Όσιος Θεοφάνης ο Γραπτός και ο Άγιος Αναστάσιος ο Ομολογητής… όσοι τους συναντούσαν, διέκριναν σ’ εκείνους τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, αναγνώριζαν τον ίδιο τον Θεό, μέσα από την ταπεινή μορφή τους… Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού. Όσο δεν είμαστε για τους γύρω μας μια τέτοια εικόνα, έχουμε αποτύχει στην αποστολή μας, δεν διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας.

 

 

Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν
Τῇ ΙΑ’ (11η) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου, ἑνὸς τῶν ἑπτὰ Διακόνων, ὁ βαπτίσας τὸν Αἰθίοπα εὐνοῦχο τῆς βασίλισσας Κανδάκης μαρτύρησε στὴν Ἱεράπολι Φρυγίας Μ. Ἀσίας, ἐκ Καισάρεια Παλαιστίνης (1ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ζηναΐδος καὶ Φιλονίλλας τῶν αὐταδέλφων, ἀναργύρων ἰατρῶν, ἐκ Ταρσου Κιλικίας Μ. Ασίας καὶ συγγενῶν Ἀπ. Παύλου (1ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἠμῶν Εὐστρατίου, Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης, ἑνὸς τῶν 365 Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοφάνους τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ Ὑμνογράφου, τοῦ ἐπωνομαζομένου Γραπτοῦ, Ἐπισκόπου Νικαίας (845), ἀδελφοῦ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Γραπτοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ πρεσβυτέρου καὶ ἀποκρισιαρίου τοῦ Ὁμολογητοῦ, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἐν πολλαῖς βασάνοις ὑπωπιασθεὶς τελειωθέντος ἐν τῇ Τζαγγέρι Γεωργίας ἐν ἔτει 666.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἰωνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν χωρίῳ Περγάμῳ τῆς Κύπρου, συνασκητής τοῦ Ὁσίου Κενδέα (7ο αι.)(12ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Φιλοθέου τοῦ Κοκκίνου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ μεγάλου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ φίλος καὶ μύστης καὶ τὸν θαυμαστὸν συνεγράψατο βίον, καὶ τὰ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας τρόπαια (1379)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ὁσίας Πλακιδίας ἐν Verona Ἰταλίας (460)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Νεκταρίου (397) καὶ Ἀρσακίου (405) τῶν αὐταδέλφων καὶ Σισινίου Α΄ (427) ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοφάνους, ἐπισκόπου Σολέας Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας Ἐθελμπούργκας (Ethelburga), ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Erconwald τοῦ Λονδίνου (30 Ἀπριλίου) Ἀγγλίας (675)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Κέννεθ (Kenneth), ἱεραπόστολος Σκωτίας (599)
Μνήμη τοῦ θαύματος ἐκ τῆς εἰκόνος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Βηρυτω τῆς Φοινίκης ὅπου ἔρευσε αἷμα καὶ ὕδωρ (7ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Γερμανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου, τοῦ Μαρούλη (1252-1336)
Σύναξι Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Μονῆς Ὄπτινα Ρωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Δαυΐδ Μπάλφουρ (David Balfour) «η πιο αγαπητή και συγγενής ψυχή» τοῦ Ὁσίου Σωφρονίου τοῦ Ἐσσεξ ἐν ἔτει 1989

Στίχοι εἰς τὸν ἅγιο Θεοφάνη
Ὁ Γραπτὸς ἐν γῇ τὴν θέαν Θεοφάνης,
Καὶ κλῆσίν ἐστιν ἐκθανὼν Γραπτὸς πόλῳ.

Στίχοι εἰς στὶς Ἁγίες Ζηναΐδος καὶ Φιλονίλλας
Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,
Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.
Ζηναΐς ἐνδεκάτῃ Φιλονίλλᾳ, σὺν θάνε κηδείῃ.
Στίχοι εἰς τὸν ἅγιον Φιλόθεον τὸν Κόκκινο
Θεοῦ φίλος πέφηνας Ἀρχιεράρχα,
Θεὸν ὡς ἐδόξασας λόγῳ καὶ ἔργῳ.

Ο όσιος Θεοφάνης ο Γραπτός

Ο όσιος Θεοφάνης γεννήθηκε στην Παλαιστίνη το 778. Οι γονείς του ήταν ευλαβείς και ιδιαίτερα φιλόξενοι. Δίδαξαν στα παιδιά τους ο,τι γνώριζαν από την ιερή και τη θύραθεν σοφία, και μετά τα έστειλαν στην Μονή του αγίου Σάββα (800). Σε αυτήν την ίδια την μονή αργότερα ο πατέρας τους εκάρη μοναχός ονομασθείς Ιωνάς, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 21 Σεπτεμβρίου. Εκεί λοιπόν τους εμπιστεύθηκαν στον άγιο Γέροντα Μιχαήλ [18 Δεκ.], ο οποίος τους δίδαξε την γραμματική, την φιλοσοφία και την ποιητική τέχνη, αλλά κυρίως τους μύησε στην επιστήμη των επιστημών και στην τέχνη των τεχνών: τη μοναστική ζωή.
Ο Θεοφάνης ακολουθούσε σε όλα το παράδειγμα του πρωτότοκου αδελφού του Θεοδώρου [27 Δεκ.], και διέπρεψε εξίσου στην ταπείνωση και στην υπακοή, όπως και στην γνώση και στο χάρισμα της υμνογραφίας. Όταν ο Γέροντας Μιχαήλ ορίσθηκε σύγκελλος του Πατριάρχου Ιεροσολύμων, εγκαταστάθηκε με τους μαθητές του στη Μονή των Σπουδαίων, δίπλα από την βασιλική της Αναστάσεως (811). Σε μικρο χρονικό διάστημα ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Θωμάς χειροτόνησε τους δύο αδελφούς ιερείς και τους έστειλε, μαζί με τον γέροντα Μιχαήλ και τον μοναχό Ιώβ, πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη και στην Ρώμη, για την στερέωση της Ορθοδόξου Πίστεως και για την στήριξη της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, πού βρισκόταν υπό την συνεχή απειλή των αραβικών εισβολών.

“Όταν οι πρέσβεις έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκαν στη Μονή της Χώρας, το σύνηθες κατάλυμα των μοναχών της Παλαιστίνης. Κατά την εποχή όμως αυτή απέθανε ο βασιλεύς Μιχαήλ Α’ Ραγκαβές και τον διαδέχθηκε ο Λέων Ε’ ο Αρμένιος (813-820), ο οποίος γρήγορα εξαπέλυσε νέο κύμα διωγμών κατά των αγίων εικόνων (815). Το πρώτο διάταγμα του τυράννου στρεφόταν κατά των ορθοδόξων επισκόπων, αλλά στην συνέχεια ο Λέων διέταξε να εξαφανισθούν όλες οι εικόνες και να επικαλυφθούν οι τοιχογραφίες των ναών. Τότε παρουσιάσθηκαν ενώπιόν του ο άγιος Μιχαήλ και οι μαθητές του, τον ήλεγξαν δριμύτατα και τον νουθέτησαν για να επιστρέψει στην Ορθή Πίστη. Σαν απάντηση, ο αυτοκράτορας διέταξε να μαστιγώσουν τους τέσσερις μοναχούς και να τους κλείσουν στη φυλακή, τη λεγομένη “Φιάλη”, όπου οι άγιοι ομολογητές αρνήθηκαν να πάρουν τροφή από τα χέρια των αιρετικών. Αφού απέκρουσαν θαρραλέα τις προσπάθειες του μελλοντικού αιρετικού πατριάρχου ‘Ιωάννου του Γραμματικού να τους προσηλυτίσει, τους χώρισαν. Ο άγιος Μιχαήλ έμεινε μαζί με τον Ιώβ στην Φιάλη, ενώ οι δύο αδελφοί εξορίσθηκαν σε ένα φρούριο στον Βόσπορο. Εκεί ο διοικητής είχε λάβει διαταγή να τους στερήσει και των πλέον αναγκαίων πραγμάτων.
Μετά την δολοφονία του Λέοντος, ανήλθε στο θρόνο ο Μιχαήλ Β’ (820-829) και κόπασαν οι διωγμοί κατά των ορθοδόξων. Οι Θεόδωρος και Θεοφάνης ελευθερώθηκαν μαζί μέ άλλους ομολογητές και εγκαταστάθηκαν στη μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Σωσθενίου, στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου, όπου μπόρεσαν να συνεχίσουν την ασκητική τους ζωή και να στείλουν πολλές επιστολές για τη στερέωση της Ορθοδόξου Πίστεως. Μόλις όμως ο Θεόφιλος διαδέχθηκε τον πατέρα του (829), οι διωγμοί ξανάρχισαν, με μία έκταση και αγριότητα άνευ προηγουμένου. Ο αυτοκράτορας κάλεσε τον Θεόδωρο και τον Θεοφάνη στην πρωτεύουσα για ανάκριση, και υπεβλήθησαν εκ νέου σε σκληρά βασανιστηρια, πριν εξορισθούν στη νήσο Αφουσία, όπως πολλοί άλλοι ομολογητές (834).

Μετά από δύο χρόνια τους κάλεσαν ξανά στην Κωνσταντινούπολη, για νέα ανάκριση ενώπιον τού βασιλέως στην επίσημη αίθουσα του Χρυσοτρίκλινου (14 Ιουλίου 836). Με ηρεμία και θάρρος οι άγιοι απέδειξαν ότι τα κείμενα πού χρησιμοποίησαν οι θεολόγοι της αυλής ήταν νόθα και ότι η προσκύνηση των αγίων εικόνων είναι μία αληθινή ομολογία της ενανθρωπήσεως του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. “Έξαλλος ο Θεόφιλος διέταξε να τους βασανίσουν ενώπιον του. Αφού οι άγιοι υπέμειναν με αδάμαστη καρτερία τα βασανιστήρια επί τέσσερις ημέρες, διέταξε ο τύραννος να τους χαράξουν στα μέτωπα με πυρωμένο σίδερο δώδεκα ιαμβικούς στίχους πού καταδείκνυαν την αιτία της καταδίκης τους, έξ ου έλαβαν την προσωνυμία «Γραπτοί». Έλεγαν δε αυτοί οι τιμωρητικοί στίχοι τα εξής: «Πάντων ποθούντων προστρέχειν προς την πόλιν, Όπου πάναγνοι του Θεού Λόγου πόδες Έστησαν, εις σύστασιν της οικουμένης, Ώφθησαν ούτοι τω σεβασμίω τόπω,
Σκεύη πονηρά δεισιδαίμονος πλάνης Εκεΐσε πολλά λοιπόν εξ απιστίας, Πράξαντες δεινά αισχρά δυσσεβοφρόνως, Εκείθεν ηλάθησαν ως αποστάται. Πρός την πόλιν δέ του κράτους πεφευγότες, Ουκ εξαφήκαν τας αθέσμους μωρίας. Όθεν γραφέντες ως κακούργοι την θέαν, κατακρίνονται και διώκονται πάλιν».

Με απλά λόγια
Επειδή όλοι ποθούν να πάνε στην πόλη,
όπου στάθηκαν τα πάναγνα πόδια του Θεού Λόγου
με σκοπό να συνενωθεί η οικουμένη,
παρουσιάσθηκαν στον σεβάσμιο αυτόν τόπο
και τα πονηρά αυτά δοχεία της δεισιδαίμονος πλάνης.
Εκεί λοιπόν, αφού έπραξαν λόγω της απιστίας τους
πολλά και φοβερά αίσχη με φρόνημα μισητό στον Θεό,
εκδιώχθηκαν από εκεί σαν αποστάτες.
Και όταν κατέφυγαν στην πόλη του κράτους,
δεν εγκατέλειψαν τις παράνομες ανοησίες τους.
Γι’ αυτό, αφού καταγράφηκαν σαν κακούργοι στα μέτωπά τους
κατακρίνονται και διώχνονται πάλι.

Κατόπιν έριξαν τους δύο αιμόφυρτους ομολογητές στη φυλακή του Πραιτωρίου, όπου έλαβαν επιστολές παρηγοριάς από τον Γέροντά τους, άγιο Μιχαήλ, και τον άγιο Μεθόδιο [14 Ίουν.]. “Έπειτα εξορίσθηκαν στην Απάμεια της Βιθυνίας (σημ.. Μουδανιά), όπου όλοι τους θαύμαζαν για την ακεραιότητά τους στην Ορθόδοξη Πίστη, την άσκηση και την πληρότητα της αγάπης τους. Εκεί ο Θεόδωρος, εξαντλημένος από τις κακουχίες και από την προχωρημένη του ηλικία, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο (841). Παρά τις διαταγές του αυτοκράτορος να αφήσουν τα σώματα των ομολογητών άταφα, ο άγιος Θεοφάνης προέβη στην ταφή του αδελφού του και συνέθεσε προς τιμήν του έναν ποιητικό κανόνα.

Λίγο μετά τον θάνατο του Θεοφίλου, ο Θεοφάνης, μόνος πλέον, εξορίσθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έλαμψε διά της διδασκαλίας του. “Όταν η ευσεβής αυτοκράτειρα Θεοδώρα και ο υιός της Μιχαήλ αναστήλωσαν τις άγιες εικόνες, το 842, ο Θεοφάνης ανακλήθηκε από την εξορία του μαζί με άλλους ομολογητές, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, άγιος Μεθόδιος, τον χειροτόνησε μητροπολίτη Νικαίας. Στην πόλη αυτή πέρασε τα τελευταία έτη του βίου του, ποιμαίνοντας με σοφία και σύνεση το πνευματικό του ποίμνιο και συνθέτοντας σημαντικό αριθμό ύμνων και κανόνων, οι οποίοι ψάλλονται ακόμη σήμερα σε δεσποτικές εορτές και σε εορτές αγίων. Καθιστώντας διά των θλίψεων τον εαυτό του ζωντανή εικόνα του Σωτήρος Χριστού, εγκατέλειψε τα επίγεια και συναριθμήθηκε στον χορό των αγίων την 11η ‘Οκτωβρίου 845.
Πηγή: ιερ. Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σελ. 110-113, διασκευή εκ του γαλλικού Γαβριήλ Νικολάου Πετζικης, Εκδόσεις Ίνδικτος

***

Τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν καὶ μαθητῶν τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ: Ἀναστασίου πρεσβυτέρου, μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ Θεοδώρου καὶ Εὐπρεπίου καὶ Ἀναστασίου Μοναχοῦ

Οἱ δύο συνώνυμοι αὐτοὶ ὁμολογηταί, μαθητὲς τοῦ ἁγίου Μαξίμου (21 Ιαν.), διακρίθηκαν κατὰ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν καταδίκη τοῦ δόγματος περὶ μιᾶς θελήσεως, ποὺ ὑποστήριζε ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας Β’ (641-668).
Ὅταν ὁ Κώνστας ὁ Β’ τοιχοκόλλησε στὸν νάρθηκα τῆς Ἁγίας Σοφίας τὸν «Τύπο», ποὺ ἀπαγόρευε μὲ βαριὲς ποινὲς τὶς συζητήσεις περὶ μιᾶς ἢ δύο θελήσεων, ὁ μονοθελητὴς πατριάρχης Παῦλος (641-654) μπροστὰ στὶς ἔντονες διαμαρτυρίες τοῦ Ἀναστασίου, τοῦ πρεσβυτέρου, τοῦ ἀπαγόρευσε τὴν διαμονή του στὸ παλάτι τῶν Πλακιδιανῶν (κατάλυμα παπικῶν ἀντιπροσώπων) καὶ τὸν ἐξόρισε στὴν Τραπεζοῦντα (647/648).
Μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ διδασκάλου τους Ἀναστασίου, οἱ δύο ἀφοσιωμένοι του μαθητὲς Θεόδωρος καὶ Εὐπρέπιος, στὴν προσπάθειά τους νὰ φύγουν γιὰ τὴν Ρώμη, συνελήφθησαν. Δημεύθηκε ὅλος ὁ πλοῦτος τους, ἔχασαν τὰ ἀξιώματά τους καὶ ἀφοῦ μαστιγώθηκαν ἀπάνθρωπα ἀπὸ τὸν ἔπαρχο, ἐξορίστηκαν στὴν Χερσώνα τῆς Κριμαίας. Ἐκεῖ ὑπέμειναν τὶς κακουχίες τῆς ἐξορίας, κλεισμένοι σὲ διαφορετικὰ κάστρα. Ἐκεῖ ἐξορίστηκε καὶ ὁ πάπας τῆς Ρώμης, ὁ ἅγιος Μαρτίνος, τὸν ὁποῖο ὁ Θεόδωρος παρηγοροῦσε καὶ τοῦ ἐλάφρυνε τὶς θλίψεις. Ἀπὸ τοὺς δύο ἀδελφούς, ὁ μὲν νεότερος Εὐπρέπιος, παρέδωσε τὴν μακάρια ψυχή του στὸν Κύριο στὶς 26 Ὀκτωβρίου τοῦ 655, ἕναν μῆνα μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ ἁγίου Μαρτίνου (17/9), ὁ δὲ πρῶτος, ὁ Θεόδωρος, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὕστερα ἀπὸ εἴκοσι χρόνια ἐξορίας.

..Μετα τὴν σύλληψη τοῦ Μαξίμου καὶ τοῦ μαθητοῦ του Ἀναστασίου τοῦ μοναχοῦ… ἐξόρισαν τὸν μὲν διδάσκαλο στὴν Βιζύη τῆς Θράκης, τὸν δὲ Ἀναστάσιο σὲ κάστρο τῆς Πέρβης. Τότε μετέφεραν καὶ τὸν Ἀναστάσιο τὸν πρεσβύτερο, ποὺ ἦταν ἀποκρισάριος, ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα στὴν Μεσημβρία.
Τὸ 662 ξανακάλεσαν καὶ τοὺς τρεῖς ὁμολογητὲς στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ δεύτερη ὁριστικὴ δίκη. Δὲν μπόρεσαν ὅμως νὰ καταβάλουν τοὺς βράχους αὐτοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ διαταγὴ τοῦ ἐπάρχου ὁ Μάξιμος καὶ ὁ Ἀναστάσιος ὁ μοναχὸς μαστιγώθηκαν σκληρὰ καὶ φυλακίστηκαν. Κατόπιν ὁ δήμιος παρέλαβε τὸν Μάξιμο καὶ τὸν Ἀναστάσιο, τὸν ἀποκρισάριο, τοὺς ἔκοψε τὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν φάρυγγα καὶ μὲ σμίλη καὶ σφυρί τους ἔκοψε τὰ δάχτυλα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ. Ἔπειτα τοὺς ἔσυραν μέσα στὴν πόλη, θεατρίζοντας τὰ κομμένα τους μέλη.
Μετὰ ἀπὸ προσωρινὴ κράτηση καὶ τῶν τριῶν στὶς φυλακὲς τῶν καταδίκων, τοὺς ἐξόρισαν στὴν Λαζικὴ τοῦ Καυκάσου, ἀπογυμνωμένους ἀπὸ τὰ ἀπολύτως ἀναγκαῖα, ἀνυπόδητους καὶ πεινασμένους. Ἐκεῖ, τὸν ἀσθενῆ καὶ ἐξαντλημένο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια ἅγιο Μάξιμο τὸν μετέφεραν μὲ φορεῖο στὸ κάστρο τοῦ Σχημάρεως καὶ τοὺς ἄλλους δυὸ σὲ διαφορετικὰ κάστρα.

Λίγες μέρες ἀργότερα καὶ ἐνῶ τοὺς δύο Ἀναστάσιους τοὺς ἄλλαζαν τόπο ἐξορίας, ὁ μὲν μοναχὸς ὑπέκυψε καθ` ὁδὸν στὰ βάσανα καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Θεὸ στὶς 24 Ἰουλίου. Ὁ δὲ ἀποκρισάριος, ὁ πρεσβύτερος, ὁδηγήθηκε σὲ κάστρο στοὺς πρόποδες τοῦ Καυκάσου.

Ἀπὸ τὴν μακρινὴ αὐτὴ χώρα, ἕναν χρόνο πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του, ὁ μακάριος ὁμολογητής, στερεώνοντας δύο πτυσσόμενα ξυλάκια, ἀντὶ γιὰ δάκτυλα, στὸ φρικτὰ ἀκρωτηριασμένο χέρι του, μᾶλλον δὲ μὲ τὴν θεία χάρη καὶ δύναμη, μὲ τὴν ὁποία μποροῦσε καὶ νὰ μιλάει ἀνεμπόδιστα, ἔγραψε ἐπιστολὴ στὸν φίλο του Θεοδόσιο Γάγγρας, στὴν ὁποία ἐξιστοροῦσε ὅλες τὶς περιπέτειές τους. Στὸ κάστρο αὐτὸ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στὶς 11 Ὀκτωβρίου τοῦ 666, ὕστερα ἀπὸ εἴκοσι περίπου χρόνια ἐξορίας.
Πηγή: ιερ. Μακαρίου Σιμωνοπετριτου, Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Εκδόσεις Ίνδικτος (Σεπτεμβριος)

***

Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ο καθένας μας, δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του Θεού. Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού και αυτό το γεγονός αποτελεί για μας μία τεράστια ευθύνη, γιατί μία εικόνα ίσως να μοιάσει με παρωδία και να γίνει μέσο βλασφημίας του Θεού. Πρέπει να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε: αξίζουμε, είμαστε ικανοί να καλούμαστε εικόνα του Θεού; Ένας συγγραφέας της Δύσης είπε, ότι οι άνθρωποι που συναντούν ένα Χριστιανό, θα έπρεπε να τον βλέπουν όπως ένα όραμα, σαν μία αποκάλυψη που ποτέ πριν δεν είχαν, ότι η διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο. Ένα άγαλμα ίσως να είναι όμορφο, αλλά είναι φτιαγμένο από πέτρα ή από ξύλο και είναι άψυχο. Ένας άνθρωπος, ίσως με την πρώτη εντύπωση να μην φανερώνει ότι ζει μία τέτοια ομορφιά, αλλά όσοι τον συναντούν, θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σ’ εκείνον τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, μέσα από την ταπεινή μορφή μιάς ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτοί που προσκυνούν ευλαβικά μια εικόνα, μια εικόνα ιερή και ευλογημένη από την Εκκλησία.

Όσο δεν είμαστε για τους γύρω μας μια τέτοια εικόνα, έχουμε αποτύχει στην αποστολή μας, δεν διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε. Και για τούτο, ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί συνολικά φέρουμε την ευθύνη, επειδή ο κόσμος που συναντά χιλιάδες χριστιανών, δεν μεταστρέφεται από το όραμα της παρουσίας του Θεού, ανάμεσά τους, που με τα χοϊκά, αλλά δοξασμένα, άγια σώματά τους μεταμορφώνουν τον κόσμο… Η Εκκλησία κλήθηκε και καλείται ακόμα να αποτελέσει ένα σώμα ανθρώπων που το χαρακτηρίζει η σαρκωμένη αγάπη του Θεού. Αλίμονο, αυτό που συναντούμε σε όλες τις εκκλησίες μας, δεν είναι το θαύμα της Θείας Αγάπης.

...Ο Τερτιλλιανός στα κείμενά του υπέρ των Χριστιανών, λέει στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα: «Όταν οι άνθρωποι μας συναντούν, στέκονται και λένε: Πόσο αγαπιούνται αυτοί οι άνθρωποι!» Δεν αποτελούμε στο σύνολο ένα σώμα ανθρώπων, για το οποίο κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει έτσι. Και πρέπει να μάθουμε αυτό που θέλει ο Θεός από εμάς, αυτό που ήταν μια φορά η Εκκλησία: να ξαναφτιάξουμε τις κοινότητες, τις εκκλησίες, τις ενορίες, τις επισκοπές, τα πατριαρχεία, ολόκληρη την Εκκλησία, έτσι που ολόκληρη η ζωή, η πραγματικότητα της ζωής θα είναι η πραγματικότητα της αγάπης. Αλίμονο, ακόμα δεν το έχουμε μάθει αυτό… είναι μία τεράστια ευθύνη για όλους μαζί και για τον καθένα χωριστά το ότι δεν πρέπει να δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε, με τον τρόπο της ζωής μας. Ένας δυτικός θεολόγος είχε πεί ότι πιθανόν να κηρύττουμε όλη την αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεως, και ταυτόχρονα να την ακυρώνουμε, να την διαψεύδουμε με την ζωή μας, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για λόγια, και όχι για πραγματικότητα. Πρέπει να μετανοήσουμε γι’ αυτήν την κατάσταση και να αλλάξουμε. Πρέπει να γίνουμε τέτοιοι που οι άνθρωποι που οταν μας συναντούν, θα βλέπουν σε μας την αλήθεια, το φως του Θεού, την αγάπη Του για τον καθένα χώρια και για όλους μαζί.

Κυριακή της Ορθοδοξίας, 16 Μαρτίου 1997
http://www.mitras.ru/eng/eng_58.htm / http://www.agiazoni.gr/article.php?id=67984616399161883631

Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού και αυτό το γεγονός αποτελεί για μας μία τεράστια ευθύνη… θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σε μας τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του. Δεν πρέπει να δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε, με τον τρόπο της ζωής μας. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/10/%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b6%cf%89%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf-3/

Σύναξις των Αγίων της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/10/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%BC/

Η βαθιά αδελφική φιλία του Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ με τον Δαυΐδ Μπάλφουρ (David Balfour)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/11/19962/

Στην εποχή μας η κόλαση έχει ξεσηκώσει όλες τις στρατιές της εναντίον του Χριστού και οι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο να κοιτούν μπροστά τους, με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στον μοναδικό Ανίκητο. Μην φοβάστε, λοιπόν, η νίκη της πίστης του Χριστού είναι πιο ισχυρά εγγυημένη και από τα θεμέλια της οικουμένης. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/03/21/%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bd-%e1%bc%90%cf%80%ce%bf%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%e1%bc%a1-%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%b1%cf%83%ce%b7-%e1%bc%94%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%be%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%8e%cf%83/ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

ΚΥΡΙΕ, βήθησέ με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παροδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου.
Στην κάθε ώρα αυτής της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι. Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την πεποίθηση ότι τίποτε δεν συμβαίνει, χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ.
Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη μ’ αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα.
Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σ’ όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μη συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.
ΚΥΡΙΕ, δος μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο και όλα τα γεγονότα της ημέρας αυτής, σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και ν’ αγαπώ. ΑΜΗΝ.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου τοῦ Διακόνου
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας χάριτος, πλήρης ὑπάρχων, διηκόνησας, τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὡς Διάκονος τοῦ Λόγου Ἀπόστολε· θεοσημείαις δὲ θείαις χρησάμενος, τῆς Σαμαρείας τὰ πλήθη κατηύγασας. Μάκαρ Φίλιππε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοφάνους, ἀδελφοῦ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Γραπτοῦ Ἦχος πλ. δ´

Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Θεόφανες σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοφάνους, ἀδελφοῦ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Γραπτοῦ
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον

Μυηθεῖς τῶν Ἀγγέλων Πάτερ τὸ σύντονον, θεοφανείας ἀρρήτου ἐδείχθης σάλπιγξ χρυσῆ, περιούσιον λαὸν τρέφων τοῖς λόγοις σου· τῶν γὰρ πανσόφων σου ᾠδῶν, ἡ πανεύσημος μολπή, εὐφραίνει τὴν Ἐκκλησίαν, δι’ ἣν λαμπρῶς ἠγωνίσω, θεομακάριστε Θεόφανες.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου καὶ Ὁμολογητοῦ Ἀναστασίου τοῦ πρεσβυτέρου, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἦχος πλ. δ´

Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Ἀναστάσιε σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ζηναΐδος καὶ Φιλονίλλας τῶν αὐταδέλφων
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.

Τὴν πολυθαύμαστον, Ταρσὸν τιμήσωμεν, τὴν ἐξανθήσασαν, ἄνθη τὰ τίμια, τὴν Ζηναΐδα τὴν σοφήν, καὶ Φιλονίλλαν ἄμα δέ· ἔχουσαι τῆς πίστεως, τὴν κρηπῖδα ἀσάλευτον, δύναμιν μυρίοπλον, τῶν δαιμόνων κατήσχυναν. Διὸ καὶ σὺν Ἀγγέλοις χορεύουσαι, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσιν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Φιλοθέου τοῦ Κοκκίνου
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν προφανῶς κληρωσάμενος, τῆς θεολογίας ἐδείχθης ὑποφήτης θεόσοφος, καὶ θεῖος Ἱεράρχης τοῦ Χριστοῦ, ὡς σκεῦος οὐρανίων ἀρετῶν, διὰ τοῦτό σε Φιλόθεε ἱερέ, τιμῶμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῶ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

 Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Φιλοθέου τοῦ Κοκκίνου
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Βλαστὸς ἱερώτατος Θεσσαλονίκης ὀφθείς, ποιμὴν ἐνθεώτατος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Φιλόθεε· σὺ γὰρ Ὀρθοδοξίας, διαλάμπων τοῖς ἔργοις, λύεις αἱρετιζόντων, τὴν ἰσχὺν ἐν τῷ λόγῳ, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν τῶν εὐφημούντων σε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰωνᾶ τοῦ ἐν Περγάμῳ τῆς Κύπρου
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τῆς ἐρήμου πολίτης, καὶ ἐν σώματι ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεφόρε πατὴρ ἡμῶν Ἰωνᾶ, νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τᾶς ψυχᾶς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχὺν δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου Μηθύμνης
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν ποιμενάρχην Μηθύμνης Εὐστράτιον ἄσμασι, τῶν μετὰ πάντων Ἁγίων κηρυχθέντα ἐν δόγμασιν, ὑμνήσωμεν ἐκθύμως οἱ πιστοί, συντόνως ἐν τῇ τούτου ἑορτῆ, καὶ ὡς πλείστας προσδεχθέντες παρ’ αὐτοῦ, εὐεργεσίας θείας ἐκβοήσωμεν· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῶ, δόξα τῶ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐν ἑβδόμῃ ἱερᾷ Συνόδῳ ἀναδείξαντι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Γερμανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου, τοῦ Μαρούλη
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἐρήμου πολίτης ἀνεδείχθης μακάριε, καὶ τοῦ Ὄρους Ἄθω τὸ κλέος Γερμανὲ παναοίδιμε, ἐνθάδε γὰρ ἐνθέῳ βιοτῇ, ἠξίωσαι μεγίστων δωρεῶν, θεραπεύειν τοὺς νοσοῦντας ὡς ἰατρὸς τῶν πίστει προσιόντων σοι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σὲ ἡμῖν, πρέσβυν ἀκοίμητον.

iconandlight.wordpress.com