Συγκλονιστική διήγηση του αγαπημένου μας Αγίου Γέροντα για τα γεράματα.

Τα γεράματα ταπεινώνουν τον άνθρωπο

Ο μικρός Νικόλας και η νηστεία της Παρασκευής.

Ο μικρός Νικόλας είχε ακούσει τη γιαγιά του να λέει πως «σήμερα είναι Παρασκευή και νηστεύουμε για τον Χριστό». Στο μυαλό του 7χρονου αγοριού, η νηστεία ήταν ένας γρίφος.

Ο Άγγελος από την Αντιόχεια· Μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος.

 Η ίδια η ιστορία του ανθρώπινου γένους, μαρτυρεί το πέρασμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων πάνω στη γη, που όμως δεν άφησαν πίσω τους κανένα ίχνος η αποτύπωμα, ήταν απλά περαστικοί από αυτή τη ζωή. Ο Μητροπολίτης Παύλος δεν δέχτηκε να είναι απλά ένας περαστικός ή μια ακόμη χαμένη φωνή μέσα στη φασαρία της πόλης. Η φωνή του έφθανε σε μας ως μία δροσερή αύρα που γλύκαινε και ανέπαυε τις ψυχές μας, ηρεμούσε την πόλη και σταματούσε τη φασαρία της, καθώς μιλούσε το Άγιο Πνεύμα μέσα του και διαμέσου αυτού, με λόγο τέτοιο που θα τον θυμούνται όλες οι γενιές της Αντιόχειας κάθε φορά που θα ευαγγελίζονται το Λόγο του Θεού.

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...

 

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη... 

Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και  

μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι,  

μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη.... 

Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή;

 

«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Ὁ Πανορμίτης φροντίζει νὰ κτιστεῖ τὸ καμπαναριὸ τῆς Μονῆς του στὴ Σύμη!

 

Μία Κυριακή τοῦ 1905, ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς Πανορμίτου Σύμης, Ἰγνάτιος ᾿Αστυπαλίτης, συζητοῦσε μέ τό Γιώργη Τζινιέρη κι ἄλλους ἐργάτες για το καμπαναριό τῆς μονῆς, ποὺ ἄρχισε τότε να χτίζεται. Ἦταν ἀνάγκη να μεταφερθοῦν σύντομα τά ὑλικά καί οἱ πέτρες γιά τή βάση τοῦ καμπαναριοῦ. Στο νταμάρι, στον κάβο, εἶχε λατομηθεῖ ἀρκετή ποσότητα ἀπό μεγάλες, τετράγωνες, πελεκητές πέτρες καί μακριές, πλατειές πλάκες. Τά ζῶα ὅμως πού τίς κουβαλοῦσαν ἦταν λιγοστά, κι αὐτά γέρικα καί ἀνίκανα γιά τέτοια δουλειά.