Στην Χαλκιδική όπου εδίδασκε ο Άγιος Κοσμάς, σύμφωνα με τη μαρτυρία γεροντότερων που μετέδωσε σε μας ο καπετάνιος Παρασκευάς Κοκώνας, όταν ρωτήθηκε για το πότε θα έρθουν τα χρόνια των γεγονότων της Πόλης, έδωσε και τα εξής δύο σημεία που θα προηγηθούν:
Και επειδή τα γράφω για σένα αγαπημένο μου,
που μου λές ότι το πάθος το σεξουαλικό δεν μπορείς να το δαμάσεις και
ότι σε σέρνει πέρα δώθε- όπως το αφηνιασμένο άλογο το μισολιπόθυμο
αναβάτη του- θα προσθέσω ότι ναι, το πιστεύω πως δεν υπάρχει δεν μπορώ,
μόνο υπάρχει δε θέλω! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να νικήσει- με τη
δύναμη του Κυρίου και τα όπλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας- όλα ανεξαιρέτως
τα πάθη που τον παιδεύουν.
Οι νέοι από τα σεξουαλικά, σέρνονται στη δουλεία - κυρίως.
Πέθανε ο μεγάλος Παλαιστίνιος Ορθόδοξος χριστιανός ζωγράφος Σλιμάν Μανσούρ. Ο παπούς του ήταν Ορθόδοξος ιερέας!.. Η τέχνη ως Αντίσταση, ο Χριστός ως μήνυμα.. Στρατευμένη τέχνη υπό Κατοχή! Η Τέχνη ως Πολιτική Ανυπακοή!
Α) Πόσο τόν συγκινοῦσαν οἱ μορφές τῶν ἁγίων γερόντων!
Αυτό που πρόκειται να ακούσετε δεν προοριζόταν ποτέ να ειπωθεί ελαφρά. Σε αυτό το βίντεο, μοιραζόμαστε τα απροσδόκητα και βαθιά σοβαρά οράματα και την εκτίμηση μιας ευσεβούς Ελληνίδας Γερόντισσας, ενός προσώπου που γνωρίζουμε προσωπικά, η οποία μέχρι τώρα παρέμενε εντελώς σιωπηλή για όσα πολλοί αποκαλούν «Τα Μεγάλα Γεγονότα». Ακόμη και όταν ερωτήθηκε άμεσα, αρνήθηκε να μιλήσει… μέχρι πριν από λίγες μόλις ημέρες.
Σε κάποιες αγροτικές εργασίες, που απαιτούσαν πολλά χέρια (μάζεμα χαρουπιών, ελιών), ο Γέροντας [Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης] έπαιρνε για βοηθούς (ορισμένους στρατιώτες από τα πλησιόχωρα στρατόπεδα των ΛΟΚ [Λόχων Ορεινών Καταδρομών], αφού δεν υπήρχαν αρκετοί Πατέρες. Κάποια φορά, εκεί που μάζευαν χαρούπια, ένας στρατιώτης ρώτησε τον Γέροντα ...
Ὁ ἅγιος γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης στεκόταν ἀμίλητος μπροστά στὴν ἀσημένια λειψανοθήκη. Τὰ χείλη του κινοῦνταν ἀνεπαίσθητα, ἐνῶ τὰ χέρια του έστελναν κόμπο-κόμπο τὴ δέηση στὸν Ἁι-Γιώργη τὸν φουστανελά, τὸ τριαντάχρονο παλληκαράκι ἀπὸ τὰ Γιάννενα. Τοῦ εἶχε μεγάλη ἀγάπη τοῦ Νεομάρτυρα, ποὺ οἱ χριστιανοὶ τιμοῦσαν ὡς ἅγιο ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή που ἡ ψυχή του πέταξε γιὰ τὸν Οὐρανό. Καὶ ὁ Ἅγιος ἀνταπέδιδε τὴν ἀγάπη τους μὲ μύρια θαύματα, τόσο σὲ χριστιανοὺς ὅσο καὶ σὲ ἀλλόθρησκους (1).
~ …Έν τω μεταξύ συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι καί ό Άγιος Κοσμάς τούς μίλησε καί τούς δίδαξε… Όταν τελείωσε τό Θείο λόγο του, οι κάτοικοι τόν ερώτησαν.
Σύμφωνα, με την ερμηνεία του Καντιώτη, όπου ψωμί είναι
Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΔʹ(24ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εὐτυχοῦς (107), μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ”προαισθανόμενος
τὸ τέλος του ἔγραψε στὸν ἀδελφό του Χρύσανθο ποὺ ἦταν Σχολάρχης στὴν
Νάξο μία ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 2-3-1779, τὴν ὁποία τὴν τελειώνει ὡς
ἑξῆς: “Δέκα χιλιάδες χριστιανοὶ μὲ ἀγαπῶσι καὶ ἕνας μὲ μισεῖ. Χίλιοι τοῦρκοι μὲ ἀγαπῶσι καὶ ἕνας ὄχι τόσον. Χιλιάδες ἑβραῖοι θέλουν
τὸν θάνατό μου καὶ ἕνας ὄχι”.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν όλος ένα ΣΗΜΕΙΟ…εξαφανιζόταν κι εμφανιζόταν αλλού…Είχε το χάρισμα των ”κεκλεισμένων θυρών”.
Νὰ ἔχετε εὐλάβειαν εἰς ὅλους τοὺς ῾Αγίους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ περισσότερον εἰς τὴν Δέσποιναν Μαρίαν, διότι ὅλοι οἱ ῞Αγιοι εἶνε δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, ἡ δὲ Θεοτόκος εἶνε Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἥτις παρακαλεῖ τὸν εὔσπλαγχνον Χριστὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Διὰ τοῦτο πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ τιμῶμεν τὴν Δέσποινάν μας μὲ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνας.
