Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΘʹ(29ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Καλλινίκου ἐκ Κιλικίας, τοῦ ἐν Γάγγρᾳ ἀθλήσαντος (250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας μάρτυρος Θεοδότης, καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς ἐκ τῆς συνοδίας τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς φαρμακολυτρίας (+304)
Οἱ Ἅγιοι μάρτυρες πατὴρ καὶ μήτηρ μετὰ δύο τέκνων αὐτῶν, πυρὶ τελειοῦνται (304).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων μαρτύρων Μάμαντος καὶ Βασιλίσκου, ἐν τοῖς Δαρείου· καὶ τῶν Ἁγίων Βενιαμὶν καὶ Βηρίου, πλησίον τῶν Παλατίων τοῦ Ἑβδόμου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι μάρτυρες Σιμπλίκιος, Φαυστίνος καὶ ἡ ἀδελφή αὐτῶν Βεατρίκη, ἐν Ῥώμη (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Φαυστίνος Ἐπίσκοπος Martano Ἰταλίας (4ος αἰ.)
Καὶ μνήμη τοῦ μακαρίου Ἰωάννου τοῦ Στρατιώτου (361)· καὶ Κωνσταντίνου Α’ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (676)· καὶ τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Θεοδοσίου Β’ τοῦ Νέου ἢτοι τοῦ Μικροῦ (450)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Λούππου, Ἐπισκόπου Τρουὰ τῆς Γαλλίας.(478)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Εὐσταθίου τῆς Μτσχέτα Γεωργίας (589)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Kilian (Cillian) τῆς Ἰρλανδίας, ἱεραπόστολος, ἐπίσκοπος καὶ Ἀπόστολος τῆς Franconia (Bavaria) Γερμανία (689)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος μάρτυς Ὄλαφ/Τόλα, βασιλιάς Νορβηγίας, μάρτυς στό Stiklestad Νορβηγίας (1030) [προστάτης Νορβηγίας]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ῥωμανοῦ, Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Κίρζατς, μαθητοῦ τοῦ ὁσίου Σεργίου τοῦ Ῥαντονέζ. (1392)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων Κωνσταντίνου καὶ Κοσμᾶ τῶν ἐν Κοσίνσκι τοῦ Pskov Ῥωσίας. (13ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου παιδὸς Μπογκολιὲμπ τοῦ ἐν Τσέρνιγιαρ τοῦ Ἀστραχαν. (1632/1667)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος ἱερομάρτυς Βησσαρίων Ἐπίσκοπος Σμολιάν Βουλγαρίας (1670)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητές: Σεραφεὶμ (Bogoslovsky) καὶ Θεόγνωστος (Pivovarov) τῆς Σκήτεως Κίζιλ-Ζάρσκοε καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς ἐν Ἄλμα Ἀτὰ τοῦ Καζακστὰν (1921), Σχήμα-Ηγουμένη Μαγδαληνή (Ντοσμανοβά) τῆς Μονῆς Νέας Τίχβιν ἐν Σιβηρίᾳ (1934), Ἰάκωβος (Μασκάεφ) Ἀρχιεπίσκοπος Barnaul, καὶ οἱ ἱερείς Πέτρος Γκαβρίλοφ καὶ Ἰωάννης Μοζίριν, καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἀθλησάντες ὁσιομάρτυς Θεόδωρος (Νικήτιν ) καὶ Ἰωάννης ( 1937), Ἀρδαλίων (Ponomarev) τοῦ Kasli (Chelyabinsk) (1938), Ἰβάν Βασιλέφσκι, Δομετιανός (Milin (Millin), Ἀλέξιος Ζιμίν-Λαρίν, Βασίλειος Λαριόνοφ, Δανιήλ Νόσκοφ, Βασίλειος Ὀβσιάννικοφ, Βλαδίμηρος Ὀττ, Νικόλαος Πάλμοβ, Ἀντωνινα Πέτροβα, Πέτρος Ποσπελόφ, Σέργιος (Βασίλκοφ), Παύλος Τσεστνίκ ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Ματρώνας (Μπελιάκοβα) τοῦ Ἀνεμνιάσεβο τῆς Ὀμολογήτριας τῆς Ῥωσσίδος καὶ θαυματουργοῦ. (1936) [ τιμᾶται ἐν Ῥυαζὰν τῇ 22ᾳ Ἀπριλίου]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεομάρτυρες Νικόλαος τῆς Ταρσοῦ (1917) καὶ Χαμπίμπ τῆς Δαμασκοῦ ὁ υἱὸς αὐτοῦ (1948).
Στίχοι
Ἡ βασιλεία ἐµποδὼν οὐχ ὡράθη,
Σοί, ὦ Θεοδόσιε, πρὸς σωτηρίαν.
Ένας πιστός και θεοσεβούμενος ηγέτης είναι μια αληθινή ευλογία για ολόκληρο το λαό.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Ένα νόστιμο διήγημα γιά τον άγιο Αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μικρό
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου
Ένα νόστιμο διήγημα αναφέρει ο Ευεργετινός περί του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Νέου ή Μικρού.
Ένας Μοναχός Αιγύπτιος ο οποίος πήγε στην Κωνσταντινούπολη έμεινε σε μία από τις τριγύρω εξοχές. Κάποτε διερχόμενος, τυχαία, από εκεί ο Θεοδόσιος ο Νέος, άφησε τους ανθρώπους της συνοδείας του και πήγε μόνος και κτύπησε την πόρτα του κελλιού του Μοναχού. Ο Μοναχός όταν του άνοιξε τον γνώρισε, αλλά τον δέχθηκε στο κελλί του σαν απλό στρατιώτη. Όταν μπήκε ο βασιλιάς στο κελλί του, ο Γέροντας έκανε μία προσευχή και κάθησε.
Γι’ αυτό και ο αυτοκράτορας τον ρώτησε πώς ζούνε οι Πατέρες στην Αίγυπτο και ο Γέροντας του απάντησε: «Όλοι εύχονται για την σωτηρία σου».
Μετά αφού σηκώθηκε έβρεξε άρτους, έβαλε και λίγο λάδι και αλάτι και είπε στον βασιλέα: «φάγε λίγο».
Ο Βασιλιάς, αφού έφαγε, ήπιε και νερό, ρώτησε τον Γέροντα: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ»;
Και ο Γέροντας αποκρίθηκε: «Ο Θεός σε ξέρει».
Μετά είπε εκείνος: «Εγώ είμαι ο βασιλιάς Θεοδόσιος».
Όταν το άκουσε αυτό ο Γέροντας αμέσως τον προσκύνησε.
Του λέει πάλιν ο αυτοκράτορας: «Μακάριοι είσαστε εσείς οι Μοναχοί, καθότι είσαστε απαλλαγμένοι από τις μέριμνες της ζωής. Και μάλιστα σου ομολογώ, ότι, παρ’ όλο που γεννήθηκα μέσα στο παλάτι, ουδέποτε έφαγα άρτον ούτε ήπια νερὸ με τέτοια ηδονή και ευχαρίστηση όπως σήμερα».
Από τότε άρχισε ο βασιλεύς να τιμά τον Όσιο Γέροντα, αλλά αυτός αποφεύγοντας τις τιμές των ανθρώπων ανεχώρησε και πάλι στην Αίγυπτο.
Έτσι λοιπὸν πέρασε τη ζωή του ο φιλομόναχος βασιλιάς, και αφού βασίλευσε σαράντα δύο χρόνια, απήλθε προς Κύριον.
Από τον «Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, μήνας Ιούλιος, τόμος ζ’
***
π. Ἀνανίας Κουστένης
Στὰ χρόνια τοῦ Mικροῦ Θεοδοσίου, 408–450 μ.X., ἐφάνη μία αἵρεσις στὴ Bασιλεύουσα, ἡ ὁποία ἔλεγε πὼς δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση νεκρῶν, πὼς δὲν θὰ ἀναστηθοῦν οἱ πεθαμένοι, καὶ εἰς μάτην τὸ Ἱερὸν Σύμβολον λέγει «Προσδοκῶ Ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Kαὶ κυρίως ἔκαμε θραύση καὶ στὴν Ἔφεσο, αὐτή, λοιπόν, ἡ αἵρεσις ἡ φοβερή. Tὶς ὁποῖες αἱρέσεις σπέρνει ὁ διάβολος καὶ ταλαιπωρεῖ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ μικρός, εὐσεβὴς καὶ πιστός, δὲν ἤξερε τί νὰ κάμει. Γι’ αὐτὸ ἐφόρεσε τρίχινα ἐνδύματα, ταπεινά, δηλαδή, κι ἔκατσε καταγῆς, προσευχόμενος καὶ νηστεύοντας, καὶ παρακαλώντας τὸν φιλάνθρωπο Xριστό, νὰ δώσει μία λύση. Kαὶ ὁ Kύριος τὴν ἔδωσε, ἔκαμε ἀνάσταση νεκρῶν. Ἀνάστησε τὰ ἑφτὰ κοιμισμένα παιδιὰ τῆς Ἐφέσου…. ἀναφέρθηκαν στὸν Θεοδόσιο, ἔτρεξε ἐκεῖνος στὴν Ἔφεσο, πῆγε στὸ σπήλαιο, πῆγαν ὅλοι μαζὶ πάλι, εἶδαν τὰ παιδιὰ νὰ εἶναι ’κεῖ ἀναστημένα, ἔπεσαν στὰ πόδια τους. Kαὶ εἶπαν πάλι τὴν ἱστορία. Kαὶ τότε, ὁ Mικρὸς Θεοδόσιος κατάλαβε πὼς ὁ Θεὸς τοῦ ἀπάντησε. Πὼς ἀνάστησε τὰ παιδιά, γιὰ νὰ δείξει καὶ σ’ ἐκεῖνον καὶ σὲ ὅλους τοὺς πλανεμένους, ὅτι ὑπάρχει Ἀνάσταση νεκρῶν! Αὐτὸ βασανίζει τοὺς ἀνθρώπους. Kαὶ στὰ χρόνια τοῦ Xριστοῦ ἦταν καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι, οἱ ὁποῖοι δὲν πίστευαν στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Kι ὁ Xριστὸς τοὺς εἶπε ὅτι «Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζώντων. Kαὶ ὅλοι ζοῦν γιὰ τὸν Θεό. Kι οἱ ζωντανοὶ καὶ οἱ πεθαμένοι.» Kι εἴτε ἀποθνήσκομεν εἴτε ζῶμεν, «τοῦ Kυρίου ἐσμέν», ἔλεγε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Kι ἐκεῖ, καθὼς μιλοῦσαν, λοιπόν, τὰ παιδιά, νύσταξαν καὶ κοιμήθηκαν. Oἱ πεθαμένοι, δηλαδή, τί εἶναι; Kοιμισμένοι. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Νεκροταφεῖο ὀνομάζεται Κοιμητήριο. Ξαπλώνουν καὶ ξεκουράζονται τὰ σώματά μας. Kι οἱ ψυχοῦλες πᾶνε στὸν Πλάστη.
Eὐφράνθηκε ὁ Θεοδόσιος, καὶ εἶπε νὰ τὰ βάλουν σὲ λειψανοθῆκες καὶ νὰ τὰ τοποθετήσουν σὲ ἐκκλησίες καὶ λοιπά. Kαὶ αὐτοὶ παρουσιάστηκαν στὸν ὕπνο του καὶ τοῦ εἶπαν: «Σὲ παρακαλοῦμε, νὰ μᾶς ἀφήσεις ἔτσι, ὅπως εἴμαστε στὴ σπηλιά. Nὰ περιμένομε κι ἐμεῖς τὴν κοινὴ Ἀνάσταση».
***
Ένας ταπεινός Άγιος Βασιλέας
ο Άγιος Βασιλεύς Θεοδόσιος B’ ο Μικρός ο Ευσεβής
Πολλοί απ’ τους δικούς μας αυτοκράτορες ήταν κεράκια αναμμένα και πολύ αγαπούσαν την ταπείνωση μπροστά στον Βασιλέα των Όλων. Είχαν τόση μεγάλη ευσέβεια και τόση πολλή προσευχή, ώστε αγίασαν μέσα στη ζωή τους και έφτασαν σε μέτρα επουράνια.
Δε μιλάμε για ηγέτες μικρούς, μιας μικρής περιφέρειας, ας πούμε, αλλά μιλάμε για ηγέτες παντοδύναμους, δηλαδή βυζαντινούς κοσμοκράτορες, που καθόλου δεν ήταν αλαζόνες, αλλά ήξεραν να πέφτουν στα γόνατα και να έχουν ευσέβεια ασύγκριτη για τον Κύριο τους και Θεό τους. Έξοχο τέτοιο παράδειγμα ήταν ο Άγιος Βασιλεύς Θεοδόσιος B’ ο Μικρός ο Ευσεβής, τον οποίον εορτάζει η Εκκλησία μας κάθε χρόνο στα τέλη Ιουλίου.
Ο Άγιος Βασιλεύς Θεοδόσιος ο Μικρός – παρότι αυτοκράτωρ και παντοδύναμος και με τόση αίγλη επί του θρόνου του – φαίνεται πως ήταν ταπεινός έως ορίου ακροτάτου. Διαβάζουμε στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου πως φόρεσε o Θεοδόσιος ένδυμα τρίχινο (!), ένα ρούχο υφασμένο από τρίχες γιδίσιες, και πέφτοντας χάμω στη γη θρηνούσε και έκλαιε στον Κύριο, μην ξέροντας τι λύση να δώσει στο καίριο πρόβλημα μιας αίρεσης που τάραζε τα σπλάχνα της ευλογημένης επικράτειάς του.
Πράγματι η μάστιγα της αίρεσης είχε ταράξει τη γαλήνη εντός και εκτός της Εκκλησίας. Εισάκουσε όμως ο Θεός την προσευχή του αγίου αυτοκράτορος και εδόθη αμέσως απάντηση με εκείνο το θαύμα θαυμάτων, της φοβερής εκείνης αναστάσεως των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω.
Την ιστορία των Επτά Παίδων αξίζει κανείς να τη διαβάσει και να τη βάλει στα διαβάσματα του. Πρόκειται για θαύμα θαυμάτων που βρίσκεται γραμμένο παντού, με το οποίο και πείστηκαν οι άνθρωποι να μην ακολουθούν την αίρεση.
Νίκησε λοιπόν ο Θεοδόσιος με μόνο σπαθί την προσευχή του. Τέτοιος άγιος άνθρωπος ήταν ο αυτοκράτορας. Παρά πολύ ταπεινός, με δάκρυα και θρήνους προσευχής. Γι’ αυτό τον αγαπούσε ο Θεός και απαντούσε αμέσως στις αιτήσεις του. Και το λοιπόν «εκαταστάθη η βασιλεία του ωσάν μία Eκκλησία» κάθως το γράφει ο Άγιος Νικόδημος μέσα στον Συναξαριστή του.
Και άλλοι δικοί μας αυτοκράτορες υπήρξαν λαμπάδες αναμμένες και άγιοι ταπεινοί του Χριστού. Με πρώτον και καλύτερον βεβαίως τον αξεπέραστο Μέγα Κωνσταντίνο. Κι έζησε έτσι το Βυζάντιο αγίες βασιλείες του Θεού που κοσμούν την ιστορία στους αιώνες.
Κώστας Παναγόπουλος
***
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
΄΄Νόστιμον διήγημα΄΄ για τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, τον επιλεγόμενο Μικρό
Δεν είναι το ίδιο να τρως το γεύμα σου με ευλογία από το να το τρως χωρίς ευλογία. Κάθε γεύμα είναι η τράπεζα του Θεού, που ο ίδιος ο Θεός έστρωσε και παραθέτει σ’ εμάς. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να ευχαριστούμε τον Θεό ως Οικοδεσπότη μας και να Τον παρακαλούμε να δώσει τις ευλογίες Του. Το φαγητό που έχει ευλογηθεί είναι πιο νόστιμο και ευχάριστο, ενώ το μην ευλογημένο είναι άνοστο, ανθυγιεινό και δυσάρεστο.
Κάποτε ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, ο επιλεγόμενος Μικρός, είχε βγει για έναν περίπατο στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης- βλέποντας την καλύβα ενός μοναχού, στάθηκε για να τον επισκεφτεί. Ο γέροντας ρώτησε τον αυτοκράτορα εάν ήθελε κάτι να φάει. «Θα ήθελα!», απάντησε εκείνος. Ο γέροντας έφερε μπροστά του ψωμί, λάδι, αλάτι και νερό. Ο αυτοκράτορας, αφού ήπιε κι έφαγε, ρώτησε τον μοναχό: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;».
«Ό Θεός γνωρίζει ποιος είσαι», απάντησε ο μοναχός. «Είμαι ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος», συμπλήρωσε εκείνος. Ο μοναχός υποκλίθηκε μπροστά του σιωπηλά. Τότε εκείνος είπε: «Βασιλιάς είμαι και γιός βασιλιά αλλά, πίστεψέ με, ποτέ στη ζωή μου δεν είχα γευτεί τόσο νόστιμο φαγητό, όπως αυτό πού έφαγα σήμερα εδώ μαζί σου». «Ξέρεις γιατί;», παρατήρησε ο γέροντας. «Διότι εμείς οι μοναχοί παρασκευάζουμε το φαγητό μας με προσευχή και ευλογία κι έτσι το πικρό φαγητό μετατρέπεται σε νόστιμο γιά εμάς. Ενώ σ’ εσάς το φαγητό προετοιμάζεται με πολύ κόπο, όμως δεν ζητάτε ευλογία (από τον Θεό) γι’ αυτόν τον λόγο ακόμη και το εύγευστο φαγητό σας γίνεται άγευστο».
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «Ο πρόλογος της Αχρίδος: πνευματικό ημερολόγιο», Ιούνιος, εκδ. Άθως.
Κύριε, μόνε Ελεήμων και Εραστά της Ανθρωπότητας, βοήθησε τους αμαρτωλούς να αισθανθούν το έλεός Σου και τους οικτιρμούς Σου, να το αισθανθούν και να μετανοήσουν αποστρεφόμενοι τις πονηρές οδούς τους! Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2022/07/28/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B5-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AE%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81/
Οσία Ματρώνα Ανεμνιάσεβσκαγια (του Ανεμνιάσεβο), φωνάξετε δυνατά τρεις φορές: «Ματρώνουσκα, βοήθησέ με!». Θα σας ακούσει και θα βοηθήσει.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/28/%ce%b7-%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bc%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b2%cf%83%
ce%ba%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1/
Λιτανεία ζωής, όλη η ζωή, όλη η ανθρωπότης είναι μιά λιτανεία. Και φτάνουμε μέχρι την πύλη της αιωνιότητος και μπαίνουμε. Και τί ψάλλουμε; τον Τρισάγιο ύμνο, Άγιος ο Θεός! π. Ανανίας Κουστένης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/09/24/%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82-%cf%8c%ce%bb%ce%b7-%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%8c%ce%bb%ce%b7-%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%cf%8c%cf%84/
Προσεύχομαι “να έρθει ένας αέρας”.. Να τους σηκώσει όλους αυτούς, πολιτικούς κλπ. Αν τα υλικά πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/29/26069/
Σήμερα που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των Πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/23/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%ac/
Ἀπολυτίκιον τῶν Μαρτύρων.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, στεφάνους ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον, ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων, τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Καλλινίκου.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Κλῆσιν σύνδρομον, ἔχων τῷ βίῳ, νίκην κάλλιστον, ᾖρας ἐν ᾄθλοις, φερωνύμως γεγονὼς ὃ προκέκλησαι· σὺ γὰρ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσας σου, ὡς νικητὴς ἐδοξάσθης Καλλίνικε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τῆς Μάρτυρος Θεοδότης, καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς
Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Ὡς δῶρον ἐκλεκτόν, Θεοδότη θεόφρον, προσήγαγες Θεῷ, τοὺς ἐνθέους βλαστούς σου· σὺν τούτοις γὰρ ἠγώνισαι, ἱερῶς ἐναθλήσασα, μεθ ̓ ὧν πρέσβευε, ὑπὲρ ἡμῶν τῷ Κυρίῳ, δοῦναι ἄφεσιν,ἁμαρτιῶν ἡμῖν πᾶσι, καὶ βίου διόρθωσιν.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Σεραφείμας (ἢ Σεραπείας) τῆς Ἀντιοχείας
Ἦχος δ´
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ματρώνας τῆς ἐν Ἀνεμνιάσεβο τῆς Ῥωσσίδος
Ἦχος πλ. δ’
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν Σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες ὑπερορᾶν μὲν σαρκὸς παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται Ὁσία Ματρῶνα τὸ πνεῦμά σου.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ MAΡΚΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ 16.2.2000. ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
https://www.youtube.com/watch?v=_rZ9fcHRptw
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου