

Τα θαλασσινά μπάνια είναι καλά και ευλογημένα !

 Όταν όμως εγκλωβίζονται μέσα στον φασισμό της σαρκολατρείας είναι επικίνδυνα να παρασύρουν και τον πλέον "αθώο", αν και αθώοι δεν υπάρχουν, υπάρχουν μόνο ένοχοι.

 Ένοχοι,  που είτε σκανδαλίζουν και προκαλούν, είτε που λόγω της πνευματικής τους χαλαρότητας ακολουθούν τους εμπαθείς βηματισμούς του κόσμου τούτου...

Ο χριστιανός ο οποίος θέλει να νικήσει τα πάθη του αλλά δεν κόβει τις αιτίες που τα προκαλούν, μοιάζει με άνθρωπο που περιλούζεται με βενζίνη και παίζει με την φωτιά!

Με αφορμή την σαρκολατρεία που επικρατεί στις παραλίες αλλά και γενικότερα την όλη κατάσταση της σημερινής κοινωνίας, ας αναλογιστούμε και εμείς τι θέλουμε από την ζωή μας, ποιοι είμαστε και που βαδίζουμε...

Αδελφέ καί αδελφή μου, η σωτηρία σου, η ένωσή σου με τον Θεάνθρωπο Κύριό μας είναι υπόθεση δική σου, αλλά εαν εσύ δεν νοιάζεσαι γι’ αυτήν, ποιος άλλος θα νοιαστεί;

Καλή δύναμη, και καλό πνευματικό αγώνα.

  Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...

 

Θὰ σᾶς παρακαλέσω, ἀγαπητοί μου, νὰ προσέξετε. Τὰ λόγια αὐτά, «καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου», εἶνε λόγια τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, τὰ ὁποῖα ἐπαναλαμβάνει ὁ Απόστολος Παῦλος (᾽Ησ. 49, 8 = Β΄ Κορ. 6,2). Ἂν τὰ καταλάβετε καὶ κυρίως ἂν τὰ ἐφαρμόσετε, κερδίσατε τὸ πρῶτο λαχεῖο. Τί σημαίνουν όμως τὰ λόγια αὐτά;

Θ᾽ ἀρχίσω ἀπὸ κάπως μακριά.

* * *

Ὁ τόπος μας, ἀγαπητοί μου, εἶνε φτωχός. Γι᾽ αὐτὸ οἱ νέοι μας φεύγουν, γίνονται μετανάστες. 

Τρέχουν, μαζεύουν ὅλα τὰ χαρτιά, τὰ ὑποβάλλουν ἐγκαίρως, γιὰ νὰ πάρουν τὸ διαβατήριο γιὰ τὰ ξένα. Προσπαθεῖ λοιπὸν ὁ μετανάστης νὰ ὑποβάλῃ τὰ χαρτιά του ἐμπρόθεσμα, μέσα στὴν προθεσμία ποὺ ὁρίζει ἡ πρεσβεία.

Καὶ ὁ νέος ἐκεῖνος ὁ ὑποψήφιος, ποὺ θέλει νὰ διαγωνισθῇ γιὰ τὸ πανεπιστήμιο, ὄχι μόνο μελετᾷ, ἀλλὰ καὶ προσπαθεῖ ἐγκαίρως, μέσα στὴν καθωρισμένη προθεσμία, νὰ ὑποβάλῃ τὰ χαρτιά του γιὰ νὰ δώσῃ ἐξετάσεις.

Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἔμπορος ποὺ ἔχει γραμμάτια· προσπαθεῖ νὰ τὰ ἐξοφλήσῃ ἐγκαίρως, νὰ μὴν εἶνε ληξιπρόθεσμος καὶ διαμαρτυρηθοῦν.

Ὁ κάθε ταξιδιώτης ἐπίσης ρωτάει πότε φεύγει τὸ τραῖνο ἢ τὸ ἀεροπλάνο, γιὰ νά ᾽νε ἐγκαίρως στὸ σταθμό. Δὲν πάει τελευταία στιγμή.

Τί θέλω νὰ πῶ. 

Ὅπως ὑπάρχει καιρὸς γιὰ τὴ μετανάστευσι, προθεσμία γιὰ τὶς ἐξετάσεις, χρόνος γιὰ ἐξόφλησι τοῦ χρέους, ὥρα ἀναχωρήσεως γιὰ τὸ ταξίδι, ἔτσι ὑπάρχει ένας καιρός ( ένας ορισμένος καιρός καί μιά ορισμένη προθεσμία...)  γιὰ μιὰ πολὺ σπουδαία ὑπόθεσι, σπουδαιότερη ἀπὸ κάθε ἄλλη. 

Ποιά εἶνε ἡ ὑπόθεσι αὐτή;

Τὸ λέει καθαρὰ ὁ Απόστολος· εἶναι ἡ σωτηρία μας. 

Ἀλλὰ ποιός τὸ νιώθει; Πρέπει νὰ κατέβῃ ἄγγελος, ν᾽ ἀνοίξῃ τὴν καρδιά μας, νὰ ῥίξῃ μέσα μιὰ σταγόνα πίστι, μιὰ σταγόνα ἀπὸ τὴν πίστι τῶν ἁγίων ποὺ γιορτάζουμε κάθε μέρα – διαβάστε τοὺς βίους τους νὰ κλάψετε... 

Νὰ ῥίξῃ λοιπὸν ὁ ἄγγελος στὴν καρδιά μας μιὰ σταγόνα ἀπὸ τὴν πίστι αὐτή, γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος, ὅτι «καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου». Ὅτι δηλαδὴ ὁ καιρὸς αὐτὸς ποὺ ζοῦμε ἐδῶ στὴ γῆ εἶνε πολύτιμος, καιρὸς ἀνεκτίμητος, γιατὶ μέσα σ᾽ αὐτὸν μπορεῖς νὰ πετύχῃς τὴ σωτηρία σου.

Μέσα στὰ δέκα, εἴκοσι, πενήντα ἢ ἑκατὸ χρόνια τί μπορεῖς νὰ κάνῃς; Ἐμένα ρωτᾷς; 

Ἄνοιξε τὰ βιβλία, διάβασε τὰ συναξάρια, δὲς τοὺς ἁγίους, ἄντε στὰ μνήματα καὶ θυμήσου τοὺς νεκρούς, ψάξε τὴν καρδιά σου, κοίταξε τ᾽ ἄστρα τ᾽ οὐρανοῦ, κ᾽ ἔπειτα νὰ μοῦ πῇς κ᾽ ἐμένα γιατί ἦρθες στὸν κόσμο αὐτόν. Τί μπορεῖς νὰ κάνῃς μέσα στὸ χρόνο αὐτὸν ποὺ ζῇς;

 

Δὲν σοῦ ζητῶ πολλά· μπορεῖς, μόνο πέντε λεπτά, νὰ μιλᾷς στὸ Θεό, νὰ κάνῃς προσευχή;  Ἐλᾶτε ὅλοι ἐσεῖς, ποὺ σπαταλᾶτε τὸ χρόνο σας σὲ τόσα ἀνούσια πράγματα. Δὲν σᾶς ζητῶ κάτι δύσκολο· ἀπ᾽ ὅλο τὸ χρόνο σας μόνο πέντε λεπτὰ νὰ γονατίζετε καὶ νὰ κάνετε τὴν προσευχή σας. Προσευχήσου πέντε μόνο λεπτά. «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου»
Μέσα στὸν καιρὸ αὐτὸ ποὺ διαθέτουμε, ἔλα κ᾽ ἐξοικονόμησε ἄλλα πέντε λεπτὰ γιὰ ν᾽ ἀνοίξῃς τὴν ἁγία Γραφή.  Σὲ βλέπω ὥρα ὁλόκληρη νὰ διαβάζῃς τὴν ἐφημερίδα μέχρι τὰ ψιλὰ γράμματα· τὴν ξεκοκκαλίζεις στὸ σπίτι ἢ στὸ τραῖνο. Ἔ λοιπόν, δὲν σοῦ λέω μιὰ ὥρα - δυὸ ὧρες, ἀλλὰ πέντε λεπτά. Ἐσὺ ὅμως προτιμᾷς νὰ ψάχνῃς στὰ ἀπορρίμματα. Καρφώνεις τὰ μάτια στὰ αἰσχρά, διαβάζεις μυθιστορήματα ἀκόμη καὶ τὴ νύχτα. Ἔλα λοιπόν, ἂν εἶσαι Χριστιανὸς βαπτισμένος, κι ἄνοιξε πέντε λεπτὰ τὸ Εὐαγγέλιο μαζὶ μὲ τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά σου, ν᾽ ἀνοίξουν τὰ μάτια σου νὰ δῇς ὅτι ὑπάρχει κ᾽ ἕνας ἄλλος κόσμος. Μελέτησε πέντε λεπτά. «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου». 
Τί ἄλλο; Ὅλη ἡ ἑβδομάδα ἔχει 168 ὧρες.  Λοιπόν, ἀπὸ τὶς 168 αὐτὲς ὧρες τί σοῦ ζητάει ὁ Θεός; Μιὰ ὥρα γιὰ ἐκκλησιασμό· τόσο εἶνε ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς…» μέχρι τὸ «Δι᾽ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων…». 
Ἔλα, Χριστιανέ μου, νὰ λειτουργηθῇς. 
Καλεῖ ὁ διάβολος στὸν κινηματογράφο, καὶ μένουν ἐκεῖ μέσα μιὰ ὥρα, δυὸ ὧρες, τρεῖς ὧρες, τέσσερις ὧρες. Κανείς δὲ χασμουριέται, τεντωμένα ἔχουν μάτια καὶ αὐτιὰ νὰ ῥουφήξουν τὸ φαρμάκι τοῦ διαβόλου. Στὴν ἐκκλησία, ποὺ εἶνε τὸ μέλι, ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς, κοιτάζουν τὸ ρολόι καὶ λένε πότε νὰ τελειώσουμε. 
Λοιπόν, ἀπὸ τὶς 168 ὧρες πού ᾽χει ἡ βδομάδα, ἔλα μία ὥρα στὴν ἐκκλησία νὰ γονατίσῃς, νὰ περάσουν τὰ ἅγια, νὰ αἰσθανθῇς μέσα σου τὸ Θεό, νὰ πῇς τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Ἀφιέρωσε μία ὥρα νὰ ἐκκλησιασθῇς. «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου». 
Σοῦ δίνει ὁ Θεὸς ἡμέρες. Κάθε χρόνος εἶνε ἕνα κομπολόϊ καὶ κάθε μέρα μιὰ χρυσῆ χάντρα. «Ὁ χρόνος εἶνε χρῆμα». Λοιπόν, σοῦ δίνει ὁ Θεὸς κάθε χρόνο 365 μέρες.  Ἔ, ἀπὸ τὶς 365 αὐτὲς ἡμέρες ἀφιέρωσε, Χριστιανέ, μία μέρα γιὰ ἐξομολόγησι. Γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος σὲ βλέπω καὶ τρέχεις στὰ ἰατρεῖα καὶ στὰ νοσοκομεῖα, ἀφήνεις τὴ δουλειά σου καὶ κάθεσαι στὴν ἀναμονὴ ὧρες· παίρνεις καὶ ἀεροπλάνο καὶ πᾷς στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ τὸ σῶμα αὐτό, ποὺ αὔριο θὰ γίνῃ μιὰ χούφτα χῶμα. 
Σοῦ λέω λοιπὸν ἀπὸ τὶς 365 ἡμέρες νὰ διαθέσῃς μιὰ μέρα, νὰ βρῇς ἕνα πνευματικὸ πατέρα, νὰ γονατίσῃς μπροστά του, νὰ πῇς τὰ κρίματά σου. Ἔλα μιὰ μέρα νὰ ἐξομολογηθῇς. «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου». 

Οὔτε πέντε λεπτὰ γιὰ προσευχή, οὔτε πέντε λεπτὰ γιὰ ἁγία Γραφή, οὔτε μιὰ ὥρα γιὰ ἐκκλησιασμό, οὔτε μιὰ μέρα γιὰ ἐξομολόγησι. 
Τί Χριστιανὸς εἶσαι τότε; 

* * *

Σᾶς τὰ ἀνέλυσα, ἀγαπητοί μου. Τώρα ποιός ἀπὸ σᾶς θὰ τὰ ἐφαρμόσῃ; ποιός θὰ βάλῃ ἀπὸ αὔριο δρομολόγιο; Μέσα στὸν καιρὸ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνουν αὐτά. Καὶ ὁ καιρὸς εἶνε λίγος, ἂς φαίνεται πολύς. Τὸ λέει ἡ Ἐκκλησία μας κάθε φορά. Πόσος εἶνε ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας, πόσο θὰ ζήσουμε; 

Μήπως ὁ χρόνος αὐτὸς εἶνε ὁ τελευταῖος μας; μήπως ὁ μήνας αὐτὸς εἶνε ὁ τελευταῖος μας; μήπως ἡ βδομάδα αὐτὴ εἶνε ἡ τελευταία μας; Τί λέω; μήπως ἡ σημερινὴ μέρα εἶνε ἡ τελευταία μας; 

Ἄγνωστο.

Δὲν διαβάσατε τί ἔγινε; Κάποιος δήμαρχος κάλεσε σὲ ἕνα ξενοδοχεῖο τοὺς φίλους του (πολιτικούς, ὑπουργοὺς κ.ἄ.), νὰ ἑορτάσῃ μαζί τους τὰ γενέθλια. Τοὺς ὑποδεχόταν στὴν πόρτα, ὅλοι ἦταν χαρούμενοι καὶ φωτογραφίζονταν. Τὸ τραπέζι στρωμένο, λουλούδια, μουσικές, τὰ πάντα ἕτοιμα. Αὐτὸς εἶχε στὴν τσέπη τὰ χαρτιὰ νὰ τοὺς προσφωνήσῃ. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ καθίσῃ στὸ τραπέζι, τὸν πρόλαβε ἄλλος. Ἔλαβε κλῆσι χωρὶς νὰ τὸ περιμένῃ. Ὅπως πέφτει κεραυνὸς τὸ καλοκαίρι, ἔτσι τοῦ ἦρθε καρδιακὴ προσβολή. Ἔπεσε χάμω, τὸν πιάσανε καὶ τὸν πήρανε νεκρό. 

Οἱ ἄλλοι ποῦ νὰ φᾶνε! Ὅσοι εἶστε ἀπὸ χωριά, θὰ ξέρετε. Ἐκεῖ ποὺ βόσκουν στὸν κάμπο τὰ ὀρνίθια, σὲ μιὰ στιγμὴ βουτάει ξαφνικὰ τὸ γεράκι, ἁρπάζει μιὰ κόττα καὶ φεύγει, καὶ τ᾽ ἄλλα ὀρνίθια ταράζονται, ἀναστατώνονται. Ἔτσι ἔνιωσαν κι αὐτοί. Ὁ χάρος ἔρχεται καὶ σ᾽ ἁρπάζει ἀπὸ ὅπου νά ᾽νε.

Ἀδελφοί μου, ἕως πότε θὰ μένουμε ἀναίσθητοι; ἕως πότε δὲν θὰ σκεπτώμαστε τὴν αἰωνιότητα; Τί ἀναβάλλουμε;

«Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου». Σ᾽ ἕνα ἀρχαῖο βιβλίο διάβασα, ὅτι στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ἦταν ἕνας βασιλιᾶς ποὺ ξάπλωνε συνεχῶς τὸ βασίλειό του μὲ τὰ φουσᾶτα του. Αὐτὸς εἶχε δυὸ σημαῖες· μιὰ ἄσπρη καὶ μιὰ μαύρη. Ὅταν πλησίαζε σὲ μιὰ πόλι, ὕψωνε τὴν ἄσπρη σημαία ἐπὶ ἕνα μῆνα κ᾽ ἔλεγε· Ὅσο εἶνε ὑψωμένη ἡ ἄσπρη σημαία, στρατιώτης δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πειράξῃ κανένα, οὔτε μύτη ν᾽ ἀνοίξῃ. Στὸ διάστημα αὐτὸ εἶχαν δικαίωμα ὅλοι νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν καλὸ βασιλιᾶ ὅ,τι θέλουν. Περνοῦσε ἡ προθεσμία; στρατιῶτες κατέβαζαν τότε τὴν ἄσπρη σημαία καὶ ὕψωναν τὴ μαύρη. 

Καὶ τότε… κλάψτε μάνες, κλάψτε σπίτια, κλάψτε μεγάλοι καὶ μικροί. Μὲ καταλάβατε; 

Ὁ καλός μας ὁ Χριστός, ὁ βασιλιᾶς τοῦ κόσμου, ὑψώνει τώρα λευκὴ σημαία πάνω ἀπὸ τὸν κόσμο, τὸν τίμιο σταυρό του. 

Ἐλᾶτε ἁμαρτωλοί, ἐλᾶτε κόσμε, ἐλᾶτε ὅλοι. Ὅσο ὑπάρχει προθεσμία, «καιρῷ δεκτῷ», μᾶς δέχεται. Θὰ ἔρθῃ ὅμως μιὰ μέρα ποὺ θὰ κατεβάσῃ τὴ λευκὴ σημαία τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν του, καὶ τότε θὰ κλείσουν οἱ πόρτες. 

Θά ᾽ρθῃ μιὰ μέρα, ποὺ θὰ βρῇς τὴν πόρτα κλειστή. 

Θὰ χτυπᾷς ἐδῶ, παπᾶς δὲν θὰ ὑπάρχῃ, ἐξομολόγησι δὲν θὰ γίνεται, δὲν θὰ ὑπάρχῃ συγχώρησι. 

Τότε, ὤ τότε, θὰ εἶνε ἡ ὥρα τῆς κρίσεως καὶ τῆς δικαιοσύνης.

Ἀδελφοί μου, ὅσο ζοῦμε στὸ μάταιο αὐτὸ κόσμο, ἂς μετανοήσουμε, ἂς κλάψουμε, ἂς ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. 

Ἂς μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ διέλθουμε «τὸν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ μετανοίᾳ» (θ. Λειτ.), διὰ πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν ἁγίων.

 

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος 

 Κυριακὴ 11-7-1965