
Του π. Αθανασίου Μυτηλιναίου
Ὁμιλία 3η
Ψαλμός 22ος
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, θά ἀναλύσουμε τόν 22ο Ψαλμό. Φυσικά κάνουμε μία
ἐπιλογή ἀπό τούς Ψαλμούς –ἴσως ὄχι τήν σπουδαιότερη– γιατί διαφορετικά,
ὅπως σᾶς εἶπα μιά περασμένη φορά, θά χρειαζόταν πολύς χρόνος, ἴσως καί
πέντε χρόνια. Θά ἀναλύσουμε μερικούς ἀπό τούς πιό ἀντιπροσωπευτικούς
Ψαλμούς, μία κατηγορία ἀπό τούς ἄμεσα χριστολογικούς, ὅπως εἶναι ὁ 2ος
Ψαλμός, πού ἤδη κάναμε, ὁ 21ος Ψαλμός, ὁ 109ος καί ἄλλοι. Ἀκόμα θά
ἀναλύσουμε καί μερικούς πνευματικῆς κατευθύνσεως Ψαλμούς, πού θά μᾶς
βοηθήσουν στήν πνευματική μας ζωή. Τίποτα ἄλλο, γιατί ποῦ νά ἀναλύσει
κανείς ὅλους τούς Ψαλμούς!... Ἀρχίζουμε λοιπόν τόν 22ο Ψαλμό:
1 «Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει.
2 εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με,
3 τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
4 ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ
μετ’ ἐμοῦ εἶ · ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.
5 ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας
ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ
κράτιστον.
6 καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.»